Archive | Uncategorized RSS feed for this section

Er is hoop

14 aug

Het werk van de Deense kunstenaar Jeppe Hein nodigt uit om te spelen en met andere mensen in contact te komen. 

Met een gezonde dosis humor wil hij mensen raken en verleiden om elkaars ervaringen te delen. Mijn ervaring met zijn werk ‘Three wishes for you (Love, Hope, Faith) 2021 wil ik graag met jullie delen. Getipt door onze kunstbuurbroeder Ap bekeken mijn vrouw en ik vorige week de tweede editie van de Biënnale Kunst in de Heilige Driehoek, samengesteld door Hendrik Driessen, voormalig directeur van De Pont in Tilburg, en Rebecca Nelemans, kunsthistorica, schrijver en tentoonstellingsmaker. In en te midden van drie kloosters word je adem benomen en een glimlach ontlokt door de omgeving en de werken. Op aanwijzen van Ap waren we achteraan begonnen om in alle rust 4 videowerken van Bill Viola te zien. Tijdens de koffie erna las ik in het programmaboekje welke werken er op de volgende locatie te zien waren. Ik las over Anish Kapoor en Jeppe Hein. Over die laatste:

‘Als een feestelijke verrassing hangen de ballonnen onder het plafond. Voor het grijpen – of toch net niet? Licht en vrolijk, glanzend en spiegelend roepen ze even het kind in ons wakker’

Na het serene, contemplatieve moment met twee werken van marmer van Kapoor in de gebedsruimte van de nonnen was het kind in mij wel toe aan het speelkwartier. Hoorde ik daar een bel?

De lucht betrok weer die wisselvallige dag en op de achtergrond begeleidde de  regendruppels op het grind ons richting de ruimte waar het werk van Hein hing.

Mijn vrouw liep voor me in de tussenruimte direct door naar de binnenplaats waar een werk was geïnstalleerd in de voormalige waterput. Ik stond nog even te hannesen met mijn mondkapje alvorens de tussenruimte te betreden. In de ruimte van ongeveer 3 bij 5 meter was links een trap omhoog en hingen rechts in de hoek de drie ballonnen tegen het plafond. Ik liep ernaartoe en bekeek ze van een afstandje en zag in hun spiegeling dat bij de ingang meer mensen de ruimte betraden. Het werk deed me denken aan de grote spiegelende ballonnen honden en bloemen van Jeff Koons die ik had gezien in het Gugenheim in Bilbao en Fondazione Prada in Milaan en ik vroeg me af of de ballonnen vast zaten aan het plafond. Uitgenodigd door de kunstenaar in de introtekst pakte ik een van de drie lintjes en bewoog het heeeeel zachtjes naar beneden.

Je kent misschien het televisiespel nog waar de deelnemer licht door de knieën gebogen een van de vallende stokken probeert te vangen en dan mist. Op het moment dat ik het lintje had aangeraakt leek het alsof ik in die televisieshow was beland. Het knoopje waar het lintje aan vast zat viel voor me op de grond en een lichte siddering ging door mijn lijf. Ik schrok me kapot. Om me een fractie van een seconde later te beseffen dat dit natuurlijk de bedoeling was van de kunstenaar; ‘Jeppe Hein nodigt uit om te spelen en met andere mensen in contact te komen……Licht en vrolijk, glanzend en spiegelend roepen ze even het kind in ons wakker’. Nou ik was KLAAR wakker. Klaar om te spelen. Ik was beland in een vrijwillige poging tot het overwinnen van overbodige obstakels. Ik bekeek het knoopje van de ballon en zag dat er een heeeeeel klein magneetje in zat, maar hoe kreeg ik dat weer aan die ene nog steeds aan het plafond hangende ballon?? Ik keek naar links en schatte in of ik staand op de trap bij de ballon kon. Een keiharde zoemer klonk in mijn hoofd als het teken van een foute oplossing. Mijn volgende idee was het lint met knoopje met een tegen de zwaartekracht in bewegende slingerbeweging van mijn rechterarm tegen het magneetje van de aan de plafond hangende ballon te gooien en het kunstwerk zo weer in originele staat te brengen zodat het klaar was voor een volgende deelnemer. Ik schatte mij kansen klein in, heel klein en op het moment dat ik de slingerbeweging wilde inzetten klonk er een streng en resoluut “Meeeeeeneeeeeeeeeerrr”.

Was het de stem van de hoofdnon die als een vangnet op mij neerdaalde en mij deed bevriezen als een betrapt jochie met zijn hand in de koekjestrommel? Was het de stem van mijn kleuterjuf die me ooit vertelde dat ik te oud was voor de waterbak? Nee, het was de stem van de suppoost die mij met vuurspugende ogen boven haar mondkapje aankeek en haar “Meeeeeeneeeeeeeeeerrr” nog eens herhaalde maar mij nu recht aankeek. Ze was een kop kleiner maar het leek toch echt alsof ze op me neer keek van grote hoogte. Gelukkig kon ze mijn van schrik opengevallen mond niet zien vanachter mijn mondkapje en het wegslikken van mijn angst niet horen. Ik was blij dat ik net naar de wc was geweest. ‘Jeppe Hein nodigt uit om te spelen en met andere mensen in contact te komen……Licht en vrolijk, glanzend en spiegelend roepen ze even het kind in ons wakker’.

Ahaaaaa dacht ik, voor de tweede maal wakker geschud door Jeppe Hein, dit is onderdeel van het werk. Zij hoort erbij. Ik trok mijn hand met koekje terug uit de koekjestrommel en nam een hap. “Is dit niet juist de bedoeling van de kunstenaar?” zei ik. Ze knipperde een paar keer met haar ogen en zei “Dit is respectloos naar de kunstenaar. Ik zal uw naam moeten noteren.”

Me nu volledig overgevend aan het spel waarin ik was beland, pakte ik het papier en de pen uit haar handen en schreef mijn naam in grote leesbare letters op, inclusief 06 nummer. Ik overhandigde haar het papier en wachtte de volgende stap af. “Loopt u mee naar het kantoor dan bekijken we hoe we dit gaan afhandelen.” Mijn twijfel of dit nu wel echt bij het werk hoorde was nu volledig verdwenen en met een grote grijns liep ik als Randel P. McMurphy (Jack Nicholson)  achter nurse Ratched aan. One flew over the cucckoo’s nest. Ik riep op afstand naar mijn vrouw dat ik even mee moest en zo terug zou zijn. “Volgt u mij maar. U bent de vierde vandaag” zei ze.  Als een ondeugende puppy volgde ik op een halve meter. We liepen een 60 meter richting het poortgebouwtje aan de rand van het klooster. “Wacht maar even hier.” Ze zette me in de imaginaire hoek met een ezels muts op. Ik was benieuwd wie de drie andere waren geweest en wachtte in spanning af naar wat het volgende ‘level’ van dit spel ging brengen waarop er een lange man met een ladder uit het poortgebouwtje verscheen en op me af liep. Hij legde zijn hand even geruststellend op mijn schouder en zei “Je bent de vierde vandaag” om vervolgens met ladder in de ene hand en het ballon lint in de andere richting Love, Hope, Faith te wandelen.

“Komt u mee?” was geen vraag maar een bevel. Ik liep nu naast haar en zei “Geweldig hoe u in uw rol blijft.” Ze keek me nog steeds streng aan. “Echt heel goed!” vulde ik nog een keer echt gemeend aan. Zonder te reageren stiefelde ze richting de twee achtergebleven ballonnen. Daar aangekomen had de lange man zijn trap inmiddels naast het trapgat gepositioneerd. “Om nog meer ellende te voorkomen en meneer te behoeden voor een val in het gat met ladder en al, houd ik de trap maar even stevig vast.” Zei ik. Mijn onzichtbare glimlach en samengeknepen pretoogjes  zochten contact met de suppoost die me aankeek maar geen spier verrekte. Deze vrouw verdiende een Oscar. Mijn vrouw had zich inmiddels ook bij ons gevoegd. Zo kon zij ook meemaken hoe ik mijn uiterste best deed om deze performance met respect voor de kunstenaar en het klaarwakkere kind in mij in stand te houden.

Met in mijn ene hand het programmaboekje en de andere stevig om de ladder geklemd hoorde ik de suppoost luid en duidelijk gebiedend “Iedereen deze ruimte verlaten, het kunstwerk wordt hersteld” roepen. Iedereen werd streng naar buiten gekeken en de twee zware deuren vielen in het slot. De stilte echode in de ruimte. Het moment van de verrijzenis van het kunstwerk was aangebroken. Alleen de invallende zonnestraal ontbrak maar ik hoorde toch echt engelen zingen. Met een hand aan de ladder en in de andere het magneetknoopje met lint rees de lange man omhoog. Met een soepele beweging klikte hij het knoopje aan de ballon. Dit leek me een uitstekend moment voor de suppoost om me uit naam van de kunstenaar te bedanken voor mijn deelname. Toen dat niet kwam zei ik “U heeft vast en zeker een theaterachtergrond”. Waarop zei haar hoofd licht kantelde en zei “Nee hoor, maar bedankt voor alle complimentjes.” Ze opende de deur en liet ons vrij. 

“Zoooooo die was echt goed!” zei ik enthousiast tegen mijn vrouw die me vervolgens hoogst verbaasd aankeek en zei “Nee joh, die was bloedserieus die speelde helemaal geen rol.” Waarop ik haar probeerde uit te leggen dat de suppoost 100% zeker onderdeel was van het werk en dat ik een van de vier was geweest die de uitnodiging van Jeppe Hein ‘om te spelen en met andere mensen in contact te komen’ met duim en wijsvinger trekkend aan een ballon lint had aangenomen. “Als dat zo was geweest had ze je moeten belonen en niet als een klein kind moeten straffen.” 

“Nee ze volgde een script. Zeker weten.” 

“Echt niet.”

“Zeker wel.”

Al welles en nietesend liepen we tegen de looprichting naar de uitgang en werden we vriendelijk aangesproken door een dame met koffiekan en boodschappentrolley. Of we het allemaal konden vinden. Ik vertelde dat ik net onderdeel was geweest van het werk van Jeppe Hein en dat ik het zo geweldig goed vond hoe de suppoost in haar rol bleef en het script volgde. “Script volgde?” vroeg ze. De dame bleek de vrijwilligerscoördinator te zijn en zei “Nee hoor, er is geen script, we werken met zoveel vrijwilligers.” Vanuit mijn ooghoek trok mijn vrouw een heel blik ‘zie je wel’ open om de vrijwilligerscoördinator de cover van het programmaboekje te laten zien, waarop ze met een mix van verontwaardiging en verbazing zei “Ja, die is heel misleidend. Een fijne dag nog.”

Better, stronger, faster

25 mei

Als je me vorig jaar had gevraagd om te gaan wandelen, had ik je waarschijnlijk geantwoord “Hoezo? We kunnen toch met de auto,

of de motor,

of de trein,

of de fiets.

Ik ga toch niet lopen. Ik haat lopen.”

Je verplaatsen van A naar B doe ik het liefst zo snel mogelijk. Je verplaatsen van A in een rondje naar A vond ik echt zonde van mijn tijd. Als klein ventje wilde ik al ‘better, stronger, faster’. Deze drie woorden hebben een diepe indruk op me gemaakt. Ze komen uit de jaren 80 serie ‘De man van 6 miljoen’ met in de hoofdrol Lee Majors, een gecrashte astronaut die met technologie wordt opgelapt en uiteindelijk ‘better, stronger, faster’ is dan iedereen. De bionische man. Ik kan de tune nog steeds mee neuriën en zie mezelf weer in slow motion over het schoolplein bewegen.

Als bionisch minimannetje ging ik op voetbal en compenseerde mijn gebrek aan techniek met mijn snelheid. 10 jaar lang rende ik het liefst van eigen helft zo hard mogelijk naar het doel. Iemand had me toen moeten wijzen op het feit dat wat ik deed eigenlijk op de atletiekbaan thuis hoorde.

Het ontbreken aan bionische benen compenseerde ik met een fiets die mij nog ‘faster’ maakte. Jarenlang trapte ik zo hard mogelijk om ze snel mogelijk op B aan te komen. Carbon, Garmin, gelletjes, trainingsschema’s allemaal met een doel. Of waren het er drie?? Better, stronger, faster.

De ultieme verbinding met technologie vind ik een auto. Je zit in het ontwerp en bent met al je ledematen en zintuigen verbonden met de technologie. Nog intenser is dan de motor. Hangend in een bocht met een paar millimeter rubbercontact met het asfalt.

De man van 6 miljoen was mens en technologie. De technologie zat in zijn lijf. Kevin Kelly heeft het in zijn boek ‘De wil van technologie.’ over het Technium. Mens en technologie zijn een. Zonder technologie zijn wij het lachertje van deze planeet. Maar met kunnen we rijden, vliegen, onderwater ademen en naar de maan. Technologie geeft ons superkrachten…met alle gevolgen van dien.

Maar wat gebeurt er als je ontdoet van al die technologie? Dan loop je in je nakie in het bos. Nee dit is geen bruggetje naar de tragikomische en dramatische Vlaamse film De Patrick uit 2019 waarin Patrick (38) met zijn ouders op een naturistencamping woont. Als zijn vader sterft, heeft hij de leiding, maar hij is zijn favoriet stuk technologie kwijt. Een hamer. Zijn zoektocht naar die hamer wordt een existentiële zoektocht.

Met de fiets, motor of auto is het contact met de planeet gescheiden door meerdere lagen. Ook als je wandelt scheiden je sokken en de zolen je van direct contact met de aarde. Maar zonder versnelling van een 6,9 kilo lichte Merida, een 900 cc Ducati Superlight of een Alfa Romeo Spider ben ik aangewezen op mezelf. Op mijn lijf en mijn hoofd. Zonder versnelling kan ik je weer contact maken. Met mezelf en mijn omgeving. Niet van A naar B maar stap voor stap van links naar rechts. En om me daar bij te helpen heb ik toch weer een stuk technologie gekocht. Mijn Leki trekking poles. Ze helpen me met mijn balans en ondersteunen me bergop met de 14 kilo op mijn rug.

Wandelen?

Beter, sterker, trager.

De titel van deze post schrijf ik later.

7 jan

Ik word nergens zo gelukkig van als van uitstellen. En dan vooral de hele kleine dingen. De makkelijke dingen. De dingen die, als ik ze zou doen, zo gebeurd zijn. Maar ik doe ze niet, ik stel ze nog even uit. 
En als ik ze dan op het aller aller aller allerlaatste moment doe en daar dan nog sneller mee klaar ben dan ik dacht, en het ook nog makkelijker was dan ik dacht, ja dan overvalt me een zaligmakend gevoel waar geen dope tegenop kan.
Uitstellen. Dat zouden meer mensen moeten doen.

Wat ik van mijn coach leer.

6 dec

Sinds mei 2018 heb ik een coach. Een man. Het had net zo goed een vrouw kunnen zijn maar deze kwam op mijn pad en het klikte meteen. Het voelde gelijk heel vertrouwd. Ik zie hem elke 2 weken. Hij leert me beter te luisteren. Ik begrijp hem namelijk niet altijd. Soms moet ik echt mijn best doen te doorgronden wat hij bedoelt. Hij heeft soms aan een paar woorden genoeg en blijft dat dan herhalen. Ik denk dan wel eens dat ik bij ieder ander dat geduld niet zou kunnen opbrengen.

Een van de dingen die ik van hem leer is duidelijk communiceren. Het managen van verwachtingen. Ik heb nogal de neiging om te hard te gaan zonder te communiceren. Hij leerde me de ‘als…. dan’ strategie. Als ik met anderen bezig ben en ik wil iets anders doen dat ik dat dan aangeef in een ‘als dan’. Als we dit hebben afgerond dan stoppen we.

Ik merk ook dat ik door de tijd die we samen doorbrengen ik anderen veel beter van feedback kan voorzien. Mijn ervaring met feedback is er een die gericht is op het negatieve, wat niet goed is. Mijn coach wijst mij elke keer weer op de ‘ja en’ aanpak. Wat de ander ook doet je zegt altijd ‘ja en’. Je blijft er door verbonden en blijft in mogelijkheden denken. Soms heel handig als je de ander een andere (of jouw) kant op wil sturen.

Hij is ook fan van wandelen. Daar moest ik echt aan wennen. Voor mij is wandelen eigenlijk nooit een optie. Waarom wandelen als je kunt fietsen. Zijn tempo is ook nog eens heel traag. Toch merk ik dat in die vertraging mijn gedachten tot rust komen en ik het idee heb dat ik meer in het moment ben. Soms praten we heel lang niet….voor mijn gevoel dan. Mijn onbewuste gaat dan aan het werk met het oplossen van allerlei zaken. Hij leerde me ook altijd een aantekenboekje mee te nemen en een potlood. Je weet namelijk nooit wanneer er een idee of inzicht binnen komt.

De laatste keer spraken we voor het eerst af in een museum. Staand voor een enorm wandkleed leerde ik hem een Visual Thinking Routine. In plaats van de gemiddeld 10-20 seconden die ‘men’ besteed aan het kijken, zochten we naar elkaars ‘Ik zie….’. Door samen nieuwe dingen te doen leren we van elkaar. 

Ik gun iedereen een coach zoals Jóa, mijn kleinzoon. 

Foto: Noëlle Noltee

Tijd voor imperfectie.

3 dec

In 1991 behoorde ik tot de 12 deelnemers die in de Ardennen streden voor twee zitplaatsen in een Landrover waarmee een jaar later 1.600 kilometer door Brazilië gereden zou worden. Als niet rokende begin twintiger had ik meer met de Camel man dan met de Marlborro man. Ondanks dat je tussen mijn O-benen moeiteloos een Shetland pony schuift, zit ik toch liever in een 2 PK eend. De teleurstelling was dan ook groot toen ik na drie dagen van droppings, bruggen bouwen, abseilen, lieren en dwars door de jungle van de Ardennen rijdend niet werd gekozen. Ik rook sindsdien 2 pakjes Marlborro per dag en ben de klap nooit echt te boven gekomen. Toch heeft het me ook het een en ander geleerd. Dat zal ik proberen toe te lichten. Ik heb een horlogetik. Op mijn zevende verjaardag kreeg ik van mijn moeder een horloge. Een UNION ancre, SHOCKproof, secondewijzer, lichtgevende wijzers en uren. En als je als 6 jarig ventje samen met je moeder in de mooiste juwelier van Dordrecht je een weg baant door het pluche, je op de lederen zetel klimt en vol verwachting urenlanglijkende momenten wacht totdat de verkoopster met satijnen handschoenen JOUW horloge om je linkerpols(je) vastmaakt, dan heb je een horlogetik. Als je vervolgens op je zevende verjaardag in de klas in hypnose gebracht door de ronddraaiende secondewijzer en het zachte getik je ogen niet van het wonder van de techniek kan afhouden en je totaal niet door hebt dat DE JUF naast je lessenaartje staat die vervolgens met een soepele beweging, die me achteraf deed vermoeden dat zij haar miezerige loontje aanvulde als zakkenroller, mij ontdeed van mijn verjaardagskado, ja toen bleek dat ik niet SHOCKproof was. Het was januari en juli van dat jaar weigerde ik DE JUF een hand te geven. U begrijpt waarom.

U zult dan ook zeker begrijpen dat ik zeer in mijn nopjes was toen ik 14 jaar later werd gebeld door (een andere) juwelier in Dordrecht die in de krant had gelezen dat ik was geselecteerd voor de nationale selectie van de Camel Trophy. Het leek haar een aardig idee om mij een Camel Trophy horloge kado te geven en de krant daar een stukje over te laten schrijven. Ik had inmiddels een aardige collectie horloges maar nog geen Camel Trophy horloge. Die paste wel om mijn pols maar niet in mijn budget. Het 349 gulden kostende uurwerk werd het kopstuk van mijn collectie en ging natuurlijk mee naar de Ardennen. En toen gebeurde het. In de nacht van zaterdag op zondag werden we midden in het bos gedropt en moesten we door het dichte bos terugrijden naar het startpunt. Even voor de duidelijkheid. Er was geen weg of pad. Hoe ze die Landrover daar gekregen hebben is me nog steeds een raadsel. De verstralers boden een surrealistisch beeld waarin de bomen tot leven leken te komen. Door het heftig heen en weer bewegen van de Landrover, slaapgebrek, onervarenheid, verkramping en klamme handjes had ik moeite mijn handen aan het stuur te houden en op het “hier naar links!!!” van mijn navigator schoot mijn linkerhand van het stuur, mijn horloge tegen de rolbeugel en mijn voet van de koppeling. De motor sloeg af. Het was doodstil. De verstralers hadden de bomen bevroren en ik hoorde alleen het tikken van mijn horloge. Of was het mijn hart? Langzaam draaide ik mijn linkerpols…..

Mijn navigator vroeg zich waarschijnlijk af waarom ik precies nu wilde weten hoe laat het was.

Mijn Camel horloge was nog heel. Er zat een 2mm bij 1 mm kras op de wijzerplaat. Een herinnering aan een fantastische ervaring. Ik denk dat dat het eerste moment was waarop ik me bewust werd van de schoonheid van imperfectie. Krassen, scheuren, littekens en rimpels hebben een verhaal. Ze zijn het bewijs dat we leven. Daar spuit je geen botox in of plamuur op.

Perfecte imperfectie

2 dec

In het boek ‘DAGELIJKSE RITUELEN’ las ik het ritueel van Erik de Jong (1961) je misschien beter bekend als SPINVIS. Op het eind van het verhaaltje zegt hij:

‘Zodra je er aan begint, zie je de barsten, de scheuren, de foute beslissingen. Anderen zullen het het mooi vinden, of geslaagd, maar dat komt omdat die alleen zien wat het is geworden. Ik zie wat het had moeten zijn, en beschouw alles wat ik maak als mislukt. En dat elke dag weer. Maar goed, dan moet je er toch maar je schouders over ophalen en denken: volgende keer beter. Al was het maar omdat je het een jaar later, na de nodige afstand, soms alsnog goed vindt. Je onbewuste ik weet kennelijk wel wat het doet, daar mag je op vertrouwen.’

Het deed me denken aan de tip die ik kreeg van de producer van de Pecha Kucha avond over DE STIJL net voordat ik mijn 20 slides die precies 20 seconden in beeld blijven staan ging geven. Achter de coulissen had ik nog zenuwachtig staan te oefenen met klamme handjes en 20 kaartjes met precies die tekst die ik uit mijn hoofd geleerd had. Hij kwam naar me toe, legde zijn hand op mijn schouder en zei ‘Ze weten toch niet wat er op die kaartjes staat.’

Het publiek zag en hoorde wat het was geworden. Het imperfecte perfecte.

Zoomsondergang vanmiddag 16.46

19 nov

Afgelopen zomer had ik een geweldige ervaring op het virtuele eiland van OEROL. Ik moest er heel vroeg voor uit bed en om 05.00 inloggen via ZOOM met mijn camera gericht op de zonsopkomst. Om 05.11 legde de facilitator van Building Conversation ons achten uit wat de bedoeling was. Acht deelnemers was niet zomaar gekozen. Inclusief de facilitator maakte dat precies een grid van 3 x 3 = 9 mensen. Overzichtelijk en visueel ‘behapbaar’. Het was mooi om iedereen daar te zien zitten in het donker met nieuwsgierig makende achtergronden die steeds duidelijker werden. En ook spannend omdat we niet precies wisten wat er ging gebeuren. De enige voorbereiding was dat we een stuk papier en een pen nodig hadden. Na de uitleg vroeg de facilitator ons allemaal persoonlijk “Doe je mee?”. Iedereen deed mee. De sessie was een van de mooiste ervaringen waarin ik me intens verbonden voelde met compleet vreemden. Nieuwsgierig? Log dan vanmiddag om 16.40 in voor een ZOOMSondergang. Start precies 16.46. Einde rond 18.00. Maximaal 8 deelnemers.

https://zoom.us/j/2592109619

Aangenaam

17 nov

Ik heb de behoefte me even voor te stellen. Het is namelijk een hele tijd geleden dat we elkaar zagen. Normaal gesproken geef ik altijd iedereen een hand die ik tegen kom maar dat mag niet meer. Tijdens trainingen vond ik zomaar een hand geven niet genoeg maar wilde ik ook de hele groep met elkaar verbinden. Via Jane MacGonigal leerde Massive Multiplayer Thumb Wrestling kennen; Duimworstelen. Als je elkaar een korte tijd vasthoudt komen er allerlei stofjes in je lijf vrij die voor dat ‘wijzijneen’ gevoel zorgen. Het resultaat? Iedereen houdt van elkaar. Een betere start van een sessie kun je je niet wensen. Maar hoe doe je dat in tijden waar je waarschijnlijk terugtrekkende handen op request krijgt vergezeld van boze, bange of verontwaardigde blikken als je je rechter hand uitsteekt? En hoe doe je dat online? Hoe zorg je ervoor dat mensen zich met elkaar verbinden op een aangename manier? En op een manier die echt verbindt? Menig voorstelrondje is dodelijk saai, niet leuk en zonde van de tijd. De allerergste zijn die waarbij men het podium pakt om zich eens even stevig en uitgebreid neer te zetten. Herkenbaar? Er schiet me ineens een hele leuke te binnen maar die houd ik nog even voor me. Ik geef teveel weg volgens mijn ‘manager’. Ok, ok. maar hier dan de op een na leukste kennismakingsoefening die ik ken. De Handtekening. Doe je mee? Leuk!

Wat heb je nodig?

Een A4tje en een pen/potlood/stift.

Zet je rechterhand op het papier.

Trek je hand over. De laatste keer dat je dat deed was misschien wel op de kleuterschool.

Geef nu per vinger antwoord op de volgende vragen:

Als je bijvoorbeeld met Zoom werkt, kun je deelnemers eerst hun handtekening laten zetten om ze vervolgens in duo’s in een Breakoutroom aangenaam kennis met elkaar te laten maken.

Aangenaam weer kennis te maken.

Meer tips over hoe verbinding kunt maken in online omgevingen? Morgen tussen 15.00 – 16.00 geef ik een Zoomtraining over de DO’s in online ontmoetingen. Wat die kost? Dat bepaal je zelf achteraf.

https://zoom.us/j/2592109619

Vraag niet hoe het kan maar profiteer er van.

Wuhan? Hoe dan?

20 mrt

Dit is het vervolg op mijn vorige post.

Een paar jaar geleden zag ik een indrukwekkende documentaire op het Architectuur Film Festival Rotterdam. Deze ging over de grootste mensen migratie in de geschiedenis. Niet die van de 65 miljoen vluchtelingen maar van de 280 miljoen Chinezen die verplicht moeten verhuizen van het platteland naar nieuw te bouwen steden in China. 280 miljoen! Dat is 16 keer alle bewoners van Nederland!!!!!!!!!!!!!!!!  Het moet allemaal in een tijdsbestek van 20 jaar gebeuren. De docu liet pijnlijk zien hoe een oud stel zich geen raad wist met de magnetron in hun 80 vierkante meter appartement op 43ste verdieping van de net opgeleverde wolkenkrabber. Ze kregen zelfs les in oversteken op een zebrapad en werden geconfronteerd met filmpjes waar mensen werden doodgereden die zich niet aan de regels hielden. Daarvoor leefden ze, al generaties lang, volledig zelfvoorzienend op het platteland. Daar waar nu in rap tempo een miljoenenstad uit de grond gestampt wordt. Tijdens de docu liepen de tranen over mijn wangen bij het zien van zoveel menselijk leed ten faveure van De Vooruitgang. Een mix van woede en verdriet drukte zwaar op mijn gemoed en me dieper in mijn stoel. Als laatste werd ik verzocht de zaal te verlaten. Met elke stap op de trap naar beneden zakte de moed me verder in de schoenen en vroeg ik me af wat moeder aarde hiervan vindt.

Laten we dat ons eens proberen voor te stellen. Stel je voor je bent aarde. Je draait met een snelheid van bijna 30 kilometer per seconde al vier en een half miljard jaar rondjes om de zon. Het leven is goed. De laatste jaren heb je wel wat irritatie op een specifiek plekje. Het ademt daar minder goed. Het stroomt er niet meer. Dingen gaan dood.

Het is mei 2019. Gerhard Busch, filmrecensent van de o.a. VPRO Cinema spreekt met regisseur Yi’nan Diao over zijn film The Wild Goose Lake, die hij overigens 4 van de 5 sterren geeft in de VPRO gids #11 van dit jaar. Diao (1969) was voor zijn ‘mooie mix van melodrama, gangsterfilm en film noir’ op zoek naar een wereldstad met een meer in de buurt. Hij kiest voor de ‘stad met de honderd meren’. Echter van de oorspronkelijk 127 meren zijn er nog maar 30 over.

Het is december 2019. Je draait je dagelijkse rondje om je as. De irritatie op dat plekje is alleen maar erger geworden. Er moet iets gebeuren om het niet groter te laten worden. Je vraagt je af wie je het beste kunt inschakelen. Je krijgt veel klachten van de vissen tegenwoordig. Elke minuut komt er een lading plastic in je water die gelijkstaat aan de lading van een vuilniswagen. Nog 30 rondjes om de zon en er is meer plastic dan vis in de zee. Ja, vissen lijken je de beste dragers van je boodschap.

Het is 2 januari 2020. De grootste seafood markt van centraal China (50.000 m2, oftewel 10 voetbalvelden) wordt gesloten. De markt bevindt zich in het nieuwere deel van de stad, dichtbij winkels en huizenblokken. Reden voor de sluiting? De ontstaansplek van het Corona virus. Van de eerste 41 mensen met Corona was twee derde op de markt geweest. 33 van de 585 samples van de markt bevatten het virus.

Het is 20 maart 2020. De irritatie zit er nog maar over het algemeen voel je je een stuk beter. Je krijgt ook goede berichten van de dolfijnen uit Venetië.  Minder goede berichten van de mensen daar. Die zitten als sardientjes in een blik.

Wordt vervolgd.

Earth Freak Out

10 jan

Schermafbeelding 2020-01-10 om 10.07.51

Eergisteren begon mijn post met ‘het beste idee…..’ Dat vind ik een goed idee. Om er achter te komen wat mensen waarderen, waar mensen van houden….of juist haten kun je datgene afnemen. Mijn vandaag precies 20 maanden jonge kleinzoon heeft het concept en woord ‘mijn’ door. Als je dat wat van ‘hem’ is afpakt, reageert hij heel primair. Hij creëert een serieus indrukwekkende frons, grijpt naar het object, kijkt je in de ogen en zegt “MIJNNNNNN”.

Het idee wat ik wilde delen is dat van Burger King en heet Whopper Freakout. In een Burger King ergens in een stadje in de V.S. speelt het personeel alsof de Whopper van het menu gehaald is. Bij vragen van klanten vullen ze aan met “voor altijd” en “overal”. Verborgen camera’s leggen alles vast. Hoe mensen reageren op de boodschap, hoe mensen reageren als ze iets anders krijgen en hoe mensen reageren als net voordat ze helemaal OUT FREAKEN The King persoonlijk HUN Whopper op een presenteer blaadje komt brengen. De transformatie van een grote, volwassen “ik trek jou over de counter” vent naar “ohhhhhh The King” is schokkend.

whopperfreakout.001

Deze man houdt ECHT van zijnnnnnnnn Whopper. Hij vergeet zijn leven niet meer dat hem zijn Whopper werd afgenomen.

Met onze planeet is dat lastiger.

Ik zou iedereen die zich als passagier gedraagt op ruimteschip aarde mee de ruimte in willen nemen. En net als Joeri Gagarin het atmosferische licht laten zien. Waarschijnlijk zouden mensen terug op aarde uitspraken a la Gagarin delen;

‘Rond de aarde draaiend in het ruimteschip, verbaasde ik mij over de schoonheid van onze planneet. Volkeren van de wereld , laten we deze schoonheid waarborgen en verhogen, en haar niet vernietigen.’

Mensen zouden terugkomen als bemanningslid van planeet aarde.

Als Elon Musk dan zo nodig de ruimte in wil is dat misschien een idee.

In de tussentijd kun je naar Kerkrade. Het Columbus earth center;

‘Columbus earth center biedt je een onvergetelijke filmervaring, zoals nergens ter wereld vertoond. Reis mee met Columbus, kijk omlaag naar de aarde, beleef het Overview effect als een astronaut en je blik op de wereld zal nooit meer hetzelfde zijn…’

 

 

 

 

 

%d bloggers liken dit: