Archive | reizen RSS feed for this section

Rewind, klik.

25 okt

rewindklik.001

‘oh wat jammer dat het einde ineens in een stroomversnelling afloopt’ schreef Blanka gisteren als reactie op mijn laatste verhaal van mij en de bus. Blanka is muzikant en weet hoe het voelt om op het podium applaus in ontvangst te mogen nemen. Ik weet niet of zij na een applaus en roep om meer wel eens heeft besloten om nog een toegift te geven. En aangezien ik tijdens het beschrijven van mijn avonturen met de bus regelmatig dacht aan het feit dat ik met tijd aan het spelen was, spoel ik vandaag nog even terug. Voor Blanka.

De overval, de problemen met de bus, de kwaliteit van de ‘specialisten’, de waardestijging van de bus in Europa, het mislukken van de droom om met de bus naar Addo te gaan en de wil om met hem in het veilige Nederland en Europa te rijden, hebben me doen besluiten de bus naar Nederland te vervoeren. Een aantal weken geleden had ik al twee bedrijven aangeschreven die ik op aanraden van een vriend in Zuid Afrika had gekregen. Geen reactie. Om een lang verhaal kort te maken (vind je niet erg Blanka. Tenzij je een auto uit Zuid Afrika wilt exporteren) was er een bedrijf die binnen 12 uur reageerde op de vraag wat de kosten/mogelijkheden zijn van export naar Europa. Zij waren daarbij ook nog eens de goedkoopste en na een telefoontje met degene die me gemaild had besloot ik figuurlijk met hun in zee te gaan. Letterlijk had ik liever dat de bus op zee bleef. De bus zou ik de dinsdag nadat we zondag Tamara en Noëlle weggebracht hadden naar Belville de container in kunnen rijden. Belville is een buitenwijk ten zuiden van Kaapstad, zo’n 20 kilometer. Maar zover is het nog niet.

Rewind.

Vandaag is NoaH jarig. Vanochtend hebben we hem met zijn drieën wakker gezongen in de B&B in Calitzdorp. Het dorpje waar de avonturen met de bus waren begonnen. Dat was 13 jaar geleden. NoaH was toen 8. Nu 21. Over tijdmachines gesproken. Ik zie hem nog in zijn Zuid Afrikaanse schooluniform bij school uit de bus stappen, snel Shep (onze hond) nog even een knuffel gevend. Nu staat de dezelfde bus op de oprit van Liesbeth en Frans. Er omheen al onze bagage en (reserve)onderdelen van de bus. Alles moet in de koffers. Niets gaat in de bus. Alles wat niet in de bus hoort moet je namelijk opgeven. En om vragen te voorkomen lijkt me dat geen goed idee. Na een laatste kop heeeeeeeeeele goede espresso van mijn vader, gezang, taart en boterkoek zijn we klaar voor de laatste etappe van onze ‘logistieke nachtmerrie’ zoals mijn vader dat met een grijns op zijn gezicht zo mooi verwoordde. Nog maar vier dagen geleden haalde we Noëlle op in Kaapstad. 1.600 kilometer later in de Ford Ranger zijn we klaar voor de laatste 200 kilometer met zijn vieren in de bus. Ik denk niet dat ze ooit zoveel heeft gezeten. Ze is letterlijk van de vliegtuigstoel op de achterbank geland.

Daar staan we dan. Met zijn zevenen op de oprit. Als de bus handen had gehad had ik hem ook gevraagd in de kring te komen staan. Nu kijkt hij met zijn olijke ogen toe hoe wij met zijn zessen hand in hand in een kring staan. Met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen kan ik niet veel meer uitbrengen dan ‘Dank jullie wel voor Alles’ om er aan toe te voegen hoe onze gezins ‘One’ werkt. We doen hem nu met Liesbeth en Frans erbij. We maken de cirkel kleiner totdat we met onze lijven tegen elkaar staan. Mijn vader begint met een lage “One” die hij aanhoudt, dan Liesbeth, Tamara, Noëlle, NoaH en als laatste ik. ‘Wannnnnnnnnnnnnnnnnnn’ resoneert in de Zuid Afrikaanse winterzon. De bus staat erbij en kijkt er naar. Hij is er weer bij.

In de binnenspiegel zie ik Liesbeth en Frans langzaam zwaaiend kleiner worden. Voor het eerst mis ik de claxon echt. We zijn weer onderweg. In de bus.

IMG_2620

Op weg naar Century City. Een grote mall net buiten Kaapstad waar we hamburgers gaan halen voor NoaH’s verjaardag. Hij moet natuurlijk wel aan zijn ‘1 burger per dag’ gemiddelde blijven.

Ik parkeer de bus met de ‘HAPPY’ verjaardagsslinger op de achterruit op het parkeerdek van de mall.

IMG_3595

Twee uur later vieren we NoaH’s verjaardag achter de bus met burgers en cola. Weer een memorabele herinnering waar de bus ons bracht en bij is. Een geconditioneerde, opkomende drang om eea vast te leggen op mijn iPhone 7 Plus wordt verstoord door het ontbreken van mijn oogappel. Voor het eerst in jaren heb ik al drie weken geen mobiel meer. Het niet kunnen maken van een foto maakt het dat er nog meer ben. In het NU. Met elkaar. Ik kijk naar wat ik vast wil leggen en knijp als de sluiter van mijn spiegelreflex even mijn ogen dicht.

Klik.

IMG_7314

WV

24 okt
wordtvervolgd.003

Riaan Bosch, 2004

Aan het eind van de middag komen we met zijn vieren in de bus aan in Montagu. Noelle heeft er een lange reis op zitten. Het is haar niet aan te zien. Ze is prachtig. Zittend aan het hoofd van de tafel in het restaurant in Montagu prijs ik mij gelukkig en opgelucht. Twee uur geleden lag ik nog in bed. Het leek alsof mijn lijf tegen me zei “OK de bus en jij hebben het gehaald. De familie is bij elkaar maar is het nu wel zo verstandig om met de bus helemaal naar Addo te rijden morgenvroeg.” Het dilemma maakte me letterlijk draaierig en liggend op bed viel ik in een eindeloos diepe put als ik mijn ogen dicht deed, dus bleef ik naar het plafond staren in de halfdonkere kamer. Ik pakte de stalen kogel van de oude homokineet waar ik al heel de dag mee in mijn linkerzak had rondgelopen en legde hem in het midden van mijn handpalm op het bed naast mijn heup/bovenbeen in een soort van ‘geef me een teken’ ritueel. Ik ben gewend met aandacht te ademen, wat ik deed, gecombineerd met een mentale focus op de kogel in mijn linkerhand. Langzaam begon mijn linkerpols vervelend aan te voelen. Alsof iemand hard op mijn slagader drukte. Allemaal heel toevallig? Maar daar liggend na wat er allemaal gebeurd was ook een beetje scary. Was dit het teken? En wat betekende het? Het was uiteindelijk de kogel van het onderdeel dat gisteren vervangen was. Of was het het teken dat ik het aanbod van Frans en Liesbeth moest aannemen en met de Ford Ranger naar Addo moest gaan. Ik pakte de kogel met mijn rechterhand en legde hem daarin. Precies zoals in mijn linker waarvan de pijn langzaam wegtrok. Illusie? Maar ik voelde het toch. Buiten was het inmiddels donker. De kamer ook. Door de verplaatsing van de kogel moest ik mijn aandacht weer opnieuw richten. Naar mijn ademhaling en de kogel in mijn rechterhand. Zou ik de pijn ook in mijn rechterhand gaan voelen? De pijn kwam niet. Ook geen druk. Langzaam voelde ik me rustig worden en blies ik met elke uitademing mijn stress uit. Ik voelde de kogel in mijn rechterhand meebewegen op het ritme van mijn ademhaling. En toen gebeurde het. In een korte, heftige, spastische beweging van mijn rechter pols lanceerde ik de kogel tussen mijn hand en mijn lichaam gevolgd door mijn als in een nachtmerrie gelanceerde lijf. Rechtop in bed. Dit was het teken. In het donker zocht ik de kogel, sprong uit bed en liep naar het tafeltje waar sinds gistermiddag de oude homokineet in de verpakking van de nieuwe lag. Ik smeet de kogel erin en zette de verpakking buiten op de stoep.

De kogel vertegenwoordigde al het slechte van de bus en iedereen die daar een rol in gespeeld had, inclusief mezelf. De droom om 13 jaar later met zijn vieren naar Addo Elephant park te rijden was uit.

Dit verhaal ook. Na een geweldige trip naar Addo in de Ford komen we op NoaH 21ste verjaardag terug in Montagu om de Ford weer voor de bus in te ruilen en naar onze vrienden in Campsbay te rijden. Morgen vertrekken Tamara en Noëlle weer naar Nederland. NoaH en ik blijven nog een paar dagen. Wij moeten nog wat regelen. De bus gaat in een container en komt over 3 weken aan in Rotterdam om nieuwe memorabele herinneringen te maken in Europa.

wordtvervolgd.002

 

Ps

Wil je het hele verhaal lezen van mijn avonturen met de VW bus in Zuid Afrika. Download het hier. Gratis: NOLTEEVWT2

Looking Back

23 okt

lookingback.001

Vandaag heeft de bus zich bijna 400 kilometer keurig gedragen en de rit van Kaapstad naar Montagu was als een tijdmachine. Een tijdmachine op vier wielen die memorabele herinneringen produceert. Dan en Chip Heath benoemen in hun boek ‘The Power of Moments’ vier karakteristieken van dit soort momenten.

Elevation. Rijdend in de bus voel ik me letterlijk opgelicht. En daarmee bedoel ik het gevoel dat ik krijg als ik de bus in stap en er in rijd. Ik wordt een beetje lichter. Ik neem alles een beetje lichter. Een feestje.

Pride. Ik ben er trots op dat we dit als familie, kunnen, doen. Zeker in 2004 toen menig vriend en vijand zo zijn/haar bedenkingen had toen we besloten met zijn vieren een half jaar naar Zuid Afrika te gaan. De bus staat symbool voor het gevoel dat je het lef hebt om iets anders te doen.

Connection. Verbinding. Letterlijk verbindt de bus veel memorabele herinneringen die we in Zuid Afrika maakten. Van slapen op het strand in Tietiesbaai, Bobbejanen op de weg vanuit George, Olifanten in Addo, met onze hond Shep naar school, boodschappen halen in Oudtshoorn……de lijst is te lang en in alle gevallen bracht de bus ons daar. En verbinding staat ook voor het feit dat het ons als gezin verbind. In de bus zijn we misschien wel het meest een hecht gezin, verbonden.

Insight. Inzicht. Met zijn vieren in de bus realiseer ik me des te meer dat ons gezin het belangrijkste is wat er is. Het gevoel dat we nergens naar toe hoeven zolang we maar met zijn vieren in de bus zitten.

Met zijn vieren in Zuid Afrika is een aaneenschakeling van memorabele momenten mede mogelijk gemaakt door die 38 jarige, twee liter, luchtgekoelde, ex bejaarden rondrijdende Volkswagenbus. A Memorable Memory Maker.

Met dit als soundtrack:

Yeah
Lookin’ back on the track for a little green bag
Got to find just a kind or losin’ my mind
Out of sight in the night, out of sight in the day

Lookin’ back on the track gonna do it my way
Out of sight in the night, out of sight in the day
Lookin’ back on the track gonna do it my way
Lookin’ back

Lookin’ for some happiness
But there is so a loneliness to find
Turn to the left turn to the right
Lookin’ upstairs lookin’ behind

Lookin’ for some happiness
But there is so a loneliness to find
Turn to the left turn to the right
Lookin’ upstairs lookin’ behind

Lookin’ back on the track for a little green bag
Got to find just a kind or losin’ my mind
Out of sight in the night, out sight in the day
Lookin’ back on the track gonna do it my way

Lookin’ back…

 

3 + 1 = ONE.

22 okt

3plus1isone.001

Binnen 600 kilometer was het vet van de homokineet op miraculeuze verdwenen. De specialist in Worchester liet me de slijtage zien die het tikken veroorzaakte. Als je nagaat wat er allemaal kapot kan gaan aan een auto kun je maar niets van auto’s weten, zoals ik eerst. Of alles maar dan ook alles zelf kunnen fixen. Maar voor een goed gelovige met een beetje kennis, ben je aan de goden overgeleverd. Achteraf had ik moeten vragen hoe het kon dat het vet kon ontsnappen. Nu was ik blij dat het weer gefikst was en reden NoaH, Tamara en ik vanochtend (dinsdag) vroeg met de bus richting het vliegveld in Kaapstad om daar Noëlle op te halen. Noëlle heeft haar ticket gewijzigd omdat ze een nieuwe baan heeft in Rotterdam. Resultaat; ze moet zondag alweer terug. Vandaag is de laatste proeve van bekwaamheid van de bus en mij. Vandaag besluit ik of we morgenvroeg met de bus naar Addo Elephant Park rijden, ruim 600 kilometer ten Noord Oosten van Montagu. Frans en Liesbeth hebben aangeboden om de Ford Ranger te lenen. Voorlopig is dat geen optie. Deze hele trip heeft als einddoel Addo, met de bus, zoals 14 jaar geleden. Ik heb er al mijn spaargeld in gestopt en bijna mijn leven voor gegeven. Addo here we come. Maar eerste Noëlle in Kaapstad ophalen. Voor de vierde keer deze vakantie tanken we bij het winderige Shellstation in het dal net buiten Worchester. Tijdens de koffiebreak haal ik de stalen kogel die ik uit de oude homokineet heb gehaald uit mijn broekzak. De kogel staat voor mij symbool voor dat alles bij een auto draait om het geheel en als er maar een onderdeeltje stuk gaat dat geheel niet meer werkt. De kogel staat voor mij ook symbool voor het startschot van mij als monteur.

Toch voel ik me heel de dag al niet OK. Ik ben licht in mijn hoofd en heb het gevoel dat ik elk moment flauw kan vallen. Ik stop de grijze kogel terug in mijn rechterzak en we lopen terug naar de bus.

De bus rijdt beter dan ooit. Ik ben kritischer dan ooit. Al mijn zintuigen staan op scherp. Voelt de bus goed? Ruikt ie goed? Is het geluid OK? Ik open de motorklep en kijk of alles er goed uit ziet. Prima. Ik sla de motorklep dicht en werp een laatste goedkeurende blik op de twee nieuwe gisteren aangebrachte stickers naast de nummerplaat; die van ZA en Montagu R62. Als we de Huguenottunnel uitkomen regent het harder dan ervoor. Jammer voor Noëlle dat het weer zo slecht is. Probleemloos rijden we over de natte N2 en trekken een dik regenspoor dat mijn achterliggers in mijn binnenspiegel doen verdwijnen. Het regent hard en ik minder vaart. Max 90 kilometer per uur. We zijn bijna bij afslag 16. “Hier was het NoaH” ik steek mijn linkerhand op en we geven elkaar een high five die eindigt in een ferme handdruk. Met NoaH klopt deze altijd. Zijn handen zijn ongeveer net zo groot als die van mij en onze oog hand coördinatie lijken een te zijn als de handen zich een weg zoeken en elkaar raken. Zelfs met links.

Ik parkeer de bus op kort parkeren in de parkeergarage en we lopen met zijn drieën naar international arrivals. We zijn op tijd. Noëlle is net geland en we verwachten haar over een minuut of twintig. Dat worden er dertig en als de laatste mensen door de gate zijn gekomen duurt het eindeloos voordat Noëlle eindelijk door de gate komt. Met twee beveiligers aan elke zijde. We lopen verbaasd op haar af en ze zegt dat we haar niet mogen aanraken. Niet mogen aanraken? Wat is er aan de hand? Denken ze dat ze een rare ziekte heeft? Hebben ze iets in haar koffer gevonden of zijn ze bang dat wij ze iets zullen geven? Wat is dit? Het huilen staat Noëlle dichter dan het lachen en praatverbod of niet ik wil weten wat er aan de hand is. De ene beveiliger wil doorlopen maar de tweede is bereid toelichting te geven. Noëlle blijkt jaren geleden te laat uit Zuid Afrika te zijn vertrokken. Degene die die boete had moeten betalen, heeft dat of nooit gedaan of wel en is niet goed geregisterd. De R 1.500 moet in ieder geval direct betaald worden. Door Noëlle. Met zijn drieën lopen ze richting pinautomaat ons drieën verbijsterd achterlatend. Het ophalen van vrouwelijke familieleden gaat NoaH en mij slecht af. Maar als we met zijn vieren op de bus aflopen is Noëlle’s ontwapenende “Ahhhhhh het busje” het officiële startschot voor onze vakregenboog.jpgantie.

regenboogneus.jpg

Onderweg klaart het op en wijst de regenboog ons de weg. De pot met goud is inmiddels leeg maar de kleuren van de regenboog werken als een turbo op onze twee liter luchtgekoelde Flower Power bus en het gemoed van zijn passagiers.

IMG_0826

nuynoelle.jpg

We stoppen in Nuy voor een verlate lunch. Het op een heuvel gelegen restaurant bied een prachtig uitzicht over de wijngaarden. Noëlle is geland. We zijn weer compleet.

Montagu here we come.

Again.

CAREL &COr

21 okt

carelco.001

De terugweg naar Montagu vanuit Hermanus is er een zonder technische problemen. Ik heb een snelheid gevonden waarbij motor en carrosserie een soort tegengeluid produceren zodat het getik onhoorbaar wordt. Ik weet dat het er nog is maar ik heb het auditief weggemoffeld. Als een koffievlek op je nieuwe broek waar je op het moment even niets aan kunt doen en er dus je hand maar oplegt zodat ie niet meer zichtbaar is. Met de hoopvolle onrealistische gedachte dat als je straks je hand weghaalt de vlek weg is. Ik lijk Tommy Cooper wel. Weer een truc mislukt.

De laatste haakse bocht naar links, Swanepoelstreet in Montagu.

Tik, tik, tik, tik……de vlek zit er nog.

Tik, tik, tik, tik, tik, tik…..een vierwielige tijdbom die elke moment kan ontploffen.

Het is zaterdag en laat de bus even voor wat ie is. Ik gedraag me als een kat die zijn baasje negeert nadat ie een paar dagen weg geweest is. De metafoor geeft al aan wie hier de baas is. De rollen lijken omgedraaid. De bus is er niet voor mij, ik ben er voor de bus. Ik lijk wel getikt.

In de avond hoor ik mijn vader met zijn zus (tante Lien) in Nederland Skypen en vraag of ik straks haar man, oom Carel, kan spreken. Met oom Carel heb ik een bijzondere band, een klik. Hij houd net als ik van techniek met een groot verschil dat hij handig is. Echt handig. Hij heeft een achtergrond in de autotechniek en maakte op een gegeven moment een switch richting schade expert. Maar voor die tijd kocht hij in zijn vrije tijd Volkswagen motorblokken en repareerde die in het onderhuis in de Transvaalstraat in Dordrecht. Hij vertelde me dat hij daar een opstelling had gemaakt waar hij de gereviseerde blokken kon testen, lees laten lopen. Met een startmotor op een werkbank startte hij de motor en vulde het onderhuis zich met de uitlaatgassen van het luchtgekoelde motorblok. Niet helemaal Arbo proof vermoed ik zo en ook mijn tante een verdieping hoger zal er zo haar bedenkingen bij gehad hebben. Zeker toen die keer dat de andere zus van mijn vader (tante Nel) bij tante Lien in de woonkamer voor haar wekelijkse kapbeurt onder de droogkap zat en de uitlaatgassen haar neusgaten binnendrongen denkende dat haar haar in de fik stond. Oom Carel was zich van geen kwaad bewust en gaf nog een keer gas waarop tante Nel onder haar droogkap vandaan sprong om tot de conclusie te komen dat het niet haar haar was maar de uitlaatgassen van een gereviseerd 1200 cc Volkswagenblok die zichtbaar tussen de naden van de houten vloer de huiskamer binnendrongen.

Ik weet niet of tante Nel daarna ooit nog onder de droogkap in de Transvaalstraat heeft gezeten. Of dat oom Carel zijn lucratieve VW revisie handel nog heeft voortgezet. Er gebeuren soms vreemde dingen in een familie. Mijn tante Nel is inmiddels in de tachtig. Haar haar zit nog steeds keurig. En mijn oom Carel? Die woont in een mooi huis in Haamstede zonder onderhuis met een verbouwde garage waarin geen auto past maar wel een gereviseerde Wurlitzer. Die produceert hele andere geluiden dan VW blokken. Geluiden die tante Lien ook kan waarderen.

Mijn Skypeconsult met oom Carel bevestigt mijn vermoeden. De linker aandrijfas. Ik duik onder de bus en bekijk de door Andreno vernieuwde aandrijfassen. Ik beweeg ze om te kijken of ze speling hebben en knijp in de rubberen hoezen waarop bij het linker wiel lucht hoorbaar uit de hoes komt. Die is lek. Online zoek ik een instructiefilmpje voor het vervangen van de homokineet, het deel van de aandrijfas dat de as met versnellingsbak en wiel verbindt. Daar leer ik dat de rubber hoes gevuld wordt met vet. Veel vet. Met een lek rubber loopt dat eruit, denk ik zo. Ik besluit maandag vroeg naar Chris te rijden en hem mijn diagnose voor te leggen. Hij bevestigt mijn diagnose en ondanks dat daarmee het euvel nog niet verholpen is voelt dat als een technische doorbraak. In de toekomst kan ik een dit tikkende geluid verklaren. Maken is nog even een stap te ver. Ook voor Chris. Die heeft geen tijd maar geeft me het nummer van een specialist in Worchester. Ik bel hem op en vraag of hij het onderdeel en tijd heeft. Een dubbel Ja doen NoaH en ik in de bus springen om er om 12.10 weer uit te springen. Vier uur later parkeren we zonder getik de bus weer in Montagu.

Bedankt oom Carel, Chris, aandrijfasspecialist in Worchester, Google en Youtube.

De bus klinkt als een klok.

Zonder getik.

Far Far away.

19 okt

farfaraway.001

We laten ons niet gek maken en besluiten het getik van de motor in de gaten te houden en verder te rijden. Als het erger wordt maken we nieuwe plannen. We vervolgen onze weg en starend langs de kustweg houd ik de bus op koers als een zeilschip op volle woeste zee. De harde wind duwt als de pestkop van de klas met onregelmatige intervals de bus naar rechts en dan weer naar links. Het harde werken leidt af van het getik. Langzaam verstijven mijn nekspieren en schouders. Is het van de stress? Van mijn vrouw leerde ik dat er drie soorten stress zijn; emotioneel, lichamelijke en chemische. Ik denk dat ik inmiddels tegen een overdosis stress aanzit met te hoge levels op alle drie de niveaus. Schelpen zoeken met de wind in de haren en de zoute zeelucht in de neus lijkt de beste en dichtstbijzijnde behandeling. Ik neem de afslag richting de oceaan en parkeer de bus op een prachtige plek met uitzicht op de schuimkoppende branding.

IMG_2198.JPG

Tamara en NoaH springen als twee veel te lang in de auto gezeten hebbende puppies de bus uit en spoeden zich richting Schelpenparadijs. De bus houdt mij nog als vastgenageld op de bruine nepleren stoel en ik sluit mijn ogen en focus op mijn ademhaling. Met mijn ogen dicht hoor ik de wind beter en langzaam vult de bus zich met zilte zeelucht die zich mengt met de geur van benzine en biltong. Mijn machinekamer komt langzaam bijna tot stilstand en als ik mijn ogen weer open doe kost het me moeite Tamara en NoaH te ontdekken op het strand tussen de rotsblokken. Ik ontdek Tamara als eerste. Gecamoufleerd tegen de met zeewier bedekte rots zit ze gehurkt haar vondst te inspecteren. NoaH is nergens te zien.

Ik besef me dat de bus het middel is om híer te komen en problemen pas problemen zijn als het problemen zijn.

Achter de wolken schijnt de zon.

IMG_2202

NoaH is als eerste boven en terug bij de bus. Tamara vult haar schatkist nog tot de rand.

“Is het nog ver naar Montagu?” vraagt NoaH.

Far far away. Zo’n 150 kilometer.

GetikT

18 okt

getikt.001

Na twintig lange minuten komt NoaH met de kleine beveiliger in het grote pak in zijn schaduw richting de bus lopen. De uitdrukking op het vriendelijke gezicht van de beveiliger interpreteer ik als ‘alsjeblieft, hier heb je je puppie terug’. Ik vraag hem of hij wat water en wat fruit wil, wat hij dankbaar in ontvangst neemt. We nemen afscheid van hem en ik schaam me dat ik zo achterdochtig ben geweest. De overval heeft mijn vertrouwen in de medemens geen goed gedaan. Daarentegen is het vertrouwen in de bus groter dan ooit. Zonder problemen start ik de bus. Tamara naast me en NoaH in het midden op de voorste achterbank. In de binnenspiegel zie ik zijn nieuwe shirt pas goed. De drie Adidas strepen van zijn nieuwe shirt zitten er op genaaid. Mooi. Ik vertel NoaH het verhaal van de campagne van Adidas waarbij je als fan je naam op het shirt van de captain van de All blacks kon zetten. Online kon je je naam invoeren die vervolgens met nanotechnologie op een draad werden gelaserd waarmee het shirt van de captain werd gemaakt. Impossible is nothing. Wat een geweldige campagne was dat van Adidas.

We rijden met een 38 jarige watergekoelde Duitse Volkswagenbus het vliegveld van Kaapstad uit. Voor het eerst sinds jaren weer met zijn drieën. Volgende week met zijn vieren. Impossible is nothing.

Door het slechte weer besluiten we niet naar de A-frames in Tietiesbaai te gaan maar richting Hermanus om walvissen te spotten.

aframestieitiesbaai

De eerste keer dat we met de bus in Hermanus waren was dat met zijn vijven. In 2004. We hadden Tamara’s moeder opgehaald op het vliegveld en waren direct langs de kust doorgereden naar Hermanus. Ik parkeerde de bus, we stapten uit en liepen de hoek om waardoor we direct zicht op de oceaan hadden. En alsof het afgesproken was sprong er een walvis dichtbij de kust uit het water om met een geweldige plons weer op het water en in het water te verdwijnen. Het was de enige die dag. Nu waren we minder fortuinlijk. In het uit de rotsen gehouwen restaurant met uitzicht over de oceaan turen we om en om door de verrekijker. Ik kan uren turen. Dieren spotten is een vreemd fenomeen. De kans dat je een wild dier ziet bundelt ieder zintuig en brengt me in een meditatieve focus. De geur van mijn burger brengt me terug in het nu. Ik vraag NoaH de hoeveelste burger dit deze vakantie is. Ik vermoed dat het er meer zijn dan de dagen dat hij hier is. Hij ziet me denken en lacht zonder antwoord te geven. “Een Leeuw heeft vlees nodig.” zegt hij. Ik lach. Volgende week wordt hij 21. Kleine leeuwtjes worden groot.

We lopen terug naar de bus en rijden Hermanus uit. Ik twijfel of ik bij de benzinepomp ga tanken en schudt deze twijfel nee schuddend weg. Natuurlijk ga ik tanken. Wie weet wanneer de volgende pomp komt. Ik stap uit, geef de tankdopsleutel aan de pompbediende en check de bandenspanning. Ik peil de olie en controleer of de nieuwe bobine en de kabel goed vast zitten. Alles ziet er goed uit. Ik noteer het aantal liter en de kilometers; 1 ; 6,8

De stevige tegenwind hebben een negatieve invloed op het verbruik. Bedenk ik als reden. We zijn ook met meer mensen en spullen nu, vul ik in gedachten aan. Ik tel 350 (50 liter X (1 op 6)) bij de kilometerstand op en start de bus. Probleemloos. De kilometerapp op Tamara’s telefoon houd me aan de snelheid. Met de oude motor was het makkelijker; gewoon altijd vol gas. Met de nieuwe gereviseerde motor houd ik gas over en is de kilometerapp nauwkeuriger dan de zich als een heen en weer bewegende VU meter gedragende kilometerteller van de bus.

We naderen een kruispunt en sta als eerste stil. Ik trek op met de richtingaanwijzer naar rechts en geef gas. Ik hoor een nieuw geluid in de bus. Een getik. Ik vraag aan Tamara en NoaH of ze het ook horen. Ze horen het ook. Het lijkt harder als ik naar rechts stuur en gas geef. Ik vraag NoaH of hij op de achterste bank wil luisteren waar het geluid vandaan komt. Hij bevestigt wat ik dacht te horen. Linksachter.

We zijn inmiddels op een tweebaans weg beland tussen Hermanus en Gansbaai. Zo’n eindeloos lange rechte weg die kilometers door het glooiende landschap snijdt. Het is grauw en grijs. Het waait hard. Ik zet de bus langs de kant. Ik zie ze niet vliegen maar word wel getikt. Is het een lager? Kunnen we verder?

 

MOTHERFUCKKKKKKKKKKERSSSSSST

17 okt

motherfuckerssssssst.001

Vandaag om 13.00 halen Tamara en ik NoaH op op het vliegveld van Kaapstad. Daar levert hij de huurauto in waarmee hij de afgelopen 9 dagen samen met zijn vriend Brent de Westkaap heeft verkend. Onderweg stop ik voor de derde keer deze maand bij het grote winderige Shell station net buiten Worchester net voor de Huguenottunnel en laat de bus voor de derde keer deze maand “vol asseblief” gooien. Ik noteer het aantal getankte liters en zet bovenaan de streep het aantal gereden kilometers: 1:7,2

Dit zijn van die momenten dat ik me afvraag of ik de bus nu wel of niet naar Nederland mee zal nemen. Toeren in Europa is dan een stuk veiliger maar een grotere aanslag op mijn portemonnee. Nederland is trouwens het duurst met € 1,62. Volgens de ANWB kan ik het best, qua benzineprijs naar Rusland; € 0,58. Ik weet niet of dat nu zo’n goed idee is. Met een Baby Blauwe Flower Power bus door Rusland toeren.

Misschien moet ik de bus toch maar hier laten. Hij heeft genoeg signalen afgegeven dat hij het Afrikaanse continent niet wil verlaten.

We naderen afslag 16 op de N2 en ik voel me een beetje zoals die ene keer dat ik Brainball speelde. Brainball is een spel dat je met zijn tweeën speelt, zittend tegenover elkaar met allebei een hoofdband om die meet hoe relaxed je bent. Het spel begint met het balletje precies in het midden dat van je af beweegt als je relaxter bent dan de ander. Degene die het meest relaxed is wint. Ben je minder relaxed dan de ander, komt het balletje op je af en moet je proberen meer te relaxen, wetende dat als je dat niet doet, je verliest.

Nu zat ik in de bus keihard te proberen relaxed te zijn terwijl ik afslag 16 dichterbij zag komen. Ik minder vaart en draai links de afslag op. In de bocht zeg ik “hier stond NoaH” en 60 meter verderop “en hier stond ik”. De neiging om mijn raam open te draaien, mijn middelvinger uit te steken en keihard MOTHERFUUUUUUUUUUUUUUCKERS te schreeuwen lach ik met een geforceerde glimlach weg en ik pak Tamara’s hand. “Ongelooflijk dat niemand gestopt is”, zegt ze.

Tien minuten later parkeert NoaH zijn huurdatsun naast de bus en omhelzen we elkaar langer dan normaal. Ik ben trots op mijn zoon. Hij is duidelijk blij ons weer te zien. In de familieomhelzing zie ik in mijn ooghoek een man in te groot pak aan komen lopen. Ik herken het GLS logo; een beveiliger. Staand naast NoaH is hij een kop kleiner en hij meldt ons dat we hier niet mogen parkeren. We leggen de situatie uit en hij biedt aan om met NoaH mee te rijden naar het huurauto inlever punt. Dat lijkt ons alle drie een prima idee. NoaH en de man lopen naar de huurauto en Tamara en ik terug richting bus. Onderweg bekruipt me een naar gevoel. Mijn zoon achter het stuur, die man in dat te grote pak, was het wel het echte GLS logo, wat als hij……..

Ik ren terug en open het linkerportier en vraag de man om zijn papieren. Met de vriendelijkste ogen beantwoordt hij mijn vraag met dat hij van de beveiliging is en hij wijst op het GLS logo. Ik kijk NoaH aan die naast de kleine beveiliger een reus lijkt in zijn nieuwe All Black Adidas T-shirt met zwarte strepen. NoaH knikt dat het OK is.

Het balletje is bijna bij me. Ik ga verliezen. Relax Cor.

Alles sal reg kom.

 

Diesel & Creme

16 okt

dieselcreme.001

Tussen Ashton en Montagu vindt groot onderhoud aan de weg plaats. De totale werkzaamheden gaan jaren duren. Het gevolg is dat de tweebaansweg tussen Montagu en Ashton kilometers lang tijdelijk eenbaans is. Daar wil je niet stilstaan. Als leek wordt mijn beperkte technische kennis aangevuld met nieuwe, door Daniel ontdekte, informatie. Een slechte bobinekabel is cruciaal voor een soepel lopende motor. Dat snap ik. Ik besluit op Daniel’s advies de kabel én bobine te vervangen. Eerst maar in Montagu geraken. Hortend en stotend en met het geluid van een duizendklapper komen we in Montagu aan. Het heerlijke brood van Oumeul verzacht de Volkswagen ellende. Een dag later vertrek ik vroeg naar Robertson en koop een nieuwe bobine en kabel en terug in Montagu vervang ik beide. De reparatie is eenvoudig maar voelt voor een leek als ik alsof ik voor het eerst zelfstandig een harttransplantatie doe onder het oog van dokter Barnard zelf. Zijn patient leefde slechts 18 dagen. Het is nu maandag 7 augustus. Als de bus het nog 18 dagen volhoudt ben ik tevreden. 23 augustus vertrek ik weer naar Nederland. Met of zonder bus.

Alle keren dat de bus problemen kreeg, waren na een uur, anderhalf uur rijden. Dus besluit ik een testrit te doen in de buurt van Montagu en vertrek dinsdag met Tamara en mijn vader richting Barrydale. Mijn Pa zetten we af op een plek waar hij op vetplanten gebied nog iets te ontdekken heeft. Tamara en ik rijden nog even door en spreken af bij ons favoriete tentje in Barrydale; Diesel & Creme.

dieselcremediesel-creme

Als de bus er weer mee zou stoppen zou hij geweldig goed passen in de entourage van Diesel &Creme. Maar de vervanging van zijn pacemaker en aorta hebben de bus duidelijk goed gedaan en zowel Tamara als ik zijn ervan overtuigd dat de bus beter rijdt en de bobine en kabel de oorzaak van alle ellende geweest moet zijn. De rekening van Arno van Wijck voor een nieuw contactslot blijft daarmee ongeopend en onbetaald in het dashboard kastje liggen. Na koffie en gebak vertrekken we weer richting Montagu en tank ik voor de zekerheid. ‘Tank ik’ in Zuid Afrika betekent dat je gewoon in je auto blijft zitten, je sleutel afgeeft en zegt “voll asseblief’. Met volle buikjes en een volle tank rijden we met laagstaande zon terug over de R62. De felle zon op de vuile en gekraste ruit belemmert elk zicht en ik moet denken aan de vijf wielrenners die verderop op de R62 in hun voorbereiding op de Cape Argus waren doodgereden door een vrachtwagen waarvan de chauffeur verblind was door de laagstaande zon. Ik stop en maak samen met Tamara de vooruit goed schoon. Nieuwe ruitenwissers zijn ook geen overbodige luxe. Misschien zelfs een nieuwe voorruit? Thuis in Montagu bevestigt ook mijn vader het slagen van de test. Ik probeer alle slechte ervaringen in mijn geheugen te wissen. Iedereen verdient een tweede kans. Of was het de derde? En wie geef ik die kans? Mezelf? De bus? Arno?

Morgen halen we NoaH op van het vliegveld in Kaapstad. Op de N2 afslag 16.

Vandaag ga ik vroeg naar bed.

Into the great wide open

14 okt

herewecome.001

Tamara en ik staan voor de ingang van wijngaard Viljoensdrift in Robertson. Ik heb net de verzekeringsmaatschappij mijn locatie, mijn polisnummer en het Zuid Afrikaanse mobiele nummer doorgegeven van de telefoon van Tamara waarvoor we eerder deze week een simkaart hebben gekocht. Aangezien ik vorige week net voor de overval niet bereikbaar was met mijn internationale telefoonnummer door het Systeem van de verzekeringsmaatschappij . Ik laat de dame van de verzekeringsmaatschappij Tamara Zuid Afrikaans mobiele nummer herhalen. Check dubbel check, check zodat we nu wel bereikbaar zijn en het sms bericht kunnen ontvangen met meer informatie over de hulpdienst.

We trekken de slaapmatjes uit de achterkant van de bus en maken het ons comfortabel in de heerlijke winterzon. In de verte zie ik een politie auto aankomen. Zou de verzekeringsmaatschappij dat gedaan hebben? Zouden ze bij mijn polis een aantekening gemaakt hebben van de overval van vorige week en geleerd van hun Unhuman Centered Design filosofie; Car First. People Later.

Tuurlijk niet, denk ik. Ik houd de politiewagen aan die duidelijk niet door Het Systeem van de verzekeringsmaatschappij gestuurd is. Ik vertel dat we vorige week gewapend zijn overvallen, dat we weer wachten op de takelwagen en willen dat hij bij ons blijft. De agent zegt dat hij onderweg is naar een melding op een boerderij maar hij dan direct terugkomt. Direct had ik beter door hem kunnen laten specificeren. Ik had hem moeten vragen hoe lang dat gaat duren. Met de dame naast hem in burgerkleding, frisdrank en zak chips vertrekt hij richting zijn melding. Ik pak de 50 centimeter grote dopsleutel voor het vervangen van de wielen en leg deze niet zichtbaar onder het matje waarop we naast de bus in het gras bij de ingang van Viljoensdrift liggen. Tegenover de ingang van de wijngaard staat een grote loods met een huis erbij. Liggend kan ik onder de Nissan Almera doorkijken en zie in de verte een man aankomen. Ik ga rechtop zitten en klem de dopsleutel onder het matje in mijn rechterhand. Tamara merkt mijn gespannen houding op ik vertel haar dat er iemand aan komt lopen. Hij blijkt dronken te zijn en doet er zeker twee keer zo lang over dan als hij in een rechte lijn op ons af was gelopen. Dronken of niet, als ie nog verder komt sla ik hem zijn hersens in. Op vijf meter gebied ik hem te stoppen waarop hij vraagt of “Boss boos is?”. Niet boos maar voorzichtig en vertel hem dat we vorige week zijn overvallen. Dus blijf. Als een gehoorzame hond gaat hij net op het asfalt op zijn hurken zitten en staart ons aan. De man slaat nog geen deuk in een pakje boter maar tocht voel ik me bedreigd. Twee rijke blanke gewapende toeristen op luxe slaapmatjes in de berm bij een wijngaard naast hun twee auto’s tegenover een dronken, ongewapende bruine jongeman. Een situatie in Zuid Afrika. In een week is er een hoop gebeurd in mijn hoofd. Na een paar eindeloze minuten staat de man op en loopt hij van ons weg. Aan de overkant loopt een jonge vrouw met kind op de arm en in de hand en waarschuwt ons voor hem. Hij loopt naar haar toe waarop zij direct op hem af loopt en hem met haar tas begint te slaan. Zijn poging om de tas te ontwijken komt ongeveer een minuut te laat. Het doet me denken aan Jules Deelder die ooit in een campagne voor Veilig Verkeer Nederland de effecten van drank op een circuit mocht aan tonen. Ladderzat was Deelder stapvoets over het circuit gereden daarbij de levensgrote poppen overrijdend in plaats van ontwijkend. Na het rondje werd hem gevraagd hoe het was gegaan. Prima had hij gezegd. Niets aan de hand.

In de verte loopt de jongedame met kinderen en tas stevig door op halve snelheid waggelend gevolgd door de dronkaard.

Na drie kwartier nog steeds geen takelwagen. De agent is ook in geen velden of wegen te zien. Ik bel de verzekeringsmaatschappij en vraag waar de takelwagen blijft. Of ik het sms-je niet heb ontvangen. Dat heb ik niet en vraag de dame om het nummer te controleren. Ze blijkt, ondanks dat ik het haar heb laten herhalen en heb gecontroleerd, het verkeerde nummer gedrukt te hebben. Of heeft Het Systeem dat gedaan? Ben ik in het laatste deel van die slechte serie beland? Ik zou nu extra willen betalen voor een happy end. Weer een half uur verstrijkt. Mijn vader weet inmiddels ook dat we weer pech hebben. Aan de overkant verschijnt een lange blanke man met een jongetje van een jaar of 5 op zijn arm. Hij heeft een vriendelijk gezicht en vraagt wat er aan de hand is. Ik laat de 50 centimeter grote dopsleutel los en schuif hem onzichtbaar onder het matje en loop op de man af. Het blijkt Daniel te zijn, farmmanager van Viljoensdrift. Met een glimlach kijkt hij naar de bus en ik leg hem de situatie uit waarop hij vraagt of hij mag kijken. Hij is een beachbuggy aan het bouwen. Met een luchtgekoelde Volkswagen motor. De slechte serie krijgt een compleet nieuwe wending en na een onderlinge Q&A vraagt Daniel mij de bus weer te starten. Hij blijft, nog altijd met zijn zoontje op de arm, achter de motor zitten. Bij de derde poging slaat de motor aan. Ik laat de motor lopen en vraag Daniel wat hij heeft gedaan. De bobinekabel maakte volgens hem slecht contact. Daniel geeft me zijn mobiele nummer voor als ik onderweg naar Montagu stil kom te staan. Ik bedank hem en hoor Tamara vragen of de takelwagen nog moet komen. Ze heeft de verzekeringmaatschappij aan de lijn. Cancel maar we gaan rijden.

In de verte zie ik Daniel en zijn zoon kleiner worden. Mijn vertrouwen dat we zo in Montagu zijn groeit. Mijn vertrouwen in Arno van Wijck krimpt. Het was dus niet het contactslot. Was het de bobinekabel? Daniel kon niet begrijpen dat bij een complete revisie dat oude kabeltje niet vernieuwd was. Ik ook niet. Ik begrijp veel dingen niet. Heel veel niet van auto’s en steeds meer van politie en verzekeringsmaatschappijen.

Montagu here we come.

Als we het halen.

%d bloggers liken dit: