Wie ben ik?

20160207 Cor Noltee 02

foto: Jerry van den Berg

Als ventje in de eerste klas van de kleuterschool was ik verslaafd aan de waterbak. Ken je die nog? Zo’n grote bak met water waar je met allerlei obstakels, radartjes, dammetjes en sluisjes controle over het water probeert te krijgen. En das belangrijk als je op een eiland (Dordrecht) en in Nederland (onder NAP) woont. Ik vond de waterbak zo fascinerend dat ik een heel slim systeem had bedacht waardoor ik ongeveer 3 keer zoveel met de waterbak speelde als mijn minder frauduleuze mede kleuters.

Als een volwassene mij in die tijd vroeg: “Corretje, wat wil je later worden?”, antwoordde ik steevast, vol enthousiasme en met gepaste trots: “Waterbakker!” Het merendeel zei dan doodleuk: “Oh wat leuk.” Om het vervolgens weer snel over voetbal en auto’s te hebben met leeftijdsgenoten.

De waterbak was mijn lust en mijn leven en ik droomde van een succesvol leven als de beste en jongste waterbakker op aarde. (ik heb het altijd gek gevonden waarom onze planeet geen Water heette btw). Want voor een goede waterbakker is altijd werk. En ik zou, als ik van school af zou gaan meer ervaring hebben dan menig ander. Mijn politie, brandweer en piloot wordende vriendjes begrepen er ook weinig van. Gelukkig kon ik aardig voetballen.

En toen gebeurde het. Het was de zomer van 1973. Juf Jansen vertelde dat het laatste dag voor de grote vakantie was. “Jullie zijn 6 weken vrij.”

“Maar ik kan toch wel gewoon naar school komen om met de waterbak te spelen?” vroeg ik hoopvol.

Het antwoord deed mijn ogen branden en bijtend op mijn lip rende ik naar huis. Thuis kreeg mijn moeder het “grote vakantie concept”, wat natuurlijk ook hopeloos ouderwets was/is, ook niet uitgelegd aan deze kleine werkloze waterbaker. Maar ze had wel een idee. We gingen naar de HEMA en kochten daar een emmer met allerlei waterbak attributen. En ze beloofde me dat we heel vaak naar het strand zouden gaan. Nou is het strand best leuk maar nadat de zoveelste kleuter in mijn waterbak stond te pissen was ik klaar voor de tweede klas van de kleuterschool. Zouden ze daar een nog grotere waterbak hebben, dacht ik, toen ik in de rij stond om de nieuwe juf een handje te geven. In de deuropening keek ik langs de benen van de juf op zoek naar de waterbak. “Hallo Cor. Ik ben juffrouw Jannie. Heb je een leuke vakantie gehad?”

“Ja” antwoordde ik. “Maar waar is de waterbak?”

En wat de juf toen zei, is voor altijd in mijn geheugen gegrift en mijn ziel gekrast. Ze zei:

“Corretje, daar ben je nu toch wel een beetje te oud voor geworden”

Te oud? Ik was 6!

Vanaf dat moment is het downhill gegaan met mijn schoolprestaties. Ik heb er jaren over gedaan om er weer achter te komen wat ik leuk vond en waar ik goed in was.

Ik geloof dat spel de belangrijkste en meest krachtige, aangeboren vaardigheid is om je te ontwikkelen en dingen te veranderen. Ik geloof dat als we het onderwijs en business meer in zouden richten als een spel we niet alleen succesvoller maar ook gelukkiger zullen zijn.

De eerste keer dat ik ging vliegen in mijn leven moest ik er uit springen. De volgende 7 keer ook. Ik was nog nooit geland maar had wel mijn brevet….voor parachutespringen.
De laatste keer dat ik ging landen was ik bang. Doodsbang. Ik was namelijk onderweg naar de VS en zou landen op JFK. En waar was ik bang voor? Los van het feit dat ik zo door kan voor een geflipte Al-Qaeda terrorist kreeg ik pas echt kippenvel van het kleine formuliertje dat ik in mijn handen gedrukt kreeg door de lieftallige KLM dame. Afgezien van de normale vragen als adres en of ik wapens bij me had was er die ene vraag waarvan de schrik me om het hart sloeg. De douane wilde mijn beroep weten. Obama wilde weten wat ik deed voor de kost. Jezus! Holy shit. Ik ben er geweest. Voor alles wat ik de laatste 15 jaar heb gedaan zijn geen titels en met de afgelopen 2 jaar gebruikte “experience designer” zie ik de plastic handschoen al voor me. Bend over boy. Of erger nog, een gratis binnenlandse vlucht naar Guatanomo Bay.
Ben ik een schrijver, kunstenaar, coach, leraar, onderzoeker, ontwerper? Ja! De ene dag de een en de andere dag de ander en soms allemaal tegelijk.
Maar ja vul dat maar eens in op de 8 stipjes. Een sterretje als verwijzing naar mijn cv leek me ook geen goed idee. Het zweet brak me uit nu de KLM dame al voor de derde langskwam.
Op de grens balancerend tussen een identiteitscrisis en de tralies koos ik heel veilig voor “creative entrepeneur”.
Nu weet ik echter beter dankzij David Kelley van IDEO.
Voor de rest van mijn leven kan ik nu zonder problemen en met gepaste trots invullen:
DESIGN THINKER

 

 

4 Responses to “Wie ben ik?”

  1. Ingrid van Leeuwen 30 juni 2017 at 7:04 PM #

    Beste Cor Noltee
    lang verhaal maar ik heb je teksten gelezen over je grootvader en zag ook iets over mijn grootvader, Henk van Leeuwen v.o staan. Heb je op Facebook /Messenger geschreven.
    Ik zou graag het hele artikel willen lezen. Het portret is prachtig.
    Mvrg Ingrid van Leeuwen

Trackbacks/Pingbacks

  1. Investeren in geluk – Invest in happyness » De Liefde barst los – Zalig zijn zij die uit durven te reiken - 21 november 2013

    […] al dat exhibitionistische delen van je ellende, zo sprak mijn kabouter tegen (Dank Cor), voor wie  Cor een onbekende is: Cor een onbekende is: mijn innerlijke criticus of saboteur voor […]

  2. This doesn’t give me any real trouble | Waxine - 10 maart 2015

    […] morning while going through my wake-up routine, I suddenly thought about the example Cor Noltee used when he explained that it’s vital to observe instead of asking how people use a […]

  3. Waarom je geen expert hoeft te zijn om succesvol te bloggen - Elja Daae - 3 februari 2016

    […] wat een bloggende studente daar over zegt! Precies de reden dat ik volgende week de studenten van Cor aan de HKU ga proberen te overtuigen om te bloggen […]

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: