Archive | master kunst educatie RSS feed for this section

190 in 84 seconden

2 apr

190in84.001

Ik leerde dat mijn verblijf in Shanghai ondanks dat het een miljoenenstad is, eigenlijk heel rustgevend was. Ik bedacht daar de volgende theorie voor. Als ik in Nederland door een grote stad loop, wordt er voortdurend om mijn aandacht gevraagd door merken en mensen. In een taal die ik begrijp. In Shanghai gebeurt dat ook maar in een taal die ik niet begrijp. Die niets voor me betekent. Dus binnenkomt als beeld en niet als tekst. Dat maakt het veel rustiger. Alleen mijn beeldbrein wordt aangesproken. Heel zen met een paar miljoen Chinezen. Die er in mijn ogen ook nog eens allemaal hetzelfde uitzien. Dat maakt het allemaal nog rustiger….in mijn hoofd.

Waarop een lezer reageerde:

“nou…toen ik na een weekje al die (versterkt) schreeuwende Chinezen had ‘aangehoord’ die jou de winkel in proberen te lokken was het voor mij niet meer alleen beeld.”

Maar ik bedoel niet alleen schreeuwende Chinezen, ook de Chinezen die met elkaar in gesprek zijn in bij de metro of een restaurant. Ik heb geen oordeel over wat ze zeggen omdat ik ze niet versta. En zelfs als dat via een megafoon versterkt wordt werkte dat heel rustgevend. Ik wilde eerst de wandelende Chinezen die ik van boven filmde nog vertragen maar zo had ik het niet beleefd. Eem hypnotiserend, versterkt schreeuwende Chinees meditatie moment. Alsof er een Chinese Stembel wordt geluid.

Een dag later werd mijn terugvlucht een dag uitgesteld omdat ik door vertraging van mijn vliegtuig in Shanghai mijn transfer miste. Ik moest een dag en nacht in Gangzhou blijven. Ik besloot naar de Yuanxuan Taoist Tempel te gaan. Afgezien dat ik daar de enige Europeaan was, was ik bijna de enige bezoeker. Het complex is enorm en er staan talloze tempels. Ik was al rustig in mijn hoofd maar nu ging ik ook nog eens een versnelling lager lopen. Onderstaand filmpje maakte ik in iPhoto met de 20 foto’s die ik stilstaand na 10 passen maakte van het enorme beeld verderop. 190 passen later keek ik van onder naar de opgestoken vinger. Ik heb geen idee wat hij daarmee bedoelde. Wel zo rustig.

 

 

VIKstory

29 mrt

vikstory.001.jpeg.001

Dear Mr. Muniz,

Please call me Cor. I am an art educator at the University of the Arts Utrecht in the Netherlands and got introduced to your work by a professor of mine (Nelly van der Geest) during my master in Art Education three years ago. Nelly showed us the documentary Waste Land as an inspiration for our essay about creativity and sustainability. The documentary made a big impact, it made me cry and laugh. After graduating I showed it to ‘my’ first year students during the module ‘creative process’. Since then I am a big fan of your work. Not only because of the beauty of your work but also because of the beauty of the process. And beauty here I define according to Stendahl; the promise of happiness.

Last week I was in Shanghai and saw the work of James Turrell. Saw? Maybe ‘felt’ is a better way to describe his work. It was at the Long Museum. After my visit I wanted to buy the book of this exhibition to share with my students and family. Unfortunately it was still not for sale. I was told it will will be published after the show, so they can implement his latest work exhibited at the  Long Museum. Quite disappointed I looked around in the bookshop and saw this:

IMG_8780 (1)

I was attracted to the little note book without the plastic wrapping. To be honest I did not recognize it as your work right away.  I opened it and noticed that it had been restored. The cracks in the cover were actually real and now covered by tape. I thought of the many hands that had caused these cracks that so beautifully fitted the cover artwork. And who decided or was ordered to repair this notebook? It felt and looked like ‘The Original” and all the other plastic wrapped ones like ‘perfect’ copies, made in China. I decided I wanted both and put them next to each other:

madeinchina_2017_©o®.001

Writing this letter feels like a victory. In two ways. Yesterday my 20 year old son called ‘Made in China’ my first art work. Second is writing you this letter. Therefor I had to find  your email address. And what happened? I saw this work on your homepage;

Schermafbeelding 2017-03-29 om 06.06.23

Yesterday I got this essay about Piet Mondriaan’s final, unfinished work. It’s about how it would have looked like if Mondriaan could have finished it. But how unfinished was his masterpiece actually? Mondriaan is actually the artist I did my master thesis on.

Piet_Mondriaan_Victory_Boogie_Woogie

You probably know the title of this work?

Yes indeed. VIKtory Boogie Woogie (New York, 1942-1944)

I would love to show it to you. It’s in The Hague, The Netherlands.

As a teacher I will never be able to buy your work. And here I feel we have something in common because you also can’t ‘buy’ my work. You can get it. I will give you my original ‘Made in China’ and you give me an original artwork of yourself that you think that will make me happy.

Till then I will keep your ‘Made in China’.

Kind regards,

 

Cor Noltee

cornoltee@mac.com

Verlongd

28 mrt

verlongd.001

Voor de tweede keer deze week wilde ik het tentoonstellingsboek kopen van de kunstenaar waarvan ik het werk net gezien had. En in beide gevallen waren deze, nog niet, te koop. Er werd me uitgelegd dat dat gebruikelijk is in China. Ze willen namelijk ook het werk van de bewuste tentoonstelling fotograferen en in het boek zetten. In Nederland gaat er volgens mij geen tentoonstelling van start voordat ‘het boek’ er is. Ik snap wel dat het afhankelijk is van het werk. Als het heel plek specifiek is, speciaal voor en op locatie gemaakt, kan ik me er nog iets bij voorstellen. Maar helemaal geen boek was toch een teleurstelling. Ik heb zelfs geen ‘posters’ gezien.

Teleurgesteld keek ik rond in de bookshop van The Long Museum in Shanghai waar ik net het ge-wel-di-ge werk van James Turrell had gezien. Gezien is eigenlijk niet het goede woord. Intens beleefd, of juist heel sereen tot me genomen. Turrell maakt werk dat ‘out of space’ lijkt. Out if light is beter verwoord. Ruimtes waar je naar een andere dimensie lijkt te worden getransporteerd. Het deed me denken aan die 3d tekeningen waar je een beetje naar moest staren, door de tekening heen moest kijken. En dan opeens verscheen het 3d beeld. Alleen hier verschijnt er niets, je lijkt zelf te verdwijnen. Dit schrijvend kan ik me voorstellen dat Turrell helemaal niet wil dat er een boek van zijn werk verschijnt. Toch had ik meer van het artistieke proces van Turrell willen weten, zijn achtergrond en zijn drijfveren. Ook al omdat er geen Engelse audiotour was en de teksten bij de ingang van zijn werken alleen in het Chinees.

Ik was bij de grootste overzichtstentoonstelling van Turrell. Ik heb geen overzichtsboek. Wel een zelfgeschoten pano. De tentoonstelling is ook verLongd. Tot en met juni.

IMG_8738IMG_8795IMG_8729IMG_8725

 

Omgeduld

5 mrt

raarmaarwaar-001

Een aantal weken geleden volgde ik een training Visible Thinking in het Moco Museum:

moco_villa

Als je niet weet waar Moco is en je  bovenstaande foto bekijkt, heb je dan enig idee waar dit is?

Moco bevindt zich tussen het Rijks en Stedelijk museum op het Museumplein. De training werd verzorgd door Thinking Museum en het was mijn tweede kennismaking met Visible Thinking.

De training was twee dagen en ik was de enige man tussen 11 vrouwen. Ja er mag best wat meer testosteron in het kunsteducatieve domein. Enfin. De training was als volgt  opgebouwd; in de ochtend theorie en oefenen en in de middag naar het museum en zelf aan de slag. Donderdag het Rijks en vrijdag het Stedelijk. En dat werkte uitstekend. En vooral omdat ik me op een gegeven moment een zeer ongeduldige puber voelde op het moment dat we naar een foto moesten kijken.

A View from an Apartment 2004-5 by Jeff Wall born 1946

De foto werd geprojecteerd op de muur.

Mijn eerste reactie was, “ok een foto van een appartement met uitzicht op een haven. Zullen we nu lunchen?”

De gemiddelde kijktijd van 9 seconden die er naar kunst in een museum wordt gekeken, haalde ik niet eens. Bij lange na niet. Na 5 seconden had ik ik het al gezien.

Maar ik kreeg ruim 2 minuten de tijd om te kijken en op te schrijven ‘Wat je zag’. Ik was blij dat mijn mobiel in mijn tas zat want ik voelde een onbeheersbare drang om me online te verbergen. Ik bedacht me dat dit nu precies het gevoel moest zijn van menig museumbezoeker. Een ‘ik ben niet de enige’ gedachte verbond me met de grote groep ‘ongeduldigen’. Ik besloot me over te geven aan de opdracht en op te schrijven wat ik zag.

Vervolgens deelden we onze observaties met elkaar en werden ze centraal op een flip-over gezet. En het mooie was dat ik meer zag door de observaties van de anderen die andere dingen waren opgevallen. We waren inmiddels bijna 10 minuten aan het kijken en delen. Mijn ongeduld was omgezet in een oprechte nieuwsgierigheid naar wat ik allemaal nog meer kon ontdekken en wat de anderen zagen.

In het tweede deel van de Thinking Routine ‘See, Think, Wonder’ neem je een aantal minuten de tijd om na te denken en op te schrijven ‘Waar het over gaat?’ Ook hier weer eerst individueel om e.e.a. vervolgens weer met elkaar te delen. Individueel, samen. Listen, Silent. Eerst het Wat bekijken en dan pas het ‘Waar het over gaat’.

Door ook dit weer na elkaar in alle rust met elkaar te delen, leerde ik dat iedereen andere betekenissen aan de observaties gaf. Wat het kijken een enorme verdieping gaf en me leerde dat je dingen van meerdere kanten kunt bezien en daar dus andere betekenissen aan kunt geven.

De 10 seconden waren inmiddels 15 minuten geworden en ik was benieuwd naar wat de volgende stap zou zijn. De derde stap van deze routine was de vraag ‘Welke vragen zijn er nog overgebleven?’ Zo vroeg een deelnemer zich af of de situatie echt was of in scene gezet. Zo kwamen er meer vragen voorbij waarbij ik dacht “Hoe kom je er op?” of “Wat een goede vraag!”. En steeds weer kijkend naar de foto die inmiddels echt tot leven was gekomen. Het leek of ik in het appartement was en ik als Tita Tovenaar alles en iedereen had stil gezet. Raar maar waar.

Ruim 20 minuten later was ik oprecht teleurgesteld toen de lunch werd aangekondigd.

Mijn ongeduld was omgeduld.

In twee dagen leerden we zo’n 6 visible thinking routines.

Ik raad iedereen die wil vertragen en (be)vragen van harte de training van Thinking Museum aan.

Wil je zelf een keer ervaren wat het is om met VTR naar kunst te kijken, kom dan zaterdag 11 maart naar het Dordrechts Museum. Er is plek voor 6 m/v. Wie het eerst mailt wie het eerst komt.

cornoltee@mac.com

Wil je meer weten over bovenstaande foto?

Kijk dan hier.

 

 

 

 

lectuur lecture

4 mrt

lectuurlecture-001

Twee jaar geleden maakte ik kennis met Grayson Perry. Dat ik hem niet kende zegt genoeg over mijn kennis van de kunstwereld. Ik zag Perry in de documentaire Dreamhouse op het International Architecture Filmfestival Rotterdam.

“A House for Essex is ontworpen door Grayson Perry en FAT Architecture. Het is zowel een kunstwerk als het decor voor een aantal werken van Grayson Perry waarin de speciale aard en de unieke kwaliteiten van Essex worden verkend. Het gebouw doet denken aan de bouwtradities van boten en bedevaart kapellen. De kapel is gewijd aan de fictieve Essex vrouw Julie.”

En waarom? Omdat het het meest authentieke portret was waarbij je als kijker mee werd genomen in het maakproces van Grayson Perry. Je zag zijn dreamhouse en het verhaal van de droom ontstaan door het verhaal wat Perry bedacht over een in 1953 geboren fictieve vrouw in Essex; Julie. Aan het eind van de documentaire neemt hij 6 echte Julie’s uit Essex mee op een fietstocht door het leven van de fictieve Julie om aan het eind samen te eindigen in zijn Dreamhouse.

Enkele maanden later zag ik zijn werk voor het eerst live. Samen met mijn toen 19 jarige zoon. Ik had hem gevraagd of hij zaterdag met me mee ging naar een verrassing in Rotterdam van 20.00 tot 21.30. Waarop hij antwoordde “Maar ik wil best naar de Revenant hoor.” Waarop ik antwoordde “Raad je nooit.” en Noah “Hoe leuk vind ik het?”, ik “Als je dat van tevoren weet ontdek je nooit iets nieuws.”

Als ik hem gevraagd had mee te gaan naar een voorstelling en daarin het woord “Kunst” had laat vallen, was hij bij voorbaat al afgehaakt. De “Als je dat van tevoren weet ontdek je nooit iets nieuws.” was het duwtje dat nodig was om Noah “Oke ik ga mee.” te laten wappen.

Voor de ingang van de Rotterdamse Schouwburg vertelde ik hem dat we naar de Grote Kunstshow gingen waarop Noah antwoordde dat ie dan nog bij boksen had kunnen blijven. Ja het woord Kunst doet vreemde dingen met mensen.

Enfin. Anderhalf uur later stonden we buiten en vroeg ik Noah wat hij het meest bijzondere werk vond. Dat was het wandkleed van Grayson Perry:Bild 003

thewalthamstowtapestry_2009.jpg

Als ik hem van tevoren had verteld dat we naar een wandkleed van Grayson Perry zouden gaan kijken in een museum was Noah zeker afgehaakt. Al helemaal als ik een foto van de kunstenaar had laten zien. Perry (een man) ziet er regelmatig zo uit:

schermafbeelding-2016-02-15-om-06-41-13.png

Schermafbeelding 2016-02-15 om 06.41.13Nu niet echt het stijlicoon voor een 19 jarige fanatiek sportende testosteron bom.

De schouwburg uitlopend legde Noah me uit waarom hij de Grote Kunstshow “best wel leuk vond”. Hij vergeleek het met een documentaire die hij mij laatst liet zien van topbokser Manny Pacquiao. Als je het verhaal achter de bokser kent waardeer je zijn wedstrijden veel meer.

Ik bedoel maar.

Ik ben inmiddels groot fan van Perry. Zag zijn werk in het Bonnefanten Museum en las zijn geweldige boekje “Playing to the Gallery”

playingtothegallery_cover

Het boekje is een verslag van der Reith Lectures van Perry uit 2013. Ik lees elke keer een hoofdstuk en luister een Lecture.

Ideale zaterdagmiddag lectuur/lecture.

 

 

Met liefde gemaakt.

28 dec

schermafbeelding-2016-12-28-om-16-16-57

Waarschijnlijk had je andere prioriteiten tweede Kerstdag. Ik heb er een heuse NTR marathon van gemaakt. Alle afleveringen van Tuinen van Verwondering achter elkaar. Ik was met Kerst in Nieuw Zeeland, Brazilië, Frankrijk, Noorwegen, Italië en 100 kilometer boven New York. Met Ernst Veen. Veen heeft zichzelf een geweldig pensioen gegeven en ging met een regisseur, cameraman en geluidsman op bezoek in de ‘tuinen’ van de rijkste der aarde. Ik wil de hele serie zeker nog een keer op het grote scherm zien. De registratie van de kunstwerken zijn kunstwerken op zich. Ook de muziek bij  de prachtige beelden is van topkwaliteit.

In de ‘tuin’ van de Nieuw Zeelander Gibbs zijn zelfs de dieren gekozen op hun uiterlijk. Of dat te ver gaat? Oordeel zelf. Hier. Gratis.

Ik kon het niet laten om het beeld even stil te zetten en deze met je te delen.

schermafbeelding-2016-12-26-om-12-43-02

Het landgoed van Gibbs is trouwens 1 dag per maand open voor het publiek. Vol tot april 2017. Reserveren doe je hier. Gratis.

schermafbeelding-2016-12-28-om-15-57-59

Eigenlijk wilde ik vandaag iets anders delen. Een zinnetje maar. Uit de documentaire over ontwerpster Eileen Gray;

“De waarde van iets is afhankelijk van de liefde waarmee het gemaakt is.”

schermafbeelding-2016-12-28-om-12-43-21

De documentaire is dit jaar nog te zien. Hier. Gratis.

Ook deze post is weer met liefde gemaakt. Gratis.

Maar voor wie eigenlijk?

 

Leerverrassing

21 dec

Tijdens mijn ontwerp onderzoek voor de master kunsteducatie kwam ik tot een belangrijk nieuw inzicht. Tijdens de eerste playtest van mijn prototype vertelde ik de leerlingen van groep 6 van basisschool Het Landje dat ik zelf ook student was, aan het leren en een experiment wilde doen. Ik vroeg ze of ze wisten wat een experiment was en samen besloten we dat dat het proberen van iets nieuws was wat niet kon mislukken. Ik merkte dat dat een hele veilige en uitdagende context bood. Ook voor mezelf. Sterker nog het voelde enorm bevrijdend en uitdagend.

Ik vraag me af wat er met de kwaliteit van onderwijs zou gebeuren als we maar twee ontwerpprincipes zouden toepassen:

  • onderwijs is vrijwillig
  • onderwijs is samen leren. Dus ook de docent.

Ik kwam laatst het woord ‘leerverrassing’ tegen.

Zullen we het woord onderwijs veranderen in leerverrassing?

Wikipedia definieert onderwijs zo:

Het onderwijs is het overbrengen van kennis, vaardigheden en attitudes met vooraf vastgelegde doelen. Daarbij houdt men rekening met een beginsituatie, volgt men een onderwijsstrategie en worden de resultaten geëvalueerd, onder meer door toetsing, zelfevaluatie en peerevaluatie (collegiale toetsing). Onderwijs wordt binnen een door de overheid bepaalde structuur gegeven door personen die daarvoor speciaal zijn opgeleid, zoals onderwijzers, leraren en docenten.

Cor Noltee definieert een leerverrassing  zo….en kan daar wel wat hulp bij gebruiken:

Een leerverrassing is het samen vrijwillig creëren van Kennis (wat je weet x wat je wilt x wat je kan x wat je gedaan hebt) vanuit een gezamenlijke uitdaging.

Nu bepaalt de overheid wie er les mag geven.

Bij een leerverrassing is dat een verrassing.

 

Pietje Precies

11 dec

Gisteren schreef ik over mijn nieuwe stoel en vanochtend las ik in mijn nieuwe boek. Mijn vader zou zeggen “Cor je hebt toch al een boek?”Dat klopt maar niet het nieuwste boek van Hans Janssen ‘Piet Mondriaan. Een nieuwe kunst voor een ongekend leven.’ Het eerste hoofdstuk neemt je mee naar Laren waar Mondriaan in een klein huisje op de hei schilderde en schreef. Na een periode van kwakkelende gezondheid was Mondriaan weer lekker bezig. En Janssen beschrijft uitvoerig de totstandkoming van een Mondriaan. Een die Mondriaan schilderde tussen juni en september 1918. ‘Gevangen’ in neutrale Nederland. Mondriaan was namelijk voor zijn zieke vader vanuit Parijs, waar hij woonde, naar Nederland gekomen maar durfde niet meer, ook niet via een omweg, naar Parijs te reizen. Of vond hij het eigenlijk wel fijn om in isolement met kwast te schilderen en vulpen of potlood te schrijven. Niet met een balpen want die kwam pas een jaar na de dood  van Mondriaan op de markt.

Al typend wil ik jullie nogmaals wijzen op het geweldige filmpje over de totstandkoming van het potlood. Nu met Nederlandse ondertiteling:

Maar ik dwaal af. Lezend over de totstandkoming van ‘De compositie met de grijze lijnen in vierkante positie’ heb ik minuten lang naar de kleine afdruk in het boek gekeken. Aan de hand meegenomen door Janssen die uitlegt over hoe Mondriaan zijn strepen trok, met welke hij begon en in welke volgorde. Mijn ogen over het kleine beeld sturend kreeg zelf het kleine plaatje ritme en diepte. Of kwam dat omdat ik meer zag door de beschrijving van Janssen? Zijn uitleg over de dikte van de lijnen, het licht schuren  ervan en het soms niet in een keer trekken van de lijnen maakte het een werkelijk kijkspektakel. Alsof ik naar een heldere sterrenhemel ligt te kijken in een gebied waar geen verlichting is.

22-piet-mondriaan-compositie-met-grijze-lijnen-19181

Ik kreeg zelfs zin om mezelf op te sluiten met een doek van 84,5 x 84,5 cm en het in 5 weken proberen na te maken. Zoals het team van Krabbé op TV doet met Mondriaans Victory Boogie Boogie.

Bekijk de geweldige aflevering hier. Heb overigens genoten van ALLE afleveringen.

Maar zoals zo vaak blijft de inspiratie hangen in een gevoel van ‘dat ga ik doen’.

Maar wat gebeurt er als ik er nu een bestel. Oké een van 80 x 80 cm dan. Niet zo Pietje precies maar precies genoeg om aan de slag te gaan.

schermafbeelding-2016-12-11-om-13-50-29

Everything is connected Part 21

10 nov

This year I explored the Dutch Design Week. For me it’s the event of the year and this year I took the time to see and read ALL works at the Design Academy Eindhoven graduation show. It took me 3 days to read the book (460 pages) and see my selection of work and speak to the alumni. I shared some of my favorite works.

I wrote about Stefan Bukkems’ ‘Senza’. A visual aid to help decipher human emotions.

And about Laura van de Kruijs’  ‘And I FEEL!’. Wooden message boards with compliment labels, love signs, an honesty stick and a mood meter allowing parents and kids to communicate without words.

It reminded me of one of my favorite internet based art works. I stumbled upon it in 2006 and it is called We Feel Fine by Jonathan Harris and Sepandar Kamvar. They call We Feel Fine “an exploration of human emotion on a global scale.”

But We Feel Fine is also an example of how technology is able to give meaning to data people share online. It shows clearly that everything can easily be connected without the connected ones being aware of it. Sharing online means being traceable.Big Brother is watching you.

Imagine what you would have to do to become untraceable.

Design Academy graduate Magnús Ingvar Ágústsson designed Vessel:

“Every digital transaction is traceable. That means that the shift to a cashless society would mean a total loss of privacy. The value of that privacy is underestimated. Being under constant surveillance leads to self-censorship, affecting your actions. Even digital solutions like Bitcoin can still potentially be monitored. Using cash remains the easiest way to ensure anonymity. ‘Vessel’ is a new form of physical payment for a future when cash as we know it is obsolete. Each Vessel bears a unique public ‘address’. Users can check the address online to make sure the given value is valid. The money then changes hands without further tracking.”

vessel-render-raudur-back-final_670

 

vessel-render-raudur-final_670

 

I wonder if Ágústsson knows the work of Jaap Drupsteen.

10gulden2

 

1000gulden_vz

And I wonder if Jaap and Magnús are connected.

I will send them a mail with a link to this post to find out.

 

Everything is connected Part 8

18 okt

Yesterday we ended up in China with a giant firework stairway to heaven. According to Tate Modern ‘Ways of Looking’ I could connect the work via the ‘Personal Approach – what do I bring?’ It says: All responses to works of art are conditioned by our different personal and social experiences. These cannot be ignored and should be our starting point when thinking about an artwork.

If I try to connect the work with myself and I ask myself ‘What does the work remind me of?’ one answer would be my ‘Supersafe and Cheap Fireworks Package’. But this would not fit the concept. Why not? Because I never sold the idea and I don’t think it’s art. So it’s not Part 8 but I’ll share it anyway.

Sometimes you do crazy things when you’re young. Especially if you’re keen on an idea that you think might well sell very well. Every two years I went to IAAPA, the International Fair for theme parks. Halls packed with the very latest in roller coasters, carousels, game boxes, fairground rides and so. Every year I came back with a box of leaflets and one year I brought fireworks glasses.

fireworks_glasses

No to protect my eyes. No. They were so-called spectrum glasses. If you put them on and looked at lights in the dark, you saw beautiful colors around the lights. Really amazing. Yes you have to see yourself to be excited. I get it.fireworkglasseseffect

You have to know I have nothing personal with fireworks, so I came up with the following, super safe and cheap fireworks package:

– 1 fireworks glasses

– 1 sparkler

sterretjes

– Packed in an air bubble envelope

airbubble_envelop

 

The idea worked as follows. On New Years Eve you go outside, light your sparkler, put on the firework glasses and start dancing on the air bubble envelope. The air bubble envelope might not make as much noise as the strikers of your neighbor but with your fireworks glasses looking at your burning sparkler is nothing less than spectacular. And they were safe and far less painful to your wallet.

This was a blast. Yes I knew for sure. We had only just to sell it.

We had to make appointments. Make sure that potential clients were able to experience it. My partner in crime Ron Vergeer wrote a great letter to 14 insurance companies and telecom companies. Ron had made them so curious that we scored 10 appointments.

This was a blast. Yes I knew for sure. We had only just to sell it.

We had been years in the latest technology. Radio controlled cars, chroma key virtual reality systems, Japanese sticker machines etc. Could a pair of paper glasses be our breakthrough?

This was a blast. Yes I knew for sure. We had only just to sell it.

And how to sell it? Simple. It is an idea for New Years Eve so with New Years Eve. With fireworks, champagne and  dutch donuts. In April we drove across the Netherlands with a big dish with, by Ron’s mother baked, dutch donuts, a few bottles of  Jip and Janneke champagne, champagne glasses, sparklers and of course the fireworks glasses. We sat at the table with the communication bosses of some of the largest advertisers in the Netherlands. (Yes even with Nationale Nederlanden Daniel)

After a short intro, I turned of the lights. Ron pulled the dish packed with dutch donuts from the plastic bag, put them on the table and sprinkled them with powdered sugar. I put on their fireworks glasses. Ron wrapped the foil from the bottle. I lit the sparklers and began to count.

10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 ……

With each count their mouths opened wider and wider. Quite easy to put a donut in.

Plop. The champagne flowed. The sparklers burned. The donuts tasted fantastic … .in april.

This was a blast. Yes I knew for sure. We had only just to sell it.

In 2000 a deadly firework exploded in a fireworks depot in a residential area in Enschede in the Netherlands. With one Bang it was done with our Blast. There was no brand in the Netherlands who wanted something to do with fireworks. Not even with the “safest fireworks package in the world” like I tried to explain.

The Failed Firework Glasses Project  is what New York based Chinese artist Cai Guo-Qiang Stairway reminds me of . But it’s not art. So part 8 is another connection. His name is Stefan Sagmeister. And he also sometimes says things by setting things on fire. The following stills are from his great TED talk and part of quote from his diary:

Fire is what connects Cai Guo-Qiang and Stefan Sagmeister. Fire as fuel for personal development.

 

%d bloggers liken dit: