Archive | reizen RSS feed for this section

Purple Rule 22/500

22 sep

Op de Kungsleden stortte ik regelmatig ter aarde. Niet van uitputting en zeker niet omdat ik teveel bij me zou hebben. Ik ging regelmatig op mijn knieën voor de blauwe bes. In augustus vind je ze overal. Kiloknallers in de bonus. 3 halen niet betalen. Met wat water, dat ook overal gratis verkrijgbaar is, en havermout een perfect ontbijt.

Dagenlang stap voor stap onderdeel zijn van de omgeving met als grootste afleiding de neiging om de omgeving vast te leggen met mijn mobiel. Toeristen met camera’s die ALLES vast leggen was nog niet zo heel lang geleden een beeld waar ik altijd een beetje lacherig om deed. Nu ben ik, en velen met mij, net zo erg. Erger nog want we delen ze ook nog eens met de hele wereld. Zoals nu. Met jou.

Tijdens mijn afstuderen deed ik onderzoek naar De Stijl (opgericht in 1917) en leerde ik veel van de brieven die de leden elkaar schreven. Die brieven werden 4 keer per dag bezorgd! In de jaren ’20 van de 20e eeuw werd dat verlaagd naar drie, en in 1932 naar twee bezorgmomenten per dag. Vanaf 1969 werd nog maar één keer per dag bezorgd. Nu worden we permanent bestookt met ‘post’. Gisteren zat ik in de trein. Het was druk. In de ruimte tussen de coupes was ik met 8 anderen. Een had een grote draadloze koptelefoon op, 2 hadden ‘oortjes’ in, degene naast me zat hard te tikken op haar mobiel, en de rest zat te swipen. Ikzelf luisterde naar een van mijn favoriete podcasts ‘Nooit meer slapen’. Er was geen oogcontact. Iedereen was ergens anders. Een spontaan gesprek aanknopen, een grapje maken, een compliment……geen beginnen aan. Iedereen stond op ‘pauze’. Zo dichtbij en zo ver weg.

Toen ik een paar jaar geleden met mijn vriend Daniel naar Prince ging in de Ziggo Dome gold er een Purple Rule; geen gebruik van je mobiel tijdens het concert. Deed je dat wel stond er binnen NO TIME een beveiliger voor je neus die je verzocht je mobiel weg te doen of de zaal te verlaten.

Volgende keer neem ik zo’n beveiliger mee tijdens een meerdaagse hike.

Het gevecht 21/500

20 sep

Dit is een vervolg op de vorige post. Wat een vervolg is op de post ervoor en die weer op daarvoor. Zo scroll je in een fractie van een seconde tientallen kilometers door het Noorden van Zweden, de Kungsleden. Maarten en ik staan aan de waterkant te wachten tot we in het bootje mogen stappen en onze portemonnee weer mogen trekken. Als geboren en getogen eilandbewoner ben ik gewend om met een bootje van de ene naar de andere kant verplaatst te worden en ik snap dat het om een businessmodel gaat maar het gat in mijn hand is bijna niet meer te dichten. Ik schakel mentaal snel naar ‘het is wat het is’, zet mijn rugzak in de punt van de boot en laat het landschap aan me voorbij glijden. Aan de overkant is het gat in mijn hand alweer dicht en had ik het voor geen goud willen missen. In de verte zien we het uitkijkpunt waar we gisteren een fantastisch uitzicht hadden op de delta waar we nu uitstappen en besluiten te gaan ontbijten in een kleine cabin aan het water. De ontbijten zijn altijd memorabel. We nemen er de tijd voor. Krackers met rendiersmeerkaas, cola en een 3% biertje. ‘Probably the best beer in the world’ staat er op het blikje. Het is een primeur. Bier en cola bij het ontbijt. Maar wie houdt ons tegen?

En dan voel ik iets achter me. Niet fysiek maar zo’n gevoel van dat er iemand naar me zit te kijken, ons zit te bespieden. Ik weet dat dat niet kan. De ruimte is goed afgesloten en was leeg toen we kwamen en de deur is in de tussentijd niet open gegaan. Ik onderdruk de neiging om om te kijken, zet mijn tanden weer in de kracker met rendiersmeerkaas en spoel het door met cola. En dan voel ik toch echt iets op mijn rechterschouder. Ik draai in een soort spastische beweging 45 graden rechtsom en zie………..

Niks. Maarten kijkt me aan en vraagt niet eens wat er aan de hand is. We maken wel vaker spastische bewegingen tijdens deze trip. Muggen ontwijkend of van onszelf afslaand. We kijken ook niet meer raar op als we onverwachts een klap van de ander krijgen. Liever een flinke tik dan een paar uur jeuk. In het begin van de trip waarschuwden we elkaar nog eerst verbaal. Zo van “d’r zit een mug op je wijsvinger van je linkerhand”. We waren inmiddels aardig bedreven in het met zo weinig mogelijk woorden in zo kort mogelijke tijd de lokatie van de vampiervlieg aan te geven. We kwamen er al snel achter dat het efficiënter was om de waarschuwing achterwege te laten en zelf direct actie te ondernemen. We werden er steeds beter in.

Mijn laatste hap kracker met rendiersmeerkaas is een uitnodiging voor nog een kracker met rendiersmeerkaas. Ik wrijf onbewust boven mijn linkerwenkbrauw. Ben ik toch nog gepakt. Gelukkig was Maarten met de koffie bezig. Weer voel ik iets op mijn rechterschouder. Nu draai ik me langzamer en met een grotere straal om zodat ik meer afstand heb tot de muur. Mijn ogen zijn zo goed als mijn armen lang zijn en op deze afstand zie ik wat mij uitdaagt:

Met een grote grijns draai ik me weer om. “Het was een dronken octopus die met me wilde vechten.”

“Oh” zegt Maarten droog. “Nog een tortilla met tonijn?”

Lekker Maarten.

How do you like your eggs in the morning? 20/500

29 aug

Geholpen door de zwaartekracht en opgehouden door weinig schuwe rendieren die natuurlijk vastgelegd moeten worden, brengt Google Maps ons naar ‘huis bij dat ene rotsblok’. Het idee dat de foto’s die ik had genomen op de heenweg als thuisbakens konden dienen was “een beetje dom” zou Máxima zeggen. Het landschap ziet er vanaf een andere plek totaal anders uit en de bewolking lijkt een soort theaterverlichting die van het Laplandse podium steeds een andere scene maakt. In the middle of nowhere waar je een speld kunt horen vallen, kun je beter een speld in Google Maps laten vallen. Dank Google. Hiervoor deel ik graag mijn data. Succes ermee. Na elke heuvel denk ik dat we er bijna zijn. Dit zijn de momenten dat kleine kinderen op de achterbank na een half uur op een reis van 12 uur vragen “Zijn we er al?” en dat vervolgens elke 5 minuten herhalen. Als we links het meer zien liggen, weten we dat we er echt bijna zijn. Dat wordt geen speld in de hooiberg zoeken maar snel water koken en 400 milliliter water in een zak gieten en over 8 minuten pasta eten. Tijdens de thee rekenen we uit hoe vroeg we de wekker moeten zetten om op tijd bij de cabin te zijn om inkopen te doen en de boot te halen. We gokken dat de afdaling zo’n 2,5 uur duurt. Wekker om 5.00 dan hebben we een uur om alles in te pakken en nog snel een bakkie koffie te doen. Ik doe nog wat inkopen bij apotheek Maarten en sluit om 20.00 de tent en met mijn Batmanmasker wordt het een Dark Night. 

19.08

Een half uur voor de wekker ben ik wakker. Het heeft geregend en de regen is het ventilatiegat in geblazen waardoor mijn slaapzak nat is geworden. Alles in de tent voelt een beetje klam aan en een dun laagje condens beslaat mijn iPhone. Na eerdere keren me de pleuris (excusez le mot) te hebben gezocht naar mijn opblaaskussentje heb ik daar nu de perfecte plek voor gevonden. Het blijft een uitdaging om met zo weinig mogelijk fysieke en mentale energie de rugzak in en uit te pakken. Het kussentje gaat in een zakje iets groter dan een ei en het zakje gaat bovenin de slaapzak die ik net in de zak heb gepropt. Nooit meer op zoek naar mijn kussen. En dat is fijn als je na een lange dag zo snel mogelijk wilt slapen. Nu nog de discipline opbrengen alles op zijn plek te houden. Ook als je na een lange dag denkt “ooohhh dat stop ik wel even hier.” Je zoekt je gegarandeerd de tyfus om nog maar een oude benaming van een ziekte te gebruiken die in de moderne geneeskunde niet meer wordt gebruikt. 

Geen pleuris en tyfus. De twee koffiesticks en het theezakje heb ik gisteravond al in de rechterzak van mijn donzen jasje gedaan. Die gaat elke ochtend standaard aan. En vaak weer na een kwartier als we aan de wandel zijn uit. Het water zit rechts in het grote zijvak. Naast de thermoskan en de beker en links zit mijn Jetboil in het kleinere zijvak. Om 05.48 hebben we koffie in de mist, bedanken de bodem en lopen op GPS richting het pad. We moeten elkaar en waar we lopen goed in de gaten houden. De rotsblokken vermijdend glijd ik uit over een met mos gecamoufleerde steen. Spekglad. Ik wankel en val in slow motion naar voren. Ik draai mijn bovenlijf en kan op het laatste moment twee scherpe steenpunten ontwijken. Mijn twee handen landen op het zachte mos. Niks aan de hand(en) maar de schrik zit goed in mijn benen. De stress hoopt zich op in mijn lichaam en de eerste 15 minuten loop ik geforceerd voorzichtig naar beneden. Onderweg komen we 4 meiden tegen die op de Catwalk denken te lopen. De Kungsleden op trailrunners zou niks voor mij zijn. Superblij met mijn Italiaanse halfhoge Gore Tex AKU’s. De meiden lopen richting het uitzicht punt waar wij gisteren met ideale weersomstandigheden konden genieten van het geweldige uitzicht. Ik hoop voor ze dat het open trekt. Om 7.40 komen we aan bij het kamp. Even later zijn we de eerste die de shop binnen lopen. Het blik knakworsten doet een gewichtige duit in de rugzak van Maarten. We verdelen het proviand en vertrekken richting boot.

Het pad wordt gevormd door twee naast elkaar liggende planken. Zoals op zoveel plekken op de Kungsleden. En hier en daar hebben helikopters nieuwe planken gedropt om de oude te vervangen. Deze liggen dan los over of naast de oude vaak verrotte planken. Tip. Loop minstens een volle lengte van een plank achter elkaar. Nu staat Maarten op het eind van een losse plank waardoor de plank aan mijn kant omhoogkomt en ik er vol met mijn rechter scheenbeen tegenaan loop. Een ei was lekker geweest vanochtend maar liever niet op mijn scheenbeen. Welke andere oude benaming van een ziekte die in de moderne geneeskunde niet meer wordt gebruikt zijn er nog meer?

Memorabele momenten. 19/500

28 aug

Dit verhaal is het vervolg op het verhaal van gisteren.

1808

De ochtend begint zoals ie nog niet eerder is begonnen. Om 6.22 werpen de zonnestralen een wapperende bladerschaduw op de tent. Als een blok geslapen. Ik ga goed op Ibuprofen 600 mg bruistablet. Maarten staat naast een eenpersoonstent waar langzaam een kerel uit blijft komen. De Noor trekt zijn broek omhoog zodat zijn bilspleet niet langer een schaduw op het meer werpt. Ik bedank de grond waarvan een deel niet wil dat ik wegga en zich aan mijn hand vastklampt. Om 8.00 hebben we de boot naar de overkant. € 35 per persoon. In twee maanden verdienen ze zo’n € 120.000. De lucht is strakblauw, de zon schijnt en het water glijdt voorbij. Aan de overkant ontbijten we tortilla met rendierensmeerkaas uit knijptube. Inmiddels een klassieker. En een tortilla met gerookte bruine forel uit het meer waaraan we zitten. Geen vis dat aan de andere kant van de wereld is gevangen en duizenden kilometers heeft afgelegd om door een fabrikant te worden verpakt en in het vriesschap is gelegd door een schappenvullende scholier. Gevangen en gerookt door de schipper die ons net overbracht. De tweede overtocht brengt ook Ferry aan de overkant. Een landschapsarchitect die zittend op de steiger zijn brood snijdt en de dikke plak besmeert met pindakaas. Die moeten we te vriend houden. Als we het bos uitlopen belanden we in de open heuvels waar de rendieren ons op zo’n 100 meter kruisen. Als ik met mijn stokken toch eens zo soepel en snel de heuvel op kon lopen. Maarten heeft een short cut gekregen van de kaptein en met zijn recent verworven TOPO GPS kennis zijn we verzekerd van een echte short cut. De rendieren komen soms nieuwsgierig dichtbij. Bij een grote steen pakken laten we onze rugzakken achter om met onze kleine zugzakjes naar het uitzichtpunt te lopen. Een must see volgens meer dan een die we tegenkwamen. Het schijnt een geweldig uitzicht te bieden op de delta. We markeren allebei voor de zekerheid de plek waar de rugzakken staan in onze telefoons. Het grijs van onze Gossamer Gear Mariposa 60 M blenden mooi met de rots. 14 kilo lichter loop ik met mijn beste aankoop van deze trail achter Maarten aan; mijn Osprey superlichte rugzakje die ik in een buitensport winkel in Stockholm kocht. Het is elke keer weer een vreemde fysieke ervaring om zonder rugzak te lopen. Mijn benen voelen een halve meter langer en er zitten veren onder mijn schoenen die me na elke neergaande beweging een duwtje omhoog geven. Helaas zijn de veren snel uitgewerkt en na de eerste beklimming hoop ik dat dat fenomenale uitzicht gauw komt. Ik kijk regelmatig om en maak foto’s van de plek waar onze rugzakken staan zodat we in combinatie met de in Google Maps geplaatste speld onze ‘huizen’ terug kunnen vinden. Na een uur klimmen en dalen verschijnt links de Delta. Prachtig en mooi dat we er zijn. TOPO GPS expert Maarten laat op zijn scherm zien dat we er nog lang niet zijn. “Zie je die gasten daar?” Ik tuur de horizon nauwkeurig af en zie niks bewegen. “Daar op die bergkam.” Ik scan de bergkam twee keer af en zie niks. En dan zie ik twee rechtoplopende mieren de berg oplopen. Onbewust doe ik een rekensom waarvan ik de uitkomst eigenlijk al weet. De schoonheid van het huidige uitzicht gedeeld door de nog te verrichten inspanning van het echte uitzicht maal de procentuele verhoging van de esthetische waarde. Ik vind dit uitzicht mooi genoeg. Maarten’s uitkomst is positiever en ik sjok achter hem aan. Zou de uitdrukking  ‘torenhoge verwachtingen’ daar vandaan komen? Een zwaar tegenvallend uitzicht na een stevige beklimming? Veel langer dan een paar stappen blijf je nooit hangen in dit soort gedachten. De ondergrond vereist je volledige aandacht. Als een net geboren steenbok (mijn sterrenbeeld) plaats ik mijn vier ledematen op de grote stenen brokstukken. Het uitzicht is inderdaad geweldig maar lang niet zo geweldig als het gevoel dat ik er ben. De 1000 meter loodrechte afgrond is letterlijk adembenemend. Ik heb geen hoogtevrees maar 2 meter naast de dood staan doet me toch nog een stap naar achteren zetten. Het op deze hoogte kilometers ver kunnen kijken met alleen de wind als soundtrack maken nederig en klein. Wiskunde is nooit mijn sterkste kant geweest en ook hier was de uitkomst van mijn rekensom fout. Ik moet denken aan het boek The Power of Moments waarin de broers Heath uitleggen welke 4 kenmerken een moment memorabel maken.

EPIC staat voor ELEVATED. Het lijkt alsof je een beetje opgelicht wordt. Check. De inspanning en het uitzicht tillen me een paar centimeter boven de grond. PRIDE. Trots is een gevoel dat deze hele trip al standaard in mijn rugzak zit. Met name aan het eind van de dag als ik de rugzak af doe. Of zoals nu boven op de berg. Check. INSIGHT. Ook nu weer heb ik ervaren dat als mijn hoofd denkt “nee dat kan mijn lijf niet” je veel meer reserves hebt dan je denkt. En dat je met zijn tweeën verder komt dan alleen. Misschien moet ik specifieker zijn. Met Maarten kom ik verder dan alleen. Check. CONNECTED. Daar bovenop aan het eind van een inspanning waar je nergens meer heen hoeft, voelt je hele lijf anders. Langzaam land je met al je zintuigen op de plek. Je moet niks, alleen maar voelen, kijken, ruiken en luisteren. Een soort control alt delete van al je zintuigen. Een diepere en sterkere verbinding met het hier en nu. 

Als ik een mier was geweest en jij ook hadden we contact kunnen maken met onze antennes en had jij kunnen ervaren wat ik had ervaren. Nu moet je het doen met deze woorden. 

Wordt vervolgd.

Te koop vliegvishengel 18/500

27 aug

Na de Mullertahl trail in Luxemburg, de GR223 in Normandie en een winterhike in de sneeuw in de Vogezen hadden mijn hikevriend Maarten en ik besloten om de Kungsleden te lopen. Hij 5 weken het hele pad. Ik twee weken zo’n 230 kilometer. Wildkamperend en elke 4 dagen een rustdag met overnachting in een cabin. Zin om even mee te lopen?

0508
Rotterdam 9.45 metro, trein, trein, trein, vliegtuig Düsseldorf Kopenhagen 21.30

0608
08.00 Kopenhagen Stockholm 1 uur 
We hebben er 24 keer zo lang over gedaan en het is ook ongeveer 24 keer zo duur. 4 wijn en bakkie nootjes: €70
Vandaag op zoek naar kunstvliegen in Stockholm en om 18.10 de trein naar Abisko 16 uur

0708
Biefstuk en drie toetjes, wat een geweldige plek Abisko station.
Gelukkig hadden ze haringen 
Zonder uitjes

0808
De eerste etappe. 16 kilo 20 kilometer. Rendier stoofpotje bij kampvuur. Blij met de bijl. Muggen vallen mee. Bereik nul.

0908
Vandaag alle rode stippen gefotografeerd, op 5 na. Polarcircles. Heerlijke curry gegeten. En als kruik gebruikt. Uur gevist. Water is te koud volgens kenner. Maarten valt regelmatig. Ook voor Japanse vrouwen met mondkapjes op de Kungsleden. Pas maar op. En niet te vergeten een duik in het meer genomen. Het is lichtblauw. Komt rechtstreeks uit de bergen. Is koud maar lekker, achteraf.

1008
Nog steeds geen bereik. Hoop niet dat ze zich thuis zorgen maken. Na spectaculaire koffie op pad. Korte broek aangevuld met Rab Gore Tex broek. Krijg ik spijt van het niet meenemen en later toch niet kopen van handschoenen? Het is koud. Maar dankzij de eerste klim snel warm en zelfs met de regen blijven handen warm. Komen om 12.30 aan in hut en hebben gezellige lunch met 2 Italiaanse dames uit Florence. Hadden wat pasta over mèt Parmezaanse kaas. We besluiten ook de tweede etappe te doen. Lopen gaat geweldig. Zou het de Dextro zijn? Ik geloof het graag en ik blijf gáán. Nog nooit zo goed gelopen. Op gegeven moment zie ik Maarten vallen. Toch niet, toch wel, toch niet, toch wel, toch niet. Ongelooflijk! Hij weet zich staande te houden tussen de rotsblokken. Ik ren van de berg en val als ik rustig loop. We besluiten helemaal door te lopen. Nog 1,5 uur zei een Nederlands koppel. Dat werden er 2,5. Konden boeking omzetten. We slapen in een bed! Dat is heel fijn na 9 uur lopen. Met nog 10 in een klein kamertje. Warm en stinken, als je terug keert. Rechterknie is duidelijk aanwezig. 

1108
06.17 op redelijke nacht met zeurende knie. Het meurt en is warm met al die mensen en natte kleding.
Vandaag een rustdag en hier in the middle of nowhere rust is echt rust. Je kunt nergens heen en Er is niks te doen. We eten aardappelpuree met Zweedse balletjes. Veel gelachen met Kent en Matthias. Gewonnen met pokeren. “I hate poker but I like to win.” Om 21.00 uur slapen. Kent wint unaniem snurkkampioenschap. Mathias close tweede.

1208
Het leek wel een sauna vannacht. Hut was vol
Lagen zelfs drie mensen in de keuken.
6.15 eruit en havermout van gisteren op. Ik mis de honing en Tamara’s lach. Hoop dat ze zich geen zorgen maakt. Om 8.00 nog even wat knäckebröd gekocht en we gaan op pad met zijn vieren.
Na een km of 3 laten we onze rugzakken achter en trekken de heuvels in. The Fellowship of the Fish. Mathias legt uit dat het ongeluk brengt als mensen je Good luck wenst bij het vissen. Het klopt we vangen niks. Wel steenkoude handen. De wrap met Chili con carne is een instant hit bij Kent. Dit kan hij weken eten. Onderweg slaan we ons een weg door de rendieren. Na detour van zo’n 6 km rugzakken weer om. Het weer klaart op. De uitzichten zijn fantastisch. Op drie van km van Singhi nemen we afscheid met een borrel en een vuurtje. De Spotify top 200 van  Kent en Mathias ontbreekt helaas. Waren geweldige dagen met onze nieuwbakken Zweedse vrienden.
Een uur later zetten we net voor de regen kamp op en rusten uit. Om 21.00 moet ik me ertoe zetten nog een soepje te maken. Noodle kip. Lekkah. Ben benieuwd hoe het met de zwijgzame man in de hut is waar we lunchte. Waar kwam ie vandaan? Waar ging ie naartoe?
Een final pee (I hope) en slapen.
Hoop dat K en M hun bestemming halen. En de bar nog open is. Hun drankvoorraad zal bijna leeg zijn. Geen absint meer. Brrrrrrrr

1308
Wat voor dag is het vandaag?
Uhhhhhh
Vrijdag? Nee
Zaterdag
Na een heerlijke nacht in Singhi in de tent met de nodige anti muggen spul om 6.30 opgestaan. Maarten om 7 uur gewekt. Koffertje en knäckebröd met rendier kaas èn salami. Veel beter wordt t niet. Ok nog een knäckebröd alleen met rendier kaas. Koffie op rantsoen water weer uit de beek. Wat een luxe. En het scheelt veel gewicht. We vertrekken om 9.12 en het weer is wisselvallig. Maar droog. Het klaart lekker op en we nemen de tijd. De vallei is prachtig met twee grote rotsen aan weerszijde die ons kilometers begeleiden. Ruik ik vis? We wijken van het pad af richting de rivier en ga met hengel, korte broek crocs en sealskins waterdichte sokken het water in. Dat gaat goed als het water onder de sokrand blijft. Nu loopt het ijskoude water ervan bovenaf in. Maarten probeert godverrend zijn phone te vinden wat godver niet lukt, besluit terug te lopen naar laatste rustplek. Komt terug met lege handen en mondvol godvers. Blijkt phone in vak van tas gevallen te zijn. Godverdomme wat fijn om weer compleet te zijn. We lunchen ramen langs de stromende rivier. Meditatieve slurpsessie. We nemen voor het eerst echt de tijd. Tandje lager. De luchten en de vallei blijven ons verleiden tot uitgebreide fotoreportages. Het is niet vast te leggen. De uitgestrektheid maakt nederig en verbonden. Langzaam komen we weer in de beboomde wereld. De berken groeien in aantal. De shop is dichtbij. Stephan met de borstelwenkbrauwen trakteert op crownberries en een stuk bacon. We slaan in, hakken hout, maken en improviseren Chili met aardappelpuree. Leerzaam. Lekker. Prostaat en ik besluiten anoniem een thee te nemen. Tot straks.

1408
Geen afspraak mee te maken, mijn prostaat. Voor 6.39 er 3 keer uit geweest. Van top tot teen gewassen in ijskoud water. Heerlijk. 
Ontbijt met Stephan de host. Vriendelijke 68-jarige Zweed. Die de ene wijsheid na de andere deelt. Ook onderwijzer geweest. Met name hoorcolleges denk ik zo. Benen en lies een 8 met korte broek en muggenspul op pad. Langzaam lopen we het berkenbos uit en de kale heuvels in. Voor het eerst echt alleen de wind gehoord. Moet aan Friso Schoone denken die op zoek was naar de absolute stilte. Pittige en rocky afdaling. Welkomstdrankje bij de hut heel attent alleen is de host er niet en kunnen we niks kopen. We besluiten eerst te eten en dan te roeien we moeten namelijk heen en weer want er moet altijd minstens een boot liggen. Maar dan. Aan de overkant…….

Aan deze kant ligt één boot dat betekent dat we naar de overkant moeten roeien, met twee boten weer terugroeien, er één achterlaten en weer terugroeien.
Maar zie ik daar beweging aan de overkant van het meer? Komt er een roeiboot onze kant op? Het meer is groter dan mijn oogafwijking. Ik zet mijn bril op en tussen het kauwen van mijn dryfood Pulled pork uit zak verschijnt een glimlach. Er komt een boot aangeroeid. Dat scheelt 40 minuten roeien.
We besluiten te wachten op een stel die we eerder gepasseerd zijn. Een boom van een vent en een heel klein kabouter vrouwtje zonder puntmuts. Het blijken twee Duitse vrouwen te zijn. Ze zijn heel dankbaar dat we hebben gewacht. Met reddingsvesten aan lopen we met zijn vieren naar een van de twee boten. Aan de binnenkant zit een bordje: Max 3 personen Max 290 kilo. Gretig worden lichaamsgewicht gedeeld en opgeteld; ongelooflijk!! Precies 290. Maar Duitse hoop slaat om in diepe teleurstelling als de lange dame naar de 4 rugzakken wijst. Daar ligt nog zo’n 60 kilo. Dames eerst, schiet heel kort in mijn hoofd. Heel kort.
“Als jullie net als wij wachten, komt er vast snel een boot.”
Die komt niet en drie uur later zien we ze met de betaalde motorboot overgaan.
Na wat pirouettes op het meer zijn we 20 minuten later op de plek waar we het allemaal om te doen is deze tocht; het vangen van vis met een vliegvishengel. Ik had met treinen gereisd, vliegtuigen gevlogen, snachts door Kopenhagen geslenterd, een dag door Stockholm powernap plekken gezocht, 16 uur rechtop in de trein naar Abisko gezeten en bijna alle weersomstandigheden getrotseerd in het meest desolate en ruige landschap waar ik ooit geweest was. Maar The Fellowship of The Fish was nu toch echt heel dichtbij. “Als je aan de overkant bent moet je naar rechts. Daar waar het water van de berg het meer instroomt. Daar zit vis. Heel veel vis.”

Ik volg Maarten over een soort van pad dat op een gegeven moment ook eindigt. Langs twee verlaten hutten en een verkoold opvouwbed op een vuurplaats. Creepy sfeer. Ik moet denken aan de film Deliverance met Burt Reynolds over een groep vrienden die een outdoortrip maken en een paar Cajun gekken tegenkomen. Loopt niet goed af. Door het struikgewas belanden we op de stenen langs het meer en slaan linksaf naar de plek waar het bergwater het meer instroomt. We zijn er. Maarten ziet als eerste de vissen uit het water springen. Ik hoef ze er alleen nog uit te vissen. Te vliegvissen. Met een kunstvlieg met een haak die vastzit aan een onderlijn. Die onderlijn kocht ik in een viswinkel in Stockholm die er waarschijnlijk al honderd jaar hetzelfde uitziet. Met de instructie op de verpakking heb ik die onderlijn er zo aan….not. Een half uur later heb ik een verbinding geïmproviseerd waardoor er zo’n grote knoop is ontstaan dat ik bang ben dat e.e.a. niet door de kleinste oogjes van de vliegvishengel gaat. Gelukkig lukt dat wel. Nu de kunstvlieg met haak nog aan de onderlijn. 20 minuten later waad ik met korte broek door het ijskoude water en werp de vlieg daar waar Maarten de vissen zag. Het water is zo helder dat ik kan zien dat de vissen heel klein zijn. Ik verplaatst mijn jachtterrein naar dieper water. Mijn Crocs zuigen zich vast en een verdwijnt er in het zand. Ik sta tot over mijn knieën in het ijskoude water met in een hand de hengel en met mijn andere tot aan mijn schouder in het water graaiend naar de Croc. Eenmaal gevonden is het een evenwichts uitdaging de Croc aan te krijgen. Je moet wat als je geen waadpak hebt. Ik loop terug naar stevigere bodem. Daar kan ik goed en stevig staand het water inkijken. En op zo’n 15 meter, daar waar de stroming van het neerkomende bergwater rustig is, zie ik ze. Een stuk of drie zachtjes heen en weer bewegende vissen ‘hangen’ in het heldere water. Op zoek naar voedsel. Ik haal een keer binnen om te zien hoe ver de vlieg zich van de witte zichtbare lijn bevindt. Ik werp voorbij het trio en haal de vlieg rustig en onregelmatig binnen en zie een van de drie achter de vlieg aan gaan. Ik voel een spanning in mijn lijf die lijkt op het gevoel dat ik had bij het binnenhalen van speelgoed met zo’n stalen viertand op de kermis. Kan ik hem laten bijten? Op zo’n 5 meter keert de vis om. Ik gooi nog een muntje in mijn werparm en nog een, en nog een. Sta ik te trillen van de spanning of van de kou?

En dan opeens! Pats. “Beeeeeet!” roep ik en een seconde later “En weg.” Ik haal de lijn binnen….zonder vlieg. Hetzelfde scenario herhaalt zich 2 keer. Gedesillusioneerd loop ik klappertandend uit het water. “Misschien moet je stoppen Cornelius (mijn Zweedse Hikenaam). Je raakt onderkoeld.” Met trillende onderkaak kijk ik naar de perfecte gebouwde oven waar Maarten uren mee bezig is geweest.

“Nnnnnnnnnog eeeeeeeeeen kkkkkkkkkkeeeeer.” Ik verwissel mijn pet voor vissershoed en bind een vlieg met dubbele haak. Neuriënd op de tune van Rocky wandel ik terug het water in. Mijn ogen turen het stukje water af waar ik ze eerder had zien ‘hangen’. Ze bewegen bijna niet dus is het moeilijk te zien. Ik werp voorbij waar ik denk dat ze zich bevinden en haal weer langzaam en onregelmatig binnen. Niks. Ik werp nog een keer. Niks. De moed zakt me in mijn nep Crocs. Nog een keer?

Bam! Zou vriend Daniel zeggen. Ik sla de hengel naar rechts en zie de vis de uit het water springen. Zo snel als ik kan loop ik terug. Omdat ik geen schepnet heb moet ik de vis zo snel mogelijk op de kant krijgen. Maarten geeft enthousiast aanwijzingen en eenmaal op de kant schiet de vis los. Maarten pakt een steen en met een paar flinke tikken op zijn kop eindigt het gespartel. “Je hebt er een gevangen! Kijk eens man wat een mooie vis!!” We vliegen elkaar in de armen en springen schreeuwend als twee kleuters in het rond die net hebben gehoord dat ze naar de Efteling gaan, of de kermis, of toch een ijsje krijgen. De een zijn dood is de ander zijn perfect op het open vuur aan het meer gebakken 40 centimeter grote Arctic Char met een beetje peper, zout en olijfolie. Binnen no time cirkelen er een paar Poolgieren boven ons. Meeuwen. Als we na de beste vis ever even later vertrekken, komen ze steeds dichterbij en vissen ze het geraamte uit het water. Op de endorfine loop ik naar boven en zetten we onze tenten op. In no timer fixed Maarten nog een vuurtje en om 21.06 sluit ik de tent.

15 en 16 augustus

Twee minuten voor de wekker gaat, zet ik hem uit. Het is 6.28. Ik ben blij met mijn Batman masker zonder ooggaten. Het is maar een paar uur schemerig in de nacht en nu staat de zon al flink te stralen. De day after. Je kunt alle mensen op de wereld in twee groepen verdelen; zij die ooit een vis vingen met een vliegvishengel en zij die dat nog nooit deden. Ik ben van de ene groep naar de andere verplaatst. In het heerlijke ochtendzonnetje pluk ik op mijn knieën de blue berries die ik later met de havermout in mijn Jetboil kook. Ook met berries vindt Maarten havermout niet te nassen. De oploskoffie smaakt weer uitstekend en ik loop terug om de plek te bedanken waar ik geslapen heb. De blauwe plek op mijn linker boven arm lijkt op Australië en onderweg zie ik een afdruk van een beer. Leuk voor het verhaal maar het waarschijnlijk een das of toch gewoon een grote hond?. De dag brengt ons over eindeloze vlaktes, over beekjes en rivieren en uiteindelijk, na een steile en rocky afdaling bij de hut. We besluiten een avondmaaltijd te nemen. Mijn favoriet tot nu toe; ‘Clipfish Caserole’ van Turmac. Om 14.02 verschijnt er een hele grote witte MAN bus waar een heel klein grijs vrouwtje uitstapt. “De zus van Henk, Ankie Wijngaard” zeg ik zachtjes tegen Maarten die mijn gefluister doorbreekt met een bulderende lach. Maarten is een heel fijn slachtoffer voor mijn flauwe grappen. Met een zaal vol Maartens zou ik een absolute standup comedy hit zijn. 25 minuten later met de vlam in de pijp langs een groot meer stoppen we bij een restaurant waar we onze cafeïne en suikerspiegel verhogen. Als je de bus tegenmoet zou rijden zou je denken dat het een onbemand voertuig is. Toch zit Ankie echt achter het stuur en brengt ons veilig bij de boot waar we zo’n 20 minuten wachten om in 9 minuten 30 euro lichter te zijn. Per persoon. We verblikken of verblozen niet eens meer als het mobiele pinapparaat 600 Zweedse Kronen afpiept. Of zijn we gewoon heel blij dat er een bed voor twee nachten op ons staat te wachten en een maaltijd op een bord in plaats van in een zak? En ruik ik daar wijn? Het diner wordt ingeleid door de host met een verhaal over de architectuur van het 100 jaar oude gebouw waarvan de meubels gemaakt zijn van resthout en nu het dak wordt vervangen. De Zweedse kok vertelt op ingetogen wijze in het Zweeds wat we te eten krijgen; rendier stoofvlees met groente en aardappels. Het eten en de wijn zijn voortreffelijk. Geduldig horen we de verhalen aan van een stotterende liftmonteur die samen met zijn vriendin dit jaar van Noord naar Zuid loopt nadat ze vorig jaar van Zuid naar Noord liepen. Echte liftmonteur. Op en neer. Elk keer. Ben benieuwd wat ze volgend jaar gaan doen.

Na een slechte en korte nacht maar een geweldig ontbijt met eieren, kaas, cornflakes, cake, havermout, koffie, koffie en koffie ontmoeten we Cloé. In het slechte weer toen wij in een cabin sliepen is haar tent stuk gegaan. Tentstok gebroken en buitentent gescheurd. Ze had de tentstok gespalkt met 4 stukken tentstok die ze had gevonden en de buitentent geplakt met ductape en genaaid. Een goede oplossing. De gebroken en gespalkte tentstok kan beter. Wat als we in plaats van 4 spalken een buisje op de breuk kunnen schuiven. Bij veel tenten zit er ook zo’n buisje. Ik was die van mij bij mijn eerste tocht al kwijt. Mijn eerste gedachte is daar mijn Bic vierkleuren pen voor te gebruiken. Op weg naar de cabin om mijn zwitserse zakzak te halen twijfel ik of dat wel stevig genoeg is. In de cabin trek ik de besteklade open en zie een garde. Die van IKEA met een aluminium rond handvat. Perfect? Terug in de Repairshop (geweldig inspirerend BBC programma waarin mensen hun kapotte dierbare spullen brengen en die vervolgens door specialisten worden hersteld) maken Maarten en ik een plan. Maarten trekt alle gardes eruit en buiten zaag ik met het zwitserse zakmes een kant van de garde af om te kijken of de tentstok erin past en of het hol is. Die kant is hol en de tentstok past op zo’n 1,5 millimeter na. De andere kant van het aluminium buisje, daar waar de garde in gestoken zit, zit een plastic dopje die ik eruit snijd. Daar achter zit een harde epoxy die ik er moeilijk uitkrijg. Maar met de kurkentrekker, het kleine mes en de priem van het zwitserse zakmes en geduld lukt het om het buisje leeg en schoon van binnen te krijgen. De ruimte tussen de tentstok en het buisje vullen we op met dunne spalkjes gemaakt van een kleurpotlood in dezelfde kleur als de tentstok. Beter dan nieuw. Weer een tevreden Repairshop deelnemer. De tent is een minder groot succes. We hebben een klein stukje van de genaaide ductape gehaald, met alcoholdoekje schoon gemaakt en met de Gorilla tape, die Cloé in de shop had gekocht, geplakt. Dat was geen blijvertje. De goedkope Action ductape hecht veel beter. Hier is een tentreparatie set voor nodig. En vreemd genoeg verkopen ze die niet. Dat wordt afwachten en spannend voor Cloé.

’s Avonds doen we een drankje met de twee dames uit Florence waarvan de ene onverwachts met een vinger op mijn blauwe plek drukt. Dat deed haar zus altijd bij haar, licht ze toe met een licht satanische glimlach. Dankuwel. Ik ben blijer met de gasfles die ze over heeft en me geeft.

Het wederom ingeleide avondmaal is een bekende; Arctic Char. Natuurlijk niet zo lekker als die van Maarten en mij. We stappen laat, 22.00, de cabin binnen die stinkt naar natte hond omdat er een natte hond ligt. Volgende keer vragen om een hondvrije kamer.

Wordt vervolgd.

How to be an artist. LES 27. Familie hebben is OK. of doe er iets mee…of aan

24 dec

FAMILIEISOK.001.jpeg.001

Wies Bronkhorst stuurde me het artikel ‘Kunstenaar worden: schaam u nooit’ uit het NRC over een artikel van Jerry Saltz; How to be an artist. 33 lessen die je volgens Saltz van inspiratieloze amateur naar nieuwsgierige verbeelder van je originele kijk brengen. (of in ieder geval helpen een beetje creatiever te leven.) Bekijk het origineel  hier.

jerrysaltz_nrc

Ik las de lessen van Saltz en vertaalde ze in het Nederlands. Soms letterlijk. Soms liet ik stukken weg of vulde aan met eigen materiaal.

Enfin.

Les 1 tot en met 7 hier

Les 8, 9 en 10 hier.

Les 11 tot en met 16 hier.

Les 17, 18 en 19 hier.

Les 20 en 21 hier.

Les 22 hier.

Les 23 hier.

Les 24 hier.

Les 25 hier

en hier

Les 26 hier.

Les 27: Een familie hebben is ok……of doe er iets mee….OF AAN.

Er is een ongeschreven reden dat, met name voor vrouwen in de kunstwereld, kinderen hebben slecht is voor je kunstcarrière. Dat is belachelijk.

Waarschijnlijk had 90% van alle kunstenaars kinderen. Deze kunstenaars waren meestal mannen en het was niet slecht voor hun carrière. Vrouwen waren aan huis en kind gebonden, werden niet toegelaten op scholen en academies, mochten geen naakten schilderen, laat staan leerling zijn van kunstenaars. Dat is voorbij.

Laatst luisterde ik de podcast van Lynn Berger bij de Correspondent. Ze schrijft over cultuur en cliches. Ze is gefascineerd door de sleutelwoorden van deze tijd. “Misschien ken je ze wel, woorden als innovatie, of impact of ambitie. Die lijken vanzelfsprekend maar wanneer je ze tegen het licht houdt, blijken ze stiekem heel veel te zeggen over wie we denken, hopen en vrezen te zijn.”

In de derde aflevering van 29 november 2018 brengt “ze een ode aan een woord dat geen sleutelwoord is, maar dat wel zou moeten zijn. Namelijk onderhoud.”

Beluister de podcast hier.

In de podcast vertelt Berger het mooie voorbeeld van Mierle Laderman Ukeles.

“New York 1969. Ze is net moeder geworden. Een dochter, een zegen, maaaaarrr er is een probleem. De zorg voor de baby en het huishouden slokken al haar tijd op. Wanneer moet ze nu kunst maken. Omdat het 1969 is, en New York en omdat Ukeles een kunstenaar is, doet ze wat ieder ander in haar positie zou hebben gedaan, ze schrijft een manifest; I do a hell of a lot of washing, cleaning, cooking, renewing, supporting, preserving, etc. Staat erin en also up to now separately I DO ART.

manifesto_Ukeles

In haar manifesto for maintenance art formuleert Ukeles ook meteen de oplossing voor haar probleem. Niet langer zal kunst een aparte activiteit zijn naast al het andere dat ze moet doen, nee, voortaan zal ze van haar dagelijkse onderhoudswerkzaamheden Het Werk maken. Kunst dus. Onderhoudskunst. Immers als Marcel Duchamp een urinoir in een sculptuur kon veranderen door het te signeren en in een museum te plaatsen, dan kan zij van het huishouden best een performance maken. En dat doet ze. Haar performances beginnen klein met alleen haarzelf en haar kinderen, de tweede dienst zich al gauw aan, als publiek en uitvoerder in een. Het aankleden van haar kinderen, het sorteren van de sokken, het poetsen van de badkamer, Ukeles fotografeert het, geeft het een titel mee, maakt het tot kunst. Later boent ze ondermeer de trappen van een museum, stoft sculpturen af, harkt bladeren bijeen op een universiteits campus en schrobt de stoepen van kunstenaarswijk Soho.

MierleLaderman

Met zulke ‘performances’ geeft Ukeles commentaar op de soms absurde logica van de kunstwereld. Maar haar boodschap gaat verder dan dat. Voor het werk ’touched sanitation’ bijvoorbeeld reist ze in 1979 elf maanden lang door New York om alle 8.500 vuilnismannen van de stad de hand te schudden; Thank you for keeping New York city alive, zegt ze dan. Want zoveel is Ukeles wel duidelijk. Huizen, musea, steden, zelfs samenlevingen zijn nergens zonder onderhoud. Of zoals ze het formuleert in haar manifesto for maintenance art; after the revolution, who is going to pick up the garbage on Monday morning”

Dankjewel Lynn Berger voor je geweldige podcasts. Ik geniet er met volle teugen van. Ik luister ze ‘s-ochtends vroeg als ik met mijn oude Alfa Romeo Spider om 6.00 richting Utrecht rijd om de files te vermijden om vervolgens toch nog iets aan mijn conditie te doen als ik om 7.00 in Utrecht aankom bij Fit For Free. De kunst van het combineren. Ik wordt er steeds beter in.

Laten we Jerry nog even aan het woord. Hij zegt dat kinderen niet slecht zijn voor je carrière. Maar het betekent dat je minder tijd, geld of plek hebt. Ja dus?? De meeste kinderen die in de kunstwereld zijn opgegroeid hebben een geweldig leven.

(De kinderen van Picasso buiten beschouwing gelaten. Om van de kinderen van Gauguin maar te zwijgen.)

Saltz haalt kunstenares Laurel Nakadate aan. Zij vindt dat ouder zijn erg veel lijkt op kunstenaar zijn. Het betekent spullen overal heen slepen, in chaos leven, mysterieuze, onmogelijke en enge dingen doen. Net als kunst kunnen kinderen je heel de dag gek maken, jezelf wensend dat deze dag maar snel voorbij gaat. Maar dan in een fractie van een seconde, op enig moment, wordt je beloond met een moment van intense, allesomvattende liefde.

Afgelopen donderdag was ik bij mijn familie in Groningen; de Noorderlingen. De Noorderlingen is een TopProgramma Ondernemerschap, voor ambitieuze en ondernemende studenten uit Noord-Nederland. Maar ook studenten buiten het Noorden kunnen zich inschrijven! Het is een uitdagend onderwijsprogramma voor studenten die tijdens hun studie al een eigen bedrijf of business idee hebben en dit willen laten groeien tot een succes.  Hierbij worden ze gecoacht en geadviseerd door succesvolle ondernemers en experts uit de regio. Met workshops, trainingen, inspirerende bedrijfsbezoeken en toegang tot een groot netwerk helpt De Noorderlingen je bedrijf groeien!

Ik ben geen ‘succesvolle ondernemer en expert uit de regio’ want ik stapte donderdag om 05.30 in Papendrecht uit bed om de trein van 06.37 in Dordrecht te halen richting Groningen. Ik had mijn spullen meegesleept om weer eens iets onmogelijks en eng te gaan doen. 20 ondernemers in 5 minuten p.p. van persoonlijk advies voorzien en ze de, voor sommige vage en zweverig theorie van Design Thinking uit te leggen.

Ter ondersteuning beloofde ik ze de slides.

Noorderlingen_20122018

Alsjullieblieft. Ik ben blij dat ik familie in het Noorden heb.

(Maarten wist dat al)

Fijne Kerst.

Cor Noorderling Noltee

GRLPWR

9 okt

GRLPWR.001

On January 26, 2013 at 05.39 I started to write, not a book but this blog. I started to write about Design Thinking, Human Centered Design. About empathy, creativity and prototyping. I shared everything I ever did with DT, everything I knew about DT and everything I wanted with DT. But maybe even more what I still did not knew, did and could do. And by writing and sharing I found my way in life…..and work. This is post number 1.367 and it is time; AGAIN. Just like that Saturday morning in January 2013 I feel this is a turning point.  And like Usain Bolt would not stop halfway at 50 meter I will not stop at 51.

A week ago I was in Riyadh at the Glowork Career Fair:

‘It is the number one female career fair and recruitment related conference in Saudi Arabia that is endorsed by The Ministry of Labor and the Human Resources Development Fund.

The Glowork Career Fair is a Saudi-centric, three-day program designed to empower women with all educational backgrounds and experiences. The program effectively aids women in becoming active agents in today’s booming workforce by enriching their job-hunting opportunities, soft, and personal skills.

The career fair is composed of three major parts

Conference, we invite the top 200 student from universities around the Kingdom to listen to speakers coming from around the world

Workshops, more than 40 workshops that aims to develop personal and soft skills for job seekers.

Exhibition, where more than 80 company gather under one roof to showcase their opportunities.’

The Dutch Embassy had asked me to give a lecture on creative thinking at the conference and a workshop on Design Thinking. After the lecture I met several women who were interested in the slides I shared. And two of them asked me if I had the time to discuss a project they were working on. So the day after we had coffee and I listened to their stories. And it was not their project that made the biggest impact on me. It was their personal situation. It made a big impact. When we walked towards the exit I saw this sign saying “Give A Shit” and asked the waiter to take a picture. I made their faces black. I don’t want put their lives in danger. They already took a huge risk talking and having coffee with me.

That night I couldn’t sleep and finally got up in the middle of the night. I threw away the format for the Design Thinking workshop I made earlier. Kill your darlings. Game over. I decided to make something the participants of the workshop could work with themselves. To inspire them and facilitate them with the tools they could use to change things. One part inspiration and supporting information and one part activation; a design thinking by doing workshop on Women Empowerment.

That night I found out about the 17 Sustainable Development Goals of the United Nations and the 2030 Vision Statement of Crown Prince and Chairman of the Council of Economic and Development Affairs Mohammad bin Salman bin Abdulaziz Al-Saud:

The Design Thinking workshop was attended by 17 women and I started the workshop with this song:

Followed by:

GRLPWR_STEPAHEAD2018.001GRLPWR_STEPAHEAD2018.002GRLPWR_STEPAHEAD2018.003GRLPWR_STEPAHEAD2018.004

 

 

 

 

 

 

 

 

The World’s Largest Lesson pt 2 – with thanks to Sir Ken Robinson and Emma Watson from World’s Largest Lesson on Vimeo.

GRLPWR_STEPAHEAD2018.008GRLPWR_STEPAHEAD2018.009GRLPWR_STEPAHEAD2018.010GRLPWR_STEPAHEAD2018.011GRLPWR_STEPAHEAD2018.012GRLPWR_STEPAHEAD2018.013GRLPWR_STEPAHEAD2018.014

That would be the Challenge for the workshop. I warned them there would be hurdles on the way ahead.GRLPWR_STEPAHEAD2018.015

 

 

 

 

 

 

So they needed:

GRLPWR_STEPAHEAD2018.018

I gave them background info I copied and pasted from the UN SDG site.

Goal5_genderequaility

GRLPWR_STEPAHEAD2018.019GRLPWR_STEPAHEAD2018.020GRLPWR_STEPAHEAD2018.021GRLPWR_STEPAHEAD2018.022GRLPWR_STEPAHEAD2018.023GRLPWR_STEPAHEAD2018.024GRLPWR_STEPAHEAD2018.025GRLPWR_STEPAHEAD2018.026GRLPWR_STEPAHEAD2018.027GRLPWR_STEPAHEAD2018.028GRLPWR_STEPAHEAD2018.029GRLPWR_STEPAHEAD2018.030GRLPWR_STEPAHEAD2018.031Schermafbeelding 2018-10-09 om 07.35.28GRLPWR_STEPAHEAD2018.034GRLPWR_STEPAHEAD2018.035GRLPWR_STEPAHEAD2018.036GRLPWR_STEPAHEAD2018.037GRLPWR_STEPAHEAD2018.038GRLPWR_STEPAHEAD2018.039GRLPWR_STEPAHEAD2018.040GRLPWR_STEPAHEAD2018.041GRLPWR_STEPAHEAD2018.042GRLPWR_STEPAHEAD2018.043

I showed them this ad about invisible barriers:

 

 

 

 

 

 

 

 

And changed “Always Coca Cola” into “Always Girlpower” and used Google translate to translate it into Arabic.

GRLPWR_STEPAHEAD2018.045

And that they can make a difference:

GRLPWR_STEPAHEAD2018.056GRLPWR_STEPAHEAD2018.057GRLPWR_STEPAHEAD2018.060GRLPWR_STEPAHEAD2018.061GRLPWR_STEPAHEAD2018.062GRLPWR_STEPAHEAD2018.063

I felt welcome because of this quote from Crown Prince  Mohammad bin Salman bin Abdulaziz Al-Saud:

GRLPWR_STEPAHEAD2018.064

But that they were also supported by his 2030 vision statement. I showed some quotes and asked them from who the quotes were:

GRLPWR_STEPAHEAD2018.065GRLPWR_STEPAHEAD2018.066

The last quote of part one of the workshop was:

Schermafbeelding 2018-10-09 om 06.36.21

I asked them from who it was. They replied in choir “Crown Prince  Mohammad bin Salman bin Abdulaziz Al-Saud.”

But it is not.

GRLPWR_STEPAHEAD2018.067

We ended part one with:

 

 

 

 

We were halfway. So why stop:

 

 

 

 

 

After the break we started with part 2:

I asked them their definition of Design and we shared and learned from all the different perspectives on Design:

GRLPWR_STEPAHEAD2018.072GRLPWR_STEPAHEAD2018.073GRLPWR_STEPAHEAD2018.074GRLPWR_STEPAHEAD2018.075GRLPWR_STEPAHEAD2018.076GRLPWR_STEPAHEAD2018.077

To support this mentality I showed them this:

 

 

 

And explained them that every design starts with a desire to change something:

GRLPWR_STEPAHEAD2018.079

 

 

That in this workshop we would be working with this challenge:

GRLPWR_STEPAHEAD2018.083

…using the Triple Diamond Model to work with:

Schermafbeelding 2018-10-09 om 06.56.27

They zoomed out, discussed what worked well and what could be improved.

We formulated ‘How Could We……? questions, Brainstormed and Prototyped……and ended with asking what was Good, Bad and Unexpected.

At the end I promised to share alle the video’s and material.

So here you are ladies. Let’s take it further.

Schermafbeelding 2018-10-09 om 07.08.47

….and

GRLPWR_STEPAHEAD2018.059

Download the whole presentation here:

GRLPWR_STEPAHEAD2018

 

 

On the seventh day….

6 okt

1000starshotel.001Schermafbeelding 2018-10-06 om 13.02.06.png

“Time is stretched when you experience the new.”

I’ve been in SA for 6 days but the last day lasted twice as long as the days before. The days before I stayed at the Marriott hotel and if you stayed at international hotels you know nights, rooms and breakfasts are all the same, even in Saudi Arabia. Ok except for the dress code of the guests than maybe.

IMG_2623

The Dutch Embassy booked the hotel for six days instead of seven so I had an option for the seventh day.

On my third day in Saudi Arabia I met Elske on her first day at the Dutch Embassy. After my presentation on Creative Thinking at the Glowork Event on Women Empowement we quickly shared stories, dreams and challenges.

IMG_2633

I showed her our 40 year old VW T2 and she showed me her and Jules Toyota Landcruiser.

IMG_2609

DSC_0052

Normally I don’t have very long conversations about cars with women but I think we could have talked for hours about our cars and the places they brought us. “If you like you can join us on Friday?” Elske said after 3 minutes. “Really?”

“Really!”

So Friday they picked me up and after the best falafel in Riyadh we left to join their outdoor friends.

Their Toyota Landcruiser took us to a stunning wadi called Al-Ammariya

DSC_0277

“Welcome to the 1000 stars hotel” Elske said and gave me the stretcher in a bag. “Find yourself an nice spot to look at the stars tonight.”

DSC_0056

The sundowners on the balcony of the 1000 star Al-Ammariya Hotel were the best I ever had, dinner and the snacks that came from all directions were fabulous but the ceiling of the 1000 star Al-Ammariya Hotel was beyond expectations.

The shooting star I saw and the wish I had unfortunately was not met, my wife was still in Holland. During the night I normally grap my phone to check the time now I just checked the stars and started counting 1000, 999, 998 zzzzzzzzzzz

A light warm breeze touched my cheek and curled up the corners of my dry mouth.

That was the only thing missing. Water. After 5 minutes staring into the sunrise I took my shoes and checked them for insects. And what was next to my shoes? A bottle of water Jules had put there when he went to bed.

After six days in the Marriott Saudi Arabia would not be on my on my list to visit again but one night in the 1000 star Al-Ammariya Hotel I want to come back…..with my wife. Thanks Elske, Jules and the rest.

DSC_0200

 

 

Pogoën in Brugge

11 jun

POGOENINBRUGGE.001

Gisteren had ik kunnen schrijven maar deed het niet want na mijn bezoek aan Hermanus in de Langestraat 51-53 in Brugge, MOEST ik, eenmaal thuis, even motor rijden. Schermafbeelding 2018-06-11 om 05.28.55

De Triumph voor de deur is van hem en die in de winkel van haar en zij zijn van elkaar. Zij doet de koffie en hij de kleding. Twee winkels naast elkaar aan de achterkant met elkaar verbonden. De koffie was erg goed en ik ontdekte er Wrenchmonkees, een Deens kledingmerk gemaakt door en voor motorrijders/monteurs. Het deed me denken aan Stone Island.

Schermafbeelding 2018-06-11 om 05.38.38

Hij en zij hebben hun baan opgezegd en zelfs hun prachtige VW T1 verkocht om de winkel te starten en binnenkort gaan ze verhuizen naar net buiten de stad zodat mensen geen € 10 parkeergeld hoeven te betalen als ze ‘even’ een straffe bak koffie gaan halen. Wat ik knap gedaan vind, is dat ze met de koffiebar de balans hebben gevonden tussen stoer en huiselijk. Lichte kleuren en warme materialen voor de koffiekant, stoer en mannelijk voor de motorkant. En misschien wel het beste is dat ze net buiten het hele drukke centrum zitten waar je na 10 minuten of dood gereden wordt door een paardenkoets met filmende toeristen of je acuut zin krijgt om te gaan pogöen;

Pogo is een dans uitgevoerd op hardrock, metal, hardcore, ska en punk. Ook komt dit voor in de hardcore house, terrorcore en speedcore-scene.

De dans bestaat uit het in het rond, in de lucht en tegen elkaar aanspringen. Het werkwoord is pogoën. Afhankelijk van de ruigheid van de muziek wordt er regelmatig ook in het wilde weg geslagen en geschopt. Over het algemeen is het pogoën op ska het minst gewelddadig, dit komt het dichtst bij het originele pogoën; op zeer snelle, ruige hardcore, metal en punk, is het veel agressiever en pijnlijker, dit is pitten. Het veroorzaakt regelmatig blessures aan de voeten, tenen, hielen, achillespezen en kneuzingen vanwege valpartijen en het stevig raken van de mensen om de danser heen. Ook gebeurt het soms dat men per abuis iemand een forse elleboogstoot in het gezicht geeft.

Pogöen op het ritme van het hoefgetrappel van de paarden. Dan ben je zo van die 6,2 miljoen toeristen af.

Mocht je ooit van plan zijn een stad als Brugge (of Venetië) of welke toeristenstad te bezoeken, ga dan heel vroeg op. Zorg ervoor dat je om 7.00 op straat loopt. Dan zie je de stad tot leven komen en lijkt het wel of je op een filmset loopt. Zo waren we een keer in Venetië en liepen we om 7.15 ALLEEN op het San Marco plein.

Na de koffie en de croissant bij Hermanus vertrokken we op onze eigen fietsen naar Sanseveria; Bagels! Ik moest even wennen aan de eigenaar die ons op geheel eigen wijze van de zonder gereserveerd bordje gereserveerde tafel naar de grote tafel achterin de winkel verwees en al helemaal toen hij ons tussen neus en lippen door meldde dat de grote groep Amerikanen in het begin van de winkel hem ‘het bloed onder de nagels vandaan haalden’. Maar naar ons was ie heel vriendelijk en de bagels werkelijk fantastisch.  De live likes teller stond gisteren op:

likescounter

Toen ik net (14 uur later) op hun Facebook pagina keek waren daar twee bij gekomen.

Schermafbeelding 2018-06-11 om 06.26.45

Misschien toch iets minder hard werken, minder druk en meer humble zijn Bert.

Schermafbeelding 2018-06-11 om 06.29.57

Whatever. Mijn Like heb je.

 

 

 

Voor NoaH. Mijn Held.

1 nov

voornoahmijnheld.001

De lange reparatielijst van Jeroen bedraagt bijna € 2.000,-. Met de revisie en het transport loopt het aardig op. Ik moet denken aan mijn vriend Walter die ooit een Mercedes 280 restaureerde. Een leegloper. Ik moet het rationeel benaderen. Maar dat is natuurlijk een illusie. Een auto waar zoveel emotie inzit kun je niet rationeel bekijken. De bus is in Nederland om nieuwe herinneringen te maken. Ik droom ervan om de reis van Julio Cortazar en Carol Dunlop over te doen. Alle 62 parkeerplaatsen tussen Parijs en Marseille in een maand bezoeken en onderzoeken. Ik droom van vakanties in Zeeland, vuurtje maken naast de bus en met de geur van vuur en vlees achterin de bus klimmen. Ik droom ervan samen met Tamara, Noëlle en NoaH een safari te doen in Beekse Bergen. Dat is maar een uurtje rijden. En ik droom ervan om samen met de Jeroen de bus in top conditie te brengen. Vandaag is het 1 november en er is al heel veel aan de bus vernieuwd. De afgelopen dagen zijn er onderdelen uit Engeland, Duitsland en Nederland binnen gekomen. Straks rijd ik naar Jeroen om de nieuwe kachelpotten en toebehoren te brengen. Rijdend in Zuid Afrika was een kachel minder hard nodig dan hier. Maar hier moet er voor de APK lucht op de ruiten te regelen zijn. Een goedkope of dure (€ 1.100) originele oplossing? Jeroen en ik zijn het er zonder het naar elkaar uit te spreken over eens. Origineel houden. Het einde van de tunnel is in zicht……met de nieuwe Europese koplampen.

Wel jammer dat ik straks mijn Zuid Afrikaanse kenteken niet meer heb: CO 2121

Ben benieuwd wat mijn nieuwe kenteken wordt.

Dit verhaal schrijvend kwam ik er achter dat ik het achteraf beschrijven van mijn avonturen met de bus heel interessant en leerzaam vond. Alsof ik elke ochtend in een soort tijdmachine sprong die aangestuurd werd door mijn gedachten en het toetsenbord van mijn PowerBook. Springend door de tijd kiezend en beschrijvend wat ik interessant en relevant vond. Geïnspireerd door Julio Cortazar en Carol Dunlop probeerde ik kleine details uitvoering beeldend te beschrijven. Iets waar ik veel plezier aan beleefde. Maar na bijna 3 maanden bijna elke ochtend schrijven was een moment dat ik ‘er klaar mee was’. Dat werd overigens ook gevoed doordat ik de ontwerpen die ik op de Dutch Design Week in Eindhoven zag en wilde beschrijven en delen. Door de interventie van Blanka, die precies beschreef hoe ze zich voelde door mijn abrupte eind, heb ik deze reis kunnen afmaken zoals het heurt.

Ik maak voor de laatste keer een pdf met het hele verhaal en voeg daar een pagina aan het begin aan toe waar met grote letters staat:

Voor NoaH.

Mijn Held.

Het hele avontuur van de bus en mij download je hier: NOLTEEVWT2

En hier de soundtrack van het mijn Book of Dreams:

%d bloggers liken dit: