Archive | prototyping RSS feed for this section

Dezelfde andere

26 jun

dezelfdeandere.001

Gisteren schreef ik over de Moped van J.M. Arsath Ro’is. Het verhaal deed me denken aan de film Smoke met Harvey Keithel. Een winkeltje in New York is het verbindende verhaal element van de personages in de film. Een van de personages maakt jarenlang dezelfde foto van exact dezelfde plek. Dat zijn natuurlijk niet allemaal dezelfde foto. Alleen het standpunt is hetzelfde. En het tijdstip herinner ik me nu. Het resultaat is boeken vol met ‘dezelfde andere’ foto.

Ik houd van dat soort projecten. Helemaal als het resultaat niet meer zichtbaar is. Kunstwerken die uitgeprint worden voor een kijker en daarna in de papierversnipperaar gaan. Een van mijn favorieten is van een Chinese kunstenaar waarvan ik het werk in maart in Shanghai zag. Sorry dat ik slecht ben in het onthouden van namen, zeker Chinese.

Zijn  werk herinner ik me nog goed. Ik maakte er een foto van:

IMG_8611

Het zijn 30 stapeltje ‘servetten’. Het resultaat van 30 jaar met water op een servet schrijven. Het resultaat is niet meer te lezen. Prachtig!

Het doet me denken aan de periode van voor 26 januari 2013. De dag dat ik met dit blog begon. ik schreef toen in mijn ochtendschrift en verbrandde of verscheurde wat ik in de ochtend schreef. HardCOR loslaten was dat. Heel anders dan wat ik nu aan het doen ben. Want jij leest nu wat ik geschreven heb.

Voor mijn ochtendschrift  (uit het boek The Artist Way van Julia Cameron) mediteerde ik. Dat heb ik twee maanden geleden weer opgepakt. Mijn ideale ochtend zit inmiddels vol met rituelen.

Ze komen allemaal op hetzelfde neer maar zijn allemaal anders;

Los laten.

Daarbij denk ik aan een van de beste films die ik ken. Fight club van David Fincher met Brad Pitt, Edward Norton en Helena Bonham Carter. De film krijgt een 8,9 op IMDB (838.134 stemmen). Daar zit mijn 9 ook bij. De film is een emotionele testosteron achtbaan over kwaliteit in het leven. De boodschap die de film brengt is na tien minuten al duidelijk. De commercieel geworden wereld gaat naar de knoppen omdat niemand meer weet aan welke dingen waarde te hechten. De aan praatgroepen verslaafde Jack (Edward Norton) past precies in deze wereld maar voelt dat er iets ontbreekt. Bij het ontmoeten van zijn tegenpool Tyler (Brad Pitt), een man die zich bezig houdt met het maken van zeep uit menselijk vet, ontstaat Fight Club. ‘Fight Club’ is zeer origineel, erg verontrustend en prachtig in beeld gebracht. Een film die je twee keer gezien moet hebben. Want de tweede keer vond ik hem nog beter.

Stel je voor je zit met Tyler in de auto. Hij rijdt. Achterin zitten nog twee gasten. Het is donker, het regent en jullie rijden zo’n 100 km/u met tegemoet komend verkeer.

En dan laat Tyler het stuur los. De auto raakt de vangrail. Een vrachtwagen nadert.

Doe nu je ogen dicht, druk op play hieronder en Just Let Go.

JUST LET GO.

 

 

 

 

Tags:

New, now, here

6 jun

newnowhere.001

NOMA is een heel goed restaurant in Kopenhagen. Ik heb er zelf nog nooit gegeten maar mensen die er verstand van hebben wel en zij verkozen het meerdere malen tot beste restaurant ter wereld.

De afgelopen week heb ik twee docu’s gezien over NOMA.

https://www.npoplus.nl/play/3doc/2017-05-25/KN_1690542/303176

https://www.npo.nl/3doc/18-05-2017/KN_1690535

Nieuwsgierig naar hoe zij zo goed zijn en blijven. Wat zijn de ingrediënten van hun succes?

Afgezien van dat het allemaal gemotiveerde, kundige professionals zijn die onder  leiding van Rene Rezepi op de toppen van hun creatieve tenen lopen, is de zaterdagavond de basis van hun constante vernieuwing.

Op zaterdagavond wordt het personeel uitgedaagd om met nieuwe recepten te komen. Volgens drie simpele regels:

  1. Nieuw
  2. Lokaal
  3. Nu

Een vrijwillige poging tot het overwinnen van overbodige obstakels.

Is het nieuw?

Is het van hier?

Groeit het nu?

Vervolgens wordt het gerecht door iedereen geproefd en besloten of het op het menu komt of misschien nog een beetje moet worden aangepast. In presentatie bijvoorbeeld.

En dan kan het zomaar gebeuren dat je gefrituurd sperma op je bord krijgt. Of mieren op je garnaal.

Lekker.

 

 

 

 

Tags: , , , , , ,

De trailer van mijn dood

5 jun

theend

Ik ben Katholiek opgevoed, gedoopt, gevormd, zelfs misdienaar geweest en niet misbruikt. En vandaag is het Pinksteren. Tweede Pinksterdag. Maar wat vieren we dan eigenlijk? Ik moest het even opzoeken. Met Pinksteren vieren we het feit dat De Heilige Geest terugkeert op aarde. De 50ste dag na Pasen. Gisteren was ik ook 50 en vandaag is het de 51ste dag na Pasen. Vandaag zit ik in mijn 51ste levensjaar. Toevallig? Nee natuurlijk niet. Het is maar waar je betekenis aangeeft. Maar bijzonder is het wel met name omdat ik gisteren op aanraden van mijn vrouw samen met haar (zij had hem al gezien) de documentaire ‘Spring & Arnaud – Kunst, liefde en sterfelijkheid’ zag.

In de documentaire vertelt Spring Hurlbut over haar werk Airborne (2008). Een video van 19.40 waar je ziet wat er gebeurt als je de deksel van een urn van een overledene verwijdert en de kleine asdeeltjes zich als wolken verspreiden;

“Death is one of the most important moments in life. The moment of freedom and transformation.”

De dood heeft voor mij altijd iets claustrofobisch gehad. Voor altijd opgesloten liggen in een kist 1,5 meter in de grond of je dood lang op de vensterbank (of donkere kast) van je nabestaande(n).

Na het zien van een een deel van Airborne weet ik wat ik wil als ik dood ben.

Ik wil gecremeerd worden en dat het openen van de urn gefilmd wordt tegen een zwarte achtergrond. Vervolgens “knallen we er een muziekje onder” zoals mijn pa zou zeggen;

Hallelujah van Jeff Buckley.

Dat ziet en klinkt er dan ongeveer zo uit:

Ik hoop dat de premiere nog even uitgesteld wordt en dat jij bij de voorstelling aanwezig bent.

 

 

 

Tags: , , ,

1917/2017.003/100

4 jun

destijlbroche.001

Ken jij Cor Noltee?

Is dat die prijswinnende reclamecreatief?

Nee niet dat ik weet.

Of bedoel je die gast die een jaar lang zijn wekker om 6.00 uur zette en voor 7.00 een verhaal over Design Thinking publiceerde op zijn blog?

Nee ik geloof het  niet.

Ook niet die experience designer die in 1997 een radiografische model auto voorzag van een draadloze kleuren videocamera en deze verbond met een head mounted display zodat het leek alsof je in het autootje zat?

Is vast niet dezelfde.

Ook niet die Professor aan de Politecnico in Milaan.

Lijkt me zeer onwaarschijnlijk.

Is het dan die master kunsteducatie die met zijn ontwerp onderzoek jonge kinderen spelenderwijs verbond met moderne kunst door ze een opvolger te laten maken op een werk van Piet Mondriaan?

Nou dat zou kunnen. Ik ken hem eigenlijk alleen maar als de ontwerper van de De Stijl Broche. Geïntroduceerd tijdens de opening van de grote Mondriaan tentoonstelling in het Haags Gemeente Museum. Voor € 19,17 te koop in een oplage van 100 omdat het 100 jaar geleden is dat De Stijl werd opgericht.

Welke nummer heb jij?

Nummer drie.

Ik wil hem ook.

Leuk is ie he. Stuur hem een mailtje, er zijn er vast nog wel: cornoltee@mac.com

destijlbroche_003.jpg

 

 

 

 

 

Tags: , , , , ,

Geen standaard verhaal

24 apr

geenstandaardverhaal.001

Vorige week ben ik ontsnapt. Ontsnapt aan de gevolgen van te weinig aandacht.

1 april heb ik mijn zwarte Ducati 900 super light weer van stal gehaald. Met nieuwe ketting en tandwielen. Rijdt beter dan ooit. Dankzij Ruud. Ruud doet het onderhoud en is goed. Heel goed. Ruud weet wat ie doet. Ik houd van vakmannen als Ruud. Die met hun handen maken  wat er niet goed uit ziet, vreemd klinkt of raar aanvoelt.

De eerste keer weer rijden is een geweldige ervaring. Zodra ik op mijn Ducati zit verandert mijn hele ‘zijn’. Daar helpt de outfit ook aan mee. Ik ben er van overtuigd dat ik beter rijd met motorpak. Het aantrekken is een opwarmer van de zintuigen die op vol vermogen moeten gaan presteren.

Enfin. Ik was op een mooie dag naar Utrecht gereden. Met de motor is dat max 50 minuten vanuit Dordrecht. Ook in de spits. Een augmented reality man-machine game met maar een leven. Volledige focus op de omgeving, vooruit kijkend, zoekend naar aanleidingen voor verandering. Rekening houdend en met respect voor de ander. Want niet iedereen is zo gefocust als ik en houdt rekening met de acceleratie van een motor. Opeens ben ik er.

Ik weet zeker dat in een niet al te verre toekomst motorrijden verboden wordt. Dan kijkt men terug en vraagt zich verbijsterd af dat dat mocht. Zittend op een motor met 130 km/uur over de snelweg. Je mocht zelfs iemand achterop nemen.

Tot die tijd geniet ik weer met volle teugen van mijn Italiaanse tweewieler.

Ik verheugde me dan ook om aan het eind van de dag van Utrecht naar Dordrecht te rijden.  Ik liep naar mijn motor die op zijn zijstandaard op de parkeerplaats achter HKU stond. Pakte met mijn linkerhand het stuur vast en zwaaide mijn rechter been over de motor heen en ging zitten. Met mijn linkervoet tikte ik de standaard in, zette mijn helm op, deed mijn handschoenen aan en deed de sleutel in het contact. Draaide de sleutel twee tikken naar rechts, schoof de choke uit, zette hem in zijn vrij en startte. Zonder het gas aan te raken, leerde ik van Ruud. Vervolgens duwde ik met mijn linkervoet de versnelling in zijn 1 en reed zachtjes weg, licht naar links sturend. Een harde klap en flinke duw van links en ik wist het meteen. Mijn standaard. Ik had hem terug getikt maar dat had ik niet gecontroleerd. Ik was te gretig, te graag wilde ik rijden.

Ik schrok me kapot en baalde van mezelf. Dit was onnodig en ik realiseerde me dat ik geluk had gehad. Als ik met standaard uit eerst naar rechts had gestuurd, snelheid had gemaakt en dan naar links gestuurd had……….ik wil er niet aan denken. Ik had echt geluk gehad. Wat een eikel was ik. Levensgevaarlijk. Een ongeluk zit in zo’n klein hoekje. Dit soort stommiteiten lopen soms dodelijk af.

Enfin. Ik keek of alles nog werkte. Ik kon schakelen, remmen en sturen en het leek OK. Totdat ik op de snelweg belandde en ik terug moest schakelen. Dat lukte niet. Rollend met de koppeling in en versnelling in zijn 5 probeerde ik terug te schakelen. Dat ging niet  . Mijn snelheid nam af en in zijn 5 met  20km/u gas geven vindt een Ducati niet fijn. Het lukte toch om met lage snelheid te blijven rijden en ik vond een manier om te schakelen. Eerst een beetje omhoog duwen en dan met een tik naar beneden. Ik legde toen nog niet de link met de standaard omdat ik daarvoor gewoon had kunnen schakelen. Toen even later ook mijn toerenteller uitviel werd het eng. Wat was er aan de hand? Ik was bang dat er iets ernstig mis was.

Op de P zag ik wat er was gebeurd. Door de klap was ook het stangetje van de versnelling gebogen. Nu ik dat wist, bedacht ik een nog beter schakelalternatief . Veilig kwam ik thuis. Ik klapte mijn standaard uit en liet de motor naar links zakken. En op het punt waar hij normaal tot stilstand komt, was er nog zeker 10 centimeter te gaan voordat de standaard de grond zou raken. Ik was blij dat ik het zo rustig aan had gedaan anders was de motor ook nog gevallen. Weer zittend op de motor opende ik de deur van het binnenterrein en reed naar mijn stalling. Onderweg zoekend naar een steen als steun, die ik snel vond en net van de grond kon pakken in mijn strakke leren pak. Wat een gedoe.

Ik belde meteen Ruud en kon de dag erna terecht. Maar daar kwam van alles tussen.

Een drukke week verder belde gisteren mijn goede vriend Arie. Arie is handig met staal, aluminium en maakt oa heel speciale precisie onderdelen voor de scheepvaart en vliegtuig industrie. Echt waanzinnig. Arie heeft niet alleen een geweldig technisch inzicht, veel ervaring en een geweldig netwerk, Arie is ook een estheet. Hij maakt het niet alleen werkend, het werkt ook nog eens mooi, en ziet er ook nog eens prachtig uit. Zo liet hij me vandaag de tassen zien die hij op zijn Ducati had gemonteerd. Ongelooflijk. Slim, sterk, makkelijk en stijlvol. Arie is een stijlvolle vakman en vandaag mocht ik meekijken hoe Arie mijn standaard ging maken. Arie keek, nam maten, probeerde, boorde gaten, sleep randen, soldeerde, zaagde en fikste het op een manier en met een snelheid waar mijn ‘makershart’ sneller van ging kloppen. Arie is een vakman en een vriend waar ik nog een hoop van leren kan.

Hier het stuk dat afgebroken was.

IMG_0336

Arie zei dat ik geluk had gehad. Dat mijn carter niet gescheurd was.

Ik heb geluk gehad.

En ben gelukkig met Arie.

Dank je wel Arie.

 

 

 

 

Tags: , , , , , ,

20 x 20 = 6.40

21 apr

PECHAKUCHA.001

Gisteren gaf ik een Pecha Kucha bij de Pecha Kucha Night Utrecht over De Stijl.

Een Pecha Kucha is een presentatievorm waarbij je een verhaal vertelt in precies 6 minuut 40 seconden ondersteund door 20 plaatjes die elk 20 seconden in beeld blijven staan. De laatste, en eerste keer dat ik dat deed, was tijdens mijn master kunsteducatie. Om mijn publiek toen te laten voelen wat veel jongeren voelen in veel musea en als eerbetoon aan de kunstenaars die ondanks protest, kritiek en spot vasthielden aan hun visie, ideaal en geloof gaf ik mijn Pecha Kucha de titel ‘Kunst als Medicijn, Cor Noltee, 2016’ en toonde ik een groot rood vlak met een klein tekstbordje op het grote scherm. Ik stond in mijn rode pak met walkie talkie als suppoost voor het werk en hield 20 slides van 20 seconden mijn mond nadat ik had gemeld dat ‘Cor Noltee kon er helaas niet zijn dus ik neem zijn plaats in.’

In 6 minuut en 40 seconden kwamen 20 slides voorbij waarbij alleen de schaduw veranderde:

pechakucha_cornoltee.001

6 minuten en 40 seconden stond ik met mijn mond dicht en mijn hart in mijn keel op het podium, oogcontact makend met iedereen uit het publiek. Ik voelde me een heel klein beetje mijn bespotte en verguisde helden en een deel van mijn publiek de verveelde en ongeïnteresseerde jongere in menig museum.

Na 6 minuut 40 verscheen in een 5 seconden durende overvloei het verlossende witte scherm. Als het licht aan het eind van het konijnenhol. Het hol was dieper dan ik had gevreesd. Het was het engste wat ik ooit gedaan had.

Gisteren had ik wel tekst. Ik had twee en halve dag gewerkt aan het verhaal, het zoeken naar de beelden, samenbrengen van beeld en tekst en een halve dag geoefend. Een goede Pecha Kucha maken is veel werk……of ik ben heel traag. Enfin ik had me voorgenomen om de tekst bij me te houden op 20 tekstkaartjes maar toen we gisteren gebriefd werden, werd me duidelijk dat ik ook nog een microfoon moest vasthouden. Ik heb nog even achter de coulissen geoefend met 20 kaartjes in een hand en een virtuele microfoon in de andere maar dat leek meer op een Tommy Cooper act.

tommycooper

Uiteindelijk besloot ik het zonder kaartjes te doen en dat kwam eigenlijk doordat Roel, de gastheer die ons ook briefde, zei; “het publiek weet toch niet wat je gaat zeggen, dus het maakt niet uit.”

Je mond houden of geen back up hebben, het was allebei nieuw voor me. Die van gisteren was voor herhaling vatbaar.

Nieuwsgierig naar de beelden?

pechakucha_destijl_2017

Nieuwsgierig naar de tekst?

pechkucha_april2017

Nieuwsgierig naar de Pecha Kucha?

Bel Cor.

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

nikCORmat

3 apr

nikkormat.001

Ik loop al vanaf mijn twaalfde  met een camera. Als eerste de volledig hand bediende  Nikkormat van mijn Pa. Hij had altijd de allernieuwste Nikon’s maar gebruikte de Nikkormat als reserve op zijn ontdekkingsreizen. Als hij niet op reis was had ik de Nikkormat. De perfecte foto leerschool.

Nu was ik met met iPhone 7 Plus in Shanghai.

Panorama’s geschoten.

Audio opnames gemaakt in Tempel complex.

Geimporteerd in iMovie.

Heen en weer kijkend achter elkaar gemonteerd.

Speciaal voor Betty.

Tags: , , , , , , ,

190 in 84 seconden

2 apr

190in84.001

Ik leerde dat mijn verblijf in Shanghai ondanks dat het een miljoenenstad is, eigenlijk heel rustgevend was. Ik bedacht daar de volgende theorie voor. Als ik in Nederland door een grote stad loop, wordt er voortdurend om mijn aandacht gevraagd door merken en mensen. In een taal die ik begrijp. In Shanghai gebeurt dat ook maar in een taal die ik niet begrijp. Die niets voor me betekent. Dus binnenkomt als beeld en niet als tekst. Dat maakt het veel rustiger. Alleen mijn beeldbrein wordt aangesproken. Heel zen met een paar miljoen Chinezen. Die er in mijn ogen ook nog eens allemaal hetzelfde uitzien. Dat maakt het allemaal nog rustiger….in mijn hoofd.

Waarop een lezer reageerde:

“nou…toen ik na een weekje al die (versterkt) schreeuwende Chinezen had ‘aangehoord’ die jou de winkel in proberen te lokken was het voor mij niet meer alleen beeld.”

Maar ik bedoel niet alleen schreeuwende Chinezen, ook de Chinezen die met elkaar in gesprek zijn in bij de metro of een restaurant. Ik heb geen oordeel over wat ze zeggen omdat ik ze niet versta. En zelfs als dat via een megafoon versterkt wordt werkte dat heel rustgevend. Ik wilde eerst de wandelende Chinezen die ik van boven filmde nog vertragen maar zo had ik het niet beleefd. Eem hypnotiserend, versterkt schreeuwende Chinees meditatie moment. Alsof er een Chinese Stembel wordt geluid.

Een dag later werd mijn terugvlucht een dag uitgesteld omdat ik door vertraging van mijn vliegtuig in Shanghai mijn transfer miste. Ik moest een dag en nacht in Gangzhou blijven. Ik besloot naar de Yuanxuan Taoist Tempel te gaan. Afgezien dat ik daar de enige Europeaan was, was ik bijna de enige bezoeker. Het complex is enorm en er staan talloze tempels. Ik was al rustig in mijn hoofd maar nu ging ik ook nog eens een versnelling lager lopen. Onderstaand filmpje maakte ik in iPhoto met de 20 foto’s die ik stilstaand na 10 passen maakte van het enorme beeld verderop. 190 passen later keek ik van onder naar de opgestoken vinger. Ik heb geen idee wat hij daarmee bedoelde. Wel zo rustig.

 

 

Tags: , , , , , , ,

Dit wordt geen hit.

2 mrt

bestseller_02032017-001

Als ik succesvol blogger zou willen zijn dan zou ik moeten beginnen met hoe ik succes definieer. Succesvol zou kunnen betekenen dat ik er iets aan heb. Bijvoorbeeld dat ik er mijn verbeeldingskracht mee oefen. Succesvol zou ook kunnen betekenen dat jij er iets aan hebt. Dat je geïnspireerd bent, het leuk vindt of misschien wat nieuws geleerd hebt. Helemaal mooi als we er allebei  iets aan hebben.

De afgelopen tijd heb ik gezocht naar een format dat me gemotiveerd hield om te schrijven. Ik maakte connecties in de kunstwereld, switchte naar het engels en begon met 50 dingen die ik als design thinker had geleerd. Ik begon maar maakte niets af. Ik was in mijn eigen val gelopen. Want was ik vergeten hoe ik ooit dit blog was begonnen? Ik was begonnen omdat ik tot inzicht was gekomen dat het schrijven van een boek het verkeerde doel was. Door me te verlossen van het format ‘boek’ en gewoon te gaan schrijven behaalde ik elke keer als ik schreef een succesje. In plaats van ‘wachten’ tot het hele boek klaar was, stroomde elke ochtend de serotine en dopamine door mijn lijf. Aangevuld met met caffeine de beste mix voor een een goede start van de dag.

Ik bracht in praktijk wat David Kelley “guided mastery” noemt. Kleine stapjes naar eigen kunnen. Hij hield er een TED talk over die ik al meerdere keren op dit blog deelde en als je die nog steeds niet hebt bekeken, is het enige geldige excuus dat je nu iets voor jezelf gaat doen. Voor alle uitstellers:

Je kunt ook zijn boek lezen.

Hier heb je een gratis inleiding en introductie:

creativeconfidence_preandintro

Waarschijnlijk is er nu niemand meer over gebleven maar dat is niet erg. Ik schrijf lekker verder. Voordat ik met deze post begon vroeg ik me af of er een structuur zat in de meest succesvolle verhalen van dit blog. En met succesvol bedoel ik die verhalen waar mijn lezers en ik gelukkig van worden. Ik volg hier de definitie van Stendahl die schoonheid definieert als “de belofte van geluk.” Zelf kan ik natuurlijk gewoon voelen wat een post bij me doet. En bij mijn lezers moet ik afgaan op de reacties die ze delen. Het moge duidelijk zijn dat dit een allerminst betrouwbare methode is. Verre van kwantitatief, zeker niet wetenschappelijk maar wel heel persoonlijk.

En daarmee heb ik het eerste criterium te pakken.

Persoonlijk.

De mooiste verhalen vertellen iets dat ik heb meegemaakt. Een scene waarin me iets opviel. Mijn Huh? of Wow! moment. Iets waardoor ik geraakt ben. Hierdoor kunnen mijn lezers zich inleven. In mijn schoenen verplaatsen.

Betekenisvol.

De mooiste verhalen delen iets dat ik heb geleerd of waar ik mee worstel. En daarmee bedoel ik als ik dat Huh? of Wow! moment probeer te begrijpen door het te verwoorden. Waarom ben ik geraakt door iets. Hoe zit dat? Als ik weerstand voel weet ik dat ik iets te pakken heb.

Speels.

De mooiste verhalen doen je (glim)lachen. En met glimlachen bedoel ik niet dat het perse leuk hoeft te zijn. Het kan ook lachen met je hand voor je mond. Niet wetende of je er wel om mag lachen. Ondeugend, onbeschaamd, onverwachts. Begrijp je wat ik bedoel?

Kloppend.

De mooiste verhalen kloppen. Ze hebben een kop, midden en een staart. Het titeltje past en het voelt als een geheel. Een lezer beschreef ze ooit als “plofbonbons voor je brein”.

Cort.

De mooiste verhalen zijn niet te lang. Deze post wordt geen hit.

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , ,

Don’t just do it. Just start.03/50

19 jan

Op veertien januari werd ik vijftig.

Eergisteren schreef ik in mijn jeugdig enthousiasme dat ik in vijftig dagen vijftig dingen deel die ik de afgelopen vijftig jaar heb geleerd. Ik dacht dat dat best veel is, vijftig dingen. Kijk, ik heb natuurlijk leren praten en fietsen maar met de vijftig verhaaltjes wil ik wat zinvols delen. Inzichten die mij geholpen mijn wereld een beetje mooier te maken. Mijn wereld. Of het ook in jouw wereld past en lukt is natuurlijk maar de vraag. Maar je bent oud en wijs genoeg om dat voor jezelf uit te maken….of uit te proberen.

Dit is verhaaltje nummer 3/50

dontjustdoijuststart_969-001

Laatst werd ik aangesproken of ik wilde begrijpen waarom ik de belangrijkste taken altijd maar uitstel.

Gevolgd door:

“Slik een kikker door (en nog twee goede gewoontes om je dag mee te beginnen)”

Na de kikker valt alles mee. Die begreep ik.

Enfin.

Ik kwam terecht in het artikel van Ernst-Jan Pfauth, Correspondent Zelfverbetering, die me adviseerde te rade te gaan bij een Canadese professor, die al negentien jaar onderzoek naar deze vraag doet. Plus drie manieren om tóch gewoon te beginnen.

Voorafgaand aan het artikel had hij zijn lezers de volgende vraag gesteld:

“In deze nieuwe verhalenreeks deel ik de belangrijkste of opvallendste bevindingen uit de zelfhulpliteratuur of uit iets wat ikzelf onder zelfhulp schaar (een roman, film of, misschien wel een app?). Aan welke zelfhulpboeken en -artikelen heb jij veel gehad?”

En uit de reactie bleek een ruime meerderheid “Getting Things Done” van David Allen te noemen:

“De Amerikaan – die overigens in Amsterdam woont – zet daarin een lijvig systeem neer dat je concentratie, productiviteit en uiteindelijk geluk drastisch dient te verhogen.”

Je kunt het hier downloaden…….of gewoon beginnen met wat je uitstelt.

Als ik een titel zou moeten bedenken  voor een zelfhulp bestseller zou dat zijn:

The Art of Start.

Dat blijkt al te bestaan en is geschreven door Guy Kawasaki, die ik een tijd geleden zag op het World Creativity Forum in Kortrijk.

In onderstaand filmpje heeft hij het niet zozeer over uitstellen als wel over ondernemen en wat de basis is van succesvol ondernemen. Het doet me denken aan Simon Sinek’s Golden Circle. Dat alles begint met Waarom.

“If you want to make Money, you start with Meaning”

Enfin. Ik ben inmiddels zo ver afgedwaald van waar ik het, geïnspireerd door het stuk van Pfauth, over wilde hebben dat ik er mee stop.

Maar ik stop nadat ik eerst ben begonnen.

Wat mij uiteindelijk brengt op tip nummer 3:

Don’t Just Do It, Just Start”

Cor Noltee

Tags: , , , , ,

← Older Entries
Newer Entries →