De titel van deze post schrijf ik later.

7 jan

Ik word nergens zo gelukkig van als van uitstellen. En dan vooral de hele kleine dingen. De makkelijke dingen. De dingen die, als ik ze zou doen, zo gebeurd zijn. Maar ik doe ze niet, ik stel ze nog even uit. 
En als ik ze dan op het aller aller aller allerlaatste moment doe en daar dan nog sneller mee klaar ben dan ik dacht, en het ook nog makkelijker was dan ik dacht, ja dan overvalt me een zaligmakend gevoel waar geen dope tegenop kan.
Uitstellen. Dat zouden meer mensen moeten doen.

Wat ik van mijn coach leer.

6 dec

Sinds mei 2018 heb ik een coach. Een man. Het had net zo goed een vrouw kunnen zijn maar deze kwam op mijn pad en het klikte meteen. Het voelde gelijk heel vertrouwd. Ik zie hem elke 2 weken. Hij leert me beter te luisteren. Ik begrijp hem namelijk niet altijd. Soms moet ik echt mijn best doen te doorgronden wat hij bedoelt. Hij heeft soms aan een paar woorden genoeg en blijft dat dan herhalen. Ik denk dan wel eens dat ik bij ieder ander dat geduld niet zou kunnen opbrengen.

Een van de dingen die ik van hem leer is duidelijk communiceren. Het managen van verwachtingen. Ik heb nogal de neiging om te hard te gaan zonder te communiceren. Hij leerde me de ‘als…. dan’ strategie. Als ik met anderen bezig ben en ik wil iets anders doen dat ik dat dan aangeef in een ‘als dan’. Als we dit hebben afgerond dan stoppen we.

Ik merk ook dat ik door de tijd die we samen doorbrengen ik anderen veel beter van feedback kan voorzien. Mijn ervaring met feedback is er een die gericht is op het negatieve, wat niet goed is. Mijn coach wijst mij elke keer weer op de ‘ja en’ aanpak. Wat de ander ook doet je zegt altijd ‘ja en’. Je blijft er door verbonden en blijft in mogelijkheden denken. Soms heel handig als je de ander een andere (of jouw) kant op wil sturen.

Hij is ook fan van wandelen. Daar moest ik echt aan wennen. Voor mij is wandelen eigenlijk nooit een optie. Waarom wandelen als je kunt fietsen. Zijn tempo is ook nog eens heel traag. Toch merk ik dat in die vertraging mijn gedachten tot rust komen en ik het idee heb dat ik meer in het moment ben. Soms praten we heel lang niet….voor mijn gevoel dan. Mijn onbewuste gaat dan aan het werk met het oplossen van allerlei zaken. Hij leerde me ook altijd een aantekenboekje mee te nemen en een potlood. Je weet namelijk nooit wanneer er een idee of inzicht binnen komt.

De laatste keer spraken we voor het eerst af in een museum. Staand voor een enorm wandkleed leerde ik hem een Visual Thinking Routine. In plaats van de gemiddeld 10-20 seconden die ‘men’ besteed aan het kijken, zochten we naar elkaars ‘Ik zie….’. Door samen nieuwe dingen te doen leren we van elkaar. 

Ik gun iedereen een coach zoals Jóa, mijn kleinzoon. 

Foto: Noëlle Noltee

Tijd voor imperfectie.

3 dec

In 1991 behoorde ik tot de 12 deelnemers die in de Ardennen streden voor twee zitplaatsen in een Landrover waarmee een jaar later 1.600 kilometer door Brazilië gereden zou worden. Als niet rokende begin twintiger had ik meer met de Camel man dan met de Marlborro man. Ondanks dat je tussen mijn O-benen moeiteloos een Shetland pony schuift, zit ik toch liever in een 2 PK eend. De teleurstelling was dan ook groot toen ik na drie dagen van droppings, bruggen bouwen, abseilen, lieren en dwars door de jungle van de Ardennen rijdend niet werd gekozen. Ik rook sindsdien 2 pakjes Marlborro per dag en ben de klap nooit echt te boven gekomen. Toch heeft het me ook het een en ander geleerd. Dat zal ik proberen toe te lichten. Ik heb een horlogetik. Op mijn zevende verjaardag kreeg ik van mijn moeder een horloge. Een UNION ancre, SHOCKproof, secondewijzer, lichtgevende wijzers en uren. En als je als 6 jarig ventje samen met je moeder in de mooiste juwelier van Dordrecht je een weg baant door het pluche, je op de lederen zetel klimt en vol verwachting urenlanglijkende momenten wacht totdat de verkoopster met satijnen handschoenen JOUW horloge om je linkerpols(je) vastmaakt, dan heb je een horlogetik. Als je vervolgens op je zevende verjaardag in de klas in hypnose gebracht door de ronddraaiende secondewijzer en het zachte getik je ogen niet van het wonder van de techniek kan afhouden en je totaal niet door hebt dat DE JUF naast je lessenaartje staat die vervolgens met een soepele beweging, die me achteraf deed vermoeden dat zij haar miezerige loontje aanvulde als zakkenroller, mij ontdeed van mijn verjaardagskado, ja toen bleek dat ik niet SHOCKproof was. Het was januari en juli van dat jaar weigerde ik DE JUF een hand te geven. U begrijpt waarom.

U zult dan ook zeker begrijpen dat ik zeer in mijn nopjes was toen ik 14 jaar later werd gebeld door (een andere) juwelier in Dordrecht die in de krant had gelezen dat ik was geselecteerd voor de nationale selectie van de Camel Trophy. Het leek haar een aardig idee om mij een Camel Trophy horloge kado te geven en de krant daar een stukje over te laten schrijven. Ik had inmiddels een aardige collectie horloges maar nog geen Camel Trophy horloge. Die paste wel om mijn pols maar niet in mijn budget. Het 349 gulden kostende uurwerk werd het kopstuk van mijn collectie en ging natuurlijk mee naar de Ardennen. En toen gebeurde het. In de nacht van zaterdag op zondag werden we midden in het bos gedropt en moesten we door het dichte bos terugrijden naar het startpunt. Even voor de duidelijkheid. Er was geen weg of pad. Hoe ze die Landrover daar gekregen hebben is me nog steeds een raadsel. De verstralers boden een surrealistisch beeld waarin de bomen tot leven leken te komen. Door het heftig heen en weer bewegen van de Landrover, slaapgebrek, onervarenheid, verkramping en klamme handjes had ik moeite mijn handen aan het stuur te houden en op het “hier naar links!!!” van mijn navigator schoot mijn linkerhand van het stuur, mijn horloge tegen de rolbeugel en mijn voet van de koppeling. De motor sloeg af. Het was doodstil. De verstralers hadden de bomen bevroren en ik hoorde alleen het tikken van mijn horloge. Of was het mijn hart? Langzaam draaide ik mijn linkerpols…..

Mijn navigator vroeg zich waarschijnlijk af waarom ik precies nu wilde weten hoe laat het was.

Mijn Camel horloge was nog heel. Er zat een 2mm bij 1 mm kras op de wijzerplaat. Een herinnering aan een fantastische ervaring. Ik denk dat dat het eerste moment was waarop ik me bewust werd van de schoonheid van imperfectie. Krassen, scheuren, littekens en rimpels hebben een verhaal. Ze zijn het bewijs dat we leven. Daar spuit je geen botox in of plamuur op.

Perfecte imperfectie

2 dec

In het boek ‘DAGELIJKSE RITUELEN’ las ik het ritueel van Erik de Jong (1961) je misschien beter bekend als SPINVIS. Op het eind van het verhaaltje zegt hij:

‘Zodra je er aan begint, zie je de barsten, de scheuren, de foute beslissingen. Anderen zullen het het mooi vinden, of geslaagd, maar dat komt omdat die alleen zien wat het is geworden. Ik zie wat het had moeten zijn, en beschouw alles wat ik maak als mislukt. En dat elke dag weer. Maar goed, dan moet je er toch maar je schouders over ophalen en denken: volgende keer beter. Al was het maar omdat je het een jaar later, na de nodige afstand, soms alsnog goed vindt. Je onbewuste ik weet kennelijk wel wat het doet, daar mag je op vertrouwen.’

Het deed me denken aan de tip die ik kreeg van de producer van de Pecha Kucha avond over DE STIJL net voordat ik mijn 20 slides die precies 20 seconden in beeld blijven staan ging geven. Achter de coulissen had ik nog zenuwachtig staan te oefenen met klamme handjes en 20 kaartjes met precies die tekst die ik uit mijn hoofd geleerd had. Hij kwam naar me toe, legde zijn hand op mijn schouder en zei ‘Ze weten toch niet wat er op die kaartjes staat.’

Het publiek zag en hoorde wat het was geworden. Het imperfecte perfecte.

Zoomsondergang vanmiddag 16.46

19 nov

Afgelopen zomer had ik een geweldige ervaring op het virtuele eiland van OEROL. Ik moest er heel vroeg voor uit bed en om 05.00 inloggen via ZOOM met mijn camera gericht op de zonsopkomst. Om 05.11 legde de facilitator van Building Conversation ons achten uit wat de bedoeling was. Acht deelnemers was niet zomaar gekozen. Inclusief de facilitator maakte dat precies een grid van 3 x 3 = 9 mensen. Overzichtelijk en visueel ‘behapbaar’. Het was mooi om iedereen daar te zien zitten in het donker met nieuwsgierig makende achtergronden die steeds duidelijker werden. En ook spannend omdat we niet precies wisten wat er ging gebeuren. De enige voorbereiding was dat we een stuk papier en een pen nodig hadden. Na de uitleg vroeg de facilitator ons allemaal persoonlijk “Doe je mee?”. Iedereen deed mee. De sessie was een van de mooiste ervaringen waarin ik me intens verbonden voelde met compleet vreemden. Nieuwsgierig? Log dan vanmiddag om 16.40 in voor een ZOOMSondergang. Start precies 16.46. Einde rond 18.00. Maximaal 8 deelnemers.

https://zoom.us/j/2592109619

Aangenaam

17 nov

Ik heb de behoefte me even voor te stellen. Het is namelijk een hele tijd geleden dat we elkaar zagen. Normaal gesproken geef ik altijd iedereen een hand die ik tegen kom maar dat mag niet meer. Tijdens trainingen vond ik zomaar een hand geven niet genoeg maar wilde ik ook de hele groep met elkaar verbinden. Via Jane MacGonigal leerde Massive Multiplayer Thumb Wrestling kennen; Duimworstelen. Als je elkaar een korte tijd vasthoudt komen er allerlei stofjes in je lijf vrij die voor dat ‘wijzijneen’ gevoel zorgen. Het resultaat? Iedereen houdt van elkaar. Een betere start van een sessie kun je je niet wensen. Maar hoe doe je dat in tijden waar je waarschijnlijk terugtrekkende handen op request krijgt vergezeld van boze, bange of verontwaardigde blikken als je je rechter hand uitsteekt? En hoe doe je dat online? Hoe zorg je ervoor dat mensen zich met elkaar verbinden op een aangename manier? En op een manier die echt verbindt? Menig voorstelrondje is dodelijk saai, niet leuk en zonde van de tijd. De allerergste zijn die waarbij men het podium pakt om zich eens even stevig en uitgebreid neer te zetten. Herkenbaar? Er schiet me ineens een hele leuke te binnen maar die houd ik nog even voor me. Ik geef teveel weg volgens mijn ‘manager’. Ok, ok. maar hier dan de op een na leukste kennismakingsoefening die ik ken. De Handtekening. Doe je mee? Leuk!

Wat heb je nodig?

Een A4tje en een pen/potlood/stift.

Zet je rechterhand op het papier.

Trek je hand over. De laatste keer dat je dat deed was misschien wel op de kleuterschool.

Geef nu per vinger antwoord op de volgende vragen:

Als je bijvoorbeeld met Zoom werkt, kun je deelnemers eerst hun handtekening laten zetten om ze vervolgens in duo’s in een Breakoutroom aangenaam kennis met elkaar te laten maken.

Aangenaam weer kennis te maken.

Meer tips over hoe verbinding kunt maken in online omgevingen? Morgen tussen 15.00 – 16.00 geef ik een Zoomtraining over de DO’s in online ontmoetingen. Wat die kost? Dat bepaal je zelf achteraf.

https://zoom.us/j/2592109619

Vraag niet hoe het kan maar profiteer er van.

Wuhan? Hoe dan?

20 mrt

Dit is het vervolg op mijn vorige post.

Een paar jaar geleden zag ik een indrukwekkende documentaire op het Architectuur Film Festival Rotterdam. Deze ging over de grootste mensen migratie in de geschiedenis. Niet die van de 65 miljoen vluchtelingen maar van de 280 miljoen Chinezen die verplicht moeten verhuizen van het platteland naar nieuw te bouwen steden in China. 280 miljoen! Dat is 16 keer alle bewoners van Nederland!!!!!!!!!!!!!!!!  Het moet allemaal in een tijdsbestek van 20 jaar gebeuren. De docu liet pijnlijk zien hoe een oud stel zich geen raad wist met de magnetron in hun 80 vierkante meter appartement op 43ste verdieping van de net opgeleverde wolkenkrabber. Ze kregen zelfs les in oversteken op een zebrapad en werden geconfronteerd met filmpjes waar mensen werden doodgereden die zich niet aan de regels hielden. Daarvoor leefden ze, al generaties lang, volledig zelfvoorzienend op het platteland. Daar waar nu in rap tempo een miljoenenstad uit de grond gestampt wordt. Tijdens de docu liepen de tranen over mijn wangen bij het zien van zoveel menselijk leed ten faveure van De Vooruitgang. Een mix van woede en verdriet drukte zwaar op mijn gemoed en me dieper in mijn stoel. Als laatste werd ik verzocht de zaal te verlaten. Met elke stap op de trap naar beneden zakte de moed me verder in de schoenen en vroeg ik me af wat moeder aarde hiervan vindt.

Laten we dat ons eens proberen voor te stellen. Stel je voor je bent aarde. Je draait met een snelheid van bijna 30 kilometer per seconde al vier en een half miljard jaar rondjes om de zon. Het leven is goed. De laatste jaren heb je wel wat irritatie op een specifiek plekje. Het ademt daar minder goed. Het stroomt er niet meer. Dingen gaan dood.

Het is mei 2019. Gerhard Busch, filmrecensent van de o.a. VPRO Cinema spreekt met regisseur Yi’nan Diao over zijn film The Wild Goose Lake, die hij overigens 4 van de 5 sterren geeft in de VPRO gids #11 van dit jaar. Diao (1969) was voor zijn ‘mooie mix van melodrama, gangsterfilm en film noir’ op zoek naar een wereldstad met een meer in de buurt. Hij kiest voor de ‘stad met de honderd meren’. Echter van de oorspronkelijk 127 meren zijn er nog maar 30 over.

Het is december 2019. Je draait je dagelijkse rondje om je as. De irritatie op dat plekje is alleen maar erger geworden. Er moet iets gebeuren om het niet groter te laten worden. Je vraagt je af wie je het beste kunt inschakelen. Je krijgt veel klachten van de vissen tegenwoordig. Elke minuut komt er een lading plastic in je water die gelijkstaat aan de lading van een vuilniswagen. Nog 30 rondjes om de zon en er is meer plastic dan vis in de zee. Ja, vissen lijken je de beste dragers van je boodschap.

Het is 2 januari 2020. De grootste seafood markt van centraal China (50.000 m2, oftewel 10 voetbalvelden) wordt gesloten. De markt bevindt zich in het nieuwere deel van de stad, dichtbij winkels en huizenblokken. Reden voor de sluiting? De ontstaansplek van het Corona virus. Van de eerste 41 mensen met Corona was twee derde op de markt geweest. 33 van de 585 samples van de markt bevatten het virus.

Het is 20 maart 2020. De irritatie zit er nog maar over het algemeen voel je je een stuk beter. Je krijgt ook goede berichten van de dolfijnen uit Venetië.  Minder goede berichten van de mensen daar. Die zitten als sardientjes in een blik.

Wordt vervolgd.

那怎麼辦 (Hoe dan?)

18 mrt

Schermafbeelding 2020-03-18 om 14.18.47

Iedereen kent Darwin maar weet je wie Alexander von Humboldt is?

Von Humboldt (1769-1859) was een Duitser en de beroemdste man in Europa. Ja, beroemder dan Napoleon. Er is geen mens op deze planeet waar meer straten, pleinen, steden of hele gebieden naar vernoemd zijn als Von Humboldt. Hij was een ontdekkingsreiziger, geograaf, wetenschapper en filosoof en deed onderzoek in Noord en Zuid-Amerika en Rusland en was in staat zijn unieke bevindingen voor een breed publiek toegankelijk te maken door het gebruik van begrijpelijke teksten en prachtige illustraties en infographics. Als je zijn werk leest is het alsof je op de schouder van Von Humboldt mee reist en kijkt. Na het lezen van Nora Wulf’s boek over hem (De Uitvinder van de Natuur) zeg ik NOOIT meer “ik heb het druk”. Wat een held die Von Humboldt.

In zijn 5-delige Kosmos verbond hij cultuur met verschillende wetenschappelijke domeinen waarin hij een holistische kijk op het universum propagandeerde. Een universum als een interacterende eenheid. In 1800 was hij de eerste persoon die de menselijke impact op het klimaat beschreef, gebaseerd op zijn observaties en bevindingen tijdens zijn reizen.

Iedereen kent Albert Einstein maar weet je wie Richard Buckminster Fuller is?

Buckminster Fuller (1895-1983) was een Amerikaan en de Leonardo Da Vinci van de vorige eeuw. Een uitvinder, architect, ontwerper en dichter. In 1927 ontwierp hij het Dymaxion House (dynamic & maximum efficiency) geïnspireerd op de grote zelf temperatuur regulerende graansilo’s. Het huis was flexibel in te richten door beweegbare wanden en uitermate energiezuinig. In 1932 ontwierp hij de Dymaxion auto, een gestroomlijnde driewieler met drie motoren bij de wielen. Later ontwierp hij de Dymaxion koepel. Een van de beroemdste, Spaceship Earth, staat in Epcot in Walt Disney World Resort in Bay Lake, Florida. De ride daar is vernoemd naar Buckminster Fuller’s beroemde samenvoeging ‘Spaceship Earth’, een bezorgde kijk op aarde als een gesloten systeem met beperkte voorraden, de mensheid aanmoedigend zich te gedragen als een samenwerkende ‘crew’ in plaats van passagiers.

Iedereen kent Elon Musk maar weet je wie James Lovelock is?

Lovelock (1919-) is een onafhankelijk wetenschapper, milieuactivist, uitvinder, schrijver en futuroloog. Hij is uitvinder van de ‘electron capture detector’ waarmee hij als eerste de verspreiding van, gaten in de ozonlaag veroorzakende, CFC’s in de atmosfeer aantoonde. Waar Musk zijn zinnen heeft gezet op Mars richt Lovelock, nadat hij erachter komt dat er geen leven op Mars is, zijn focus Aarde en formuleert hij in 1969 samen met microbioloog Lynn Margulis de Gaia these; de aarde is een zelfregulerend systeem dat haar leven als geheel beschermt tegen elke soort, dus ook de mens, die zich als ziekmakende cel gedraagt en daarop reageert met een steeds heviger wordende ‘koortsaanval’. (met dank aan Ruben Jacobs’ ‘Artonauten. Op expeditie in het Antropoceen, 2018’)

Alexander, Richard, en Lynn zouden het allemaal eens zijn met wat James Lovelock in 2016 schrijft:

Gaia is een evolutionair systeem waarin elke soort, inclusief de mens, die maar veranderingen blijft aanbrengen ten koste van zijn nageslacht, zal uitsterven […] We zijn in zekere zin terechtgekomen in een oorlog met Gaia, een oorlog die wij niet kunnen winnen. We kunnen maar beter vrede sluiten, nu we nog sterk zijn en geen gebroken zooitje.

Het is 2020, 4 jaar later. We gedragen ons nog steeds als pubers die denken dat Moeder Aarde het wel opruimt. Dat doet ze ook. Hoe dan? Wuhan!

Earth Freak Out

10 jan

Schermafbeelding 2020-01-10 om 10.07.51

Eergisteren begon mijn post met ‘het beste idee…..’ Dat vind ik een goed idee. Om er achter te komen wat mensen waarderen, waar mensen van houden….of juist haten kun je datgene afnemen. Mijn vandaag precies 20 maanden jonge kleinzoon heeft het concept en woord ‘mijn’ door. Als je dat wat van ‘hem’ is afpakt, reageert hij heel primair. Hij creëert een serieus indrukwekkende frons, grijpt naar het object, kijkt je in de ogen en zegt “MIJNNNNNN”.

Het idee wat ik wilde delen is dat van Burger King en heet Whopper Freakout. In een Burger King ergens in een stadje in de V.S. speelt het personeel alsof de Whopper van het menu gehaald is. Bij vragen van klanten vullen ze aan met “voor altijd” en “overal”. Verborgen camera’s leggen alles vast. Hoe mensen reageren op de boodschap, hoe mensen reageren als ze iets anders krijgen en hoe mensen reageren als net voordat ze helemaal OUT FREAKEN The King persoonlijk HUN Whopper op een presenteer blaadje komt brengen. De transformatie van een grote, volwassen “ik trek jou over de counter” vent naar “ohhhhhh The King” is schokkend.

whopperfreakout.001

Deze man houdt ECHT van zijnnnnnnnn Whopper. Hij vergeet zijn leven niet meer dat hem zijn Whopper werd afgenomen.

Met onze planeet is dat lastiger.

Ik zou iedereen die zich als passagier gedraagt op ruimteschip aarde mee de ruimte in willen nemen. En net als Joeri Gagarin het atmosferische licht laten zien. Waarschijnlijk zouden mensen terug op aarde uitspraken a la Gagarin delen;

‘Rond de aarde draaiend in het ruimteschip, verbaasde ik mij over de schoonheid van onze planneet. Volkeren van de wereld , laten we deze schoonheid waarborgen en verhogen, en haar niet vernietigen.’

Mensen zouden terugkomen als bemanningslid van planeet aarde.

Als Elon Musk dan zo nodig de ruimte in wil is dat misschien een idee.

In de tussentijd kun je naar Kerkrade. Het Columbus earth center;

‘Columbus earth center biedt je een onvergetelijke filmervaring, zoals nergens ter wereld vertoond. Reis mee met Columbus, kijk omlaag naar de aarde, beleef het Overview effect als een astronaut en je blik op de wereld zal nooit meer hetzelfde zijn…’

 

 

 

 

 

De Aarde en de Grondwet

8 jan

overvieweffect

Het beste idee dat ik in 2019 tegenkwam is het idee dat advocaten wereldwijd uren kunnen doneren om de rechten van de natuur in Ecuador te verdedigen. Er is ook al een ‘zaak’ gewonnen. Zo won een rivier het van een wegenbouwer op basis van het recht van de rivier om te stromen. Voor het eerst in mijn leven had ik spijt dat ik geen rechten was gaan studeren. Zeker als ervaren, en ontslagen, waterbakker had ik kunnen shinen in de rechtszaal en het recht om te stromen kunnen demonstreren met mijn waterbak. Maar dat is een ander verhaal maar misschien wel een belangrijk kantelpunt geweest in mijn ‘carrière’. Het is daarna bergafwaarts gegaan met mijn creatief vermogen. En met de aarde is het al niet veel beter gegaan. 26 januari 2013 besloot ik wat te doen aan mijn creatief vermogen en schreef een jaar lang elke ochtend een stuk over design thinking. Mijn dagelijkse, vasthoudende en gedisciplineerde verwoording van mijn nieuwsgierigheid naar empathie, creativiteit en prototypes. Oftewel Human Centered Design. Het schrijfexperiment heeft me ontzettend veel gebracht. Maar in de zoektocht naar wat Design nu eigenlijk is en hoe je mensen kunt inspireren en helpen om complexe uitdagingen samen stapsgewijs aan te pakken, stuitte ik ook op het begrip Duurzaamheid. Voor mijn master schreef ik er een stuk over; ‘Kwispelend naar een duurzamere wereld.’

Naarmate ik meer leerde over en deed met duurzaamheid ging mijn eigen staartje steeds minder hard kwispelen. In zijn TED talk vertelt Sir Ken Robinson dat als alle insecten zouden verdwijnen het binnen no time heel slecht zou gaan met de aarde. Echter als alle mensen zouden verdwijnen de aarde binnen korte tijd zou floreren. ‘Leven  in deze ecologische waarheid is een aanslag op je gemoedstoestand’, las ik in Artonauten van Ruben Jacobs. Een aanrader. Hij neemt je mee op een reis in het Antropoceen; ‘het nieuwe geologische tijdvak waarin de mens zoveel impact heeft op de aardse biosfeer dat die invloed nu ‘rivaliseert’ met de grootste krachten van de natuur.’

Vandaag precies 378 jaar geleden overleed Galileo Galilei, de vader van de moderne astronomie. Galilei was tot de conclusie gekomen dat de zon in het midden van ons zonnestelsel staat. Eerder dacht men dat de aarde in het middelpunt van het gehele universum stond, en dat de zon, de planeten en alle sterren om de aarde heen draaiden.

Het is 2020. De aarde draait om de zon en op deze aarde draait het niet alleen om mensen.

‘We zijn allemaal astronauten op ruimteschip aarde’ schreef Buckminster Fuller.

En astronauten zorgen goed voor hun ruimteschip.

 

 

%d bloggers liken dit: