Tag Archives: creativity

Zooooooo

11 mrt

Schermafbeelding 2017-03-11 om 10.06.57

Gisteren was ik weer in het Gemeentemuseum Den Haag. Ik had een afspraak met Irene Koel. Via meerdere contacten was ons aangeraden om elkaar te ontmoeten. En dat was een heerlijke ontmoeting. Dank Sikko en Sabine!

Maar wat het maakt het nu dat het inderdaad klikt. Dat wisten Sikko en Sabine al maar ik nog niet, en ze hadden het bij het rechte eind.

Een heerlijke ontmoeting is een eerlijke ontmoeting. Een ontmoeting waar je jezelf kunt zijn, je op je gemak voelt, je oprecht nieuwsgierig bent naar elkaar, je wordt bevestigd en verrast. Zo deelde ik een paar boeken waarvan Irene de schrijvers persoonlijk kende en mee had samengewerkt.

Het is moeilijk om een hoogtepunt aan te geven maar ik kreeg toch wel een hele grote glimlach op mijn gezicht toen Irene me het volgende verhaal vertelde. En voordat ik verder ga wil ik even dat je dit filmpje bekijkt. Het komt van de site van het bedrijf van Irene; The Zooooo.

Het is het meest briljante ‘bedrijfsfilmpje’ wat ik ooit gezien heb.

Het geeft prachtig weer wat The Zooooo doet. The Zoooo zorgt voor verandering op een speelse manier waardoor er groei ontstaat.

Dat sluit perfect aan bij  mijn geloof dat spel de krachtigste menselijk vaardigheid is voor verandering.

En het filmpje laat dit op een prachtige manier zien. Wat je echter niet ziet is wat Irene voorspelt als er besloten is met elkaar te spelen, te veranderen en te groeien. En dat is dat er een moment komt dat het helemaal niet leuk meer is. En dat dan ook uitgesproken wordt. Er komt een moment dat ze het allemaal niet zo leuk meer vinden. En Irene soms ook niet. En dat naar elkaar durven uit te spreken is voorwaarde voor echte verandering.  Want verandering is leuk want het is nieuw, geeft energie. Tot we ECHT moeten veranderen, voor het echie. Het feit dat je voorbereid bent op dat dat moment komt en de ruimte en veiligheid er is om dat met elkaar te delen, was voor mij de Wow! van de Week.

Ik ben fan.

Kijk vooral eens op de site van The Zooooo. Een bron van inspiratie. Heerlijk!

 

 

 

96.290 + 11 =6

9 mrt

96290plus11is6.001

 

 

 

Horse Force

8 mrt

HORCEFORCE.001

Nog een beetje misselijk na de taart van gisteren werd ik vanochtend wakker met het verhaal van de twee Russische kunstenaars Komar en Melamid die onderzoek deden naar welke kunst populair is. Ze vroegen mensen uit verschillende landen wat ze het liefst in schilderijen zagen.  Met de verzamelde data schilderden ze de nieuwe werken.  Het resultaat was schokkend. In bijna elk land wilde men een landschap, wat mensen en dieren op de voorgrond en voornamelijk blauw.

Achteraf zeiden de kunstenaars: “In looking for freedom, we found slavery.”

Wil je vernieuwing vraag mensen dan niet wat ze willen. Mensen willen namelijk een begrijpelijk betere versie van wat ze hebben. In het begin van het autotijdperk wilde mensen “a faster horse”

Maar misschien weet jij wel wat mensen willen en duw je ze een nieuwe toekomst in met met je Dark Force.

Stijlloos

7 mrt

STIJLLOOS.001

Goedemiddag Piet.

Dag Cor. Dat is lang geleden. En wat heb je daar achter je rug.

Haha. Jou ontgaat ook niets. In al onze gesprekken en dingen die ik over je heb gelezen, heb ik niet kunnen ontdekken of jij een zoetekauw bent. Maar op je verjaardag wil ik je toch kennis laten maken met een van mijn tradities.

Vertel. Ik ben dol op tradities.

Elk jaar eten wij op onze verjaardagen hazelnoot gebak van Brokking uit Dordrecht. We nemen ons dan altijd voor om ‘nog een stukje voor straks te bewaren’ iets wat nog nooit gelukt is.

Wat attent. Dan laat ik de goedbedoelde zoetigheid die ik net van een fan kreeg staan. Ik werd een beetje misselijk van die bruine lijnen.

mondriaantaart

Ik begrijp het Piet. Stijlloos.

 

tweehonderdvierentwintig tellen

6 mrt

344.001

Ik neem jullie even mee op mijn maandagmiddag cultuursafari.

Ik zag net Moonlight, de Oscarwinnende film van Berry Jenkins. Prachtige film. De mooiste zin uit de film is die van de drugsdealende hoofdpersoon die aan de jonge andere hoofdpersoon uitlegt wat een “flikker” is. Tijdens deze scene was het alsof ik aan tafel zat en het antwoord moest geven. De drugsdealer antwoordt:

“Een flikker is een woord dat wordt gebruikt om gays een rotgevoel te geven.”

Ik had het niet beter kunnen verwoorden.

Toen mijn zoon me net vroeg wat voor cijfer ik Moonlight gaf, antwoordde ik 8,2.

Maar misschien nog wel wat hoger. Maar misschien komt dat door het prachtige nummer onder de beelden van de van bovenaf geschoten op de snelweg rijdende hoofdpersoon.

Ik kende het nummer van Hable Con Ella, de film van Pedro Almodovar. Een van mijn favoriete soundtracks.

Ik dacht de youtube link te delen maar daar zitten beelden bij. Dus downloadde ik alleen het nummer.

Ogen dicht. Drie minuut vierenveertig.

 

Omgeduld

5 mrt

raarmaarwaar-001

Een aantal weken geleden volgde ik een training Visible Thinking in het Moco Museum:

moco_villa

Als je niet weet waar Moco is en je  bovenstaande foto bekijkt, heb je dan enig idee waar dit is?

Moco bevindt zich tussen het Rijks en Stedelijk museum op het Museumplein. De training werd verzorgd door Thinking Museum en het was mijn tweede kennismaking met Visible Thinking.

De training was twee dagen en ik was de enige man tussen 11 vrouwen. Ja er mag best wat meer testosteron in het kunsteducatieve domein. Enfin. De training was als volgt  opgebouwd; in de ochtend theorie en oefenen en in de middag naar het museum en zelf aan de slag. Donderdag het Rijks en vrijdag het Stedelijk. En dat werkte uitstekend. En vooral omdat ik me op een gegeven moment een zeer ongeduldige puber voelde op het moment dat we naar een foto moesten kijken.

A View from an Apartment 2004-5 by Jeff Wall born 1946

De foto werd geprojecteerd op de muur.

Mijn eerste reactie was, “ok een foto van een appartement met uitzicht op een haven. Zullen we nu lunchen?”

De gemiddelde kijktijd van 9 seconden die er naar kunst in een museum wordt gekeken, haalde ik niet eens. Bij lange na niet. Na 5 seconden had ik ik het al gezien.

Maar ik kreeg ruim 2 minuten de tijd om te kijken en op te schrijven ‘Wat je zag’. Ik was blij dat mijn mobiel in mijn tas zat want ik voelde een onbeheersbare drang om me online te verbergen. Ik bedacht me dat dit nu precies het gevoel moest zijn van menig museumbezoeker. Een ‘ik ben niet de enige’ gedachte verbond me met de grote groep ‘ongeduldigen’. Ik besloot me over te geven aan de opdracht en op te schrijven wat ik zag.

Vervolgens deelden we onze observaties met elkaar en werden ze centraal op een flip-over gezet. En het mooie was dat ik meer zag door de observaties van de anderen die andere dingen waren opgevallen. We waren inmiddels bijna 10 minuten aan het kijken en delen. Mijn ongeduld was omgezet in een oprechte nieuwsgierigheid naar wat ik allemaal nog meer kon ontdekken en wat de anderen zagen.

In het tweede deel van de Thinking Routine ‘See, Think, Wonder’ neem je een aantal minuten de tijd om na te denken en op te schrijven ‘Waar het over gaat?’ Ook hier weer eerst individueel om e.e.a. vervolgens weer met elkaar te delen. Individueel, samen. Listen, Silent. Eerst het Wat bekijken en dan pas het ‘Waar het over gaat’.

Door ook dit weer na elkaar in alle rust met elkaar te delen, leerde ik dat iedereen andere betekenissen aan de observaties gaf. Wat het kijken een enorme verdieping gaf en me leerde dat je dingen van meerdere kanten kunt bezien en daar dus andere betekenissen aan kunt geven.

De 10 seconden waren inmiddels 15 minuten geworden en ik was benieuwd naar wat de volgende stap zou zijn. De derde stap van deze routine was de vraag ‘Welke vragen zijn er nog overgebleven?’ Zo vroeg een deelnemer zich af of de situatie echt was of in scene gezet. Zo kwamen er meer vragen voorbij waarbij ik dacht “Hoe kom je er op?” of “Wat een goede vraag!”. En steeds weer kijkend naar de foto die inmiddels echt tot leven was gekomen. Het leek of ik in het appartement was en ik als Tita Tovenaar alles en iedereen had stil gezet. Raar maar waar.

Ruim 20 minuten later was ik oprecht teleurgesteld toen de lunch werd aangekondigd.

Mijn ongeduld was omgeduld.

In twee dagen leerden we zo’n 6 visible thinking routines.

Ik raad iedereen die wil vertragen en (be)vragen van harte de training van Thinking Museum aan.

Wil je zelf een keer ervaren wat het is om met VTR naar kunst te kijken, kom dan zaterdag 11 maart naar het Dordrechts Museum. Er is plek voor 6 m/v. Wie het eerst mailt wie het eerst komt.

cornoltee@mac.com

Wil je meer weten over bovenstaande foto?

Kijk dan hier.

 

 

 

 

lectuur lecture

4 mrt

lectuurlecture-001

Twee jaar geleden maakte ik kennis met Grayson Perry. Dat ik hem niet kende zegt genoeg over mijn kennis van de kunstwereld. Ik zag Perry in de documentaire Dreamhouse op het International Architecture Filmfestival Rotterdam.

“A House for Essex is ontworpen door Grayson Perry en FAT Architecture. Het is zowel een kunstwerk als het decor voor een aantal werken van Grayson Perry waarin de speciale aard en de unieke kwaliteiten van Essex worden verkend. Het gebouw doet denken aan de bouwtradities van boten en bedevaart kapellen. De kapel is gewijd aan de fictieve Essex vrouw Julie.”

En waarom? Omdat het het meest authentieke portret was waarbij je als kijker mee werd genomen in het maakproces van Grayson Perry. Je zag zijn dreamhouse en het verhaal van de droom ontstaan door het verhaal wat Perry bedacht over een in 1953 geboren fictieve vrouw in Essex; Julie. Aan het eind van de documentaire neemt hij 6 echte Julie’s uit Essex mee op een fietstocht door het leven van de fictieve Julie om aan het eind samen te eindigen in zijn Dreamhouse.

Enkele maanden later zag ik zijn werk voor het eerst live. Samen met mijn toen 19 jarige zoon. Ik had hem gevraagd of hij zaterdag met me mee ging naar een verrassing in Rotterdam van 20.00 tot 21.30. Waarop hij antwoordde “Maar ik wil best naar de Revenant hoor.” Waarop ik antwoordde “Raad je nooit.” en Noah “Hoe leuk vind ik het?”, ik “Als je dat van tevoren weet ontdek je nooit iets nieuws.”

Als ik hem gevraagd had mee te gaan naar een voorstelling en daarin het woord “Kunst” had laat vallen, was hij bij voorbaat al afgehaakt. De “Als je dat van tevoren weet ontdek je nooit iets nieuws.” was het duwtje dat nodig was om Noah “Oke ik ga mee.” te laten wappen.

Voor de ingang van de Rotterdamse Schouwburg vertelde ik hem dat we naar de Grote Kunstshow gingen waarop Noah antwoordde dat ie dan nog bij boksen had kunnen blijven. Ja het woord Kunst doet vreemde dingen met mensen.

Enfin. Anderhalf uur later stonden we buiten en vroeg ik Noah wat hij het meest bijzondere werk vond. Dat was het wandkleed van Grayson Perry:Bild 003

thewalthamstowtapestry_2009.jpg

Als ik hem van tevoren had verteld dat we naar een wandkleed van Grayson Perry zouden gaan kijken in een museum was Noah zeker afgehaakt. Al helemaal als ik een foto van de kunstenaar had laten zien. Perry (een man) ziet er regelmatig zo uit:

schermafbeelding-2016-02-15-om-06-41-13.png

Schermafbeelding 2016-02-15 om 06.41.13Nu niet echt het stijlicoon voor een 19 jarige fanatiek sportende testosteron bom.

De schouwburg uitlopend legde Noah me uit waarom hij de Grote Kunstshow “best wel leuk vond”. Hij vergeleek het met een documentaire die hij mij laatst liet zien van topbokser Manny Pacquiao. Als je het verhaal achter de bokser kent waardeer je zijn wedstrijden veel meer.

Ik bedoel maar.

Ik ben inmiddels groot fan van Perry. Zag zijn werk in het Bonnefanten Museum en las zijn geweldige boekje “Playing to the Gallery”

playingtothegallery_cover

Het boekje is een verslag van der Reith Lectures van Perry uit 2013. Ik lees elke keer een hoofdstuk en luister een Lecture.

Ideale zaterdagmiddag lectuur/lecture.

 

 

Lekker kijken

3 mrt

lekkerkijken_3032017-001

Om zijn Aziatische cursisten beter naar architectuur te laten kijken, pakte Alain de Botton hun camera’s af en vroeg ze te tekenen wat ze zagen. Goed kijken is een hele kunst en is een mooie manier om elkaar beter te leren kennen, oordeel uit te stellen en verschillende perspectieven te ontdekken. Ik ben er van overtuigd dat als je iets nagetekend hebt het object een diepere en blijvendere indruk maakt.

Deze week begon op HKU het vak Creative Industry en hier gaan eerstejaars Kunst en Economie studenten op onderzoek in de creatieve industrie. Ze maken een magazine waarin ze hun onderzoek naar de creatie, productie, distributie en consumptie van het object verwoorden en verbeelden. En als opwarmingsoefening kozen de teams een product dat ze niet kenden om het vervolgens stap voor stap te onderzoeken. Als docenten hadden we allemaal een aantal objecten meegenomen die varieerden van nephuid op een spons om te leren hechten tot een boterkruller. Je kunt je voorstellen dat wij, als docenten,  al enorme voorpret hadden toen we de objecten met elkaar deelden. Want wie weet bijvoorbeeld wat dit is:

watisdit

 

Wil je het zelf een keer proberen met je klas of collega’s?

Dit heb je nodig.

Materiaal: Mystery object
2x vel papier A3 stapeltje A4 papier stiften

En dit doe je. Stap voor stap.

Stap 1

5 minuten – individueel

Zet het object op tafel.
Wat zie je?
Neem 5 volle minuten om te kijken. Als je uitgekeken bent, probeer dan toch nog iets te zien wat je nog niet gezien had: registreer (met je ogen) de details.

Stap 2

5 minuten – individueel + bespreek in groep

Haal het object weg.
Teken het, zoals je je het object herinnert.

Stap 3

10 minuten – individueel + bespreek in groep

Laat het object een rondje gaan: voel, ruik, luister, beweeg…
wat valt je op?

Stap 4

10 minuten – groep

Leg het vel papier op de tafel en zet het object er op. Schrijf samen woorden op het papier, om het object heen.

Stap 5

5 minuten – individueel + bespreek in groep

Stel dat het object kan praten:
Welke vragen zou je stellen aan het object? Verzin elk 10 vragen.

 

Stap 6

10 minuten – groep

Stel als groep een lijst samen met (minstens) 25 vragen aan het object. Schrijf op whiteboard of papier.

Kies de meest belangrijke en de meest originele vraag. Onderstreep deze.

Stap 7

10 minuten – groep

Bedenk (minstens) 10 manieren waarop je het object kunt gebruiken.

Stap 8

15 minuten – groep

Leg een nieuw vel papier op tafel en zet het object er weer op.

Laat het object zichzelf voorstellen: Bijvoorbeeld,
Wat is de naam?
Waar is het object geboren?

Hoe oud is het object?
Wat doet het object in zijn dagelijks leven? Hoe ziet z’n carrière eruit?
Wat is de levensverwachting?
….

Schrijf dit op het papier om het object en neem een foto van boven af.

Wil je weten wat het bovenstaande product is?

Klik dan hier.

 

Dit wordt geen hit.

2 mrt

bestseller_02032017-001

Als ik succesvol blogger zou willen zijn dan zou ik moeten beginnen met hoe ik succes definieer. Succesvol zou kunnen betekenen dat ik er iets aan heb. Bijvoorbeeld dat ik er mijn verbeeldingskracht mee oefen. Succesvol zou ook kunnen betekenen dat jij er iets aan hebt. Dat je geïnspireerd bent, het leuk vindt of misschien wat nieuws geleerd hebt. Helemaal mooi als we er allebei  iets aan hebben.

De afgelopen tijd heb ik gezocht naar een format dat me gemotiveerd hield om te schrijven. Ik maakte connecties in de kunstwereld, switchte naar het engels en begon met 50 dingen die ik als design thinker had geleerd. Ik begon maar maakte niets af. Ik was in mijn eigen val gelopen. Want was ik vergeten hoe ik ooit dit blog was begonnen? Ik was begonnen omdat ik tot inzicht was gekomen dat het schrijven van een boek het verkeerde doel was. Door me te verlossen van het format ‘boek’ en gewoon te gaan schrijven behaalde ik elke keer als ik schreef een succesje. In plaats van ‘wachten’ tot het hele boek klaar was, stroomde elke ochtend de serotine en dopamine door mijn lijf. Aangevuld met met caffeine de beste mix voor een een goede start van de dag.

Ik bracht in praktijk wat David Kelley “guided mastery” noemt. Kleine stapjes naar eigen kunnen. Hij hield er een TED talk over die ik al meerdere keren op dit blog deelde en als je die nog steeds niet hebt bekeken, is het enige geldige excuus dat je nu iets voor jezelf gaat doen. Voor alle uitstellers:

Je kunt ook zijn boek lezen.

Hier heb je een gratis inleiding en introductie:

creativeconfidence_preandintro

Waarschijnlijk is er nu niemand meer over gebleven maar dat is niet erg. Ik schrijf lekker verder. Voordat ik met deze post begon vroeg ik me af of er een structuur zat in de meest succesvolle verhalen van dit blog. En met succesvol bedoel ik die verhalen waar mijn lezers en ik gelukkig van worden. Ik volg hier de definitie van Stendahl die schoonheid definieert als “de belofte van geluk.” Zelf kan ik natuurlijk gewoon voelen wat een post bij me doet. En bij mijn lezers moet ik afgaan op de reacties die ze delen. Het moge duidelijk zijn dat dit een allerminst betrouwbare methode is. Verre van kwantitatief, zeker niet wetenschappelijk maar wel heel persoonlijk.

En daarmee heb ik het eerste criterium te pakken.

Persoonlijk.

De mooiste verhalen vertellen iets dat ik heb meegemaakt. Een scene waarin me iets opviel. Mijn Huh? of Wow! moment. Iets waardoor ik geraakt ben. Hierdoor kunnen mijn lezers zich inleven. In mijn schoenen verplaatsen.

Betekenisvol.

De mooiste verhalen delen iets dat ik heb geleerd of waar ik mee worstel. En daarmee bedoel ik als ik dat Huh? of Wow! moment probeer te begrijpen door het te verwoorden. Waarom ben ik geraakt door iets. Hoe zit dat? Als ik weerstand voel weet ik dat ik iets te pakken heb.

Speels.

De mooiste verhalen doen je (glim)lachen. En met glimlachen bedoel ik niet dat het perse leuk hoeft te zijn. Het kan ook lachen met je hand voor je mond. Niet wetende of je er wel om mag lachen. Ondeugend, onbeschaamd, onverwachts. Begrijp je wat ik bedoel?

Kloppend.

De mooiste verhalen kloppen. Ze hebben een kop, midden en een staart. Het titeltje past en het voelt als een geheel. Een lezer beschreef ze ooit als “plofbonbons voor je brein”.

Cort.

De mooiste verhalen zijn niet te lang. Deze post wordt geen hit.

 

 

 

 

 

Everyday people

1 mrt

everydaypeople-001

Gisteren schreef ik over Apple’s Dark Force en de weerstand die ik voelde om dingen anders te moeten doen. En ik kan me herinneren dat ik die weerstand eerder voelde toen ik in mijn nieuwe MacBook Pro een cd wilde stoppen. Dat kon niet meer dus kocht ik een aparte drive zodat ik toch de CD’s die ik nog steeds koop ook kan importeren en eventueel ‘weg’ kan geven aan vrienden. Ik download namelijk geen muziek. Goede muziek koop ik op CD en speel ik af op mijn Rega CD speler met Rotel voor en eindversterker en Schotse Linn Keilidh speakers.

Toen ik een tijdje geleden mijn zoon vroeg om voor eerst van zijn leven een LP op te zetten was hij verbaasd dat een LP zo kort duurde. Ik vertelde hem dat hij de LP moest omdraaien. Hij dacht dat ik hem ik hem in de maling nam, maar sinds ik hem het verschil heb laten horen tussen een nummer op youtube en LP zet hij regelmatig een LP op.

Soms staat toegankelijkheid kwaliteit in de weg. Natuurlijk is het fijn om alle muziek van de wereld ter beschikking te hebben maar met aandacht kiezen en met aandacht luisteren zittend voor je installatie is ook heel fijn.

Ik zet even een plaatje op.

Everyday people. Door Jeff Buckley.

Zing je even mee?

Sometimes I’m right and I can be wrong
My own beliefs are in my song
The butcher, the banker, the drummer and then
Makes no difference what group I’m in
I am everyday people, yeah yeah
There is a blue one who can’t accept the green one
For living with a fat one trying to be a skinny one
And different strokes for different folks
And so on and so on and scooby dooby doo
Oh sha sha we got to live together
I am no better and neither are you
We are the same whatever we do
You love me you hate me you know me and then
You can’t figure out the bag I’m in
I am everyday people, yeah yeah
There is a long hair that doesn’t like the short hair
For bein’ such a rich one that will not help the poor one
And different strokes for different folks
And so on and so on and scooby dooby doo
Oh sha sha we got to live together
There is a yellow one that won’t accept the black one
That won’t accept the red one that won’t accept the white one
And different strokes for different folks
And so on and so on and scooby dooby doo
I am everyday people