Zoomsondergang vanmiddag 16.46

19 nov

Afgelopen zomer had ik een geweldige ervaring op het virtuele eiland van OEROL. Ik moest er heel vroeg voor uit bed en om 05.00 inloggen via ZOOM met mijn camera gericht op de zonsopkomst. Om 05.11 legde de facilitator van Building Conversation ons achten uit wat de bedoeling was. Acht deelnemers was niet zomaar gekozen. Inclusief de facilitator maakte dat precies een grid van 3 x 3 = 9 mensen. Overzichtelijk en visueel ‘behapbaar’. Het was mooi om iedereen daar te zien zitten in het donker met nieuwsgierig makende achtergronden die steeds duidelijker werden. En ook spannend omdat we niet precies wisten wat er ging gebeuren. De enige voorbereiding was dat we een stuk papier en een pen nodig hadden. Na de uitleg vroeg de facilitator ons allemaal persoonlijk “Doe je mee?”. Iedereen deed mee. De sessie was een van de mooiste ervaringen waarin ik me intens verbonden voelde met compleet vreemden. Nieuwsgierig? Log dan vanmiddag om 16.40 in voor een ZOOMSondergang. Start precies 16.46. Einde rond 18.00. Maximaal 8 deelnemers.

https://zoom.us/j/2592109619

Aangenaam

17 nov

Ik heb de behoefte me even voor te stellen. Het is namelijk een hele tijd geleden dat we elkaar zagen. Normaal gesproken geef ik altijd iedereen een hand die ik tegen kom maar dat mag niet meer. Tijdens trainingen vond ik zomaar een hand geven niet genoeg maar wilde ik ook de hele groep met elkaar verbinden. Via Jane MacGonigal leerde Massive Multiplayer Thumb Wrestling kennen; Duimworstelen. Als je elkaar een korte tijd vasthoudt komen er allerlei stofjes in je lijf vrij die voor dat ‘wijzijneen’ gevoel zorgen. Het resultaat? Iedereen houdt van elkaar. Een betere start van een sessie kun je je niet wensen. Maar hoe doe je dat in tijden waar je waarschijnlijk terugtrekkende handen op request krijgt vergezeld van boze, bange of verontwaardigde blikken als je je rechter hand uitsteekt? En hoe doe je dat online? Hoe zorg je ervoor dat mensen zich met elkaar verbinden op een aangename manier? En op een manier die echt verbindt? Menig voorstelrondje is dodelijk saai, niet leuk en zonde van de tijd. De allerergste zijn die waarbij men het podium pakt om zich eens even stevig en uitgebreid neer te zetten. Herkenbaar? Er schiet me ineens een hele leuke te binnen maar die houd ik nog even voor me. Ik geef teveel weg volgens mijn ‘manager’. Ok, ok. maar hier dan de op een na leukste kennismakingsoefening die ik ken. De Handtekening. Doe je mee? Leuk!

Wat heb je nodig?

Een A4tje en een pen/potlood/stift.

Zet je rechterhand op het papier.

Trek je hand over. De laatste keer dat je dat deed was misschien wel op de kleuterschool.

Geef nu per vinger antwoord op de volgende vragen:

Als je bijvoorbeeld met Zoom werkt, kun je deelnemers eerst hun handtekening laten zetten om ze vervolgens in duo’s in een Breakoutroom aangenaam kennis met elkaar te laten maken.

Aangenaam weer kennis te maken.

Meer tips over hoe verbinding kunt maken in online omgevingen? Morgen tussen 15.00 – 16.00 geef ik een Zoomtraining over de DO’s in online ontmoetingen. Wat die kost? Dat bepaal je zelf achteraf.

https://zoom.us/j/2592109619

Vraag niet hoe het kan maar profiteer er van.

Wuhan? Hoe dan?

20 mrt

Dit is het vervolg op mijn vorige post.

Een paar jaar geleden zag ik een indrukwekkende documentaire op het Architectuur Film Festival Rotterdam. Deze ging over de grootste mensen migratie in de geschiedenis. Niet die van de 65 miljoen vluchtelingen maar van de 280 miljoen Chinezen die verplicht moeten verhuizen van het platteland naar nieuw te bouwen steden in China. 280 miljoen! Dat is 16 keer alle bewoners van Nederland!!!!!!!!!!!!!!!!  Het moet allemaal in een tijdsbestek van 20 jaar gebeuren. De docu liet pijnlijk zien hoe een oud stel zich geen raad wist met de magnetron in hun 80 vierkante meter appartement op 43ste verdieping van de net opgeleverde wolkenkrabber. Ze kregen zelfs les in oversteken op een zebrapad en werden geconfronteerd met filmpjes waar mensen werden doodgereden die zich niet aan de regels hielden. Daarvoor leefden ze, al generaties lang, volledig zelfvoorzienend op het platteland. Daar waar nu in rap tempo een miljoenenstad uit de grond gestampt wordt. Tijdens de docu liepen de tranen over mijn wangen bij het zien van zoveel menselijk leed ten faveure van De Vooruitgang. Een mix van woede en verdriet drukte zwaar op mijn gemoed en me dieper in mijn stoel. Als laatste werd ik verzocht de zaal te verlaten. Met elke stap op de trap naar beneden zakte de moed me verder in de schoenen en vroeg ik me af wat moeder aarde hiervan vindt.

Laten we dat ons eens proberen voor te stellen. Stel je voor je bent aarde. Je draait met een snelheid van bijna 30 kilometer per seconde al vier en een half miljard jaar rondjes om de zon. Het leven is goed. De laatste jaren heb je wel wat irritatie op een specifiek plekje. Het ademt daar minder goed. Het stroomt er niet meer. Dingen gaan dood.

Het is mei 2019. Gerhard Busch, filmrecensent van de o.a. VPRO Cinema spreekt met regisseur Yi’nan Diao over zijn film The Wild Goose Lake, die hij overigens 4 van de 5 sterren geeft in de VPRO gids #11 van dit jaar. Diao (1969) was voor zijn ‘mooie mix van melodrama, gangsterfilm en film noir’ op zoek naar een wereldstad met een meer in de buurt. Hij kiest voor de ‘stad met de honderd meren’. Echter van de oorspronkelijk 127 meren zijn er nog maar 30 over.

Het is december 2019. Je draait je dagelijkse rondje om je as. De irritatie op dat plekje is alleen maar erger geworden. Er moet iets gebeuren om het niet groter te laten worden. Je vraagt je af wie je het beste kunt inschakelen. Je krijgt veel klachten van de vissen tegenwoordig. Elke minuut komt er een lading plastic in je water die gelijkstaat aan de lading van een vuilniswagen. Nog 30 rondjes om de zon en er is meer plastic dan vis in de zee. Ja, vissen lijken je de beste dragers van je boodschap.

Het is 2 januari 2020. De grootste seafood markt van centraal China (50.000 m2, oftewel 10 voetbalvelden) wordt gesloten. De markt bevindt zich in het nieuwere deel van de stad, dichtbij winkels en huizenblokken. Reden voor de sluiting? De ontstaansplek van het Corona virus. Van de eerste 41 mensen met Corona was twee derde op de markt geweest. 33 van de 585 samples van de markt bevatten het virus.

Het is 20 maart 2020. De irritatie zit er nog maar over het algemeen voel je je een stuk beter. Je krijgt ook goede berichten van de dolfijnen uit Venetië.  Minder goede berichten van de mensen daar. Die zitten als sardientjes in een blik.

Wordt vervolgd.

那怎麼辦 (Hoe dan?)

18 mrt

Schermafbeelding 2020-03-18 om 14.18.47

Iedereen kent Darwin maar weet je wie Alexander von Humboldt is?

Von Humboldt (1769-1859) was een Duitser en de beroemdste man in Europa. Ja, beroemder dan Napoleon. Er is geen mens op deze planeet waar meer straten, pleinen, steden of hele gebieden naar vernoemd zijn als Von Humboldt. Hij was een ontdekkingsreiziger, geograaf, wetenschapper en filosoof en deed onderzoek in Noord en Zuid-Amerika en Rusland en was in staat zijn unieke bevindingen voor een breed publiek toegankelijk te maken door het gebruik van begrijpelijke teksten en prachtige illustraties en infographics. Als je zijn werk leest is het alsof je op de schouder van Von Humboldt mee reist en kijkt. Na het lezen van Nora Wulf’s boek over hem (De Uitvinder van de Natuur) zeg ik NOOIT meer “ik heb het druk”. Wat een held die Von Humboldt.

In zijn 5-delige Kosmos verbond hij cultuur met verschillende wetenschappelijke domeinen waarin hij een holistische kijk op het universum propagandeerde. Een universum als een interacterende eenheid. In 1800 was hij de eerste persoon die de menselijke impact op het klimaat beschreef, gebaseerd op zijn observaties en bevindingen tijdens zijn reizen.

Iedereen kent Albert Einstein maar weet je wie Richard Buckminster Fuller is?

Buckminster Fuller (1895-1983) was een Amerikaan en de Leonardo Da Vinci van de vorige eeuw. Een uitvinder, architect, ontwerper en dichter. In 1927 ontwierp hij het Dymaxion House (dynamic & maximum efficiency) geïnspireerd op de grote zelf temperatuur regulerende graansilo’s. Het huis was flexibel in te richten door beweegbare wanden en uitermate energiezuinig. In 1932 ontwierp hij de Dymaxion auto, een gestroomlijnde driewieler met drie motoren bij de wielen. Later ontwierp hij de Dymaxion koepel. Een van de beroemdste, Spaceship Earth, staat in Epcot in Walt Disney World Resort in Bay Lake, Florida. De ride daar is vernoemd naar Buckminster Fuller’s beroemde samenvoeging ‘Spaceship Earth’, een bezorgde kijk op aarde als een gesloten systeem met beperkte voorraden, de mensheid aanmoedigend zich te gedragen als een samenwerkende ‘crew’ in plaats van passagiers.

Iedereen kent Elon Musk maar weet je wie James Lovelock is?

Lovelock (1919-) is een onafhankelijk wetenschapper, milieuactivist, uitvinder, schrijver en futuroloog. Hij is uitvinder van de ‘electron capture detector’ waarmee hij als eerste de verspreiding van, gaten in de ozonlaag veroorzakende, CFC’s in de atmosfeer aantoonde. Waar Musk zijn zinnen heeft gezet op Mars richt Lovelock, nadat hij erachter komt dat er geen leven op Mars is, zijn focus Aarde en formuleert hij in 1969 samen met microbioloog Lynn Margulis de Gaia these; de aarde is een zelfregulerend systeem dat haar leven als geheel beschermt tegen elke soort, dus ook de mens, die zich als ziekmakende cel gedraagt en daarop reageert met een steeds heviger wordende ‘koortsaanval’. (met dank aan Ruben Jacobs’ ‘Artonauten. Op expeditie in het Antropoceen, 2018’)

Alexander, Richard, en Lynn zouden het allemaal eens zijn met wat James Lovelock in 2016 schrijft:

Gaia is een evolutionair systeem waarin elke soort, inclusief de mens, die maar veranderingen blijft aanbrengen ten koste van zijn nageslacht, zal uitsterven […] We zijn in zekere zin terechtgekomen in een oorlog met Gaia, een oorlog die wij niet kunnen winnen. We kunnen maar beter vrede sluiten, nu we nog sterk zijn en geen gebroken zooitje.

Het is 2020, 4 jaar later. We gedragen ons nog steeds als pubers die denken dat Moeder Aarde het wel opruimt. Dat doet ze ook. Hoe dan? Wuhan!

Earth Freak Out

10 jan

Schermafbeelding 2020-01-10 om 10.07.51

Eergisteren begon mijn post met ‘het beste idee…..’ Dat vind ik een goed idee. Om er achter te komen wat mensen waarderen, waar mensen van houden….of juist haten kun je datgene afnemen. Mijn vandaag precies 20 maanden jonge kleinzoon heeft het concept en woord ‘mijn’ door. Als je dat wat van ‘hem’ is afpakt, reageert hij heel primair. Hij creëert een serieus indrukwekkende frons, grijpt naar het object, kijkt je in de ogen en zegt “MIJNNNNNN”.

Het idee wat ik wilde delen is dat van Burger King en heet Whopper Freakout. In een Burger King ergens in een stadje in de V.S. speelt het personeel alsof de Whopper van het menu gehaald is. Bij vragen van klanten vullen ze aan met “voor altijd” en “overal”. Verborgen camera’s leggen alles vast. Hoe mensen reageren op de boodschap, hoe mensen reageren als ze iets anders krijgen en hoe mensen reageren als net voordat ze helemaal OUT FREAKEN The King persoonlijk HUN Whopper op een presenteer blaadje komt brengen. De transformatie van een grote, volwassen “ik trek jou over de counter” vent naar “ohhhhhh The King” is schokkend.

whopperfreakout.001

Deze man houdt ECHT van zijnnnnnnnn Whopper. Hij vergeet zijn leven niet meer dat hem zijn Whopper werd afgenomen.

Met onze planeet is dat lastiger.

Ik zou iedereen die zich als passagier gedraagt op ruimteschip aarde mee de ruimte in willen nemen. En net als Joeri Gagarin het atmosferische licht laten zien. Waarschijnlijk zouden mensen terug op aarde uitspraken a la Gagarin delen;

‘Rond de aarde draaiend in het ruimteschip, verbaasde ik mij over de schoonheid van onze planneet. Volkeren van de wereld , laten we deze schoonheid waarborgen en verhogen, en haar niet vernietigen.’

Mensen zouden terugkomen als bemanningslid van planeet aarde.

Als Elon Musk dan zo nodig de ruimte in wil is dat misschien een idee.

In de tussentijd kun je naar Kerkrade. Het Columbus earth center;

‘Columbus earth center biedt je een onvergetelijke filmervaring, zoals nergens ter wereld vertoond. Reis mee met Columbus, kijk omlaag naar de aarde, beleef het Overview effect als een astronaut en je blik op de wereld zal nooit meer hetzelfde zijn…’

 

 

 

 

 

De Aarde en de Grondwet

8 jan

overvieweffect

Het beste idee dat ik in 2019 tegenkwam is het idee dat advocaten wereldwijd uren kunnen doneren om de rechten van de natuur in Ecuador te verdedigen. Er is ook al een ‘zaak’ gewonnen. Zo won een rivier het van een wegenbouwer op basis van het recht van de rivier om te stromen. Voor het eerst in mijn leven had ik spijt dat ik geen rechten was gaan studeren. Zeker als ervaren, en ontslagen, waterbakker had ik kunnen shinen in de rechtszaal en het recht om te stromen kunnen demonstreren met mijn waterbak. Maar dat is een ander verhaal maar misschien wel een belangrijk kantelpunt geweest in mijn ‘carrière’. Het is daarna bergafwaarts gegaan met mijn creatief vermogen. En met de aarde is het al niet veel beter gegaan. 26 januari 2013 besloot ik wat te doen aan mijn creatief vermogen en schreef een jaar lang elke ochtend een stuk over design thinking. Mijn dagelijkse, vasthoudende en gedisciplineerde verwoording van mijn nieuwsgierigheid naar empathie, creativiteit en prototypes. Oftewel Human Centered Design. Het schrijfexperiment heeft me ontzettend veel gebracht. Maar in de zoektocht naar wat Design nu eigenlijk is en hoe je mensen kunt inspireren en helpen om complexe uitdagingen samen stapsgewijs aan te pakken, stuitte ik ook op het begrip Duurzaamheid. Voor mijn master schreef ik er een stuk over; ‘Kwispelend naar een duurzamere wereld.’

Naarmate ik meer leerde over en deed met duurzaamheid ging mijn eigen staartje steeds minder hard kwispelen. In zijn TED talk vertelt Sir Ken Robinson dat als alle insecten zouden verdwijnen het binnen no time heel slecht zou gaan met de aarde. Echter als alle mensen zouden verdwijnen de aarde binnen korte tijd zou floreren. ‘Leven  in deze ecologische waarheid is een aanslag op je gemoedstoestand’, las ik in Artonauten van Ruben Jacobs. Een aanrader. Hij neemt je mee op een reis in het Antropoceen; ‘het nieuwe geologische tijdvak waarin de mens zoveel impact heeft op de aardse biosfeer dat die invloed nu ‘rivaliseert’ met de grootste krachten van de natuur.’

Vandaag precies 378 jaar geleden overleed Galileo Galilei, de vader van de moderne astronomie. Galilei was tot de conclusie gekomen dat de zon in het midden van ons zonnestelsel staat. Eerder dacht men dat de aarde in het middelpunt van het gehele universum stond, en dat de zon, de planeten en alle sterren om de aarde heen draaiden.

Het is 2020. De aarde draait om de zon en op deze aarde draait het niet alleen om mensen.

‘We zijn allemaal astronauten op ruimteschip aarde’ schreef Buckminster Fuller.

En astronauten zorgen goed voor hun ruimteschip.

 

 

5. Slim Spelen op de Dutch Design Week.

16 nov

Dit is, in willekeurige volgorde, nummer 5 van mijn favorieten op de Dutch Design Week 2019. Bij deze favoriet is van belang te weten dat ik als 6 jarig ventje lid werd van voetbalvereniging Racing Club Dordrecht (RCD). Dat was een logische stap in mijn prille voetbalcarrière want twee broers van mijn moeder in onze katholieke familie waren ook lid. Met name mijn oom Albert was een inspiratie bron. Hij was snel, technisch en had de uitstraling van een mix van Johnny Rep en Tscheu La Ling. Ik was veel minder technisch, een eenvoudige schaar leverde serieuze fysieke en mentale problemen op bij de tegenstander maar ook de bal. Ik moest het van mijn snelheid hebben. In mijn topseizoen scoorde ik 34 keer waarvan 30 op een voorzet van eigen helft door onze keeper of voorstopper. Gouden tijden. Wedstrijden op zaterdag en zondag met de hele familie Sport in Beeld kijken bij oma Kuster. We waren Feyenoorders.

Het voelde dan ook wat ongemakkelijk toen goede vriendin en ex-collega Annette Poot van Pootentieel in 1996 vroeg om bij het Ajax afscheid van de Meer en de opening van de Arena het blue screen virtual reality systeem in te zetten als sponsor activiteit voor de ABNAMRO. Het was de eerste officiële opdracht van mijn eigen bedrijfje Moreality. Een aantal maanden ervoor had ik in Duitsland een kunstenaar ontmoet die daar op een beurs stond met een door hem ontwikkelde Mandala systeem “Vivid Reality”. Vincent John Vincent was een Canadese kunstenaar die samen met een techneut een spel had gemaakt waarbij je staand voor een bluescreen werd opgenomen door een camera en jouw live videobeeld in een spel projecteerde. Je lichaam was de muis en door te bewegen speelde je het spel. Het spel wat ik toen voor het het eerst speelde was Turbo Kourier. Heftig heen en weer springend moest ik obstakels ontwijken en groene Turbo Koerier pakketjes verzamelen. Het was ongelooflijk hoe goed het spel werkte. Mijn bewegingen werden zonder merkbare vertraging  omgezet in beweging op het beeldscherm. Toen ik de dag erna me afvroeg waar ik tocht die spierpijn in mijn bovenbenen van had, duurde het even voordat ik me realiseerde dat dat gekomen was door het bluescreen virtual reality spel van een Canadese kunstenaar dat ik de dag ervoor gespeeld had.

Met veel succes werd het Vivid Realty spel ingezet bij het afscheid van de De Meer en de opening van De Arena. Het spel had namelijk meerdere software titels zoals Netminder, een spel waarbij jij als keeper de ballen uit je doel moest houden. Als toeschouwer zag je iemand dan wild met zijn armen zwaaiend staan voor een bluescrreen. En als je dan naar het beeldscherm keek zag je die persoon bewegen in het doel, de ballen proberen tegen te houden. Het was niet alleen heel leuk om te spelen, het was misschien nog wel leuker om naar de spelers te kijken. De video opnames die ik maakte kreeg elke speler mee op videoband en kon ik natuurlijk weer goed gebruiken bij het binnenhalen van nieuwe klanten.

Toen Annette me daarna uitnodigde om als VIP naar een thuiswedstrijd van Ajax te komen, zei ik natuurlijk heel stoer nee. Om vervolgens binnen 0,4 seconde “Jaaaaa’ te roepen. Ik was toch wel nieuwsgierig naar het VIP gevoel van een Ajaxied. Een paar dagen voor de wedstrijd kreeg ik de kaarten in een mooie verpakking thuis gestuurd. Inclusief parkeerkaart op het VIP dek, twee toegangskaarten voor de wedstrijd in vak 218 en twee kaarten voor de VIP ontvangst in de Rinus Michels zaal. 1,5 uur voor de wedstrijd werden we daar welkom geheten met een drankje en een hapje. Alles tot in de puntjes verzorgd. Als het om service design gaat, ken ik maar weinig mensen die nog kritischer zijn dan ik. Annette is daar één van.  Ik zie ik zie wat jij niet ziet……Annette ziet alles.

Ik zie weer andere dingen. Zo werden we gefotografeerd voor we de VIP ruimte inliepen en zouden de foto na afloop van de wedstrijd ontvangen. Toen ik de foto zag was het eerste wat me opviel dat het gewoon een inkjet print was. Dat was een tegenvaller. Ik had als VIP toch een echte foto verwacht. Aangezien Annette altijd open staat voor verbeteringen, gaf ik haar mijn commentaar, waarop zij glimlachend antwoordde in de vorm van de perfecte briefing voor een nieuwe opdracht:

‘Dan bedenk je toch wat nieuws. Wat beters.’

De volgende 3 seizoenen ging ik samen met een roady elke tweede zondag in richting de Arena. Met de Sleutelhanger Fabriek. Op maat gemaakt door Gerrit Dijkstra. Dus prachtig gemaakt, hufter proof en eenvoudig te bedienen. Het werkte als volgt. Bij binnenkomst werd iedereen gefotografeerd en na de wedstrijd kon iedereen zijn sleutelhanger uitzoeken op de aan de muur bevestigde kunststof grasmat.  Jong en oud stond dan geduldig te wachten op zijn sleutelhangertje. Als kinderen in de rij voor een gratis ijsje. Bankdirecteuren met klanten en vaders met kinderen. Allemaal turend langs de ruim 200 sleutelhangers. Maar de allereerste was altijd Martin Schröder (Martinair) met zijn  vrouw. Zij gingen altijd iets eerder weg. Het was een heel grappig gezicht om de lange, statige figuur met zijn veeeel kleinere vrouw te zien turen naar de sleutelhangers. Het leek wel of ze er een soort wedstrijd van gemaakt hadden wie hem als eerste gevonden had. Door het grote lengteverschil waren ze het perfecte team. Hij zocht boven en zij zocht onder.

Toen ik aan het eind van het seizoen te horen kreeg dat ze weer ‘wat nieuws en beters’ wilde, was ik een stuk minder enthousiast. Ik stond namelijk op het punt een half jaar naar Zuid Afrika te vertrekken om daar met mijn gezin in een oude Volkswagenbus rond te gaan rijden.

Een zinnetje zorgde er echter voor dat ik nog een kans kreeg:

‘Dat zullen mevrouw en meneer Schröder niet leuk vinden.’

Om hem vervolgens in te koppen met het filmpje wat ik stiekem had gemaakt van de Schrödertjes. Turend langs de sleutelhangers. Na 12 seconden roept mevrouw Schröder enthousiast ‘Jaaaa’ alsof ze net de bingo heeft gewonnen. ‘Ik heb hem.’ voegde ze er aan toe.

Ik had hem ook. Voor nog een seizoen. Toen moesten we echt weer wat nieuws en beters bedenken.

Enfin. Dat was 2004. Nu is het 2019 en daar liep ik op de Dutch Design Week. Na het voorgaande zul je begrijpen dat ik als ex voetballer, spel en technologie fan getriggerd werd door het volgende beeld;

smarteams

Ik kwam het prototype van de TU Eindhoven tegen op de expo Drivers of Change en het heet Smarteams;

“Slimmer voetballen met interactieve LED-hesjes. Van laptopcoach tot VAR; de technologie rukt op in het voetbal. Nieuwe loot aan de stam is Smarteams. waar spelers tijdens trainingen nu eenkleurige hesjes dragen, neemt dit interactieve ‘LED-hesje’ verschillende kleuren aan. Coaches veranderen met een beweging teamsamenstelling, maar bepalen in een split-second ook wie de bal naar wie moet passen. hackers op de hesjes geven bovendien inzicht in persoonlijke en ‘teamscores’, zoals snelheid, positie, en vermoeidheidsniveau; allemaal zaken die het verschil kunnen maken tussen winnen en verliezen.”

Misschien een idee voor Dick Advocaat? Dan moet ie Vimukthi Gunatilleke even mailen:

vimukthi08@gmail.com

 

 

 

 

4. Gerooid voor de Dutch Design Week.

11 nov

Gisteren publiceerde ik het verhaal over de Gele Kornoelje die ik samen met mijn kleinzoon plantte. Vandaag deel ik het concept ‘1 boom 20 studenten’.

Waarschijnlijk heb je nu al een idee waar dit concept over gaat. Ik maak even een zijsprongetje naar een aantal verwante concepten waar ik fan van ben en zal proberen toe te lichten waar mijn enthousiasme vandaan komt.

Laat ik beginnen met een van mijn favoriete ontwerpers Christien Meindertsma. Zij is een toonbeeld van nieuwsgierigheid, verbeeldingskracht, vasthoudendheid, discipline en samenwerken.

Ze was nieuwsgierig naar wat er allemaal met de ‘ingrediënten’ van 1 varken gebeurt. Ze ontdekte dat alles van een varken ‘op gaat’ en belandt in een divers aantal producten, variërend van kogel tot drop, van de remmen van een trein tot schuurpapier. Er blijft niets over. Het drie jaar durende onderzoek heeft ze prachtig verbeeld in een boek waar alle producten/toepassingen staan afgebeeld; PIG 05049:

PIG05049_cover

PIG05049_kogelPIG05049_dropPIG05049_treinremmenPIG05049_schuurpapier

Het ‘boek’ won de Dutch Design Award in 2008 en op haar site staat een ‘special credit’ vermeld voor Julie Joliat, de grafisch ontwerper van PIG 05049.

Een ander geweldig project van Christien Meindertsma dat aansluit bij de gedachte ‘1’ is het project One Sheep Sweater uit 2010; een serie van 20 truien die allemaal gebreid zijn met de wol van 1 Merino schaap uit Aerle Rixtel, een dorpje in Noord-Brabant. De truien zijn allemaal op dezelfde manier gemaakt, toch is elke trui anders door het verschil in kwaliteit van de wol.

Het schaap voor:

ONESHEEPSWEATER_before

Het schaap na:

ONESHEEPSWEATER_after

Schermafbeelding 2019-11-11 om 09.33.01Schermafbeelding 2019-11-11 om 09.33.11ONESHEEPSWEATER

De truien zijn onderdeel van de collectie van het Stedelijk Museum in Amsterdam en van het Textielmuseum in Tilburg, waarvan hier een foto. Je ziet er goed de verschillen in kleur, textuur en grootte.

onesheepsweater_textielmuseum17279au

Al schrijvende en nadenkend realiseer ik me dat ik dit soort projecten mooi vind omdat ze op een laagdrempelige manier in verschillende media een groot verhaal vertellen. Een verhaal van verbondenheid maar ook (on)zichtbaarheid. Om met het SUCCES model van Dan en Chip Heath te spreken; ze zijn Simple, Unexpected, Concrete, Credible, Emotional en  Stories. Ideeën die blijven ‘plakken’. Ik schreef er al eerder over.

Ik schreef ook al eerder over The One Bag project van Studio Drift. Onderdeel van hun serie Materialism waar ze op werkelijke prachtige wijze de materialen van gebruiksartikelen tentoonstellen. Zoals deze Kever uit 1980:

STUDIO-DRIFT_beetle

Of deze:

STUDIO-DRIFT_pencil

Een potlood…..zonder gum.

Aan de hand van een potlood met gum laat onderstaand filmpje prachtig zien dat een eenvoudig gebruiksartikel als een potlood onmogelijk gemaakt kan worden door een persoon. Het is een wereldwijd netwerk van mensen en materialen:

 

Het hout van het potlood brengt me bij de gerooide boom die ik ‘tegen kwam’ op de Dutch Design Week. Een (1) boom, 20 studenten. Welke ontwerpen zitten er in die ene boom. Wat als je de nieuwsgierigheid en verbeeldingskracht van 20 Design Academy studenten loslaat op 1 boom;

“Om Design Academy studenten op een andere manier contact te laten maken met hun materiaal, hun omgeving en elkaar, nam Atelier NL ze mee het bos in. Ze kregen de opdracht een dag lang met een boom te leven, hielpen mee met planten van 1.000 bomen en het rooien van een grote Esdoorn. Toen die eenmaal omviel, drong het besef door dat het om een levend wezen ging. Iedere student eigende zich een deel boom toe- van de wortels tot de hars en de bladeren- en voerde daar hun eigen project mee uit.”

Ik licht er 2 van de 20 uit:

How do trees smell? Zoa Rosenkranz

Een serie objecten die de natuurlijke geur van bomen viert en de helende geur van de natuur in huis brengt.

howdotreessmell

The Smallest Burning Forrest. Bom Noh.

smallestburningforrest

Kunnen we mensen met bomen verbinden door ze bewust te maken van het feit dat een lucifer van hout gemaakt is en ze door deze lucifer te verbranden stap voor stap mest laten maken……voor bomen.

Een boom, een potlood, een kever, een schaap, een trui en een varken.

Alles is met elkaar verbonden.

3. Een boompje opzetten op de Dutch Design Week.

10 nov

stormhout

Afgelopen Dutch Design Week liep en fietste ik 5 van de 9 dagen in Eindhoven. Ik zag honderden oplossingen en ideeën om huidige situaties te transformeren in gewenste situaties. Soms heel conceptueel, of noem het speculatief, soms heel concreet, mezelf afvragend “Waarom heeft niemand dat eerder bedacht?”

Dit is de derde post over mijn DDW.

Twee andere favorieten vind je hier en hier.

Dit project was een tip van Erwin Slegers, studieleider Graphic Design op HKU. Erwin gaf me een paar tips die buiten het drukke Strijp gebied lagen en waar ik met mijn 40 jaar oude Peugeot vouwfiets naar toe kon fietsen. Met de virtuele Google Maps Dame op de bagagedrager en mijn waterdichte Ortlieb rugtas kruiste ik woonerven en parkjes om uiteindelijk in een woonwijk te belanden waar zich op de hoek van de straat een klein kapelletje bevond. Op de stoep stond een Tiny House volledig van hout en in de hal van de kapel werd het project van AtelierNL toegelicht. Ik had mijn oortjes nog in dus sloeg het aanbod om een mp3 speler met oortjes voor de audiotour te lenen af en scande de QR code die op de uitlegposter stond. Die QR codes zijn toch wel heel makkelijk. Je zet je mobiel in camera stand en je richt op de QR code, vervolgens verschijnt binnen een fractie een fractie van seconde de URL naar de, in dit geval, audiotour van AtelierNL op SoundCloud;

Daar zat dan op een bank gemaakt van een ergens in een park van Eindhoven omgevallen boom in de zomer van 2019 . De verhalen waren van mensen die van dichtbij de storm hadden meegemaakt. Prachtig gemaakt bijna net zo mooi als BOB, de geweldige podcats van de VPRO. Het was heel bijzonder daar te zitten, de verhalen van storm en vallende bomen in mijn oren en de geur van jong fris blad en hout dat nog wortel moet schieten en de lucht in wil groeien.

wildhout

Na een klein kwartiertje luisteren adopteerde ik een boom; een Gele Kornoelje voor in een voedselbos in Eindhoven. Eigenlijk voor mijn kleinzoon en wat bleek, we konden de boom zelf planten. Afgelopen zaterdag reden we naar Eindhoven om in de tweede shift ‘onze’ Kornoelje te planten. Bij aankomst bleken de vrijwilligers zo enthousiast te werk zijn gegaan daar er geen boom over was. Dus ging men in de reeds geplante bomen op zoek naar ‘onze’ Gele Kornoelje want ik had er bij de adoptie daar in die Kapel op de DDW een label aan gemaakt met ‘Cor & Jóa’ op. Helaas werd ie niet gevonden. Gelukkig vond men nog toch nog een boompje en toevallig ook nog eens een gele Kornoelje. Op zoek naar een plek waar die laatste boom  geplant zou kunnen worden vonden we een mooi plekje. En toen Jóa en ik onze groene vingers in de zwarte aarde roerden, zag ik in mijn ooghoek een label met Cor & Jóa erop……naast de Gele Kornoelje die wij aan het planten waren stond de Gele Kornoelje dien ik had geadopteerd. Ik haalde het label er vanaf en schoof het plechtig om een pril takje van onze Gele Kornoelje.

I love it when a plan comes together.

gelekornoelje

 

 

 

 

 

2. Privacy op de Dutch Design Week

1 nov

juliajanssen1

Gisteren schreef ik over de plastic tas van Studio Drift. Vandaag deel ik een andere favoriet op de Dutch Design Week.

Maar voor je verder leest, vraag ik je hier de privacyvoorwaarden van mijn blog te accepteren.

Je bent er nog. Julia Janssen accepteerde met één muisklik de voorwaarden van de website van The Daily Mail en kwam er achter dat haar gegevens gedeeld werden met 835 bedrijven. De voorwaarden van al die bedrijven printte ze uit en bond ze bij een bijbelbinder. Vervolgens vroeg ze bezoekers van de Dutch Design Week de voorwaarden voor te lezen.

juliajanssen6

Daar zat ik dan, in een container op het Ketelhuisplein.

juliajanssen4

Koptelefoon op en het meer dan vuistdikke boekwerk voor me. Ik mocht 12 minuten voorlezen uit de 826 pagina’s vol kleine lettertjes:

juliajanssen2

“While we strive to protect your information we cannot guarantee the safety or security of any information you transmit to us.”

Of wat dacht je van deze:

“We retain the cookie ID for as long as this is necessary for our legitimate business purposes.”

Tijdens het lezen valt regelmatig mijn mond open van verbazing en fronzen mijn wenkbrauwen van woede. Ook ik klik binnen 0,0146 seconde voor akkoord voor cookie of privacy voorwaarden. Maar deze voorleesbeurt doet me realiseren dat ik een product ben geworden van een paar tech bedrijven die geld verdienen met mijn online gedrag. Ik ben een digitale cocon in de matrix van online marketing.

Gisteren keek ik de Tegenlicht aflevering ‘De grote dataroof’ terug. “Hierin luidt Harvard-hoogleraar Shoshana Zuboff de noodklok: ze schreef een monumentaal boek over hoe de grootste techbedrijven met onze data omgaan, ‘The Age of Surveillance Capitalism’. Hoe krijgen we de zeggenschap terug over onze data?”

In de aflevering vertelt Zuboff o.a. dat de ‘slimme’ Google Nest Thermostaat een microfoon bevat die niet op de technische tekening staat en waarop Google reageert “we wisten niet dat er een microfoon in zat…..sorry.” Of het verhaal van het meisje die online werd bestookt met advertenties voor baby producten. De algoritmes van de supermarktketen hadden ‘gezien’ dat ze minder geurige producten koos. Verandering van geur is een bekend fenomeen bij zwangere vrouwen. Wat de supermarkt al wist, wist de vader van het meisje echter nog niet. Nog eentje dan. Zuboff deelt in de aflevering het verhaal van de rechtszaak die een aantal mensen uit Californië hadden aangespannen tegen FaceBook. Ze wilde weten welke gegevens FaceBook had doorgegeven aan Cambridge Analytica. Ze wilden weten of ze waren gemanipuleerd in de aanloop van de Amerikaanse presidentsverkiezingen. De rechtszaak vond plaats in juli 2019 een paar maanden nadat Mark Zuckerberg groots had aangekondigd dat de toekomst van FaceBook PRIVE is.

futureisprivate

De advocaat van FaceBook gaf echter aan dat een ieder die op FaceBook dingen deelt met anderen geen enkele aanspraak op privacy kan maken. Zuboff noemt het de publieke en de schaduw kant.

Er is geen werk op de DDW waar ik de dagen erna zoveel over nagedacht heb als het werk van Julia Janssen. Ik probeerde me voor te stellen hoe het leven eruit ziet zonder Google Maps, mijn trein app, LinkedIn, WhatsApp en welke data ik allemaal weggeef en hoe ik gemanipuleerd word zonder dat ik daar ‘weet’ van heb. Ik wil mijn kop in het zand steken op een plek waar ik online onzichtbaar ben. Ik heb laatst zo’n plek gevonden. Op nog geen 20 kilometer hier vandaan. Als ik er naar toe ga trek ik de Jammer Coat aan van Coop Himmelb(l)au. Daarmee kan Google me niet meer zien. Het materiaal en het motief zijn zo gemaakt dat het radiosignalen tegenhoudt en een schild vormt tegen tracking apparaten.

Jammer-Coat-by-Coop-Himmelblau_dezeen_4

Telefoon en internet signalen dringen niet door als je je apparaten in de jas bewaart. Ook je credit card gegevens zijn er veilig.

Jammer-Coat-by-Coop-Himmelblau_dezeen_3

Of ik de jas zou kopen?

Binnen 0.0146 seconden.

PS

De jas zag ik vorig jaar op DDW. Maar dat wist Google al.

 

 

 

 

 

 

%d bloggers liken dit: