Archive | Art Histories RSS feed for this section

Ik zie ik zie

20 apr

IKZIEIKZIE.001

In mijn laatste post liet ik onderstaand plaatje zien en vroeg ik mijn lezers;

Wat zie je?

Daar werd massaal op gereageerd. Ik ben twee dagen bezig geweest om de resultaten te verwerken. Het is ongelooflijk. Precies 50% wist het. En dus 50% niet.

Hier komt het plaatje nog een keer;

Schermafbeelding 2017-04-17 om 10.47.41

Helpt het als ik zeg dat het een viervoeter is?

Helpt het ik zeg dat het werk ‘Renshaw’s Cow’ heet, naar Samuel Renshaw de gezichtsvermogenexpert wiens systeem om in  een oogopslag een vliegtuig te kunnen herkennen werd gebruikt om 285.000 cadetten op te leiden tijden de Tweede Wereldoorlog (Herman, De Kunst van het observeren, 2016)

Met de volgende visuele aanwijzing kun je nooit meer iets anders zien. Dus misschien nog een poging?

Wat zie je?

Schermafbeelding 2017-04-17 om 10.47.41

Nee?

Pas op want met de volgende aanwijzing kijk je van achteren de koe in de kont.

renshawscow

Kijk maar:

Schermafbeelding 2017-04-17 om 10.47.41

Kun je nu nog iets anders zien?

 

 

 

 

 

 

Bekijk het.

17 apr

BEKIJKHET.001

Gisteren schreef ik over mijn favoriete boekhandel. De Nwe Bengel in de Vriesestraat op het eiland van Dordrecht. Uit de gesprekken met Gerrit Jan was een boekentip voort gekomen. Een van de betere van de afgelopen tijd. Een die prachtig aansluit bij mijn interesse in het kijken naar kunst en design thinking. En een die prachtig aansluit bij een van mijn motto’s; to predict the future, you don’t look ahead, you look around.

Dus eerst kijken. Daar schrijft Amy Herman in ‘De Kunst van het observeren’ op pagina 76 over;

‘Om ergens een volledig en nauwkeurig beeld van te krijgen moeten we zo veel mogelijk informatie en perspectieven verzamelen, zodat we kunnen klasseren, prioriteiten vaststellen en doorgronden. Etiketten, reeds geschreven verslagen en bestaande informatie kunnen dan worden toegevoegd aan onze EIGEN verzameling, maar pas nadat we eerst onze EIGEN informatie hebben BEKEKEN. In wezen kijken we twee keer; eerst zonder enige invloed van buitenaf, en vervolgens met een blik die verrijkt is met nieuwe informatie.’

EERSTKIJKEN.001

Ik moet denken aan gister middag. Feyenoord speelde thuis tegen Utrecht. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en luisterde de eerste helft naar de radio. Ik wist dus dat het 0-0 bleef in de eerste helft. Toen ik ’s avonds de samenvatting bekeek, keek ik met veel minder aandacht de eerste helft. Ik zag minder omdat ik wist dat er niet gescoord zou worden. Nu ik dit zo schrijf bedenk ik me dat ik dus eigenlijk puur op het resultaat was gefocust. Ik wil dat Feyenoord kampioen wordt en daarvoor moesten ze winnen. Hoe ze dat doen maakt me even niet uit. Het gaat om het resultaat. Duidelijk de blik van een niet zelf meer voetballende supporter.

Als ik als actieve voetballer of trainer die eerste helft had bekeken, wetende dat er niet gescoord zou worden, had ik er anders naar gekeken. Ik was dan waarschijnlijk meer gefocust op hoe het kwam dat er niet gescoord werd.

Hoe je dingen ziet hangt ook af van je betrokkenheid en je rol. Mijn betrokkenheid bij de eerste helft op TV is een stuk lager dan als je als lerende voetballer of trainer die eerste helft op TV bekijkt. Misschien is het veel interessanter om de rol van trainer aan te nemen als ik naar een wedstrijd kijk waar ik de uitslag al van weet. Dan zie ik andere dingen. Of gewoon niet meer naar de radio luisteren. Dan zie ik ook andere dingen.

Daar is een mooie uitdrukking voor.

Maar die komt morgen.

Kijk eerst maar eens hier naar. Wat zie je?

Schermafbeelding 2017-04-17 om 10.47.41

 

 

 

VIKstory

29 mrt

vikstory.001.jpeg.001

Dear Mr. Muniz,

Please call me Cor. I am an art educator at the University of the Arts Utrecht in the Netherlands and got introduced to your work by a professor of mine (Nelly van der Geest) during my master in Art Education three years ago. Nelly showed us the documentary Waste Land as an inspiration for our essay about creativity and sustainability. The documentary made a big impact, it made me cry and laugh. After graduating I showed it to ‘my’ first year students during the module ‘creative process’. Since then I am a big fan of your work. Not only because of the beauty of your work but also because of the beauty of the process. And beauty here I define according to Stendahl; the promise of happiness.

Last week I was in Shanghai and saw the work of James Turrell. Saw? Maybe ‘felt’ is a better way to describe his work. It was at the Long Museum. After my visit I wanted to buy the book of this exhibition to share with my students and family. Unfortunately it was still not for sale. I was told it will will be published after the show, so they can implement his latest work exhibited at the  Long Museum. Quite disappointed I looked around in the bookshop and saw this:

IMG_8780 (1)

I was attracted to the little note book without the plastic wrapping. To be honest I did not recognize it as your work right away.  I opened it and noticed that it had been restored. The cracks in the cover were actually real and now covered by tape. I thought of the many hands that had caused these cracks that so beautifully fitted the cover artwork. And who decided or was ordered to repair this notebook? It felt and looked like ‘The Original” and all the other plastic wrapped ones like ‘perfect’ copies, made in China. I decided I wanted both and put them next to each other:

madeinchina_2017_©o®.001

Writing this letter feels like a victory. In two ways. Yesterday my 20 year old son called ‘Made in China’ my first art work. Second is writing you this letter. Therefor I had to find  your email address. And what happened? I saw this work on your homepage;

Schermafbeelding 2017-03-29 om 06.06.23

Yesterday I got this essay about Piet Mondriaan’s final, unfinished work. It’s about how it would have looked like if Mondriaan could have finished it. But how unfinished was his masterpiece actually? Mondriaan is actually the artist I did my master thesis on.

Piet_Mondriaan_Victory_Boogie_Woogie

You probably know the title of this work?

Yes indeed. VIKtory Boogie Woogie (New York, 1942-1944)

I would love to show it to you. It’s in The Hague, The Netherlands.

As a teacher I will never be able to buy your work. And here I feel we have something in common because you also can’t ‘buy’ my work. You can get it. I will give you my original ‘Made in China’ and you give me an original artwork of yourself that you think that will make me happy.

Till then I will keep your ‘Made in China’.

Kind regards,

 

Cor Noltee

cornoltee@mac.com

Verlongd

28 mrt

verlongd.001

Voor de tweede keer deze week wilde ik het tentoonstellingsboek kopen van de kunstenaar waarvan ik het werk net gezien had. En in beide gevallen waren deze, nog niet, te koop. Er werd me uitgelegd dat dat gebruikelijk is in China. Ze willen namelijk ook het werk van de bewuste tentoonstelling fotograferen en in het boek zetten. In Nederland gaat er volgens mij geen tentoonstelling van start voordat ‘het boek’ er is. Ik snap wel dat het afhankelijk is van het werk. Als het heel plek specifiek is, speciaal voor en op locatie gemaakt, kan ik me er nog iets bij voorstellen. Maar helemaal geen boek was toch een teleurstelling. Ik heb zelfs geen ‘posters’ gezien.

Teleurgesteld keek ik rond in de bookshop van The Long Museum in Shanghai waar ik net het ge-wel-di-ge werk van James Turrell had gezien. Gezien is eigenlijk niet het goede woord. Intens beleefd, of juist heel sereen tot me genomen. Turrell maakt werk dat ‘out of space’ lijkt. Out if light is beter verwoord. Ruimtes waar je naar een andere dimensie lijkt te worden getransporteerd. Het deed me denken aan die 3d tekeningen waar je een beetje naar moest staren, door de tekening heen moest kijken. En dan opeens verscheen het 3d beeld. Alleen hier verschijnt er niets, je lijkt zelf te verdwijnen. Dit schrijvend kan ik me voorstellen dat Turrell helemaal niet wil dat er een boek van zijn werk verschijnt. Toch had ik meer van het artistieke proces van Turrell willen weten, zijn achtergrond en zijn drijfveren. Ook al omdat er geen Engelse audiotour was en de teksten bij de ingang van zijn werken alleen in het Chinees.

Ik was bij de grootste overzichtstentoonstelling van Turrell. Ik heb geen overzichtsboek. Wel een zelfgeschoten pano. De tentoonstelling is ook verLongd. Tot en met juni.

IMG_8738IMG_8795IMG_8729IMG_8725

 

tweehonderdvierentwintig tellen

6 mrt

344.001

Ik neem jullie even mee op mijn maandagmiddag cultuursafari.

Ik zag net Moonlight, de Oscarwinnende film van Berry Jenkins. Prachtige film. De mooiste zin uit de film is die van de drugsdealende hoofdpersoon die aan de jonge andere hoofdpersoon uitlegt wat een “flikker” is. Tijdens deze scene was het alsof ik aan tafel zat en het antwoord moest geven. De drugsdealer antwoordt:

“Een flikker is een woord dat wordt gebruikt om gays een rotgevoel te geven.”

Ik had het niet beter kunnen verwoorden.

Toen mijn zoon me net vroeg wat voor cijfer ik Moonlight gaf, antwoordde ik 8,2.

Maar misschien nog wel wat hoger. Maar misschien komt dat door het prachtige nummer onder de beelden van de van bovenaf geschoten op de snelweg rijdende hoofdpersoon.

Ik kende het nummer van Hable Con Ella, de film van Pedro Almodovar. Een van mijn favoriete soundtracks.

Ik dacht de youtube link te delen maar daar zitten beelden bij. Dus downloadde ik alleen het nummer.

Ogen dicht. Drie minuut vierenveertig.

 

Omgeduld

5 mrt

raarmaarwaar-001

Een aantal weken geleden volgde ik een training Visible Thinking in het Moco Museum:

moco_villa

Als je niet weet waar Moco is en je  bovenstaande foto bekijkt, heb je dan enig idee waar dit is?

Moco bevindt zich tussen het Rijks en Stedelijk museum op het Museumplein. De training werd verzorgd door Thinking Museum en het was mijn tweede kennismaking met Visible Thinking.

De training was twee dagen en ik was de enige man tussen 11 vrouwen. Ja er mag best wat meer testosteron in het kunsteducatieve domein. Enfin. De training was als volgt  opgebouwd; in de ochtend theorie en oefenen en in de middag naar het museum en zelf aan de slag. Donderdag het Rijks en vrijdag het Stedelijk. En dat werkte uitstekend. En vooral omdat ik me op een gegeven moment een zeer ongeduldige puber voelde op het moment dat we naar een foto moesten kijken.

A View from an Apartment 2004-5 by Jeff Wall born 1946

De foto werd geprojecteerd op de muur.

Mijn eerste reactie was, “ok een foto van een appartement met uitzicht op een haven. Zullen we nu lunchen?”

De gemiddelde kijktijd van 9 seconden die er naar kunst in een museum wordt gekeken, haalde ik niet eens. Bij lange na niet. Na 5 seconden had ik ik het al gezien.

Maar ik kreeg ruim 2 minuten de tijd om te kijken en op te schrijven ‘Wat je zag’. Ik was blij dat mijn mobiel in mijn tas zat want ik voelde een onbeheersbare drang om me online te verbergen. Ik bedacht me dat dit nu precies het gevoel moest zijn van menig museumbezoeker. Een ‘ik ben niet de enige’ gedachte verbond me met de grote groep ‘ongeduldigen’. Ik besloot me over te geven aan de opdracht en op te schrijven wat ik zag.

Vervolgens deelden we onze observaties met elkaar en werden ze centraal op een flip-over gezet. En het mooie was dat ik meer zag door de observaties van de anderen die andere dingen waren opgevallen. We waren inmiddels bijna 10 minuten aan het kijken en delen. Mijn ongeduld was omgezet in een oprechte nieuwsgierigheid naar wat ik allemaal nog meer kon ontdekken en wat de anderen zagen.

In het tweede deel van de Thinking Routine ‘See, Think, Wonder’ neem je een aantal minuten de tijd om na te denken en op te schrijven ‘Waar het over gaat?’ Ook hier weer eerst individueel om e.e.a. vervolgens weer met elkaar te delen. Individueel, samen. Listen, Silent. Eerst het Wat bekijken en dan pas het ‘Waar het over gaat’.

Door ook dit weer na elkaar in alle rust met elkaar te delen, leerde ik dat iedereen andere betekenissen aan de observaties gaf. Wat het kijken een enorme verdieping gaf en me leerde dat je dingen van meerdere kanten kunt bezien en daar dus andere betekenissen aan kunt geven.

De 10 seconden waren inmiddels 15 minuten geworden en ik was benieuwd naar wat de volgende stap zou zijn. De derde stap van deze routine was de vraag ‘Welke vragen zijn er nog overgebleven?’ Zo vroeg een deelnemer zich af of de situatie echt was of in scene gezet. Zo kwamen er meer vragen voorbij waarbij ik dacht “Hoe kom je er op?” of “Wat een goede vraag!”. En steeds weer kijkend naar de foto die inmiddels echt tot leven was gekomen. Het leek of ik in het appartement was en ik als Tita Tovenaar alles en iedereen had stil gezet. Raar maar waar.

Ruim 20 minuten later was ik oprecht teleurgesteld toen de lunch werd aangekondigd.

Mijn ongeduld was omgeduld.

In twee dagen leerden we zo’n 6 visible thinking routines.

Ik raad iedereen die wil vertragen en (be)vragen van harte de training van Thinking Museum aan.

Wil je zelf een keer ervaren wat het is om met VTR naar kunst te kijken, kom dan zaterdag 11 maart naar het Dordrechts Museum. Er is plek voor 6 m/v. Wie het eerst mailt wie het eerst komt.

cornoltee@mac.com

Wil je meer weten over bovenstaande foto?

Kijk dan hier.

 

 

 

 

lectuur lecture

4 mrt

lectuurlecture-001

Twee jaar geleden maakte ik kennis met Grayson Perry. Dat ik hem niet kende zegt genoeg over mijn kennis van de kunstwereld. Ik zag Perry in de documentaire Dreamhouse op het International Architecture Filmfestival Rotterdam.

“A House for Essex is ontworpen door Grayson Perry en FAT Architecture. Het is zowel een kunstwerk als het decor voor een aantal werken van Grayson Perry waarin de speciale aard en de unieke kwaliteiten van Essex worden verkend. Het gebouw doet denken aan de bouwtradities van boten en bedevaart kapellen. De kapel is gewijd aan de fictieve Essex vrouw Julie.”

En waarom? Omdat het het meest authentieke portret was waarbij je als kijker mee werd genomen in het maakproces van Grayson Perry. Je zag zijn dreamhouse en het verhaal van de droom ontstaan door het verhaal wat Perry bedacht over een in 1953 geboren fictieve vrouw in Essex; Julie. Aan het eind van de documentaire neemt hij 6 echte Julie’s uit Essex mee op een fietstocht door het leven van de fictieve Julie om aan het eind samen te eindigen in zijn Dreamhouse.

Enkele maanden later zag ik zijn werk voor het eerst live. Samen met mijn toen 19 jarige zoon. Ik had hem gevraagd of hij zaterdag met me mee ging naar een verrassing in Rotterdam van 20.00 tot 21.30. Waarop hij antwoordde “Maar ik wil best naar de Revenant hoor.” Waarop ik antwoordde “Raad je nooit.” en Noah “Hoe leuk vind ik het?”, ik “Als je dat van tevoren weet ontdek je nooit iets nieuws.”

Als ik hem gevraagd had mee te gaan naar een voorstelling en daarin het woord “Kunst” had laat vallen, was hij bij voorbaat al afgehaakt. De “Als je dat van tevoren weet ontdek je nooit iets nieuws.” was het duwtje dat nodig was om Noah “Oke ik ga mee.” te laten wappen.

Voor de ingang van de Rotterdamse Schouwburg vertelde ik hem dat we naar de Grote Kunstshow gingen waarop Noah antwoordde dat ie dan nog bij boksen had kunnen blijven. Ja het woord Kunst doet vreemde dingen met mensen.

Enfin. Anderhalf uur later stonden we buiten en vroeg ik Noah wat hij het meest bijzondere werk vond. Dat was het wandkleed van Grayson Perry:Bild 003

thewalthamstowtapestry_2009.jpg

Als ik hem van tevoren had verteld dat we naar een wandkleed van Grayson Perry zouden gaan kijken in een museum was Noah zeker afgehaakt. Al helemaal als ik een foto van de kunstenaar had laten zien. Perry (een man) ziet er regelmatig zo uit:

schermafbeelding-2016-02-15-om-06-41-13.png

Schermafbeelding 2016-02-15 om 06.41.13Nu niet echt het stijlicoon voor een 19 jarige fanatiek sportende testosteron bom.

De schouwburg uitlopend legde Noah me uit waarom hij de Grote Kunstshow “best wel leuk vond”. Hij vergeleek het met een documentaire die hij mij laatst liet zien van topbokser Manny Pacquiao. Als je het verhaal achter de bokser kent waardeer je zijn wedstrijden veel meer.

Ik bedoel maar.

Ik ben inmiddels groot fan van Perry. Zag zijn werk in het Bonnefanten Museum en las zijn geweldige boekje “Playing to the Gallery”

playingtothegallery_cover

Het boekje is een verslag van der Reith Lectures van Perry uit 2013. Ik lees elke keer een hoofdstuk en luister een Lecture.

Ideale zaterdagmiddag lectuur/lecture.

 

 

The Lobster

16 jan

schermafbeelding-2017-01-16-om-06-56-38

Op veertien januari werd ik vijftig.

Veertien dagen geleden schreef ik mijn laatste post.

De komende vijftig dagen vijftig dingen die ik de afgelopen vijftig jaar heb geleerd.

Dag 1.

The Lobster.

Afgelopen zaterdag nodigden vriend John en ik achtentwintig (twee keer veertien) vrienden uit om samen The Lobster te kijken. John is net als ik veertien januari jarig en na het succes van vorig jaar besloten we ook dit jaar onze verjaardagen in de filmlounge van filmhuis The Movies in Dordrecht te vieren. We stuurden ze deze uitnodiging;

thelobster_14012017-001

Vorig jaar vertoonden we Schneider Vs Bax van Alex van Warmerdam:

dedeckervsnoltee-001

Het maken van de uitnodiging doen John en ik samen. Dat is dolle pret. De uitnodiging gaat vergezeld met strikte cadeau instructies. We willen namelijk geen cadeaus maar een bijdrage van €10 p.p. voor de huur van de lounge, de rechten van de film en twee drankjes met een bitterbal. Voorafgaand aan de film vertelde ik het verhaal hoe we van Van Warmerdam bij Colin Farrell, de hoofdrolspeler van The Lobster, terecht waren gekomen;

Van Warmerdam maakte ook De Jurk waarin Kees Hulst speelde. Kees Hulst speelde samen met Burt Reynolds in Snapshots. Reynolds speelde samen met Kevin Bacon in Starting Over. Kevin Bacon speelde ook in Woodsman, samen met Michael Shannon die je misschien kent als rokende, terminale detective uit Nocturnal Animals. Of ken je hem uit Tigerland? Hierin speelt hij namelijk met Colin Farrell. Van Alex naar Colin in 5 stappen.

Iedereen op de hele wereld kun je in maximaal 6 stappen met elkaar verbinden en dat hebben ze getest met mensen in de filmwereld. Je dacht toch niet dat ik die verbindingen had bedacht? Dat zou alleen mijn filmvriend Rick kunnen. Ik gebruikte daar het orakel van Kevin Bacon voor.

Enfin na deze korte introductie vertelde ik dat zowel John als ik de film nog niet gezien hadden. Ik vertelde wel dat de film ging over het volgende;

Stel je hebt veertig dagen de tijd om de liefde van je leven te vinden. Lukt dat niet dan verander je in het door jou, van te voren, opgegeven dier. Farrell wil een Lobster worden. Want kreeften worden wel 100 jaar, hebben blauw bloed en leven in de zee.

Wil jij weten wat je wilt worden?

Doe dan hier de test.

Je hebt tot morgenochtend.

 

 

 

 

Entrance through the gift shop.

23 dec

Kennen jullie de film Exit through the gift shop?

Nee?

Ja?

Goed he.

Ik moest aan de titel denken omdat ik van de week met mijn vriend Robbert in het Dordrechts Museum was en we een kunst educatie experiment uitvoerden. Noem het een leerverrassing. We hadden het allebei nog nooit gedaan. Waarom? Omdat ik weinig tot geen kennis heb van de collectie van het museum en ik nieuwsgierig ben hoe ik deze spelenderwijs kan vergroten.

Hoe werkt het?

Je begint in de gift shop en kiest daar allebei twee of drie ansichtkaarten. Gewoon op je gevoel. Omdat je het mooi vindt, of lelijk. Omdat je nieuwsgierig bent of er juist iets over te vertellen hebt. Je laat de kaarten nog niet aan elkaar zien en gaat naar Art en Dining voor een kop koffie. Vervolgens leg je een voor een een kaart op tafel en vertel je waarom je juist die hebt gekozen. Onze collectie zag er zo uit:

dordrechtsmuseum_robbertjansen

En dat was leuk en leerzaam. Je leert elkaar en kunst beter kennen.

Zo leerde ik het werk van Lourens Alma Tadema kennen. Linksboven op tafel.

Hier wat groter.

almatadema-venantiusfortunatus

Hier meer info over hem. Een Nederlander die via België, Italië uiteindelijk in Londen belandt.

Gisteren kreeg ik via de mail dit werk nog van Robbert. Ik herkende het niet als werk van Alma Tadema en dacht zelfs dat het een combinatie was van fotografie en olieverf en Robbert het zelf had gemaakt. Maar het is een heuse Alma Tadema. “Mooi he” stond er als enige bij zijn mail:

the-women-of-amphissa-1887

Inderdaad prachtig. En wat is het verhaal?

Ik stuurde Robbert net deze:

the_roses_of_heliogabalus

Rozengeur en maneschijn.

Het was fijn om samen met Robbert in het Dordrechts Museum te zijn.

Wie gaat er de volgende keer mee?

 

 

Pietje Precies

11 dec

Gisteren schreef ik over mijn nieuwe stoel en vanochtend las ik in mijn nieuwe boek. Mijn vader zou zeggen “Cor je hebt toch al een boek?”Dat klopt maar niet het nieuwste boek van Hans Janssen ‘Piet Mondriaan. Een nieuwe kunst voor een ongekend leven.’ Het eerste hoofdstuk neemt je mee naar Laren waar Mondriaan in een klein huisje op de hei schilderde en schreef. Na een periode van kwakkelende gezondheid was Mondriaan weer lekker bezig. En Janssen beschrijft uitvoerig de totstandkoming van een Mondriaan. Een die Mondriaan schilderde tussen juni en september 1918. ‘Gevangen’ in neutrale Nederland. Mondriaan was namelijk voor zijn zieke vader vanuit Parijs, waar hij woonde, naar Nederland gekomen maar durfde niet meer, ook niet via een omweg, naar Parijs te reizen. Of vond hij het eigenlijk wel fijn om in isolement met kwast te schilderen en vulpen of potlood te schrijven. Niet met een balpen want die kwam pas een jaar na de dood  van Mondriaan op de markt.

Al typend wil ik jullie nogmaals wijzen op het geweldige filmpje over de totstandkoming van het potlood. Nu met Nederlandse ondertiteling:

Maar ik dwaal af. Lezend over de totstandkoming van ‘De compositie met de grijze lijnen in vierkante positie’ heb ik minuten lang naar de kleine afdruk in het boek gekeken. Aan de hand meegenomen door Janssen die uitlegt over hoe Mondriaan zijn strepen trok, met welke hij begon en in welke volgorde. Mijn ogen over het kleine beeld sturend kreeg zelf het kleine plaatje ritme en diepte. Of kwam dat omdat ik meer zag door de beschrijving van Janssen? Zijn uitleg over de dikte van de lijnen, het licht schuren  ervan en het soms niet in een keer trekken van de lijnen maakte het een werkelijk kijkspektakel. Alsof ik naar een heldere sterrenhemel ligt te kijken in een gebied waar geen verlichting is.

22-piet-mondriaan-compositie-met-grijze-lijnen-19181

Ik kreeg zelfs zin om mezelf op te sluiten met een doek van 84,5 x 84,5 cm en het in 5 weken proberen na te maken. Zoals het team van Krabbé op TV doet met Mondriaans Victory Boogie Boogie.

Bekijk de geweldige aflevering hier. Heb overigens genoten van ALLE afleveringen.

Maar zoals zo vaak blijft de inspiratie hangen in een gevoel van ‘dat ga ik doen’.

Maar wat gebeurt er als ik er nu een bestel. Oké een van 80 x 80 cm dan. Niet zo Pietje precies maar precies genoeg om aan de slag te gaan.

schermafbeelding-2016-12-11-om-13-50-29

%d bloggers liken dit: