Archive | branding RSS feed for this section

The Why, How and What of Fred.

28 sep

theartofrelevance_cover

The Art of Relevance is the title of the book by Nina Simon. I got it from Emmeline from the Dordrechts Museum as a graduation gift.

Nina has been  working to make the entire text of The Art of Relevance available here for free, with a link to a few sample chapters so you can get a taste of the book.

In the book two cognitive scientist argue that there are two criteria that make information relevant.

  1. How likely that new information is to stimulate a positive cognitive effect– to yield new conclusions that matter to you
  2. How much effort is required to obtain and absorb that new information. The lower the effort, the higher the relevance.

One of the reasons I once entered the world of branding was that I was curious about how to influence people by making ideas for brands. And to know more about how the brain works I visited Fred van Raaij’s college about Laddering in 1993.

In 1993 laddering was a relatively new technique. It can be used to describe cognitive structures of individuals or groups (Reynolds and Gutman, 1984, 1988). In marketing it can be applied to describe the knowledge consumers have about a product or a brand by making the distinction between different end values, consequences and attributes.

The old version of Simon Sinek’s Golden Circle? A kind of Golden Structure of your brand.

Some examples of the old Why, How and What of Fred:

hierarchical_valuemap_movieshierarchical_valuemap_packedjuiceshierarchical_valuemap_trucks

Wanna know more?

 

 

 

ofCOR’s

23 sep

ofcors-001

What is a dilemma? The first song that pops up in my mind is this:

A dilemma is a brain fight between two (or more) equally interesting or bad options.

Louis CK calls it a competition in your brain between ‘Ofcourse’ and ‘Maybe’:

I’m glad I’m not Louis’ nephew and take another bite of my oats with nuts.

This afternoon me and my fellow master in art education students will receive their master degree. After I was fired as Waterbakker in kindergarten I tried some universities but dropped out twice in the first year. Kabouter was in charge for years and years keeping me of track and out of Flow. Thanks to the trust of Gabrielle Kuiper and Thera Jonker I found my way in (art) education. Trying to balance my growing Knowledge (what I know X what I want X what I did X what I can) with new Challenges. It brought me to the Guggenheim, Venice, Milan and got me jobs at the Politecnico Master Strategic Design  and the Dordrechts Museum as museum educator. And don’t forget my intense friendship with Piet Mondriaan and my new friends at Het Landje in Rotterdam

So from today I will not turn my head I you call me ‘Cor’.

From today it’s Master of Arts Bernardus Cornelis Albertus Maria Noltee.

Also for you Sikko.

ofCOR’s…..

but maybe

 

Will Gates

17 jul

Will Gompertz is me aan het leren denken als een kunstenaar met zijn boek ‘Denken als een kunstenaar’. Het lezen ervan is weer een genot, net als zijn vorige boek ‘Dat kan mijn kleine zusje ook’. Will is inderdaad de beste (en leukste leraar) die je nooit gehad hebt en ik ben blij dat ik hem ontdekt heb. Ik kocht ‘Dat kan mijn kleine zusje ook’ omdat ik meer wilde weten over moderne kunst en werd als een klein ventje aan de hand genomen door Will. Hij nam me ruim honderd jaar terug in de tijd en liet me kennis maken met kunstenaars, plaatsen, kunstwerken en hun relaties op een manier die mij zo enthousiast heeft gemaakt dat het boek nu op de boekenlijst van HKU staat en volgend schooljaar alle bijna 300 eerstejaars Kunst en Economie studenten ook op reis gaan met Will. ‘Dat kan mijn kleine zusje ook’ is namelijk de basis voor het nieuwe vak Art Histories. Ik schreef daar al eerder over.

Het is trouwens gek om nu niet in gespreksvorm met Piet Mondriaan te schrijven zoals ik maandenlang deed voor mijn ontwerp onderzoek voor de master kunsteducatie. Elke keer als ik een zin afmaak, hoor ik Piet in mijn hoofd een vraag stellen.

Al schrijvend schieten er namelijk allerlei ideeën en vragen door mijn hoofd die ik niet altijd een logische plek kan geven op ‘papier’. Piet was dan vaak een uitstekende interventie om die spontane impuls te volgen. Zo begon ik deze post omdat ik iets wilde vertellen over Theaster Gates, “de meest inspirerende en ondernemende persoon die Will Gompertz ooit heeft ontmoet.” In een gesprek met Piet had Piet bijvoorbeeld gevraagd waarom ik het boek zo interessant vond. En dan had ik hem het verhaal van Gates verteld. Vorig jaar won Gates in Cardiff de Artes Mundi prijs inclusief een geldprijs van 40.000 pond die Gates onmiddellijk deelde met de negen anderen genomineerden. Dat vond ik heel bijzonder en inspirerend en zette mijn parachute nog verder open, om maar met Zappa te spreken;

Frank-Zappa-A-mind-is-like-a-parachute

Gates kocht in 2006 een huis in South Side (Jawel Sander van de Fun Lovin’ Criminals).

In South Side (Chicago) is 99,6 zwart en als je er een blanke tegen komt is  “hij een crackverslaafde, een maatschappelijk werker of een politieman in vermomming.”

Gates kocht er een huis huis omdat het goedkoop was en hij zo dichtbij de universiteit woonde waar hij verantwoordelijk was voor de artistieke programmering. In het huis verbouwde hij een kamertje tot pottenbakkersatelier om zijn hobby te kunnen uitoefenen. Zijn baksels probeerde hij in het weekend te slijten op markten op het platteland. Met weinig succes dus besloot Gates het te proberen op een andere markt; de kunstmarkt. Maar wie zat er te wachten op de keramiek van een part time kunstenaar uit de moordhoofdstad van Amerika?

nobodycares.001

Bovenstaand plaatje komt uit het briljante boekje:

ignoreeverybody

En dat is precies wat Gates deed. Hij vermeed iedereen en bedacht zijn eigen manier om zijn keramiek meer waarde te geven. Een jaar later,in 2007, exposeerde hij zijn keramiek in het Hyde Park Art Center van Chicago, echter niet onder zijn eigen naam maar onder die van een legendarische oosterse pottenbakker Shoji Yamaguchi, die niemand kende omdat hij helemaal niet bestond. Een heel slim gekozen naam omdat Shoji Hamada een beroemde Japanse pottenbakker was en Yamaguchi een streek in Japan waar Gates zich een jaar lang had verdiept in keramiek. Gates bedacht tevens een dramatisch levensverhaal rondom Shoji Yamaguchi en de mensen genoten vol bewondering van het werk van Shoji Yamaguchi. Maar toen het bedrog enige tijd later uitkwam…… 

Originari originari

15 jul

Als ik heel weinig moet doen en ik terug kijk op een periode waarin ik heel veel moest doen, verbaas ik me hoe druk ik kan zijn met zo weinig. In drukke tijden kom ik er dan ook echt niet aan toe om de etiketten van producten te lezen. Nu dus wel en daar kun je dan vervolgens heel druk mee zijn ….of druk over maken.

Het etiket in kwestie is van de Olio Extra Vergine di Olivia van Pietro Coricelli. Het was een cadeautje van een aantal studenten die het randprogramma van het It’s Festival in Amsterdam hadden georganiseerd waar ik een workshop branding had gegeven. Aan het eind kreeg ik een tas vol COR producten en een tuinkabouter. Tussen de COR producten zat ook deze fles olijfolie;

IMG_5416

Niets bijzonders zou je zeggen. Maar als je even de tijd neemt valt je misschien toch iets op:

IMG_5417

Er zit namelijk 500 ml ‘Prodotto con oli di oliva originari dell’ Unione Europea e non originari dell’ Unione Europea’. Als ik het het goed begrijp is het olijfolie geproduceerd van olijfolie uit de Europese Unie en van olijfolie van buiten de Europese Unie.

Mijn vraag dan is waar komt die olijfolie nu vandaan?

Het doet me denken aan raadsels die ik lees in het boek van Jonah Lehrer, zoals;

Julia en Juliet zijn op dezelfde datum geboren (dezelfde  dag, dezelfde week, dezelfde maand in hetzelfde jaar) en hebben allebei dezelfde vader en moeder maar zijn geen tweeling.

Moet ik voor het Coricelli raadsel ook mijn rechterhersenhelft inschakelen of zou het helpen als ik etiket een keer lees met alleen mijn linkeroog? Misschien moet ik even op de site van Coricelli kijken? Daar staat deze:

Schermafbeelding 2016-07-15 om 08.24.03

Ik kom er niet uit. Misschien moet ik de hulp vragen van drieling Julia, Juliet en Juan of nog een slokje Innocent nemen. Jammer die is op.

innocent-173

Het kan altijd beter. Het kan altijd leuker.

9 feb

Gisteren ontving ik de officiële feedback op mijn tweedaagse Design Thinking workshop die ik gaf aan een groep internationale master strategic design studenten op de Politechnico in Milaan. Het was de beste workshop de ik ooit gaf maar vonden de studenten dat ook. Want zoals Marty Neumeier zo mooi zegt; “It’s not what you say, it’s what they say.” Ik ben ooit begonnen met schrijven op dit blog om mezelf te rebranden van Creatief naar Design Thinker door vanaf 26 januari 2013 een jaar lang elke dag te delen wat ik wist, gedaan had, wilde en kon met betrekking tot creativiteit, empathie en prototyping. Drie jaar later schrijf ik nog steeds elke dag en noem ik mijn schrijfexperiment “de gedisciplineerde, vasthoudende verbeelding van mijn nieuwsgierigheid.” Gisteren herinnerde Daniel Pink me in zijn TED talk weer aan waarom ik daar zo gelukkig van word. De drie zaken die mensen motiveren komen er namelijk prachtig samen:

  1. Purpose. Ik geloof echt dat het beter en leuker kan.
  2. Mastery. Je leert nergens zoveel van dan door te doen. Mijn blog heet niet voor niets Design Thinking by Doing. Elke dag vrijwillig een overbodig obstakel overwinnen.
  3. Autonomy. Niemand heeft ooit gezegd dat ik dit moet doen. Hooguit mensen die zeggen dat ik het niet moet doen….of kan…..of volhoud.

Als je doet waar je in gelooft, je voelt dat het klopt en je een manier gevonden hebt zodat je beter wordt in wat je doet, dan doe je dat zelfs zonder er geld voor te krijgen. En geloof me ik voel me echt niet altijd goed als de wekker om 6.00 gaat en ik geen inspiratie heb. Maar geloof me ook als ik je zeg dat ik me nog nooit slecht heb gevoeld als ik op publish heb gedrukt. En misschien zijn de beste verhalen wel die verhalen die uit het diepste donkere dal kwamen vol met sabotterende kabouters. Zoals een student van HKU me vorig jaar whatsappte na mijn HKU UNSCHOOL experiment:

kabouter_antwerpen

“Zonder jouw seminar zouden wij noooooit met dit groepje naar Antwerpen zijn geweest. Op Rotterdam Centraal wilden we elkaar gedag zeggen…….”

Zonder dit blog was ik NOOIT op de Politechnico in Milaan terecht gekomen en had ik NOOIT deze feedback op mijn Design Thinking workshop gekregen:

Which of the themes discussed was more interesting for you?

“He was amazing! He brought us freshness, happiness and different perspective of design thinking and life. Thank you very much for bringing him. Design thinking was shown not in words but in action. The best class ever, thanks Cor! Everything was very interesting. We should make classes like this in future. Design thinking methods. Creativity and how to apply it through design thinking. Everything, I really love his approach in “teaching” us. Serious topics explained in a “funny” way. I enjoyed to attend his workshop because he inspired me not only in design but also in other parts of my life with interesting ideas. How he let us know that there are many tools that  help you to be more creative.”

Do you think it is necessary to further deepen some themes?

“Should have more lectures with him. I would like a workshop using this tools. Yes on design thinking methodologies.”

Indications, suggestions or requests that you think should be reported.

“The examples and case studies used to explain the theory were really engaging. It was a really engaging, interactive workshop. It was great! I think it was really perfect. I think that he is a genious and it was really perfect. The lessons about design thinking that I was waiting for in this master. He makes a good effort on teaching in a different, engaging way, but I think we missed a bit on the actual subject of design thinking.

……..but I think we missed a bit on the actual subject of design thinking.”

Het kan ALTIJD beter. Het kan altijd LEUKER.

Ik voel een driedaagse aankomen. Interesse? Stuur me een mailtje: cornoltee@mac.com, bellen mag ook 0624965000.

Corrigerende spiegel voorhouden.

8 feb

Afgelopen vrijdag kreeg ik een mail van Recep Tuna. In 2013 was een van ‘mijn’ 12 internationale summerschool studenten die het 10 daagse ‘experience design’ programma volgde dat ik ontworpen had en courseleader van was;

‘In this course you learn to strategically design an impactful experience with long-term value. The concept of experience thinking is introduced. You will study creativity theory and motivation theory and learn to make use of expertise from the arts domain (aesthetics, game design, theatre making processes). Doing so, you develop the necessary tools for a starting experience designer. You are going to make full use of your creativity and learn to develop and experiment with your concepting talents (story, empathy, meaning, design, symphony, play). You will be trained in the communication with commissioners negotiating appropriate commissions.’

Ruim een halfjaar later nodigde Recep mij uit om een TEDx Binnnenhof talk te geven op het Nederlandse consulaat in Instanbul. De laatste slide die ik twee jaar geleden liet zien in de kapel op het consulaat was deze:

kaboutertedx

En daar moet ik nu op aansluiten want afgelopen vrijdag stond in de mail van Recep dat zowel hij als de consul het weer tijd vonden dat ik naar Istanbul en Ankara kwam voor een respectievelijk TEDx talk en workshop voor het personeel.

En of ik “Please send me a nice photo of you” deze was namelijk al 2 jaar oud:

cortedx

Niet toevallig werd ik afgelopen vrijdagavond ook gebeld door Jerry van den Berg of hij een foto van me mocht maken met mijn racefiets. Daar sliep ik een nachtje over en vroeg Jerry een dag later of hij een foto van mij wilde maken in een typisch Nederlands landschap met, wat ik het beste idee uit Europa vind, de fiets. En dan met name mijn Brik, de Nederlandse fiets zonder ketting….met cardan. Het thema van TEDx Binnenhof is namelijk “Ideas from Europe”.

Enfin. Gisterenochtend sprak ik met Jerry af en stapte met de Brik achterin zijn auto in en hoorde daar de column op radio 1 van Alexander Muninghof.

En deze begint zo:

“Als fietsende Hagenaar begin ik me er steeds meer aan te ergeren dat de expats, die in grote getallen in onze residentie neerstrijken vanwege al die internationale organisaties zoals Vredespaleis, Strafhof, OPCW, Joegoslavië Tribunaal en noem maar op, dat die zeer welkome want goed betaald en betalende buitenlanders dus het zich aanmatigen om ons Nederlanders met hun fietsgedrag een soort corrigerende spiegel voor te houden.”

Schermafbeelding 2016-02-08 om 07.13.58

De geweldige column luister je hier terug. Hij begin na 32 minuten.

Luisterend naar de geweldige, en zeer toepasselijke column van Alexander Munninghof reden we naar een typisch Nederlands landschap met het beste idee uit Europa achterin.  Even later schoot Jerry van de Berg deze twee geweldige foto’s. Dankjewel Jerry. Ik stap op de fiets. Zet je windmachine maar weer aan.

20160207 Cor Noltee 0120160207 Cor Noltee 02

Weet je wat jij zou moeten doen?

18 jan

WEETJEWATJIJZOUMOETENDOEN_1001.001

Ik stond gisteren in een supermarkt te wachten, word ik aangesproken of ik keuzestress heb? Ik dacht hoe weet hij dat? Een van de redenen waarom ik bijna niet meer in desbetreffende winkel kom is onder andere vanwege het enorme aanbod. Degene adviseert me om in de tussentijd een stukje door mijn knieën te zakken. Zo train ik meteen mijn bovenbenen. Ik dacht waar bemoei je je mee en wat weet jij er nou van en schoof opzij naar een andere kassarij. Hoor ik “Psssssst……Geheime bilspieroefening: span je bilspieren steeds 10 seconden aan als je stilstaat.” Ik denk “rot op” en schuif weer een rij op vervolgt hij met “Train je kuiten door op je tenen te lopen tot je aan de beurt bent.” Ik probeer e.e.a. zo goed mogelijk te negeren maar mijn “laat me met rust blik” is klaarblijkelijk niet overtuigend genoeg. Met in mijn beide handen een fles wijn zegt ie: “Koop of vul twee flesjes water. Hef ze al lopend om en om naar je borst. Krijg je spierballen van.”

Wie denkt Albert Heijn wel wie hij is. Mijn personal trainer?

Beste Albert Heijn bemoei je alsjeblieft niet met zaken waar je totaal geen verstand van hebt. Het is totaal ongeloofwaardig.

IMG_2099 (1)

IMG_2100 (1)

Of wil je dat we straks de kassaband komen gebruiken als loopband en de weegschaal op de kaasafdeling gebruiken als weegschaal om ons als een bokser voor een gevecht te wegen?

Kan geregeld worden. Heb ik geleerd van Remi Gaillard:

 

Gekken en dwazen.

10 jan

gekkendwazen_991.001Van Marty Neumeier leerde ik dat een touchpoint de plek is waar je een merk ervaart en een merk je “gut feeling” is over een instelling, product of persoon. En als merkmanager hoop je natuurlijk dat dat gevoel positief is en meebouwt aan het merkverhaal dat je voor veel geld hebt laten ontwikkelen door je reclameburo. Met de grootste mogelijk zorg en inspanning probeer je je merk te bewaken in deze complexe en snel veranderende onvoorstelbare en onvoorspelbare wereld. Je bewaakt je merk als een leeuwin haar welpen. En toch zijn er dingen die je als merkbewaker niet in klauw hebt. Of toch wel?

Zo koop ik al jaren een paar keer per week een ontbijtje bij La Place.

Ik schreef daar al eerder over.

Hier.

Hier.

Hier.

En hier.

Oh ja en hier.

En zo stond ik van de week weer bij La Place en bestelde er voor het eerst een espresso in plaats van een cappuccino. Dat bracht enige verwarring omdat bijna al het personeel weet dat ik altijd een grote cappuccino met honing bestel. Maar nu dus een espresso als onderdeel van mijn experiment om een maand lang een voedselzandloper eetpatroon te ontwikkelen. Geen brood dus. Enfin met een heel klein bekertje in de ene hand waarvan ik dacht dat het nat was aan de binnenkant maar dat mijn espresso bleek te zijn, wilde ik met mijn andere hand met mijn contactloos betalen bankpas betalen. Wat voorheen de makkelijke en snelle manier bij La Place was om heel snel van mijn geld af te komen. De vriendelijk heer achter de counter vertelde echter dat er een nieuw kassasysteem was en dat daar andere pinapparaten bij hoorden.

Op het nieuwe pinapparaat werd ik vriendelijk Welcome geheten door Oracle.

oracle_pin_laplace

Op de website van Oracle pluk ik net deze tekst:

“Oracle zich inzet voor het stimuleren van vernieuwingen door middel van eenvoudigere IT-systemen.”

Nu vind ik van contactloos betalen naar betalen met pin niet echt een vernieuwing en zeker geen versimpeling. En als ik Merkbewaker was bij Oracle had ik mijn logo zeker niet op dit pinapparaat laten verschijnen.

Het touchpoint met Oracle bij La Place op het station van Rotterdam geeft mij het gevoel dat Oracle ouderwets is en achter de feiten aanloopt. Niet echt iets dat bouwt aan het verhaal dat Oracle zich inzet voor het stimuleren van vernieuwingen door middel van eenvoudigere IT-systemen.

Ik ben benieuwd hoeveel mensen er dagelijks bij La Place pinnen en hoeveel daarvan het logo van Oracle (on)bewust zien en denken; Oracle? dat is toch dat bedrijf die ouderwetse pinsystemen verkoopt?

Mijn moeder vertelde me ooit het gezegde “gekken en dwazen schrijven hun namen op deuren en glazen” (Mensen die het minst te melden hebben, schreeuwen vaak het hardst.)

Je moet wel gek zijn om je naam op het glaasje van het pinapparaat bij Laplace in Rotterdam te willen schrijven.

 

Wat is kunst?

30 dec

watiskunst_980.001

Gisteren las ik het geweldige boek ‘Wat is een Kunstenaar?’ van Sarah Thornton uit. Heel leerzaam voor mij als kunstleek. Het is me duidelijk geworden dat er geen eenduidige definitie is voor een kunstenaar. Logisch eigenlijk. Kunstenaars zijn ook mensen en zijn we niet allemaal verschillend? Op de vraag ‘Wat is een mens?’ krijg je ook 1001 antwoorden. Zeker als je gaat vragen en graven naar drijfveren.

Kortom geen eenduidig antwoord na 426 pagina’s. Wel erg interessant en leerzaam.

Op de vraag ‘Wat is kunst?’ kreeg ik gisteren wel een antwoord. Niet van Susan Thornton maar van Brian Eno. In een zin:

Art is everything that you don’t have to do.

“Wat ik daarmee bedoel is dat er bepaalde dingen zijn die je moet doen om in leven te blijven. Je moet eten maar je hoeft geen cake te decoreren. Wij maken van ons eten soms een ingewikkelde, gestileerde activiteit.

En wat dacht je van kleding. Die heb je nodig. Maar je hebt geen Dior jurk,  Doc Marten laarzen of Chanel jas nodig om te overleven. Dus, nogmaals we hebben een essentiële behoefte – onszelf kleden – maar we stileren, verfraaien en versieren.

En beweging. We moeten bewegen. Maar we hebben niets aan de Rumba, Tango en de Charleston. Dus zelfs iets zo eenvoudig als beweging weten wij mensen te stileren in verschillende vormen.

En met communiceren is het al niet anders. We moeten communiceren want we werken en leven samen. Maar ook hier doen we veel meer dan alleen maar communiceren: we schrijven epische gedichten, popsongs en symfonieën en reclame en zo voort en zo voort. Dus ook met communiceren doen we veel extra dingen dan alleen communiceren.

Wat dus kenmerkend is, is dat het allemaal gestileerd is. En niet zomaar willekeurig. Wij geven veel over wat we doen. Er zijn mensen die zeggen – ‘Daar wil ik nog niet dood in gevonden worden’. Of: ‘Ik denk niet dat ik zonder mijn Bjork albums kan leven’. Of dingen als: ‘Welke kleur zal ik mijn haar verven? Het is een echte crisis.’ Dus mensen investeren veel van hun denken in hoe ze zichzelf stylen. En, in feite laten we dat elke dag zien. Niemand is hier willekeurig gekleed en niemand heeft een willekeurig kapsel.”

 

Ik ga wat aan mijn haar doen en willekeurig wat kleding uitzoeken.

Lees en luister hier de hele lecture:

http://speakola.com/arts/brian-eno-john-peel-lecture-2015?fb_ref=Default&fb_source=message

 

 

Mijn Kunst Top Drie.

26 dec

topdrie_976.001

Gisteren en eergisteren prototypte ik als schrijvende mijn persoonlijke kunstaanschafmotivatiemodel in elkaar. Een poging om drie kunstwerken die ik ooit kocht te rangschikken. Met de hulp van Gert Veenhoven die een goed S-woord alternatief gaf ‘Vervangbaar’; Substitutie.

Ik merk echter dat ik inmiddels een aantal criteria heb verzameld die ik kan indelen in twee categorieën;
1. Motivatiebepalend bij de aanschaf.

2. Waardebepalend bij bezit.

Zo is het criterium Substitutie pas te bepalen na aanschaf en niet direct bij aanschaf. Het is sowieso een discutabele want in principe is geen enkel uniek kunstwerk vervangbaar. Laat ik het dus houden op de drie motivatiebepalende criteria bij aanschaf  Schoonheid, Status en $mart.

Schoonheid: Hoe mooi vond je het toen je het voor het eerst zag? Werd je er blij van? Of om met Stendahl’s woorden te spreken; was het een belofte van geluk?

Status: in hoeverre was de aanschaf  een middel je eigen (merk)waarde te vergroten. Kocht je er een ‘lidmaatschap’ van een ‘club’ mee waar je graag bij hoort?

$mart: (die noemde ik eergisteren $lim) maar $mART vind ik beter passen bij wat ik met dit criterium bedoel te zeggen. Kocht je het kunstwerk als financiële investering?

Het derde werk in deze reeks is van Ron van der Ende.

5 februari 2014 zag ik in de Kunsthal voor het eerst in mijn leven het werk van Ron van der Ende. En ik zal proberen te omschrijven wat er met me gebeurde. Ik had net de tentoonstelling van 007 achter mijn kiezen. Best leuk en interessant maar ik was toch blij dat ik er weer uit was. Zijn auto’s en gadgets zijn aardig maar ik ben toch meer fan van Batman. De Christopher Nolan versie dan. Misschien komt het omdat de Batmobiel mijn eerste Auto was. Mijn Auto afwijking begon toen ik als 7 jarig ventje voor de etalage van de speelgoedwinkel op de Voorstraat in Dordrecht stond. Na school liep ik daar naar toe om uren naar de auto’s te kijken om vervolgens naar huis te gaan en deze met Lego proberen na te bouwen. Ik vond dat dat eigenlijk altijd best aardig lukte. MijnLego Landrover leek best op de Etalage Landrover.

Tot die ene dag dat er opeens een nieuwe auto in de etalage stond. Een zwarte tweezitter. Ik denk dat het toen gebeurd is. Zo’n auto had ik nog nooit gezien. Hem met Lego nabouwen was uitgesloten. Er zat maar een ding op. Deze wagen moest ik gewoon hebben. 6 weken later en vele uren turen en staren voor de etalage kreeg ik hem van mijn moeder als vakantie kado. Hij staat nu  al 40 jaar binnen……..op mijn buro.

batmobile

De Batmobile van CORgi toys. Ja dat is natuurlijk vragen om problemen.

Enfin terug naar de Kunsthal waar ik niets vermoedend de zaal binnen liep met het werk van Ron van der Ende. Het eerste werk wat ik zag was dit:

RonvanderEnde-2014-BarnRaising-W-1000px

Het werk is nog geen 20 centimeter ‘diep’ maar lijkt volledig 3d en is opgebouwd uit allemaal verschillende stukjes hout en fineer. Ik geloofde echt niet wat ik zag, Mijn mond viel open van verbazing en ontzag. Niets digitaal. Met de hand gemaakt. Wat een werk. Mijn lijf vulde zich met positieve emoties, een wow verliet mijn mond hem achterlatend met een glimlach die bij menig ander werk meerdere wows ontlokte. Naar dit werk kan ik uren kijken. Van afstand en van dichtbij. De honderden of misschien wel duizenden stukjes hout en fineer die minutieus precies tegen elkaar zijn gezet met zilverkleurige spijkertjes.

Helaas had ik maar weinig tijd om van zijn werk te genieten. Maar voor de tweede keer in mijn leven was ik echt geraakt door een werk aan de muur. Ik weet zeker dat als de Ferrari te koop had gestaan en ik het geld had gehad dat ik het zonder nadenken had gekocht. Tegen elke prijs.

Ferrari-500TRC-1957 Waarom? Gewoon omdat ik het prachtig vind en mijn lijf zich vult met een combinatie van Barbara Fredrickson’s positieve emoties.

Is het

1. Vreugde

2. Dankbaarheid

3. Sereniteit

4. Belangstelling

5. Hoop

6. Trots

7. Plezier

8. Inspiratie

9. Ontzag

10. Liefde

Al deze emoties schaar ik nu onder het kopje ‘Schoonheid’.

Ron scoort hoog op Schoonheid. Heel hoog eigenlijk nog hoger dan het zelfportret van mijn opa omdat ik het werk van van der Ende helemaal niet kende. Score:

Schoonheid: 9,5

 

%d bloggers liken dit: