Archive | Uncategorized RSS feed for this section

Ordinary Legend

14 jun

ORDINARYLEGEND.001

Ken je het verhaal van Rodriguez, de Amerikaanse singer song writer die in de jaren 70/80 (tijdens de Apartheid) razend populair was in Zuid Afrika maar hij dat zelf niet wist (of er financieel beter van werd)? Het is een bizar verhaal waarin aan het eind ‘alles reg kom’. Meer verklap ik niet. Want dan zou ik de Oscar winnende documentaire ‘Searching for Sugarman’ spoilen. Ik zit me hier echt in te houden om toch niet nog iets meer te vertellen. Zoals over de platenwinkel in Kaapstad waar ik met mijn vrouw, Noëlle en NoaH, na het zien van de docu, naar toe ging om daar de twee cd’s van Rodriguez te kopen. Of dat we in de VW T2 op dezelfde weg als in de film langs de oceaan  reden met Rodriguez op de achtergrond.

Of wat te denken van het feit dat de Zweedse filmmaker Malik Bendjelloul een jaar na het winnen van de Oscar en de Bafta zich voor een metro gooide.

Kortom een bijzonder verhaal. Rodriguez is inmiddels 76, bijna blind en speelde gisteren in de grote zaal van een uitverkocht Tivoli Vredenburg. Een medestamkroeggast had me in december gewezen op zijn komst en met een Gin Tonic in de ene hand en mijn bankapp in de andere, bestelde ik 4 kaarten en stonden we gisteren met zijn vieren om 18.40 voor de deuren van de grote zaal die om 19.00 open gingen en Rodriguez na het voorprogramma rond 20.30 onder begeleiding van twee dames (waarvan ik er een uit de film herkende  als zijn dochter) onder luid applaus zijn stoel opzocht en begon.

Ik heb nog nooit zo’n slecht concert zo mooi gevonden. Zijn breekbare gestel en stem vulde de zaal met liefde en respect. Hij vertelde zelfs een paar moppen, dacht volgens mij dat ie in Frankrijk was, stopte af en toe abrupt met nummers, en trok onder luid gejoel ruim over de helft zijn jas uit waarop hij zei “you are an easy crowd”.

Al had hij maar een nummer gespeeld, zo vals als een kraai, dan nog had ie een staande ovatie gekregen. Van mij wel althans. Gisteren in de grote zaal speelde Rodriguez de soundtrack van onze avonturen in een Volkswagenbus in Zuid Afrika.

“I love you, Rodriquez” riepen gisteren een aantal mensen waarop hij zijn hoofd richting de liefdeverklaring richtte en terug zei “I love you back”. Waarop mijn zoon grapte “Wat zegt ie nou? Hoe je bek?”

Een concert met een lach en een traan. Na de toegift verdween hij aan de arm van zijn dochter achter het podium. Hij probeerde nog een keer om te draaien en stak nog half zijn arm omhoog. Daar ging hij. Zoals hijzelf grapte “de ordinary legend”.

 

Zie zo Caro

5 jun

ziezocaro.001

Zo. Daar ben ik weer. Na maanden van lezen, luisteren, reflecteren, twijfelen, net niet beginnen, zit ik nu weer ouderwets te typen. Mijn vertrouwde rode vlak, zwarte en witte 7% versmalde Helvetica Kapitalen hoopvol aanstarend naar wat er komen gaat. Deze keer geen beloftes van dat ik het elke dag ga doen, een jaar lang of alleen over duurzaamheid of spel of biomimicry ga hebben. Nee deze keer omdat het gewoon weer tijd werd en omdat Caro me net vertelde dat ze mijn posts miste.

Ik wil het er niet te lang over hebben.

Hiero. Ik ben er weer.

En waar zal ik eens beginnen. Er is niet echt een begin te duiden. Het is een lang en traag  proces geweest. Daniel Pink zou het Drive noemen. Volgens hem worden mensen gedreven door doel (zingeving), eigen keuzes (autonomie) en ergens beter in worden.

Ik wil beter worden in hoe we manieren kunnen bedenken en uitproberen om de wereld beter achter te laten voor onze (klein)kinderen. Een geweldig voorbeeld las ik in het FAN TAS TISCHE boek van John Thackara, How to Thrive in the Next Economy. Thackara ken ik als directeur van het voormalig Nederlands Vormgevingsinstituut en de door hen georganiseerde Doors of Perception congressen. De eerste was in 1993:

‘In 1993 organiseerde het instituut in samenwerking met Mediamatic en de Amsterdamse Maatschappij voor Oude en Nieuwe Media de eerste Doors of Perception-conferentie in de RAI Amsterdam. Zo’n tweehonderd specialisten op het gebied van nieuwe media en computernetwerken samen met ecologisch geïnteresseerden oplossingen voor een duurzamere wereld zochten.[2] De conferentie was oorspronkelijk gepland in het Stedelijk Museum, maar door toenemende animo werd deze verplaatst.[3]”

Erop terugkijkend was dat misschien wel het begin van het inzicht dat Design een positief verschil kan maken. Ik zag er het geweldige werk van Toshio Iwai. Zijn musical insects en Team Work Station waren technologische openbaringen voor me. Voorbeelden waarbij technologie en mensen samensmelten in een leer omgeving.

Of was het die keer dat ik samen met mijn vriend RenéPaul bij V2, Instituut voor de Instabiele Media was? Toendertijd nog gevestigd in Den Bosch. In de grote ruimte, waar René en ik de enige bezoekers waren, stond een groot, strak opgemaakt 2 persoons bed. Een installatie van Paul Sermon, genaamd Telematic Dreaming. Van bovenaf werden er mooie beelden van wolken op geprojecteerd. Precies op het witte bed. Ik liep naar de rand van het bed en stond te genieten van de mooie beelden op dit, toch ietwat vreemde projectiescherm. Opeens verscheen er  een vrouw in een sexy nachthemdje op het bed. Zij was van boven gefilmd en werd van boven geprojecteerd door de beamer die boven het bed hing. Hmmmm…….interessant….hoorde ik mezelf denken. Ik stond aan de rechterkant van het bed en zij verscheen aan de linkerkant op het bed. Ze schuifelde wat over het bed en bleef op een gegeven moment precies stil zitten waar ik stond. Da’s toevallig, dacht ik nog. Het werd wel heel toevallig toen ze met beide armen van de rand van het bed waar ik stond naar achteren bewoog om aan te geven dat ik ook op bed moest komen. Ik trapte mijn schoenen uit en ging net als zij op het bed zitten. Ze bewoog haar handen precies langs mijn benen en het was alsof ik haar echt voelde. Het voelde een beetje alsof je voor het eerst met een vriendinnetje naar de bioscoop gaat en je haar hand net niet aanraakt terwijl je naar de film zit te kijken maar eigenlijk alleen maar denkt aan de ruimte tussen de hand van jou en haar. Heel spannend dus. Op een gegeven moment ging ik op mijn rug liggen met mijn hoofd op het kussen. Zij kwam op haar zij naast me liggen en bewoog haar hand langzaam van mijn hoofd naar mijn buik. Het was alsof me streelde. Toen ze zich op haar rechter zij draaide met haar knieen opgetrokken ging ik precies zo liggen. Lepeltje aan lepeltje. Mijn hart bonsde in mijn keel. Het leek wel of ik vreemd ging.  Toen ik mijn hand van haar hoofd naar haar kont bewoog sprong ze van het bed af en was het afgelopen.

Het was 1993 en de dame bevond zich op een zelfde formaat bed in een kamer een aantal straten verderop. Op vier monitoren rondom het bed kon zij precies zien waar ik me bevond in.  De videoverbindingen werden gemaakt door 3 dubbele ISDN verbindingen. Het met camera’s en beeldschermen verplaatsen in andere ruimtes heeft me altijd gefascineerd en oa geinspireerd tot het bouwen van de CamCar. 

25 jaar geleden waren er nog dure, driedubbele ISDN verbindingen, grote camera’s en beamers nodig om videocontact en interactie mogelijk te maken. Nu heeft zelfs mijn 83 jarige vriend Cees een Samsung Szoveel en een iPad.  Het is heeeeeel hard gegaan de afgelopen 25 jaar. En wat betekent dit allemaal?

Maar ik dwaal af. Heerlijk.

Ik wilde het hebben over het voorbeeld dat ik in Thackara’s boek las. Een voorbeeld van hoe we de wereld beter achter kunnen laten. Het staat op pagina 55 van zijn boek How to Thrive in the Next Economy, hoofdstuk 4 MAKE ROOM! MAKE ROOM!

Hij stelt hier de vraag of depaving (het ontdoen van wegen en bebouwing) genoeg land kan vrijmaken om een explosief groeiende populatie te voeden. Wegen en parkings bedekken meer dan 50% van de meeste stads-en winkelcentra; in stadscentra in alleen al de V.S. bevinden zich 2.000.000.000 parkeerplaatsen. Met zo’n gemiddeld 4 per parkeerplaats kunnen we daar dus makkelijk alle mensen op de wereld kwijt. Mooi scenario voor een Walking Dead Sequel.

Nu is 2 miljard parkeerplaatsen heel en het terugbrengen van beton naar vruchtbare grond een enorme klus, dus bedacht een stel uit Turijn het volgende;

Laten we onze kinderen een stuk vruchtbare grond geven. Het stel had de grond verkregen uit een erfenis maar moesten daarvoor eerst een paar betonnen garages slopen die erop stonden. Het was ongelooflijk veel werk; beton moest geknipt en gebroken worden en de brokken afgevoerd. Het vruchtbaar maken van de grond kostte truckladingen  vol vuil, houtskool en meer. Het zal ongetwijfeld een lang, duur en vuil werk geweest zijn. Maar het was vooral een disruptief idee. Heus omdenken. Want normaal gesproken ga je weer bouwen op een vrijgekomen stuk grond, toch? Afbreken om er vruchtbare grond van te maken is in ieder geval nog nooit bij mij opgekomen.

Bij het stel in Turijn dus wel. Het eindresultaat was een stuk grond waar gras en bloemen groeien. Slecht tientallen vierkante meters, niets in vergelijking met de resterende 1.000.000.000.000 maar het is een eerste stap.

Deze post voelt ook weer als een eerste stap. Ik loop weer.

Dank je Caro.

 

Overstappen

12 jan

overstappen.001

Over stappen nemen gesproken.

Na bijna 5 jaar gepubliceerd te hebben op dit blog, ben ik een nieuw blogproject begonnen op superbeter.wordpress.com;

“Een onderzoek naar hoe ik, kijkend naar de natuur, mijn leven spelenderwijs duurzamer kan maken.”

De link met Design Thinking? Ik gebruik Design Thinking als ontwerpmethode om tot prototypes te komen.

Ik wil je hierbij bedanken voor je aandacht, tijd en feedback en hoop je te ontmoeten op mijn ontdekkingsreis in de wereld van spel, duurzaamheid en bimimicry.

Volgers met een email abo op dit blog kunnen dat ook weer krijgen op superbeter.wordpress.com

Groet,

Cor Noltee

+31(0)624965000, cornoltee@mac.com

Ready?

9 jan

ready.001.jpeg.001

Don’t just do it.

Just start.

Dit schreef ik ooit op het blog dat ik bijna 5 jaar geleden begon. Het blog zette me op de kaart als design thinker en bracht me naar 4 continenten om daar mijn nieuwsgretigheid op het gebied van design te delen. Maar de afgelopen maanden vroeg ik me af hoe ik mezelf weer echt kon uitdagen met een nieuw project. Design thinking wordt ook wel human centered design genoemd en misschien zat daar de zandkorrel in mijn oester. Of was het de gewapende overval langs de N2 in Kaapstad waarbij mijn zoon mijn  leven redde. Of het feit dat ik 50 ben geworden en in mei Nonno word?

Of was het de Tegenlicht aflevering ‘Het eind van bezit’ met Thomas Rau?

http://embed.vpro.nl/player/?id=VPWON_1232897&profile=vpro&sharing=1

Of die over de Donut economie met Kate Raworth?

http://embed.vpro.nl/player/?id=VPWON_1269673&profile=vpro&sharing=1

Of het nieuwe boek van Jan McGonigal ‘Superbetter’, de inspiratie voor de titel van dit blog.

Want ik geloof echt dat spel de meest krachtige, menselijke vaardigheid is te veranderen.

En dat wil ik. Ik wil van Human Centered naar Planet Centered. Ik wil duurzamer.

Hoe?

Ik heb geen idee. Wel een aanpak; Design Thinking.

En een inspiratiebron: de natuur.

Dus laat ik beginnen met mijn uitdaging. Ik heb deze nu zo geformuleerd:

Hoe kan ik, kijkend naar de natuur en gebruikmakend van spel mijn  leven duurzamer maken?

Onze planeet bestaat zo’n 4,5 miljard jaar. Er is al 3,8 miljard jaar leven op onze planeet waar wij (Homo Sapiens) pas 70.000 jaar rechtop de wereld bevolken. Op een schaal van 24 uur is dat maar een paar seconden.

Die tijd mij nog rest is dan helemaal te verwaarlozen. Volgens het CBS heb gemiddeld nog zo’n 31 jaar te gaan:

Schermafbeelding 2018-01-09 om 09.28.53

Toch ga ik een poging wagen om mijn kennis en energie in te zetten om deze planeet beter achter te laten dan zij (we noemen haar Moeder Aarde toch?) nu is.

Dat is toch het minste (of meeste) wat ik als Nonno kan doen voor mijn kleinzoon.

Wil je me volgen?

Kijk dan op superbeter.wordpress.com

 

Fear and Focus

30 dec

fearfocus.001

“Fear and focus stretches time” zeggen Dan en Chip Heath in hun nieuwe (geweldige) boek The Power of Moments. De meest memorabele periodes uit ons leven zijn de periodes waarin we patronen doorbreken. De keren dat we dingen voor het eerst deden. Nieuwe ervaringen lijken de tijd te verdragen. Daarom lijkt het dat tijd sneller gaat als we ouder worden……tenzij we weer patronen doorbreken.

Het is tijd patronen te doorbreken.

Het is tijd de tijd te rekken.

Het is tijd voor een nieuwe uitdaging.

Na 1.350 posts op dit blog is het tijd voor een nieuw project. Een project dat mijn tijd gaat rekken en hopelijk dat van ons op deze planeet ook.

Nobody likes change except a wet baby. De maat is vol en mijn luier ook.

Maarrrrrrr. Sommige tradities moet je koesteren. Ze zijn heel waardevol en houden je dichtbij jezelf…..en de mensen waar je van houdt. In dat kader dit jaar weer dezelfde nieuwjaarsgroet als voorgaande jaren. Toen gejat en nu weer even aangepast. Nee, niet handmatig. Want toen ik dat aan mijn vrouw vertelde liet ze me zien dat dat in een keer kan in Word. Origineel? Neeeee. Waardevol? Dat is aan jou.

Ik wens je heeeeeeeeeeel veel geluk in 2018!

Veel plezier vandaag en morgen!

En overmorgen?

Dat mag je weer zelf invullen.

Veel ….. op 1 januari 2018 ! Veel ….. op 2 januari 2018 ! Veel ….. op 3 januari 2018 ! Veel ….. op 4 januari 2018 ! Veel ….. op 5  januari 2018! Veel ….. op 6 januari 2018 ! Veel ….. op 7 januari 2018 ! Veel ….. op 8 januari 2018 ! Veel ….. op 9 januari 2018 ! Veel ….. op 10 januari 2018 ! Veel ….. op 11 januari 2018 ! Veel ….. op 12 januari 2018 ! Veel ….. op 13 januari 2018 ! Veel ….. op 14 januari 2018 ! Veel ….. op 15 januari 2018 ! Veel ….. op 16 januari 2018 ! Veel ….. op 17 januari 2018 ! Veel ….. op 18 januari 2018 ! Veel ….. op 19 januari 2018 ! Veel ….. op 20 januari 2018 ! Veel ….. op 21 januari 2018 ! Veel ….. op 22 januari 2018 ! Veel ….. op 23 januari 2018 ! Veel ….. op 24 januari 2018 ! Veel ….. op 25 januari 2018 ! Veel….op 26 januari 2018! Veel ….. op 27 januari 2018 ! Veel ….. op 28 januari 2018 Veel ….. op 29 januari 2018 ! Veel ….. op 30 januari 2018 ! Veel ….. op 31 januari 2018 ! Veel ….. op 1 februari 2018 ! Veel ….. op 2 februari 2018 ! Veel ….. op 3 februari 2018 ! Veel ….. op 4 februari 2018 ! Veel ….. op 5 februari 2018 ! Veel ….. op 6 februari 2018 ! Veel ….. op 7 februari 2018! Veel ….. op 8 februari 2018 Veel ….. op 9 februari 2018 ! Veel ….. op 10 februari 2018 ! Veel ….. op 11 februari 2018 ! Veel ….. op 12 februari 2018 ! Veel ….. op 13 februari 2018 ! Veel ….. op 14 februari 2018 ! Veel ….. op 15 februari 2018 ! Veel ….. op 16 februari 2018 ! Veel ….. op 17 februari 2018 ! Veel ….. op 18 februari 2018 ! Veel ….. op 19 februari 2018 ! Veel ….. op 20 februari 2018 ! Veel ….. op 21 februari 2018 ! Veel ….. op 22 februari 2018 ! Veel ….. op 23 februari 2018 ! Veel ….. op 24 februari 2018 ! Veel ….. op 25 februari 2018 ! Veel ….. op 26 februari 2018 ! Veel ….. op 27 februari 2018 ! Veel ….. op 28 februari 2018 !  Veel ….. op 1 maart 2018 Veel ….. op 2 maart 2018 ! Veel ….. op 3 maart 2018 ! Veel ….. op 4 maart 2018 ! Veel …. op 5 maart 2018 ! Veel ….. op 6 maart 2018 ! Veel ….. op 7 maart 2018 ! Veel ….. op 8 maart 2018 ! Veel ….. op 9 maart 2018 ! Veel ….. op 10 maart 2018 ! Veel ….. op 11 maart 2018 ! Veel ….. op 12 maart 2018 Veel ….. op 13 maart 2018 ! Veel ….. op 14 maart 2018 ! Veel ….. op 15 maart 2018 ! Veel ….. op 16 maart 2018 ! Veel ….. op 17 maart 2018 ! Veel ….. op 18 maart 2018 ! Veel ….. op 19 maart 2018 ! Veel ….. op 20 maart 2018 ! Veel ….. op 21 maart 2018 ! Veel ….. op 22 maart 2018 ! Veel ….. op 23 maart 2018 ! Veel ….. op 24 maart 2018 ! Veel ….. op 25 maart 2018 ! Veel ….. op 26 maart 2018 ! Veel ….. op 27 maart 2018 ! Veel ….. op 28 maart 2018 ! Veel ….. op 29 maart 2018 ! Veel ….. op 30 maart 2018 ! Veel ….. op 31 maart 2018 ! Veel ….. op 1 april 2018 ! Veel ….. op 2 april 2018 ! Veel ….. op 3 april 2018 ! Veel ….. op 4 april 2018 ! Veel ….. op 5 april 2018 ! Veel ….. op 6 april 2018 ! Veel ….. op 7 april 2018 ! Veel ….. op 8 april 2018 ! Veel ….. op 9 april 2018 ! Veel ….. op 10 april 2018 ! Veel ….. op 11 april 2018 ! Veel ….. op 12 april 2018 ! Veel ….. op 13 april 2018 ! Veel ….. op 14 april 2018 ! Veel ….. op 15 april 2018 ! Veel ….. op 16 april 2018 ! Veel ….. op 17 april 2018 ! Veel ….. op 18 april 2018 ! Veel ….. op 19 april 2018 ! Veel ….. op 20 april 2018 ! Veel ….. op 21 april 2018 ! Veel ….. op 22 april 2018 ! Veel ….. op 23 april 2018 ! Veel ….. op 24 april 2018 ! Veel ….. op 25 april 2018 ! Veel ….. op 26 april 2018 ! Veel ….. op 27 april 2018 ! Veel ….. op 28 april 2018 ! Veel ….. op 29 april 2018 ! Veel ….. op 30 april 2018 ! Veel ….. op 1 mei 2018 ! Veel ….. op 2 mei 2018 ! Veel ….. op 3 mei 2018 ! Veel ….. op 4 mei 2018 ! Veel ….. op 5 mei 2018 ! Veel ….. op 6 mei 2018 ! Veel ….. op 7 mei 2018 ! Veel ….. op 8 mei 2018 ! Veel ….. op 9 mei 2018 ! Veel ….. op 10 mei 2018 ! Veel ….. op 11 mei 2018 ! Veel ….. op 12 mei 2018! Veel ….. op 13 mei 2018 ! Veel ….. op 14 mei 2018 ! Veel ….. op 15 mei 2018 ! Veel ….. op 16 mei 2018 ! Veel ….. op 17 mei 2018 ! Veel ….. op 18 mei 2018! Veel ….. op 19 mei 2018! Veel ….. op 20 mei 2018 ! Veel ….. op 21 mei 2018 ! Veel ….. op 22 mei 2018 ! Veel ….. op 23 mei 2018 ! Veel ….. op 24 mei 2018 ! Veel ….. op 25 mei 2018 ! Veel ….. op 26 mei 2018 ! Veel ….. op 27 mei 2018 ! Veel ….. op 28 mei 2018 ! Veel ….. op 29 mei 2018 ! Veel ….. op 30 mei 2018 ! Veel ….. op 31 mei 2018 ! Veel ….. op 1 juni 2018 ! Veel ….. op 2 juni 2018 ! Veel ….. op 3 juni 2018 ! Veel ….. op 4 juni 2018 ! Veel ….. op 5 juni 2018 ! Veel ….. op 6 juni 2018 ! Veel ….. op 7 juni 2018 ! Veel ….. op 8 juni 2018 ! Veel ….. op 9 juni 2018 ! Veel ….. op 10 juni 2018 ! Veel ….. op 11 juni 2018 ! Veel ….. op 12 juni 2018 ! Veel ….. op 13 juni 2018 ! Veel ….. op 14 juni 2018 ! Veel ….. op 15 juni 2018 ! Veel ….. op 16 juni 2018 ! Veel ….. op 17 juni 2018 ! Veel ….. op 18 juni 2018 ! Veel ….. op 19 juni 2018 Veel ….. op 20 juni 2018 ! Veel ….. op 21 juni 2018 ! Veel ….. op 22 juni 2018 ! Veel ….. op 23 juni 2018 ! Veel ….. op 24 juni 2018 ! Veel ….. op 25 juni 2018 ! Veel ….. op 26 juni 2018 ! Veel ….. op 27 juni 2018 ! Veel ….. op 28 juni 2018 ! Veel ….. op 29 juni 2018 ! Veel ….. op 30 juni 2018 ! Veel ….. op 1 juli 2018 ! Veel ….. op 2 juli 2018 ! Veel ….. op 3 juli 2018 ! Veel ….. op 4 juli 2018 ! Veel ….. op 5 juli 2018 ! Veel ….. op 6 juli 2018 ! Veel ….. op 7 juli 2018 ! Veel ….. op 8 juli 2018 ! Veel ….. op 9 juli 2018 ! Veel ….. op 10 juli 2018 ! Veel ….. op 11 juli 2018 ! Veel ….. op 12 juli 2018 ! Veel ….. op 13 juli 2018 ! Veel ….. op 14 juli 2018 ! Veel ….. op 15 juli 2018 ! Veel ….. op 16 juli 2018 ! Veel ….. op 17 juli 2018 ! Veel ….. op 18 juli 2018 ! Veel ….. op 19 juli 2018 ! Veel ….. op 20 juli 2018 ! Veel ….. op 21 juli 2018 ! Veel ….. op 22 juli 2018 ! Veel ….. op 23 juli 2018 ! Veel ….. op 24 juli 2018 ! Veel ….. op 25 juli 2018 ! Veel ….. op 26 juli 2018 ! Veel ….. op 27 juli 2018 ! Veel ….. op 28 juli 2018 ! Veel ….. op 29 juli 2018 ! Veel ….. op 30 juli 2018 ! Veel ….. op 31 juli 2018 ! Veel ….. op 1 augustus 2018 ! Veel ….. op 2 augustus 2018 ! Veel ….. op 3 augustus 2018! Veel ….. op 4 augustus 2018! Veel …..op 5 augustus 2018 ! Veel ….. op 6 augustus 2018 ! Veel ….. op 7 augustus 2018 ! Veel ….. op 8 augustus 2018 ! Veel ….. op 9 augustus 2018 ! Veel ….. op 10 augustus 2018 ! Veel ….. op 11 augustus 2018 ! Veel ….. op 12 augustus 2018 ! Veel ….. op 13 augustus 2018 ! Veel ….. op 14 augustus 2018 ! Veel ….. op 15 augustus 2018 ! Veel ….. op 16 augustus 2018 ! Veel ….. op 17 augustus 2018 ! Veel ….. op 18 augustus 2018 ! Veel ….. op 19 augustus 2018 ! Veel ….. op 20 augustus 2018 ! Veel ….. op 21 augustus 2018 ! Veel ….. op 22 augustus 2018 ! Veel ….. op 23 augustus 2018 ! Veel ….. op 24 augustus 2018 ! Veel ….. op 25 augustus 2018 ! Veel ….. op 26 augustus 2018 ! Veel ….. op 27 augustus 2018 ! Veel ….. op 28 augustus 2018 ! Veel ….. op 29 augustus 2018 ! Veel ….. op 30 augustus 2018 ! Veel ….. op 31 augustus 2018 ! Veel ….. op 1 september 2018 ! Veel ….. op 2 september 2018 ! Veel ….. op 3 september 2018 ! Veel ….. op 4 september 2018 ! Veel ….. op 5 september 2018 ! Veel ….. op 6 september 2018 ! Veel ….. op 7 september 2018 Veel ….. op 8 september 2018 ! Veel ….. op 9 september 2018 ! Veel ….. op 10 september 2018 ! Veel ….. op 11 september 2018 ! Veel ….. op 12 september 2018 ! Veel ….. op 13 september 2018 ! Veel ….. op 14 september 2018 ! Veel ….. op 15 september 2018 ! Veel ….. op 16 september 2018 ! Veel ….. op 17 september 2018 ! Veel ….. op 18 september 2018 ! Veel ….. op 19 september 2018 ! Veel ….. op 20 september 2018 ! Veel ….. op 21 september 2018 ! Veel ….. op 22 september 2018 ! Veel ….. op 23 september 2018 ! Veel ….. op 24 september 2018 ! Veel ….. op 25 september 2018 ! Veel ….. op 26 september 2018 ! Veel ….. op 27 september 2018 Veel ….. op 28 september 2018 ! Veel ….. 29 september 2018 ! Veel ….. op 30 september 2018 ! Veel ….. op 1 oktober 2018 ! Veel ….. op 2 oktober 2018 ! Veel ….. op 3 oktober 2018 ! Veel ….. op 4 oktober 2018 ! Veel ….. op 5 oktober 2018 ! Veel ….. op 6 oktober 2018 ! Veel ….. op 7 oktober 2018 ! Veel ….. op 8 oktober 2018 ! Veel ….. op 9 oktober 2018 ! Veel ….. op 10 oktober 2018 ! Veel ….. op 11 oktober 2018 ! Veel ….. op 12 oktober 2018 ! Veel ….. op 13 oktober 2018 ! Veel ….. op 14 oktober 2018 ! Veel ….. op 15 oktober 2018 ! Veel ….. op 16 oktober 2018 ! Veel ….. op 17 oktober 2018 ! Veel ….. op 18 oktober 2018 ! Veel ….. op 19 oktober 2018 ! Veel ….. op 20 oktober 2018 ! Veel ….. op 21 oktober 2018 ! Veel ….. op 22 oktober 2018 ! Veel ….. op 23 oktober 2018 ! Veel ….. op 24 oktober 2018 ! Veel ….. op 25 oktober 2018 ! Veel ….. op 26 oktober 2018 ! Veel ….. op 27 oktober 2018 ! Veel ….. op 28 oktober 2018 ! Veel ….. op 29 oktober 2018 ! Veel ….. op 30 oktober 2018 ! Veel ….. op 31 oktober 2018 ! Veel ….. op 1 november 2018 ! Veel ….. op 2 november 2018 ! Veel ….. op 3 november 2018 ! Veel ….. op 4 november 2018 ! Veel ….. op 5 november 2018 ! Veel ….. op 6 november 2018 ! Veel ….. op 7 november 2018 ! Veel ….. op 8 november 2018 ! Veel ….. op 9 november 2018 ! Veel ….. op 10 november 2018 ! Veel ….. op 11 november 2018 ! Veel ….. op 12 november 2018 ! Veel ….. op 13 november 2018 ! Veel ….. op 14 november 2018 ! Veel ….. op 15 november 2018 ! Veel ….. op 16 november 2018 ! Veel ….. op 17 november 2018 ! Veel ….. op 18 november 2018 ! Veel ….. op 19 november 2018 ! Veel ….. op 20 november 2018 ! Veel ….. op 21 november 2018 ! Veel ….. op 22 november 2018 ! Veel ….. op 23 november 2018 ! Veel ….. op 24 november 2018 ! Veel ….. op 25 november 2018 ! Veel ….. op 26 november 2018 ! Veel ….. op 27 november 2018 ! Veel ….. op 28 november 2018 ! Veel ….. op 29 november 2018 ! Veel ….. op 30 november 2018 ! Veel ….. op 1 december 2018 ! Veel ….. op 2 december 2018 ! Veel ….. op 3 december 2018 ! Veel ….. op 4 december 2018 ! Veel ….. op 5 december 2018 ! Veel ….. op 6 december 2018 ! Veel ….. op 7 december 2018 ! Veel ….. op 8 december 2018 ! Veel ….. op 9 december 2018 ! Veel ….. op 10 december 2018 ! Veel ….. op 11 december 2018 ! Veel ….. op 12 december 2018 ! Veel ….. op 13 december 2018 ! Veel ….. op 14 december 2018 ! Veel ….. op 15 december 2018 ! Veel ….. op 16 december 2018 ! Veel ….. op 17 december 2018 ! Veel ….. op 18 december 2018 ! Veel ….. op 19 december 2018 ! Veel ….. op 20 december 2018 ! Veel ….. op 21 december 2018 ! Veel ….. op 22 december 2018 ! Veel ….. op 23 december 2018 ! Veel ….. op 24 december 2018 ! Veel ….. op 25 december 2018 ! Veel ….. op 26 december 2018 ! Veel ….. op 27 december 2018 ! Veel ….. op 28 december 2018 ! Veel ….. op 29 december 2018 ! Veel ….. op 30 december 2018 en heel veel plezier op 31 december 2018!

Maak er wat moois van.

 

Pilot Filmcursus

16 nov

overzicht_slides_filmcursus_16112017.001

Het is nu 19.20

Over 40 minuten begint de pilot van de filmcursus die ik samen met Geert TS en Phil Em ontwikkelde.

Geert is de directeur van filmhuis The Movies in Dordrecht en Phil kwam ik jaren geleden tegen op een obscuur filmfestival in het buitenland.

PhilM.001

Voor de proefkonijnen die bij de pilot aanwezig waren hier de hand-out:

filmcursuspilot_handout_1611207

En hier de slides van de gehele pilot:

pilot_filmcursus_16112017

Shit Story

14 nov

shitstory.001

In mijn poging een overzicht te maken van mijn favoriete Design Academy eindexamen projecten van dit jaar probeer ik eerst antwoord te krijgen op de vraag waarom ik in mijn voorbereiding voor Social Design kies als eerste categorie in het 500 pagina tellende jaarboek van de Design Academy. Social Design definieer ik als het gezamenlijk transformeren van een huidige situatie in een gewenste situatie. De afgelopen dagen gaf ik voorbeelden van Fran Edgerley (ASSEMBLE),  Jeroen Everaert (MOTHERSHIP), Theaster Gates  en Gap Fillers. Vandaag wil ik het hebben over een voorbeeld dat ik las in het nieuwe boek van Dan en Chip Heath; The Power of Moments.

Ongelooflijk maar waar maar er zijn nog steeds zo’n miljard mensen die geen toegang hebben tot schoon stromend water. Niet uit een kraan om te drinken en niet in een toilet om te door te spoelen. Wat voor ons heel normaal is is voor velen een bron  van ziekten en, zacht uitgedrukt (leuke woordspeling), heel vervelend. Ik ben me de laatste tijd weer meer bewust van het feit hoe luxe het is dat er vers, schoon water uit de kraan komt. De gootsteen in de badkamer was namelijk verstopt. Meerdere ontstoppings pogingen in de vorm van toegediende agressieve vloeistoffen hadden niet het gewenste resultaat. Het water liep niet door. Nou heeeeeeeel langzaam. En dan duurt het heel lang voor je uitgespuwde tandenpastaspeeksel die ronddrijft in een centimeter diepe waterlaag weg gespoeld is. Want ik laat het niet zo achter voor de tandenpoetsers na mij. Toen ik vrijdagavond zonder mijn tanden te poetsen naar bed ging was de maat vol. Bij de Gamma kocht ik een drie meter lange flexibele metalen slang, verwijderde de siffon en penetreerde de afvoer. Op zo’n 50 centimeter was er geen beweging meer in de slang te krijgen. Het leek alsof ik in een niet te nemen chicane was beland. Meerdere pogingen strandden in een bocht op 50 centimeter van de start/finish. Draaien en gas geven hadden geen enkele zin. Zo moet Jos Verstappen zich gevoeld hebben in de races waarin zijn bolide hem in de steek liet. Mijn verhaal deelde ik afgelopen zaterdag met een vriendin en zij stelde de ouderwetse gootsteenontstopper voor. Met deze geleende gootsteenontstopper en de tip om het terugloop afvoer gat af te plakken, liet ik gisteren een beetje water in de afvoer lopen en zette de rubber mond op de afvoer.  Het resultaat van wat er toen gebeurde wordt geen cliffhanger maar iets wat wij als normaal zien; schoon doorstromend water. Ik ben weer extra blij met vers stromend water.

Maar wat te doen als dat er niet is. Geen stromend water om te drinken en geen stromend water om je poep en plas weg te spoelen? Dan poep en plas je buiten. Wat in grote delen van de wereld de gewoonste zaak van de wereld is. En dan zijn er natuurlijk hulporganisaties die denken dat het het plaatsen van Dixi’s het probleem oplossen. Die denken van de huidige situatie; iedereen poept en plast buiten naar de gewenste situatie: iedereen poept en plast in een Dixi te gaan……door Dixi’s te plaatsen. Dus wordt er geld ingezameld, sponsors geregeld, hard gelopen op lagere scholen en noem maar op. Resultaat. Niemand poept en plast in zo’n Dixi. Een van de redenen werd mooi verwoord door een bewoner van het dorpje in Azië waar de Dixi stond; ik ga toch niet mijn behoefte doen in een huisje dat duurder is dan mijn eigen huis. En zo waren er meerdere redenen dat niemand gebruikt maakte van de geplaatste toiletten. Nobody likes change, except a wet baby…..en die kunnen nog niet lopen.

Als je gaat ontwerpen, een huidige situatie wilt veranderen in een gewenste situatie, moeten de stakeholders, in dit geval de bewoners, wel de noodzaak voelen om te veranderen. En daar ontbrak het aan. Maar hoe veroorzaak je die klik bij de bewoners. Hoe zet je hun mentale switch van OFF naar ON.

Ik schaar het volgende voorbeeld onder social design omdat het prachtig laat zien dat zelfs als je als ontwerper weet wat de huidige en gewenste situatie is, je transformatie gedoemd is te mislukken als je de gebruikers niet mentaal meekrijgt in die verandering. Omdat ze niet weten, niet willen dus niet kunnen veranderen. Waarom zouden ze?

Eerst moest ze de huidige situatie uitgelegd worden. En niet met een Powerpoint in een klaslokaaltje. Nee ze moesten de ernst van de huidige situatie voelen, ruiken, horen en proeven. Mensen met zwakke magen kunnen nu afhaken. Morgen kom ik met een frisser verhaal. Tot morgen. Daaaaaag.

 

 

Hallo Die Hard. Jij denkt dat je maag het aankan. Komt ie.

Om de huidige situatie te verkennen gingen de ontwerpers naar een dorp toe en vroegen een aantal inwoners of ze mee wilden doen aan een onderzoek over water. Ze gingen met hen in gesprek en vroegen ze ook of ze wilde aangeven waar ze poepten en plasten. Na een wat ongemakkelijke start, menig bewoner schaamde zich toch om over het onderwerp te praten, laat staan hun favoriete poepplek te delen, kwam de groep los en werden er volop plas en poepplekken gedeeld. Om de huidige situatie nog beter, visueel, in kaart te brengen werd de bewoners gevraagd gele kalk te strooien op de poep en plas plekken. Grote cirkels waar veel werd gepoept en geplast, kleine op de geheime, verder van het dorp gelegen plekken. Resultaat. Bijna het hele dorp was geel. De zwarte dikke poepvliegen staken mooi af tegen het geel en waren daardoor nog meer zichtbaar.

Staand in het gele slagveld en omringd door een druk zoemend leger van vliegende poepsoldaten vroeg een van de ontwerpers of hij een glaasje water kon krijgen. Even later vroeg hij een van de bewoners of hij dat glas water op zou drinken waarop deze het glas aannam, een paar slokken nam en het weer halfleeg teruggaf. Hierop trok de ontwerper een haar uit zijn hoofd, liet het aan de bewoners zien en liep vervolgens naar een grote gele cirkel en roerde zijn haar opzichtelijk in een hoop poep. Met omgekeerde hand liep hij met de poephaar omhoog gericht terug naar de groep die terugdeinsde alsof hij een dodelijk wapen droeg. Het aantal vieze gezichten trekkende bewoners en de  kokhals geluiden vermenigvuldigde zich in rap tempo toen de ontwerper de haar in het halfvolle glas water doopte en heen en weer roerde om het vervolgens weer aan de bewoner die net de helft had opgedronken aan te bieden. Deze had beide handen nodig om zijn kokhals te onderdrukken en deed een stap achteruit. De ontwerper vertelde vervolgens dat een vlieg zes poten heeft en de bewoners al jaren elkaars poep aten.

Als je een huidige situatie wilt veranderen in een gewenste situatie moet je gebruikers wel mentaal meekrijgen. Want ‘nobody likes change……except a wet baby’

Eat our way to Greyton

11 okt

greatgreyton.001

We hebben nooit overwogen om NoaH’s trip met Brent te cancelen. Angst is een slechte raadgever en een gewaarschuwd mens telt voor twee. En waarschijnlijk hangen er waarschuwingsposters in het township met de foto van NoaH erop; pas op loslopende Leeuw, gevaarlijk. Wel spreken we af dat NoaH elke dag even iets van zich laat horen. Frans, Liesbeth en NoaH stappen in de Ford Ranger en vertrekken weer richting Montagu. Tamara en ik blijven ze uitzwaaien tot het stof weer is neergedaald. Voor het eerst sinds NoaH in Zuid Afrika is, zijn we niet samen. Na wat we hebben meegemaakt voelt dat vreemd. Mijn vadergevoel worstelt met het loslaten. Vertrouwen dat het goed is en komt worden afgewisseld door gedachten van kwaadwillenden die voor een paar rand je leven willen nemen. Mijn tot een bezorgd vertrokken frons trek ik glad met een geforceerde glimlach en denk “alles sal reg kom” en loop met Tamara naar de veranda van The Retreat in Groenfontein.

theretreatatgroenfontein

’s Middags bel ik Arno van Wijck,de eigenaar van Andreno, het bedrijf dat bus heeft gereviseerd en waar de bus na de overval twee dagen geleden naar toe is gebracht. Arno meldt dat in alle jaren dat hij Volkswagens repareert dit nog nooit heeft meegemaakt. Het contactslot schijnt de boosdoener geweest te zijn en hij stelt voor een nieuw contactslot in het dashbord te monteren. Ik ga akkoord en we spreken af dat ik de bus drie dagen later, op vrijdag, op zal halen.

Vrijdag vertrekken we met de Nissan Almera richting Villiersdorp. Onderweg proberen we NoaH en Brent te pakken te krijgen omdat zij vanuit tegenovergestelde richting op weg zijn naar Botterlierskop voor een safari. Het zou leuk zijn om elkaar nog ergens te treffen. Helaas geven beide mobieltjes geen gehoor. Onderweg proberen we NoaH en Brent te ontdekken tussen alle kleine, witte tegemoetkomende auto’s wat lijkt op het spotten van wild en dan nog het meest uit het proberen te onderscheiden van die ene buffel in een kudde van duizend met die moedervlek boven zijn rechteroor. Geen NoaH. Geen Brent. Geen witte Datsun. We geven het op en besluiten te gaan voor een bakkie troost met taart. Ondanks het ontbijt, in de vorm van een broodje met humus en het in dunne reepjes gesneden stuk biefstuk dat over was van de braai van gister, is er ruimte voor taart. De grootte van de stukken doen ons echter besluiten er een te nemen. Het van twee naar een stuk gaan rechtvaardigt de vanuit caloriebehoefte volledig onnodige keuze voor deze suiker bom die we als gulzige fundamentalisten niet óm maar ín onze buiken plaatsen. De neiging om een foto te maken wordt onderdrukt door het besef dat ik die niet meer heb. Ik scroll door de foto’s van de afgelopen dagen op Tamara’s telefoon en lijst in Keynote twee foto’s in die Tamara en ik van elkaar maakten op de camping in Wilderness waar we de afgelopen twee nachten in een rondavel sliepen. Het grote voordeel van in de winter in Zuid Afrika zijn, is dat het op plekken als deze heerlijk rustig is en je ’s nachts dicht tegen elkaar kruipt omdat het nog gewoon kan vriezen.

wilderness

Ondanks dat ik stevig door rijd komt er geen eind aan de 370 kilometer naar Villiersdorp.

Schermafbeelding 2017-10-11 om 07.31.14

Telefonisch meld ik Arno dat we er rond 16.30 zijn om de bus op te pikken. Hij zegt dat ze dan al weg zijn. Op vrijdag stoppen ze om 15.00. Hij zet de bus bij het politieburo met de factuur van R 1.700 op de voorstoel. De Randenteller staat inmiddels 55.000. Mijn vette Zuid Afrikaans spaarvarken is geslonken tot embryonale afmetingen. Maar nu is ie goed denk ik…..hoop ik. Bij het politieburo in Villiersdorp ruil ik het nieuwe Japanse comfort in voor oude Duitse degelijkheid. Na 38 jaar kunnen ook Duitse dingen stuk gaan. Ik stap in de bus en Tamara volgt me in de Nissan. We rijden door de bergen naar Greyton, een prachtig plaatsje waar een Body Stress Release collega/vriendin met haar man woont en waar we twee nachten zullen overnachten. Probleemloos stuur ik de bus over de zandpaden, Tamara in mijn binnenspiegel in de door de bus geproduceerde stofwolk in de gaten houdend. Greyton binnenrijdend groet iedereen me. Het zullen de olijke ogen van mijn baby blauwe witte vierwieler zijn die deze spontane vriendelijkheid veroorzaakt. Het geroffel van de bus maken een welkomst toeter bij aankomst overbodig.

We zijn weer thuis.

Nu in Greyton.

 

ps

Wil je alle verhalen van de bus in Zuid Afrika lezen? Download ze dan hier als pdf:

NOLTEEVWT2

Lichtvoetig

5 sep

lichtvoetig.001

In juli en augustus was ik in Zuid Afrika. Ik was een aantal weken eerder aangekomen om de gereviseerde Volkswagenbus die we daar in 2004 kochten te testen en voor te bereiden op onze familietrip naar Addo Elephant Park zo’n 650 kilometer van waar mijn vader en zijn vrouw wonen. Dit verhaal gaat over of dat gelukt is.

Het hele verhaal download je hier: NOLTEEVWT2

Met mijn Spar Lavazza Cappuccino in de geïmproviseerde bekerhouder verlaat ik Villiersdorp met op de passagiersstoel nieuwe remschoenen en remcilinders voor de bus. Tussen de stoelen staat 5 liter Shell HEX 3 motorolie die ik van Arno kreeg om na zo’n 750 kilometer olie en oliefilter te vervangen. De bus en ik hebben tot nu toe 521 kilometer samen doorgebracht en morgen breng ik de bus naar Chris in Montagu, de monteur die eerder de remmen controleerde en adviseerde de achterremschoenen en cilinders te vervangen. Ik was bij Chris terecht gekomen door een tip van de eigenaar van de automaterialenzaak in Montagu. Later bedacht ik me dat in een stadje als Montagu je een monteur als Chris sneller en makkelijker vindt door het aan iemand uit het lokale netwerk van ‘autoreparaties’, zoals de eigenaar van de automaterialenzaak, te vragen dan aan Google. Ik nam de proef op de som en zocht met verschillende zoektermen op Google. Na 20 minuten gaven Google en ik het op. Online was Chris onvindbaar. Online bestond Chris niet. Zoek je iemand in een stadje als Montagu in Zuid Afrika, vraag je het aan iemand niet aan Google.

De weg naar Montagu rijd ik voor de tweede keer. De eerste keer met mijn vader nu alleen. Onderweg stop ik voor een spontane fotoshoot met mijn iPhone 7 Plus. Ik merk dat ik vaker foto’s neem van de bus als er weer iets verbeterd is aan de bus.

IMG_1097IMG_1098IMG_1100IMG_1101IMG_1104

De lichtvoetigheid van het gaspedaal doen mij elke op en neerwaartse beweging van mijn rechtervoet concluderen en geloven dat de bus nu echt aan het eind van zijn revalidatieproces zit. Na het vervangen van de remmen, olie en oliefilter zal ik de patiënt genezen verklaren en hem officieel goedkeuren voor de reis naar Addo Elephant Park.

Voorberijden

4 sep

voorberijden.001

In juli en augustus was ik in Zuid Afrika. Ik was een aantal weken eerder aangekomen om de gereviseerde Volkswagenbus die we daar in 2004 kochten te testen en voor te bereiden op onze familietrip naar Addo Elephant Park zo’n 650 kilometer van waar mijn vader en zijn vrouw wonen. Dit verhaal gaat over of dat gelukt is.

Het hele verhaal download je hier: NOLTEEVWT2

Ik betaal de pompbediende en noteer de kilometerstand en het aantal getankte liter loodvrije brandstof. Met een gemiddelde van 1 op 7,3 vraag ik me af of dat erg onzuinig is. In mijn herinnering reed de bus vroeger 1 op 10. Maar die wens blijkt bij nader online onderzoek de vader van mijn gedachte te zijn. Ik wil graag geloven dat de bus zuiniger is geworden, meer vermogen heeft, gewoon beter is dan ie ooit geweest is.

De snelste manier om mezelf beter te laten voelen dan ervoor is een verse koffie halen bij de Spar waar ik twee weken geleden nog bijtankte met mijn vader.

De andere veer, die mijn gaspedaal een veel lichtere bediening geeft, en mijn linkervoet moeten nog duidelijk aan elkaar wennen maar net als spelende kinderen die met elkaar een nieuw spel spelen hebben we het snel te pakken. Misschien is het voorberijden (ja met lange ij) wel een groot overbodig obstakel dat ik vrijwillig probeer te overwinnen. Ik kan namelijk ook gewoon de Ford Ranger van mijn vader lenen. Maar daarvan weet ik dat ie het, in principe, altijd doet. Wat wil ik bewijzen om met een 38 jarige veteraan met ons gezin tussen de olifanten te willen rijden?

 

%d bloggers liken dit: