Archive | Uncategorized RSS feed for this section

We gaan naar de maan

26 feb

Jan Rotmans schrijft  in de inleiding van ‘De perfecte storm’ dat veel crises (energie, landbouw en zorg) systeemcrises zijn die diep geworteld zijn in ons denken en handelen. En omdat ze zo diep geworteld zijn niet eenvoudig zijn op te lossen. Elke pseudo-oplossing wordt namelijk onderdeel van het probleem. 

Een beetje jammer als je veel tijd gestoken hebt in het bedenken van een oplossing die onderdeel van het probleem blijft.  Je moet blijkbaar radicaal anders denken en doen. Want als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg. (Albert Einstein) Ik heb Albert en Jan hoog staan en vraag me af hoe design thinking past in deze gedachtengang. Of ik misschien toch radicaal andere dingen moet gaan doen. 

Design thinking begint met dromen over een andere toekomst. Radicaal anders. Dat vereist lef en verbeeldingskracht. Dan kan het helpen om uit je bestaande context te stappen en letterlijk en figuurlijk afstand te nemen van de situatie die je wilt veranderen. Een nachtje bij een vriend op de bank, een wandeling van een paar dagen of misschien wel een sabbatical.

Astronauten die op grote afstand de aarde in een oneindig groot universum zien hangen, gaan terug op aarde vaak iets anders doen. Men noemt dat het ‘overview effect’. Op wikipedia lees ik dat het ‘overview effect’ door onderzoekers wordt gekarakteriseerd als “een staat van ontzag met zelfoverstijgende eigenschappen, versneld door een bijzonder opvallende visuele stimulus”.

Uhhhh?!?!

In goed Nederlands;

“Wooooooooooooooooow wat mooi!”

“Ik heb kippenvel.” 

 Op grote afstand van de aarde voelen astronauten juist een groter gevoel van verbondenheid met andere mensen en de aarde als geheel. Het ‘overview effect’ kan veranderingen veroorzaken in het zelfconcept en het waardesysteem van de waarnemer, en kan transformatief zijn.

Naar de maan dus. Of kom naar Doorn naar de tweedaagse training. Dan leer je met lef en verbeeldingskracht te dromen zodat je radicaal anders kunt denken en doen.

Met beide voetjes op de grond en je hoofd in de wolken. 

Ben jij creatief?

21 feb

Als ik deze vraag aan deelnemers van een training stel, steekt ongeveer 4 procent zijn hand op. Een van de beste TED-talks over creativieit die ik ken, is van Sir Ken Robinson; ‘How schools kill creativity.’ In de talk geeft hij een definitie van creativiteit. Ik kan hem je nu geven maar denk er eerst zelf eens over na. Wat is jouw definitie van creativiteit? Het is jouw definitie dus zowiezo goed. 

Je kunt nu ook doorscrollen, swipen, wegklikken, je mail checken, deze post liken en door. Dan ben je er van af. 

96 % is nu waarschijnlijk afgehaakt.

Maar jij bent er nog. Je bent nieuwsgierig. Dan heb je een van de 5 elementen van het creatief vermogen aangeraakt. De tweede, verbeeldingskracht, beperken we dit keer tot taal. Niet uitbesteden aan Google of ChatGTP svp maar gewoon opschrijven. Pak een pen vast en schrijf jouw definitie van creativiteit op. Het is jouw definitie dus zowiezo goed. Misschien heb je wat vasthoudendheid nodig. Niet alleen om je pen vast te houden maar ook om de juiste woorden te vinden. Je kunt het. Je bent nieuwsgierig, je gebruikt je verbeeldingskracht en toont vasthoudendheid. Je zou je definitie nu kunnen delen met een ander; samenwerken, het vierde element. Nieuwsgierigheid, verbeeldingskracht, vasthoudendheid en samenwerken. Enig idee welke element van je creatief vermogen nog ontbreekt? 

Laat ik eerst de definitie van creativiteit van Sir Ken Robinson geven:

‘the process of having original ideas that have value.’

Als je samen originele ideeën wilt bedenken die waardevol zijn, helpt het om alle ideeën te delen en ze dan pas te waarderen. Want een idee wat jij niet haalbaar acht is misschien wel een inspiratie voor een ander die andere kennis heeft dan jij.

Het samen bedenken en waarderen van ideeën vereist discipline. Een facilitator kan dan helpen.

Discipline. Het vijfde element van je creatief vermogen.

Nieuwsgierigheid, verbeeldingskracht, vasthoudendheid, discipline en samenwerken. Maar in dit rijtje ontbreekt een heel groot element. Een die 200.000 keer sneller is en oneindig veel groter. Enig idee?

Huh? en Wow! Zoomsondergang. Vanavond 18.00-18.30

18 feb

Tijdens presentaties en trainingen zie ik de deelnemers. Behalve de twee deelnemers in burqa bij de Women Empowerment & Design Thinking workshop die ik faciliteerde in Riyadh.

Deelnemers zien heeft zijn voordelen maar ook zeker zijn nadelen. Inmiddels heb ik geleerd dat gelaatsuitdrukkingen niets zeggen over de beoordeling van wat je met ze deelt. Met elkaar in een (online) ruimte zijn biedt de mogelijkheid om vragen te stellen, opmerkingen te maken, kortom interactie te hebben. Maar met een boek is dat anders. Er zijn nu mensen die ik helemaal niet ken, nog nooit gezien heb en mijn boek lezen. En tijdens het lezen hebben ze Huh? en Wow! momenten.

Huh? waar je denkt Wat bedoel je? of dat je het er niet mee eens bent, of een beter voorbeeld hebt, of iets stom vindt, kinderachtig of “overdreven creatief” zoals ik laatst in een recensie las.

Wow! waar je denkt Zooo dit is gaaf, cool, origineel, grappig, leuk, geweldig, leerzaam of dat “het op simpele wijze een uiterst gecompliceerd proces verklapt” zoals ik laatst in een andere recensie las.

Ik ben nieuwsgierig naar Huh?’s en Wow!’s van lezers van mijn boek en zou het leuk vinden jullie te zien. Vind je het leuk om dit te delen en andere lezers te ontmoeten? Log dan vanavond om 18.00 in op deze Zoomlink. Deelname is gratis met het boek in je hand.

https://us04web.zoom.us/j/73797173343?pwd=vkj7oYaZnZvfLSUYlTaaKjak5TiwDU.1

Vergadering-ID: 737 9717 3343
Wachtwoord: 6ryAQj

Brainstormen werkt niet.

17 feb

Althans niet zoals Alex Osborn, de bedenker van de brainstorm het in 1953 bedacht; een brainstorm is een gestructureerde groepsactiviteit waarbij je de ideeën ontwikkeling loskoppelt van de waardering. In de afgelopen decennia heeft de wetenschap aangetoond dat er meer originele en waardevollere ideeën ontstaan als je eerst alleen nadenkt en dan pas samen. Liefst met een paar Superoptimisten. Hoe je een Superoptimist wordt lees je in mijn ‘Het kleine grote design thinking doeboek’ of oefen je met andere Superoptimisten tijdens de tweedaagse masterclass design thinking 25 en 26 april. Meer info hier.

Heb je even 6 seconden?

16 feb

Negen jaar geleden ontmoette ik Francesco Zurlo, dean van de  School of Design van de Politecnico in Milaan. Het was tijdens een summerschool waar ik na hem een een college design thinking gaf. Na het college vroeg hij of ik les wilde komen geven op zijn School of Design. Een jaar later kwam hij naar het lokaal waar ik de stoelen en tafels aan de kant aan het zetten was voor het introductiespel voor de 32 internationale masterstudenten. “Welcome Core!” hoorde ik achter mij. Je leest het goed er staat een ‘e’ achter mijn naam. Net als veel andere Italianen die ik ken voegde Francesco een ‘e’ toe aan het eind van de zin. ‘Core’ klonk heel charmant en ik voelde me direct extra welkom. Met een grote glimlach naderde Francesco me, stak zijn hand uit, bewoog zijn hoofd naar rechts en keek over mijn schouder. Stond er iemand achter me? Voor ik mijn hoofd kon draaien om achter me te kijken, kuste Francesco me op de wang en draaide in een soepele beweging naar mijn andere wang voor de tweede kus. “How was your flighte?” Met zijn hand nog in mijn hand moet ik hem aangekeken hebben met een gezicht van vreugde, opluchting, liefde, verrassing, trots, nieuwsgierigheid, opwinding, ontzag en verwondering, tevredenheid en creativiteit. 

Als je iemand langer dan 6 seconden vasthoudt, geeft je lichaam het hormoon oxytocine vrij. Het speelt een belangrijke rol bij het creëren van sociale contacten met gevoelens van plezier. Een glimlach is de kortste weg naar de ander en als je elkaar dan ook nog eens minstens 6 seconden vasthoudt ben je biologisch geprimed om van elkaar te houden. 

Na de gebruikelijke espresso ging ik verder met voorbereiding van het introductiespel; Massive Multiplayer Thumbwrestling. Ik leerde het kennen via de TED talk van Jane McGonigal.

Even later stroomden er grote hoeveelheden oxytocine door het lokaal.

66 duimen, 14 nationaliteiten, 6 seconden, 1 gelukshormoon.

Heb jij ook een mooi voorbeeld van hoe je een groep verbindt? Share if you care.

Je hebt 6 seconden.

En de winnaar is…

15 feb

Van informateur tot innovatiedirecteur. Van debater tot vormgever. Van cadeau-ontwerper tot stadsvergroener. Van kunstacademie student tot bestuursadviseur. Van CX director tot zoon die echt adviezen nodig heeft om zijn puberzoon te helpen bij het schoolse leren. En de drie kinderen die wel wat geloof in eigen kunnen & experimenten van mij kunnen gebruiken in hun zoektocht naar het nut van het leven en zakelijk geluk. Of toch die verbinder die zich afvraagt hoe we samen tot een socialere, inclusieve, democratische en verbonden samenleving kunnen komen?

Ik gun jullie allemaal een kennismaking met De Dromer, De Wakkerschudder, De Inkaartbrenger, De Bewijsverzamelaar, De Vragenmaker, De Ideeënbedenker, De Ideeënwaardeerder, De Uitprobeerder en De Verbeteraar. En als je ze leert kennen hoop ik dat ze je helpen om dingen te veranderen, te verbeteren. Want doen brengt het denken verder.

En geloof me dat ik jullie het liefst allemaal het boek zou geven. Maar dat is te makkelijk en ook niet de opdracht. Ik zou het aan 1 iemand geven. En dat is moeilijk kiezen. Dus heb ik hulp ingeschakeld van de Ideeënwaardeerder. De Ideeënwaardeerder heeft me geholpen bij het bepalen van de twee criteria. Die ene had ik al genoemd; originaliteit. De andere komt voort uit de gedachte van Valentijnsdag; de dag waarop geliefden elkaar extra aandacht geven.

Aandacht geven aan je geliefde. Want aandacht maakt alles mooier. De oude, prachtige payoff van IKEA die ze natuurlijk nooit hadden moeten veranderen, maar dat is een ander verhaal.

Als ik originaliteit en ‘aandacht voor je geliefde’ als criteria hanteer, heb ik behoefte aan een definitie van ‘geliefde’. Mag je je collega, je kind of jezelf ‘geliefde’ noemen of zijn we dan grensoverschrijdend bezig? Zeker wel. Maar zijn we in de liefde niet beter af zonder grenzen. Het feit dat jullie tijd en aandacht hebben besteed aan de ander (of jezelf) is een liefdevol gebaar en een cadeau op zich. ‘Wees lief voor elkaar. De rest is ruis.’ leerde ik van mijn lieve buurman Ap. 

Hebben jullie in de gaten waar ik naar toe wil? Enig idee wie er gaat winnen?

De winnaar van ‘De kleine grote design thinking doeboek Valentijns actie’ is…

…….na de reclame.

Wie wil je dit gratis boek geven?

14 feb

Wie wil je dat ik mijn boek stuur? Of misschien wil je jezelf wel een Valentijns kado geven. Gratis! Laat me weten wie en waarom. Dan kies ik de meest originele. Je hebt tot uiterlijk 23.59.

Nu € 1.499,00

12 feb

En daar krijg je een twee-daagse masterclass design thinking bij. 25 en 26 april 2024. Inclusief overnachting op Landgoed Zonheuvel in Doorn. Meer info hier.

De Bewijsverzamelaar.

31 jan

Afgelopen vrijdag presenteerde ik mijn boek ‘Het kleine grote design thinking doeboek’. Genodigden had ik gevraagd om mij van tevoren een vraag te sturen over het boek. Met als inzet het eerste exemplaar van het boek. Die vragen varieerden van ‘Waarom?’ tot ‘Hoe zou je de boom van wie het papier komt het goede nieuws vertellen dat hij dit is geworden?’ Het was moeilijk kiezen. Uiteindelijk koos ik voor ‘Stel je voor dat je boek eigenwijs is en in opstand komt tegen één idee van jou. Welk idee zou dat dan zijn?’ Afgelopen vrijdag was mijn antwoord ‘Iedereen is een design thinker.’

Maar na het lezen van De Correspondent artikel ‘Een duurzame wereld begint bij je vrienden’ kies ik iets anders uit mijn boek, namelijk;

‘Het is ontzettend leerzaam om te zien wat mensen doen in plaats van te horen wat ze zeggen dat ze doen.’

Jan Willem Bolderdijk (Hoogleraar duurzaamheid en marketing aan de Universiteit van Amsterdam) over gedrag in het artikel:

‘Gedrag is niet altijd een goede graadmeter van wat ze nou echt willen. Het is vooral een reflectie van wat normaal, hip, conventioneel of goedkoop is. Volgens mij moeten we meer gaan luisteren naar wat mensen zeggen te willen. Als je die vraag stelt, denk ik dat bedrijven en overheden erachter komen dat mensen eigenlijk heel andere dingen willen dan wat hun koopgedrag suggereert.’

Dus niet alleen kijken maar ook luisteren. In het Engels is LISTEN overigens een anagram van………………..Denk daar maar eens over na. Of koop mijn boek, blader naar bladzijde 44 en maak kennis met De bewijsverzamelaar. 

Het kleine grote design thinking doeboek

10 jan

In de afgelopen 20 jaar als ontwerper heb ik iets ontdekt. Ik kwam erachter dat er een naam was voor wat ik deed; design thinking. Het maken van uitprobeersels, prototypes om mensen iets nieuws te laten ervaren. En te kijken of dat nieuwe een verbetering is, gewenst is. Dat pakte zeker niet altijd goed uit maar was wel altijd leerzaam……en leuk. En toen ik op een gegeven moment werd gevraagd om een college ‘ontwerpen’ te geven op de Hogeschool voor de Kunsten liet ik de jonge ontwerpers vooral zien ‘wat’ ik had gemaakt. Toen een van de studenten vragen stelde over het ontwerpproces kwam ik niet verder dan “gewoon dingen doen” gevolgd door een lange stilte waarin ik op zoek ging naar een betere uitleg. “Nee dingen ongewoon doen.” Een zaal vol hoog opgetrokken of juist diep fronsende wenkbrauwen als gevolg. “Want als je doet wat je altijd doet krijg je wat je altijd krijgt.” De quote van Einstein redde mijn premature carrière als docent en twee dagen later kreeg ik een telefoontje of ik les wilde komen geven op HKU. Het docentschap in combinatie met mijn ontwerppraktijk resulteerde in een blog waar ik een jaar lang elke dag mijn bevindingen deelde en vormde de basis voor het vak Design Thinking op HKU. Vele colleges, workshops en trainingen in binnen-en buitenland volgden maar mijn echte ontdekking deed ik tijdens het schrijven van Het kleine grote design thinking doeboek. Ik stelde mezelf de vraag of ik een naam kon bedenken voor de rollen die je in het design thinking proces speelt èn of ik daar een tekening bij kon maken. Nu moet je weten dat ik totaal niet kan tekenen. Dus het moest eenvoudig. En dat lukte. Maar wat veel verrassender was, was dat ik me veel beter kon verplaatsen in een van die rollen. Een uniek boek over design thinking was geboren.

Design thinking is een aanpak voor het oplossen van complexe (maatschappelijke) problemen en het ontwikkelen van creatieve oplossingen. Denk daarbij aan het onderwijs, de zorg, het milieu, vluchtelingen, mobiliteit, laaggeletterdheid, eenzaamheid, armoede, et cetera.  Ze noemen design thinking ook wel human centered design: mensgericht ontwerpen. Door mensen, voor mensen en met mensen. Mensen kunnen hardop dromen. Wij kunnen ons een wereld voorstellen zoals die zou kunnen zijn. Ik geloof dat er veel meer verrassende en waardevolle oplossingen kunnen ontstaan als we gebruikmaken van ons inlevingsvermogen, onze verbeeldingskracht en ons lef om nieuwe dingen uit te proberen.

In Het kleine grote design thinking doeboek licht ik de 9 rollen toe die je in het ontwerpproces speelt:

  1. De Dromer. Formuleert de gewenste situatie. 
  2. De Wakkerschudder. Laat je de urgentie voelen.
  3. De In Kaart Brenger. Brengt de huidige situatie in kaart. Hoe is het NU? 
  4. De Bewijsverzamelaar. Verzamelt bewijs wat werkt en waar behoefte aan is. 
  5. De Vragenmaker. Formuleert ontwerpvragen op basis van het verzamelde bewijs.
  6. De Ideeënbedenker. Bedenkt veel originele ideeën
  7. De Ideeënwaardeerder. Waardeert ideeën op basis van relevante criteria.
  8. De Uitprobeerder. Brengt ideeën tot leven in de vorm van prototypes, rollenspellen of simulaties.
  9. De Verbeteraar. Gebruikt de feedback van gebruikers om de uitprobeersels te verbeteren. 

In het boek staan inspirerende voorbeelden en leg ik uit hoe je samen aan de slag kunt gaan met de rollen. Het is een handreiking om nieuwe dingen uit te proberen. Wat je uitdaging ook is, met Het kleine grote design thinking doeboek kom je erachter waar mensen echt behoefte aan hebben. Je ontdekt hoe je waardevolle impact kunt maken, gebruikmakend van je aangeboren creativiteit. Iedereen is een design thinker.