Archive | Uncategorized RSS feed for this section

On the seventh day….

6 okt

1000starshotel.001Schermafbeelding 2018-10-06 om 13.02.06.png

“Time is stretched when you experience the new.”

I’ve been in SA for 6 days but the last day lasted twice as long as the days before. The days before I stayed at the Marriott hotel and if you stayed at international hotels you know nights, rooms and breakfasts are all the same, even in Saudi Arabia. Ok except for the dress code of the guests than maybe.

IMG_2623

The Dutch Embassy booked the hotel for six days instead of seven so I had an option for the seventh day.

On my third day in Saudi Arabia I met Elske on her first day at the Dutch Embassy. After my presentation on Creative Thinking at the Glowork Event on Women Empowement we quickly shared stories, dreams and challenges.

IMG_2633

I showed her our 40 year old VW T2 and she showed me her and Jules Toyota Landcruiser.

IMG_2609

DSC_0052

Normally I don’t have very long conversations about cars with women but I think we could have talked for hours about our cars and the places they brought us. “If you like you can join us on Friday?” Elske said after 3 minutes. “Really?”

“Really!”

So Friday they picked me up and after the best falafel in Riyadh we left to join their outdoor friends.

Their Toyota Landcruiser took us to a stunning wadi called Al-Ammariya

DSC_0277

“Welcome to the 1000 stars hotel” Elske said and gave me the stretcher in a bag. “Find yourself an nice spot to look at the stars tonight.”

DSC_0056

The sundowners on the balcony of the 1000 star Al-Ammariya Hotel were the best I ever had, dinner and the snacks that came from all directions were fabulous but the ceiling of the 1000 star Al-Ammariya Hotel was beyond expectations.

The shooting star I saw and the wish I had unfortunately was not met, my wife was still in Holland. During the night I normally grap my phone to check the time now I just checked the stars and started counting 1000, 999, 998 zzzzzzzzzzz

A light warm breeze touched my cheek and curled up the corners of my dry mouth.

That was the only thing missing. Water. After 5 minutes staring into the sunrise I took my shoes and checked them for insects. And what was next to my shoes? A bottle of water Jules had put there when he went to bed.

After six days in the Marriott Saudi Arabia would not be on my on my list to visit again but one night in the 1000 star Al-Ammariya Hotel I want to come back…..with my wife. Thanks Elske, Jules and the rest.

DSC_0200

 

 

CORakel

16 sep

corakel.001

Voor het meeste wat we heel dag doen hoeven we geen originele en waardevolle oplossingen te bedenken. Als je voor een deur staat gaat je hand automatisch naar de klink, die je naar beneden duwt en de deur naar buiten. Je gaat niet bij elke deur een originele, waardevolle manier bedenken om aan de andere kant van die deur te komen. Voor het meeste wat de heel de dag doen hebben onze hersenen filevrije, goed verlichte snelwegen aangelegd die we gedachteloos nemen om te komen waar we willen zijn. Maar wat gebeurt er als die deur niet open gaat als je de klink naar beneden drukt en de deur naar voren? Zo was ik een keer in een kantoor en moest naar het toilet. Ik keek rond in de gang en zag een deur  waar ‘Toilet’ op stond. Mijn hand ging naar de klink en ik duwde de deur naar binnen; geen beweging in de deur. Conclusie: het toilet is bezet. Dus liep ik terug naar de vergaderruimte waar mijn collega’s zich bevonden en wachtte ik een aantal minuten. Toen ik na een minuut of 5, die veeeeeeeel langer duren met een volle blaas, nogmaals een poging waagde en het toilet nog niet vrij was, liep ik naar de receptie en vroeg de dame of er misschien nog een andere toilet was. De dame keek me verbaasd aan en vroeg me of ze alle 4 bezet waren. “Alle 4?” vroeg ik, waarop zij antwoordde dat er na de deur met ‘Toilet’ erop 4 heren en 4 dames toiletten bevonden. Ik had twee keer de klink naar beneden en de deur naar binnen geduwd zonder gewenst resultaat, de deur ging echter naar buiten open. Ik denk niet dat ik me ooit dommer heb gevoeld. Achteraf probeerde ik mijn actie goed te praten door te denken dat ik op het verkeerde been gezet was door het woord ‘Toilet’. Als er ‘Toiletten’ had gestaan was het nooit gebeurd. Ik had uiteindelijk hulp van een ander nodig voor de oplossing.

En ‘die ander’ kunnen we vaak goed gebruiken als we op cruisecontrole rondjes aan het rijden zijn op een rotonde zonder afslagen. Iemand die je uit je patroon haalt, een ruk aan het stuur geeft waardoor je je kapot schrikt, je koplampen een ander perpectief bieden, je geen idee hebt waar je heen gaat maar hoopt dat het goed komt.

Er zijn veel manieren om een ander licht op een probleem te laten schijnen. Mensen hebben de unieke kwaliteit zich dingen voor te stellen. Wij hebben verbeeldingskracht. Nike co-founder, Bill Bowerman zei, “If you have a body, you are an athlete.” Ik zeg;

als je hersenen hebt, ben je creatief.

En net als met atleten heb je goede creatieven en nog betere creatieven. En wat maakt de ene creatief beter dan de ander? Niet alleen het feit dat zij/hij meer verbeeldingskracht heeft maar dat zij/hij ook nieuwsgieriger, gedisciplineerder, vasthoudender is………… en beter kan samenwerken.

Maar laat ik me nu even focussen op verbeeldingskracht. Hoe kun je dat trainen? Hoe kun je beter worden in het verbeelden van andere mogelijkheden?

Laten we beginnen met het signaleren van een aantal blokkades die er kunnen optreden als je je verbeeldingskracht wilt aanspreken. Roger von Oech noemt er 10:

  1. Het juiste antwoord
  2. Dat is niet logisch
  3. Volg de regels
  4. Wees praktisch
  5. Het is geen spelletje!
  6. Dit is niet mijn gebied
  7. Doe niet zo gek
  8. Vermijd dubbelzinnigheid
  9. Fouten maken is fout
  10. Ik ben niet creatief

In ernstige gevallen van verbeeldingsloosheid kunnen meerdere blokkades elkaar snel opvolgen. Resulterend in “ik ben niet creatief” bevestigende gedachten. Het is interessant  deze blokkades waar te nemen (ernaar te luisteren; in Engels Listen) maar de stem in je hoofd ook het zwijgen op te leggen (in het Engels is Silent een anagram van Listen) en je vervolgens voor te stellen hoe iemand anders de vraag/het probleem zou oplossen en deze oplossing met open armen te ontvangen. Een bekende techniek is de Superheld; wie is je favoriete Superheld? Welke eigenschappen heeft deze superheld? Kies een eigenschap en zet deze eigenschap vervolgens in om de vraag/het probleem op te lossen. Belangrijk is dat je de kwaliteit van de oplossing niet beoordeelt. Het doel is je verbeeldingskracht te  vergroten om tot andere, originele ideeën te komen. Beoordelen doe je later.

Eigenlijk komen alle divergente denktechnieken op hetzelfde neer; het aannemen van een ander perspectief. Een van de leukste manieren die ik zelf veel gebruik zijn de Art Oracles; 50 kaarten gebaseerd op het leven en werk van 50 kunstenaars die je advies geven op drie niveaus; leven, werk en inspiratie:

artoracles2

Zullen we het proberen?

  1. Bedenk een vraag waar je wel wat hulp bij kunt gebruiken. Begin met Hoe……
  2. Reply, mail of WhatsApp me deze vraag.
  3. Kies een nummer tussen 0 en 51.
  4. Ik publiceer het advies van de kunstenaar

Ben benieuwd. Ik zit er klaar voor.

Om 11.35 kreeg ik de eerste vraag binnen via WhatsApp;

“Wat houdt mij op dit moment tegen? nummer 33”

Ik heb deze in overleg met de vraagsteller vertaald naar; Hoe kan ik mijn vrijheid nemen?

titian.jpg

De vraagsteller antwoordde:

“Ha, hier ben ik oprecht blij mee. Goeie gast die Titian, wil ik wel zijn.”

Waarop ik vroeg:

“Welke eigenschap van hem zou je willen inzetten?”

Antwoord:

“he remained competitive in style and production”

Waarop ik de vraagsteller vroeg:

Hoe zou je jouw stijl omschrijven?

Antwoord:

“mijn huidige stijl? Mmmmm, scherp maar soms iets te rationeel, terwijl de concepten waar ik het meest trots op ben juist avontuurlijk en ongebonden waren. Ik kan niet werken zonder een kern van waarheid maar verlang tegelijkertijd naar bevrijdende kunst. Gisteren nog met volle teugen genoten van La Grande Belleza”

Ik heb even overlegd met Titian en we zouden de vraagsteller willen uitdagen een avontuurlijk, ongebonden en oprecht compliment te verwoorden en dit live voor te lezen aan diegene.

 

Om 11.43 kreeg ik de volgende vraag:

Hoe kan ik het  laagdrempelige interventies maken om mensen van hun superego af te helpen? Nummer 47″

Het antwoord kwam van Superego Pablo Picasso:

pablopicasso

Waarop de vraag steller antwoordde:

“Tof. Picasso.”

En ik vroeg:

“En hoe helpt Picasso je?”

Antwoord:

“Picasso vertelt me om  niet te snel te convergeren en om mezelf uit te dagen het er niet te makkelijk van af te brengen.”

Waarop ik vroeg:

“Concreet? Wat zou Picasso met die Superego’s doen?”

Antwoord:

“Een affaire hebben? 🙂 Hij zou het waarschijnlijk abstraheren tot overkoepelende gedachten. Op een vernieuwende manier laten zien. Daarmee de weg vrijmaken voor een nieuwe stroming.”

 

Ik heb even overlegd met Pablo en adviseer je om de volgende keer de Superego’s letterlijk de mond te snoeren. Hoe dat mag je zelf bedenken. Doel is om ze in stilte met geometrische vormen (blokkendoos, (L)ego) hun inbreng vorm te laten geven en de groepsleden vervolgens een voor een te laten vertellen wat zij denken wat de opstelling betekent. De maker van de opstelling luistert in stilte met de rug naar de groep en schrijft zoveel mogelijk op van wat hij van de groep hoort.

 

 

 

 

 

 

Zaken die me raken.

13 aug

ZAKENRAKEN.001

Zo af en toe lees ik wat oude posts en verbaas me dan soms echt. In het eerste jaar dat ik met bloggen begon was ik heel streng; ik blog elke dag voor 7 uur in de ochtend, een jaar lang. En dat maakt het denk ik dat ik me zo weinig kan herinneren van de schrijfsels. Ik geloof dat als je schrijft in de vroege morgen, voordat je iets anders gaat doen, je voor een groot deel put uit je onbewuste, dat oneindig veel grotere deel van je hersenen dat ook nog eens 200.000 keer sneller is, volgens Ap Dijksterhuis. Dat wat betreft de herkenning van eigen werk. Alain de Botton zou mijn ochtendschrijfsel als kunst bestempelen. Niet vanwege de kwaliteit van de gekozen woorden en gesmede zinnen maar omdat het een manier is om gedachten vast te leggen voor later. Mijn bewuste harde schijf kan namelijke nooit al die gedachten en ideeën onthouden, dus schrijf ik ze op.  In hun boek ‘Kunst als therapie’ stellen Alain de Botton en John Armstrong kunst als gereedschap voor die onze vaardigheden en mogelijkheden kan vergroten;

‘…kunst (inclusief design, architectuur en ambachtskunst) is een therapeutisch medium dat ons kan begeleiden, vermanen en troosten waardoor we in staat zijn een betere versie van onszelf te worden.’

Een gereedschap is een verlengstuk van het lichaam. Een glas compenseert de fysieke beperking van het waterdicht zijn van een kommetje van twee handen. Zo zou kunst onze geestelijke en emotionele beperkingen compenseren. Ze benoemen er 7. De functies van kunst:

  1. Herinneren. Kunst kan geliefde dingen vasthouden als ze eenmaal zijn verdwenen.
  2. Hoop. Kunst kan ons hoop bieden die we nodig hebben om een pad door de moeilijkheden van het leven uit te zetten.
  3. Leed. Kunst kan ons leren hoe we met succes kunnen lijden.
  4. Weer in balans komen. Kunst kan ervoor zorgen dat we bepaalde ontbrekende emoties weer voelen, waardoor ons innerlijk weer enigszins in balans komt.
  5. Zelfinzicht. Kunst kan helpen inzicht in jezelf te krijgen en vervolgens aan anderen over te brengen wie je bent. Daarom vinden we het heel belangrijk met welk kunstwerken we ons omringen.
  6. Ontwikkeling. Met kunst kunnen we ons ontwikkelen wanneer we raakvlakken met het vreemde ontdekken.
  7. Waardering. Kunst kan ervoor zorgen dat we een zuiverdere beoordeling maken van wat waardevol is; kunst kan namelijk tegen onze gewoonten in gaan en ons uitnodigen opnieuw te bepalen wat we bewonderen of mooi vinden.

Mijn schrijfsels helpen mij dus de geliefde dingen vast te houden in de hoop dat ik daardoor juist verder kom in mijn zoektocht van het leven. Waarbij ik regelmatig leer dat het schrijven soms een beklimming met stukken van 20% procent is maar dat je weet dat je de top haalt omdat je ooit een keer de Mortirolo hebt gefietst. Het schrijven is als een emotionele weegschaal die doorslaat naar een kant en door te schrijven inzicht geeft waarom dat zo is. Dat ik met het schrijven mezelf beter leer kennen….en jullie ook en dat ik door te schrijven op plekken kom waar ik normaal nooit kom. En dat door het schrijven ik een beter waarde oordeel kan vellen over de zaken die me raken; de Huh? en Wow! momenten.

Wow wat leuk! Er gebeurt iets leuks en ik moet gewoon lachen.

Wow wat lief! Mijn hart wordt geroerd binnen de veilige context van een (intieme) relatie.

Wow wat wat inspirerend! Ik word geconfronteerd met echte menselijke/dierlijke/natuurlijke excellentie.

Wow ik hoop…. Ik vrees het ergste maar verlang intens naar beterschap.

Wow wat sereen! Ik leun achterover en zuig alles in me op.

Wow….trots! Ik investeerde tijd en kennis en ben geslaagd.

Wow fascinerend! Ik wil me verder onderdompelen met waar ik nu mee bezig ben.

Wow de dingen gaan naar mijn zin, zelfs beter dan verwacht!

Wow wat vet! Ik word geconfronteerd met iets verpletterend moois of goeds en voel me letterlijk overweldigd door de grootsheid ervan.

En die “huh?” dan?

Dat zijn de momenten dat ik in situaties beland waarin niet aan mijn verwachtingen wordt voldaan of de momenten dat ik ondanks mijn ochtendmediatie al een snoeihard oordeel heb.

Ik zou ze ook kunnen beschrijven als de momenten waarin ik als;

  • gast in een restaurant,
  • Volkswagen T2 rijder,
  • wielrenner die afdaalt,
  • parkeerplaats zoeker,
  • treinreiziger,
  • caravan trekker,

behoefte heb aan iets beters.

Die bewustwording. En dan alleen nog maar even opschrijven.

Schreef ik even?

 

 

 

Ordinary Legend

14 jun

ORDINARYLEGEND.001

Ken je het verhaal van Rodriguez, de Amerikaanse singer song writer die in de jaren 70/80 (tijdens de Apartheid) razend populair was in Zuid Afrika maar hij dat zelf niet wist (of er financieel beter van werd)? Het is een bizar verhaal waarin aan het eind ‘alles reg kom’. Meer verklap ik niet. Want dan zou ik de Oscar winnende documentaire ‘Searching for Sugarman’ spoilen. Ik zit me hier echt in te houden om toch niet nog iets meer te vertellen. Zoals over de platenwinkel in Kaapstad waar ik met mijn vrouw, Noëlle en NoaH, na het zien van de docu, naar toe ging om daar de twee cd’s van Rodriguez te kopen. Of dat we in de VW T2 op dezelfde weg als in de film langs de oceaan  reden met Rodriguez op de achtergrond.

Of wat te denken van het feit dat de Zweedse filmmaker Malik Bendjelloul een jaar na het winnen van de Oscar en de Bafta zich voor een metro gooide.

Kortom een bijzonder verhaal. Rodriguez is inmiddels 76, bijna blind en speelde gisteren in de grote zaal van een uitverkocht Tivoli Vredenburg. Een medestamkroeggast had me in december gewezen op zijn komst en met een Gin Tonic in de ene hand en mijn bankapp in de andere, bestelde ik 4 kaarten en stonden we gisteren met zijn vieren om 18.40 voor de deuren van de grote zaal die om 19.00 open gingen en Rodriguez na het voorprogramma rond 20.30 onder begeleiding van twee dames (waarvan ik er een uit de film herkende  als zijn dochter) onder luid applaus zijn stoel opzocht en begon.

Ik heb nog nooit zo’n slecht concert zo mooi gevonden. Zijn breekbare gestel en stem vulde de zaal met liefde en respect. Hij vertelde zelfs een paar moppen, dacht volgens mij dat ie in Frankrijk was, stopte af en toe abrupt met nummers, en trok onder luid gejoel ruim over de helft zijn jas uit waarop hij zei “you are an easy crowd”.

Al had hij maar een nummer gespeeld, zo vals als een kraai, dan nog had ie een staande ovatie gekregen. Van mij wel althans. Gisteren in de grote zaal speelde Rodriguez de soundtrack van onze avonturen in een Volkswagenbus in Zuid Afrika.

“I love you, Rodriquez” riepen gisteren een aantal mensen waarop hij zijn hoofd richting de liefdeverklaring richtte en terug zei “I love you back”. Waarop mijn zoon grapte “Wat zegt ie nou? Hoe je bek?”

Een concert met een lach en een traan. Na de toegift verdween hij aan de arm van zijn dochter achter het podium. Hij probeerde nog een keer om te draaien en stak nog half zijn arm omhoog. Daar ging hij. Zoals hijzelf grapte “de ordinary legend”.

 

Zie zo Caro

5 jun

ziezocaro.001

Zo. Daar ben ik weer. Na maanden van lezen, luisteren, reflecteren, twijfelen, net niet beginnen, zit ik nu weer ouderwets te typen. Mijn vertrouwde rode vlak, zwarte en witte 7% versmalde Helvetica Kapitalen hoopvol aanstarend naar wat er komen gaat. Deze keer geen beloftes van dat ik het elke dag ga doen, een jaar lang of alleen over duurzaamheid of spel of biomimicry ga hebben. Nee deze keer omdat het gewoon weer tijd werd en omdat Caro me net vertelde dat ze mijn posts miste.

Ik wil het er niet te lang over hebben.

Hiero. Ik ben er weer.

En waar zal ik eens beginnen. Er is niet echt een begin te duiden. Het is een lang en traag  proces geweest. Daniel Pink zou het Drive noemen. Volgens hem worden mensen gedreven door doel (zingeving), eigen keuzes (autonomie) en ergens beter in worden.

Ik wil beter worden in hoe we manieren kunnen bedenken en uitproberen om de wereld beter achter te laten voor onze (klein)kinderen. Een geweldig voorbeeld las ik in het FAN TAS TISCHE boek van John Thackara, How to Thrive in the Next Economy. Thackara ken ik als directeur van het voormalig Nederlands Vormgevingsinstituut en de door hen georganiseerde Doors of Perception congressen. De eerste was in 1993:

‘In 1993 organiseerde het instituut in samenwerking met Mediamatic en de Amsterdamse Maatschappij voor Oude en Nieuwe Media de eerste Doors of Perception-conferentie in de RAI Amsterdam. Zo’n tweehonderd specialisten op het gebied van nieuwe media en computernetwerken samen met ecologisch geïnteresseerden oplossingen voor een duurzamere wereld zochten.[2] De conferentie was oorspronkelijk gepland in het Stedelijk Museum, maar door toenemende animo werd deze verplaatst.[3]”

Erop terugkijkend was dat misschien wel het begin van het inzicht dat Design een positief verschil kan maken. Ik zag er het geweldige werk van Toshio Iwai. Zijn musical insects en Team Work Station waren technologische openbaringen voor me. Voorbeelden waarbij technologie en mensen samensmelten in een leer omgeving.

Of was het die keer dat ik samen met mijn vriend RenéPaul bij V2, Instituut voor de Instabiele Media was? Toendertijd nog gevestigd in Den Bosch. In de grote ruimte, waar René en ik de enige bezoekers waren, stond een groot, strak opgemaakt 2 persoons bed. Een installatie van Paul Sermon, genaamd Telematic Dreaming. Van bovenaf werden er mooie beelden van wolken op geprojecteerd. Precies op het witte bed. Ik liep naar de rand van het bed en stond te genieten van de mooie beelden op dit, toch ietwat vreemde projectiescherm. Opeens verscheen er  een vrouw in een sexy nachthemdje op het bed. Zij was van boven gefilmd en werd van boven geprojecteerd door de beamer die boven het bed hing. Hmmmm…….interessant….hoorde ik mezelf denken. Ik stond aan de rechterkant van het bed en zij verscheen aan de linkerkant op het bed. Ze schuifelde wat over het bed en bleef op een gegeven moment precies stil zitten waar ik stond. Da’s toevallig, dacht ik nog. Het werd wel heel toevallig toen ze met beide armen van de rand van het bed waar ik stond naar achteren bewoog om aan te geven dat ik ook op bed moest komen. Ik trapte mijn schoenen uit en ging net als zij op het bed zitten. Ze bewoog haar handen precies langs mijn benen en het was alsof ik haar echt voelde. Het voelde een beetje alsof je voor het eerst met een vriendinnetje naar de bioscoop gaat en je haar hand net niet aanraakt terwijl je naar de film zit te kijken maar eigenlijk alleen maar denkt aan de ruimte tussen de hand van jou en haar. Heel spannend dus. Op een gegeven moment ging ik op mijn rug liggen met mijn hoofd op het kussen. Zij kwam op haar zij naast me liggen en bewoog haar hand langzaam van mijn hoofd naar mijn buik. Het was alsof me streelde. Toen ze zich op haar rechter zij draaide met haar knieen opgetrokken ging ik precies zo liggen. Lepeltje aan lepeltje. Mijn hart bonsde in mijn keel. Het leek wel of ik vreemd ging.  Toen ik mijn hand van haar hoofd naar haar kont bewoog sprong ze van het bed af en was het afgelopen.

Het was 1993 en de dame bevond zich op een zelfde formaat bed in een kamer een aantal straten verderop. Op vier monitoren rondom het bed kon zij precies zien waar ik me bevond in.  De videoverbindingen werden gemaakt door 3 dubbele ISDN verbindingen. Het met camera’s en beeldschermen verplaatsen in andere ruimtes heeft me altijd gefascineerd en oa geinspireerd tot het bouwen van de CamCar. 

25 jaar geleden waren er nog dure, driedubbele ISDN verbindingen, grote camera’s en beamers nodig om videocontact en interactie mogelijk te maken. Nu heeft zelfs mijn 83 jarige vriend Cees een Samsung Szoveel en een iPad.  Het is heeeeeel hard gegaan de afgelopen 25 jaar. En wat betekent dit allemaal?

Maar ik dwaal af. Heerlijk.

Ik wilde het hebben over het voorbeeld dat ik in Thackara’s boek las. Een voorbeeld van hoe we de wereld beter achter kunnen laten. Het staat op pagina 55 van zijn boek How to Thrive in the Next Economy, hoofdstuk 4 MAKE ROOM! MAKE ROOM!

Hij stelt hier de vraag of depaving (het ontdoen van wegen en bebouwing) genoeg land kan vrijmaken om een explosief groeiende populatie te voeden. Wegen en parkings bedekken meer dan 50% van de meeste stads-en winkelcentra; in stadscentra in alleen al de V.S. bevinden zich 2.000.000.000 parkeerplaatsen. Met zo’n gemiddeld 4 per parkeerplaats kunnen we daar dus makkelijk alle mensen op de wereld kwijt. Mooi scenario voor een Walking Dead Sequel.

Nu is 2 miljard parkeerplaatsen heel en het terugbrengen van beton naar vruchtbare grond een enorme klus, dus bedacht een stel uit Turijn het volgende;

Laten we onze kinderen een stuk vruchtbare grond geven. Het stel had de grond verkregen uit een erfenis maar moesten daarvoor eerst een paar betonnen garages slopen die erop stonden. Het was ongelooflijk veel werk; beton moest geknipt en gebroken worden en de brokken afgevoerd. Het vruchtbaar maken van de grond kostte truckladingen  vol vuil, houtskool en meer. Het zal ongetwijfeld een lang, duur en vuil werk geweest zijn. Maar het was vooral een disruptief idee. Heus omdenken. Want normaal gesproken ga je weer bouwen op een vrijgekomen stuk grond, toch? Afbreken om er vruchtbare grond van te maken is in ieder geval nog nooit bij mij opgekomen.

Bij het stel in Turijn dus wel. Het eindresultaat was een stuk grond waar gras en bloemen groeien. Slecht tientallen vierkante meters, niets in vergelijking met de resterende 1.000.000.000.000 maar het is een eerste stap.

Deze post voelt ook weer als een eerste stap. Ik loop weer.

Dank je Caro.

 

Overstappen

12 jan

overstappen.001

Over stappen nemen gesproken.

Na bijna 5 jaar gepubliceerd te hebben op dit blog, ben ik een nieuw blogproject begonnen op superbeter.wordpress.com;

“Een onderzoek naar hoe ik, kijkend naar de natuur, mijn leven spelenderwijs duurzamer kan maken.”

De link met Design Thinking? Ik gebruik Design Thinking als ontwerpmethode om tot prototypes te komen.

Ik wil je hierbij bedanken voor je aandacht, tijd en feedback en hoop je te ontmoeten op mijn ontdekkingsreis in de wereld van spel, duurzaamheid en bimimicry.

Volgers met een email abo op dit blog kunnen dat ook weer krijgen op superbeter.wordpress.com

Groet,

Cor Noltee

+31(0)624965000, cornoltee@mac.com

Ready?

9 jan

ready.001.jpeg.001

Don’t just do it.

Just start.

Dit schreef ik ooit op het blog dat ik bijna 5 jaar geleden begon. Het blog zette me op de kaart als design thinker en bracht me naar 4 continenten om daar mijn nieuwsgretigheid op het gebied van design te delen. Maar de afgelopen maanden vroeg ik me af hoe ik mezelf weer echt kon uitdagen met een nieuw project. Design thinking wordt ook wel human centered design genoemd en misschien zat daar de zandkorrel in mijn oester. Of was het de gewapende overval langs de N2 in Kaapstad waarbij mijn zoon mijn  leven redde. Of het feit dat ik 50 ben geworden en in mei Nonno word?

Of was het de Tegenlicht aflevering ‘Het eind van bezit’ met Thomas Rau?

http://embed.vpro.nl/player/?id=VPWON_1232897&profile=vpro&sharing=1

Of die over de Donut economie met Kate Raworth?

http://embed.vpro.nl/player/?id=VPWON_1269673&profile=vpro&sharing=1

Of het nieuwe boek van Jan McGonigal ‘Superbetter’, de inspiratie voor de titel van dit blog.

Want ik geloof echt dat spel de meest krachtige, menselijke vaardigheid is te veranderen.

En dat wil ik. Ik wil van Human Centered naar Planet Centered. Ik wil duurzamer.

Hoe?

Ik heb geen idee. Wel een aanpak; Design Thinking.

En een inspiratiebron: de natuur.

Dus laat ik beginnen met mijn uitdaging. Ik heb deze nu zo geformuleerd:

Hoe kan ik, kijkend naar de natuur en gebruikmakend van spel mijn  leven duurzamer maken?

Onze planeet bestaat zo’n 4,5 miljard jaar. Er is al 3,8 miljard jaar leven op onze planeet waar wij (Homo Sapiens) pas 70.000 jaar rechtop de wereld bevolken. Op een schaal van 24 uur is dat maar een paar seconden.

Die tijd mij nog rest is dan helemaal te verwaarlozen. Volgens het CBS heb gemiddeld nog zo’n 31 jaar te gaan:

Schermafbeelding 2018-01-09 om 09.28.53

Toch ga ik een poging wagen om mijn kennis en energie in te zetten om deze planeet beter achter te laten dan zij (we noemen haar Moeder Aarde toch?) nu is.

Dat is toch het minste (of meeste) wat ik als Nonno kan doen voor mijn kleinzoon.

Wil je me volgen?

Kijk dan op superbeter.wordpress.com

 

Fear and Focus

30 dec

fearfocus.001

“Fear and focus stretches time” zeggen Dan en Chip Heath in hun nieuwe (geweldige) boek The Power of Moments. De meest memorabele periodes uit ons leven zijn de periodes waarin we patronen doorbreken. De keren dat we dingen voor het eerst deden. Nieuwe ervaringen lijken de tijd te verdragen. Daarom lijkt het dat tijd sneller gaat als we ouder worden……tenzij we weer patronen doorbreken.

Het is tijd patronen te doorbreken.

Het is tijd de tijd te rekken.

Het is tijd voor een nieuwe uitdaging.

Na 1.350 posts op dit blog is het tijd voor een nieuw project. Een project dat mijn tijd gaat rekken en hopelijk dat van ons op deze planeet ook.

Nobody likes change except a wet baby. De maat is vol en mijn luier ook.

Maarrrrrrr. Sommige tradities moet je koesteren. Ze zijn heel waardevol en houden je dichtbij jezelf…..en de mensen waar je van houdt. In dat kader dit jaar weer dezelfde nieuwjaarsgroet als voorgaande jaren. Toen gejat en nu weer even aangepast. Nee, niet handmatig. Want toen ik dat aan mijn vrouw vertelde liet ze me zien dat dat in een keer kan in Word. Origineel? Neeeee. Waardevol? Dat is aan jou.

Ik wens je heeeeeeeeeeel veel geluk in 2018!

Veel plezier vandaag en morgen!

En overmorgen?

Dat mag je weer zelf invullen.

Veel ….. op 1 januari 2018 ! Veel ….. op 2 januari 2018 ! Veel ….. op 3 januari 2018 ! Veel ….. op 4 januari 2018 ! Veel ….. op 5  januari 2018! Veel ….. op 6 januari 2018 ! Veel ….. op 7 januari 2018 ! Veel ….. op 8 januari 2018 ! Veel ….. op 9 januari 2018 ! Veel ….. op 10 januari 2018 ! Veel ….. op 11 januari 2018 ! Veel ….. op 12 januari 2018 ! Veel ….. op 13 januari 2018 ! Veel ….. op 14 januari 2018 ! Veel ….. op 15 januari 2018 ! Veel ….. op 16 januari 2018 ! Veel ….. op 17 januari 2018 ! Veel ….. op 18 januari 2018 ! Veel ….. op 19 januari 2018 ! Veel ….. op 20 januari 2018 ! Veel ….. op 21 januari 2018 ! Veel ….. op 22 januari 2018 ! Veel ….. op 23 januari 2018 ! Veel ….. op 24 januari 2018 ! Veel ….. op 25 januari 2018 ! Veel….op 26 januari 2018! Veel ….. op 27 januari 2018 ! Veel ….. op 28 januari 2018 Veel ….. op 29 januari 2018 ! Veel ….. op 30 januari 2018 ! Veel ….. op 31 januari 2018 ! Veel ….. op 1 februari 2018 ! Veel ….. op 2 februari 2018 ! Veel ….. op 3 februari 2018 ! Veel ….. op 4 februari 2018 ! Veel ….. op 5 februari 2018 ! Veel ….. op 6 februari 2018 ! Veel ….. op 7 februari 2018! Veel ….. op 8 februari 2018 Veel ….. op 9 februari 2018 ! Veel ….. op 10 februari 2018 ! Veel ….. op 11 februari 2018 ! Veel ….. op 12 februari 2018 ! Veel ….. op 13 februari 2018 ! Veel ….. op 14 februari 2018 ! Veel ….. op 15 februari 2018 ! Veel ….. op 16 februari 2018 ! Veel ….. op 17 februari 2018 ! Veel ….. op 18 februari 2018 ! Veel ….. op 19 februari 2018 ! Veel ….. op 20 februari 2018 ! Veel ….. op 21 februari 2018 ! Veel ….. op 22 februari 2018 ! Veel ….. op 23 februari 2018 ! Veel ….. op 24 februari 2018 ! Veel ….. op 25 februari 2018 ! Veel ….. op 26 februari 2018 ! Veel ….. op 27 februari 2018 ! Veel ….. op 28 februari 2018 !  Veel ….. op 1 maart 2018 Veel ….. op 2 maart 2018 ! Veel ….. op 3 maart 2018 ! Veel ….. op 4 maart 2018 ! Veel …. op 5 maart 2018 ! Veel ….. op 6 maart 2018 ! Veel ….. op 7 maart 2018 ! Veel ….. op 8 maart 2018 ! Veel ….. op 9 maart 2018 ! Veel ….. op 10 maart 2018 ! Veel ….. op 11 maart 2018 ! Veel ….. op 12 maart 2018 Veel ….. op 13 maart 2018 ! Veel ….. op 14 maart 2018 ! Veel ….. op 15 maart 2018 ! Veel ….. op 16 maart 2018 ! Veel ….. op 17 maart 2018 ! Veel ….. op 18 maart 2018 ! Veel ….. op 19 maart 2018 ! Veel ….. op 20 maart 2018 ! Veel ….. op 21 maart 2018 ! Veel ….. op 22 maart 2018 ! Veel ….. op 23 maart 2018 ! Veel ….. op 24 maart 2018 ! Veel ….. op 25 maart 2018 ! Veel ….. op 26 maart 2018 ! Veel ….. op 27 maart 2018 ! Veel ….. op 28 maart 2018 ! Veel ….. op 29 maart 2018 ! Veel ….. op 30 maart 2018 ! Veel ….. op 31 maart 2018 ! Veel ….. op 1 april 2018 ! Veel ….. op 2 april 2018 ! Veel ….. op 3 april 2018 ! Veel ….. op 4 april 2018 ! Veel ….. op 5 april 2018 ! Veel ….. op 6 april 2018 ! Veel ….. op 7 april 2018 ! Veel ….. op 8 april 2018 ! Veel ….. op 9 april 2018 ! Veel ….. op 10 april 2018 ! Veel ….. op 11 april 2018 ! Veel ….. op 12 april 2018 ! Veel ….. op 13 april 2018 ! Veel ….. op 14 april 2018 ! Veel ….. op 15 april 2018 ! Veel ….. op 16 april 2018 ! Veel ….. op 17 april 2018 ! Veel ….. op 18 april 2018 ! Veel ….. op 19 april 2018 ! Veel ….. op 20 april 2018 ! Veel ….. op 21 april 2018 ! Veel ….. op 22 april 2018 ! Veel ….. op 23 april 2018 ! Veel ….. op 24 april 2018 ! Veel ….. op 25 april 2018 ! Veel ….. op 26 april 2018 ! Veel ….. op 27 april 2018 ! Veel ….. op 28 april 2018 ! Veel ….. op 29 april 2018 ! Veel ….. op 30 april 2018 ! Veel ….. op 1 mei 2018 ! Veel ….. op 2 mei 2018 ! Veel ….. op 3 mei 2018 ! Veel ….. op 4 mei 2018 ! Veel ….. op 5 mei 2018 ! Veel ….. op 6 mei 2018 ! Veel ….. op 7 mei 2018 ! Veel ….. op 8 mei 2018 ! Veel ….. op 9 mei 2018 ! Veel ….. op 10 mei 2018 ! Veel ….. op 11 mei 2018 ! Veel ….. op 12 mei 2018! Veel ….. op 13 mei 2018 ! Veel ….. op 14 mei 2018 ! Veel ….. op 15 mei 2018 ! Veel ….. op 16 mei 2018 ! Veel ….. op 17 mei 2018 ! Veel ….. op 18 mei 2018! Veel ….. op 19 mei 2018! Veel ….. op 20 mei 2018 ! Veel ….. op 21 mei 2018 ! Veel ….. op 22 mei 2018 ! Veel ….. op 23 mei 2018 ! Veel ….. op 24 mei 2018 ! Veel ….. op 25 mei 2018 ! Veel ….. op 26 mei 2018 ! Veel ….. op 27 mei 2018 ! Veel ….. op 28 mei 2018 ! Veel ….. op 29 mei 2018 ! Veel ….. op 30 mei 2018 ! Veel ….. op 31 mei 2018 ! Veel ….. op 1 juni 2018 ! Veel ….. op 2 juni 2018 ! Veel ….. op 3 juni 2018 ! Veel ….. op 4 juni 2018 ! Veel ….. op 5 juni 2018 ! Veel ….. op 6 juni 2018 ! Veel ….. op 7 juni 2018 ! Veel ….. op 8 juni 2018 ! Veel ….. op 9 juni 2018 ! Veel ….. op 10 juni 2018 ! Veel ….. op 11 juni 2018 ! Veel ….. op 12 juni 2018 ! Veel ….. op 13 juni 2018 ! Veel ….. op 14 juni 2018 ! Veel ….. op 15 juni 2018 ! Veel ….. op 16 juni 2018 ! Veel ….. op 17 juni 2018 ! Veel ….. op 18 juni 2018 ! Veel ….. op 19 juni 2018 Veel ….. op 20 juni 2018 ! Veel ….. op 21 juni 2018 ! Veel ….. op 22 juni 2018 ! Veel ….. op 23 juni 2018 ! Veel ….. op 24 juni 2018 ! Veel ….. op 25 juni 2018 ! Veel ….. op 26 juni 2018 ! Veel ….. op 27 juni 2018 ! Veel ….. op 28 juni 2018 ! Veel ….. op 29 juni 2018 ! Veel ….. op 30 juni 2018 ! Veel ….. op 1 juli 2018 ! Veel ….. op 2 juli 2018 ! Veel ….. op 3 juli 2018 ! Veel ….. op 4 juli 2018 ! Veel ….. op 5 juli 2018 ! Veel ….. op 6 juli 2018 ! Veel ….. op 7 juli 2018 ! Veel ….. op 8 juli 2018 ! Veel ….. op 9 juli 2018 ! Veel ….. op 10 juli 2018 ! Veel ….. op 11 juli 2018 ! Veel ….. op 12 juli 2018 ! Veel ….. op 13 juli 2018 ! Veel ….. op 14 juli 2018 ! Veel ….. op 15 juli 2018 ! Veel ….. op 16 juli 2018 ! Veel ….. op 17 juli 2018 ! Veel ….. op 18 juli 2018 ! Veel ….. op 19 juli 2018 ! Veel ….. op 20 juli 2018 ! Veel ….. op 21 juli 2018 ! Veel ….. op 22 juli 2018 ! Veel ….. op 23 juli 2018 ! Veel ….. op 24 juli 2018 ! Veel ….. op 25 juli 2018 ! Veel ….. op 26 juli 2018 ! Veel ….. op 27 juli 2018 ! Veel ….. op 28 juli 2018 ! Veel ….. op 29 juli 2018 ! Veel ….. op 30 juli 2018 ! Veel ….. op 31 juli 2018 ! Veel ….. op 1 augustus 2018 ! Veel ….. op 2 augustus 2018 ! Veel ….. op 3 augustus 2018! Veel ….. op 4 augustus 2018! Veel …..op 5 augustus 2018 ! Veel ….. op 6 augustus 2018 ! Veel ….. op 7 augustus 2018 ! Veel ….. op 8 augustus 2018 ! Veel ….. op 9 augustus 2018 ! Veel ….. op 10 augustus 2018 ! Veel ….. op 11 augustus 2018 ! Veel ….. op 12 augustus 2018 ! Veel ….. op 13 augustus 2018 ! Veel ….. op 14 augustus 2018 ! Veel ….. op 15 augustus 2018 ! Veel ….. op 16 augustus 2018 ! Veel ….. op 17 augustus 2018 ! Veel ….. op 18 augustus 2018 ! Veel ….. op 19 augustus 2018 ! Veel ….. op 20 augustus 2018 ! Veel ….. op 21 augustus 2018 ! Veel ….. op 22 augustus 2018 ! Veel ….. op 23 augustus 2018 ! Veel ….. op 24 augustus 2018 ! Veel ….. op 25 augustus 2018 ! Veel ….. op 26 augustus 2018 ! Veel ….. op 27 augustus 2018 ! Veel ….. op 28 augustus 2018 ! Veel ….. op 29 augustus 2018 ! Veel ….. op 30 augustus 2018 ! Veel ….. op 31 augustus 2018 ! Veel ….. op 1 september 2018 ! Veel ….. op 2 september 2018 ! Veel ….. op 3 september 2018 ! Veel ….. op 4 september 2018 ! Veel ….. op 5 september 2018 ! Veel ….. op 6 september 2018 ! Veel ….. op 7 september 2018 Veel ….. op 8 september 2018 ! Veel ….. op 9 september 2018 ! Veel ….. op 10 september 2018 ! Veel ….. op 11 september 2018 ! Veel ….. op 12 september 2018 ! Veel ….. op 13 september 2018 ! Veel ….. op 14 september 2018 ! Veel ….. op 15 september 2018 ! Veel ….. op 16 september 2018 ! Veel ….. op 17 september 2018 ! Veel ….. op 18 september 2018 ! Veel ….. op 19 september 2018 ! Veel ….. op 20 september 2018 ! Veel ….. op 21 september 2018 ! Veel ….. op 22 september 2018 ! Veel ….. op 23 september 2018 ! Veel ….. op 24 september 2018 ! Veel ….. op 25 september 2018 ! Veel ….. op 26 september 2018 ! Veel ….. op 27 september 2018 Veel ….. op 28 september 2018 ! Veel ….. 29 september 2018 ! Veel ….. op 30 september 2018 ! Veel ….. op 1 oktober 2018 ! Veel ….. op 2 oktober 2018 ! Veel ….. op 3 oktober 2018 ! Veel ….. op 4 oktober 2018 ! Veel ….. op 5 oktober 2018 ! Veel ….. op 6 oktober 2018 ! Veel ….. op 7 oktober 2018 ! Veel ….. op 8 oktober 2018 ! Veel ….. op 9 oktober 2018 ! Veel ….. op 10 oktober 2018 ! Veel ….. op 11 oktober 2018 ! Veel ….. op 12 oktober 2018 ! Veel ….. op 13 oktober 2018 ! Veel ….. op 14 oktober 2018 ! Veel ….. op 15 oktober 2018 ! Veel ….. op 16 oktober 2018 ! Veel ….. op 17 oktober 2018 ! Veel ….. op 18 oktober 2018 ! Veel ….. op 19 oktober 2018 ! Veel ….. op 20 oktober 2018 ! Veel ….. op 21 oktober 2018 ! Veel ….. op 22 oktober 2018 ! Veel ….. op 23 oktober 2018 ! Veel ….. op 24 oktober 2018 ! Veel ….. op 25 oktober 2018 ! Veel ….. op 26 oktober 2018 ! Veel ….. op 27 oktober 2018 ! Veel ….. op 28 oktober 2018 ! Veel ….. op 29 oktober 2018 ! Veel ….. op 30 oktober 2018 ! Veel ….. op 31 oktober 2018 ! Veel ….. op 1 november 2018 ! Veel ….. op 2 november 2018 ! Veel ….. op 3 november 2018 ! Veel ….. op 4 november 2018 ! Veel ….. op 5 november 2018 ! Veel ….. op 6 november 2018 ! Veel ….. op 7 november 2018 ! Veel ….. op 8 november 2018 ! Veel ….. op 9 november 2018 ! Veel ….. op 10 november 2018 ! Veel ….. op 11 november 2018 ! Veel ….. op 12 november 2018 ! Veel ….. op 13 november 2018 ! Veel ….. op 14 november 2018 ! Veel ….. op 15 november 2018 ! Veel ….. op 16 november 2018 ! Veel ….. op 17 november 2018 ! Veel ….. op 18 november 2018 ! Veel ….. op 19 november 2018 ! Veel ….. op 20 november 2018 ! Veel ….. op 21 november 2018 ! Veel ….. op 22 november 2018 ! Veel ….. op 23 november 2018 ! Veel ….. op 24 november 2018 ! Veel ….. op 25 november 2018 ! Veel ….. op 26 november 2018 ! Veel ….. op 27 november 2018 ! Veel ….. op 28 november 2018 ! Veel ….. op 29 november 2018 ! Veel ….. op 30 november 2018 ! Veel ….. op 1 december 2018 ! Veel ….. op 2 december 2018 ! Veel ….. op 3 december 2018 ! Veel ….. op 4 december 2018 ! Veel ….. op 5 december 2018 ! Veel ….. op 6 december 2018 ! Veel ….. op 7 december 2018 ! Veel ….. op 8 december 2018 ! Veel ….. op 9 december 2018 ! Veel ….. op 10 december 2018 ! Veel ….. op 11 december 2018 ! Veel ….. op 12 december 2018 ! Veel ….. op 13 december 2018 ! Veel ….. op 14 december 2018 ! Veel ….. op 15 december 2018 ! Veel ….. op 16 december 2018 ! Veel ….. op 17 december 2018 ! Veel ….. op 18 december 2018 ! Veel ….. op 19 december 2018 ! Veel ….. op 20 december 2018 ! Veel ….. op 21 december 2018 ! Veel ….. op 22 december 2018 ! Veel ….. op 23 december 2018 ! Veel ….. op 24 december 2018 ! Veel ….. op 25 december 2018 ! Veel ….. op 26 december 2018 ! Veel ….. op 27 december 2018 ! Veel ….. op 28 december 2018 ! Veel ….. op 29 december 2018 ! Veel ….. op 30 december 2018 en heel veel plezier op 31 december 2018!

Maak er wat moois van.

 

Pilot Filmcursus

16 nov

overzicht_slides_filmcursus_16112017.001

Het is nu 19.20

Over 40 minuten begint de pilot van de filmcursus die ik samen met Geert TS en Phil Em ontwikkelde.

Geert is de directeur van filmhuis The Movies in Dordrecht en Phil kwam ik jaren geleden tegen op een obscuur filmfestival in het buitenland.

PhilM.001

Voor de proefkonijnen die bij de pilot aanwezig waren hier de hand-out:

filmcursuspilot_handout_1611207

En hier de slides van de gehele pilot:

pilot_filmcursus_16112017

Shit Story

14 nov

shitstory.001

In mijn poging een overzicht te maken van mijn favoriete Design Academy eindexamen projecten van dit jaar probeer ik eerst antwoord te krijgen op de vraag waarom ik in mijn voorbereiding voor Social Design kies als eerste categorie in het 500 pagina tellende jaarboek van de Design Academy. Social Design definieer ik als het gezamenlijk transformeren van een huidige situatie in een gewenste situatie. De afgelopen dagen gaf ik voorbeelden van Fran Edgerley (ASSEMBLE),  Jeroen Everaert (MOTHERSHIP), Theaster Gates  en Gap Fillers. Vandaag wil ik het hebben over een voorbeeld dat ik las in het nieuwe boek van Dan en Chip Heath; The Power of Moments.

Ongelooflijk maar waar maar er zijn nog steeds zo’n miljard mensen die geen toegang hebben tot schoon stromend water. Niet uit een kraan om te drinken en niet in een toilet om te door te spoelen. Wat voor ons heel normaal is is voor velen een bron  van ziekten en, zacht uitgedrukt (leuke woordspeling), heel vervelend. Ik ben me de laatste tijd weer meer bewust van het feit hoe luxe het is dat er vers, schoon water uit de kraan komt. De gootsteen in de badkamer was namelijk verstopt. Meerdere ontstoppings pogingen in de vorm van toegediende agressieve vloeistoffen hadden niet het gewenste resultaat. Het water liep niet door. Nou heeeeeeeel langzaam. En dan duurt het heel lang voor je uitgespuwde tandenpastaspeeksel die ronddrijft in een centimeter diepe waterlaag weg gespoeld is. Want ik laat het niet zo achter voor de tandenpoetsers na mij. Toen ik vrijdagavond zonder mijn tanden te poetsen naar bed ging was de maat vol. Bij de Gamma kocht ik een drie meter lange flexibele metalen slang, verwijderde de siffon en penetreerde de afvoer. Op zo’n 50 centimeter was er geen beweging meer in de slang te krijgen. Het leek alsof ik in een niet te nemen chicane was beland. Meerdere pogingen strandden in een bocht op 50 centimeter van de start/finish. Draaien en gas geven hadden geen enkele zin. Zo moet Jos Verstappen zich gevoeld hebben in de races waarin zijn bolide hem in de steek liet. Mijn verhaal deelde ik afgelopen zaterdag met een vriendin en zij stelde de ouderwetse gootsteenontstopper voor. Met deze geleende gootsteenontstopper en de tip om het terugloop afvoer gat af te plakken, liet ik gisteren een beetje water in de afvoer lopen en zette de rubber mond op de afvoer.  Het resultaat van wat er toen gebeurde wordt geen cliffhanger maar iets wat wij als normaal zien; schoon doorstromend water. Ik ben weer extra blij met vers stromend water.

Maar wat te doen als dat er niet is. Geen stromend water om te drinken en geen stromend water om je poep en plas weg te spoelen? Dan poep en plas je buiten. Wat in grote delen van de wereld de gewoonste zaak van de wereld is. En dan zijn er natuurlijk hulporganisaties die denken dat het het plaatsen van Dixi’s het probleem oplossen. Die denken van de huidige situatie; iedereen poept en plast buiten naar de gewenste situatie: iedereen poept en plast in een Dixi te gaan……door Dixi’s te plaatsen. Dus wordt er geld ingezameld, sponsors geregeld, hard gelopen op lagere scholen en noem maar op. Resultaat. Niemand poept en plast in zo’n Dixi. Een van de redenen werd mooi verwoord door een bewoner van het dorpje in Azië waar de Dixi stond; ik ga toch niet mijn behoefte doen in een huisje dat duurder is dan mijn eigen huis. En zo waren er meerdere redenen dat niemand gebruikt maakte van de geplaatste toiletten. Nobody likes change, except a wet baby…..en die kunnen nog niet lopen.

Als je gaat ontwerpen, een huidige situatie wilt veranderen in een gewenste situatie, moeten de stakeholders, in dit geval de bewoners, wel de noodzaak voelen om te veranderen. En daar ontbrak het aan. Maar hoe veroorzaak je die klik bij de bewoners. Hoe zet je hun mentale switch van OFF naar ON.

Ik schaar het volgende voorbeeld onder social design omdat het prachtig laat zien dat zelfs als je als ontwerper weet wat de huidige en gewenste situatie is, je transformatie gedoemd is te mislukken als je de gebruikers niet mentaal meekrijgt in die verandering. Omdat ze niet weten, niet willen dus niet kunnen veranderen. Waarom zouden ze?

Eerst moest ze de huidige situatie uitgelegd worden. En niet met een Powerpoint in een klaslokaaltje. Nee ze moesten de ernst van de huidige situatie voelen, ruiken, horen en proeven. Mensen met zwakke magen kunnen nu afhaken. Morgen kom ik met een frisser verhaal. Tot morgen. Daaaaaag.

 

 

Hallo Die Hard. Jij denkt dat je maag het aankan. Komt ie.

Om de huidige situatie te verkennen gingen de ontwerpers naar een dorp toe en vroegen een aantal inwoners of ze mee wilden doen aan een onderzoek over water. Ze gingen met hen in gesprek en vroegen ze ook of ze wilde aangeven waar ze poepten en plasten. Na een wat ongemakkelijke start, menig bewoner schaamde zich toch om over het onderwerp te praten, laat staan hun favoriete poepplek te delen, kwam de groep los en werden er volop plas en poepplekken gedeeld. Om de huidige situatie nog beter, visueel, in kaart te brengen werd de bewoners gevraagd gele kalk te strooien op de poep en plas plekken. Grote cirkels waar veel werd gepoept en geplast, kleine op de geheime, verder van het dorp gelegen plekken. Resultaat. Bijna het hele dorp was geel. De zwarte dikke poepvliegen staken mooi af tegen het geel en waren daardoor nog meer zichtbaar.

Staand in het gele slagveld en omringd door een druk zoemend leger van vliegende poepsoldaten vroeg een van de ontwerpers of hij een glaasje water kon krijgen. Even later vroeg hij een van de bewoners of hij dat glas water op zou drinken waarop deze het glas aannam, een paar slokken nam en het weer halfleeg teruggaf. Hierop trok de ontwerper een haar uit zijn hoofd, liet het aan de bewoners zien en liep vervolgens naar een grote gele cirkel en roerde zijn haar opzichtelijk in een hoop poep. Met omgekeerde hand liep hij met de poephaar omhoog gericht terug naar de groep die terugdeinsde alsof hij een dodelijk wapen droeg. Het aantal vieze gezichten trekkende bewoners en de  kokhals geluiden vermenigvuldigde zich in rap tempo toen de ontwerper de haar in het halfvolle glas water doopte en heen en weer roerde om het vervolgens weer aan de bewoner die net de helft had opgedronken aan te bieden. Deze had beide handen nodig om zijn kokhals te onderdrukken en deed een stap achteruit. De ontwerper vertelde vervolgens dat een vlieg zes poten heeft en de bewoners al jaren elkaars poep aten.

Als je een huidige situatie wilt veranderen in een gewenste situatie moet je gebruikers wel mentaal meekrijgen. Want ‘nobody likes change……except a wet baby’

%d bloggers liken dit: