Tag Archives: creativity

Ik zie ik zie

20 apr

IKZIEIKZIE.001

In mijn laatste post liet ik onderstaand plaatje zien en vroeg ik mijn lezers;

Wat zie je?

Daar werd massaal op gereageerd. Ik ben twee dagen bezig geweest om de resultaten te verwerken. Het is ongelooflijk. Precies 50% wist het. En dus 50% niet.

Hier komt het plaatje nog een keer;

Schermafbeelding 2017-04-17 om 10.47.41

Helpt het als ik zeg dat het een viervoeter is?

Helpt het ik zeg dat het werk ‘Renshaw’s Cow’ heet, naar Samuel Renshaw de gezichtsvermogenexpert wiens systeem om in  een oogopslag een vliegtuig te kunnen herkennen werd gebruikt om 285.000 cadetten op te leiden tijden de Tweede Wereldoorlog (Herman, De Kunst van het observeren, 2016)

Met de volgende visuele aanwijzing kun je nooit meer iets anders zien. Dus misschien nog een poging?

Wat zie je?

Schermafbeelding 2017-04-17 om 10.47.41

Nee?

Pas op want met de volgende aanwijzing kijk je van achteren de koe in de kont.

renshawscow

Kijk maar:

Schermafbeelding 2017-04-17 om 10.47.41

Kun je nu nog iets anders zien?

 

 

 

 

 

 

Bekijk het.

17 apr

BEKIJKHET.001

Gisteren schreef ik over mijn favoriete boekhandel. De Nwe Bengel in de Vriesestraat op het eiland van Dordrecht. Uit de gesprekken met Gerrit Jan was een boekentip voort gekomen. Een van de betere van de afgelopen tijd. Een die prachtig aansluit bij mijn interesse in het kijken naar kunst en design thinking. En een die prachtig aansluit bij een van mijn motto’s; to predict the future, you don’t look ahead, you look around.

Dus eerst kijken. Daar schrijft Amy Herman in ‘De Kunst van het observeren’ op pagina 76 over;

‘Om ergens een volledig en nauwkeurig beeld van te krijgen moeten we zo veel mogelijk informatie en perspectieven verzamelen, zodat we kunnen klasseren, prioriteiten vaststellen en doorgronden. Etiketten, reeds geschreven verslagen en bestaande informatie kunnen dan worden toegevoegd aan onze EIGEN verzameling, maar pas nadat we eerst onze EIGEN informatie hebben BEKEKEN. In wezen kijken we twee keer; eerst zonder enige invloed van buitenaf, en vervolgens met een blik die verrijkt is met nieuwe informatie.’

EERSTKIJKEN.001

Ik moet denken aan gister middag. Feyenoord speelde thuis tegen Utrecht. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en luisterde de eerste helft naar de radio. Ik wist dus dat het 0-0 bleef in de eerste helft. Toen ik ’s avonds de samenvatting bekeek, keek ik met veel minder aandacht de eerste helft. Ik zag minder omdat ik wist dat er niet gescoord zou worden. Nu ik dit zo schrijf bedenk ik me dat ik dus eigenlijk puur op het resultaat was gefocust. Ik wil dat Feyenoord kampioen wordt en daarvoor moesten ze winnen. Hoe ze dat doen maakt me even niet uit. Het gaat om het resultaat. Duidelijk de blik van een niet zelf meer voetballende supporter.

Als ik als actieve voetballer of trainer die eerste helft had bekeken, wetende dat er niet gescoord zou worden, had ik er anders naar gekeken. Ik was dan waarschijnlijk meer gefocust op hoe het kwam dat er niet gescoord werd.

Hoe je dingen ziet hangt ook af van je betrokkenheid en je rol. Mijn betrokkenheid bij de eerste helft op TV is een stuk lager dan als je als lerende voetballer of trainer die eerste helft op TV bekijkt. Misschien is het veel interessanter om de rol van trainer aan te nemen als ik naar een wedstrijd kijk waar ik de uitslag al van weet. Dan zie ik andere dingen. Of gewoon niet meer naar de radio luisteren. Dan zie ik ook andere dingen.

Daar is een mooie uitdrukking voor.

Maar die komt morgen.

Kijk eerst maar eens hier naar. Wat zie je?

Schermafbeelding 2017-04-17 om 10.47.41

 

 

 

Wie geeft, leeft voort.

16 apr

WIEGEEFTLEEFTVOORT.001

Ik koop al mijn boeken bij de Nwe Bengel op de Vriesestraat in Dordrecht. Nee niet bij een of andere online winkel. Waarom niet?

Omdat ik de eigenaar een leuke en aardige vent vind en hem de business gun.

Omdat ik me altijd verheug op het moment dat ik mijn nieuwe boek mag komen ophalen en ik dan met gekanteld hoofd naar de boekenkast kijk waar de bestellingen, en dus ook die van mij, geduldig staan te wachten.

Omdat ik met Gerrit Jan of Levi altijd een geanimeerd gesprek heb over van alles en nog wat.

Omdat er op de tafel naast de kassa altijd nog wel een boek ligt waarvan ik niet wist dat ik het echt nodig had.

Omdat mijn nieuwe boek altijd wordt ingepakt in dat bruine, dikke pakpapier en persoonlijk wordt afgestempeld met een rode Nwe Bengel stempel. Een soort officieel en plechtig afscheidsmoment waar Gerrit Jan of Levi het boek toch echt los moet laten.

Omdat ik er, geïnstalleerd op de bank met een drankje, en een pen, achter kom dat Gerrit Jan inderdaad weer gelijk had toen hij in de winkel tegen me had gezegd “Ik heb wat voor je gevonden. Ik bestel het voor je op zicht. Heb het dinsdag in huis.”

Ik geef regelmatig onverwachts boeken weg die ik dan zelf net gekocht heb omdat ik me op dat moment realiseer dat het echt iets voor de verraste ontvanger is. Laats bestelde ik voor de derde keer een boek dat ik dus al drie keer had weg gegeven. Gerrit Jan keek me niet eens meer vreemd aan.

‘Wie leest, leeft dubbel.’ is de pay of van De Nwe Bengel.

‘Wie geeft, leeft voort.’ is de pay of van deze post.

Misschien moet ik een boekenwinkel beginnen.

Natuurlijk niet.

Die is er al.

Want dan zou ik niet meer bij De Nwe Bengel komen en geen boekentips meer krijgen van boeken waarvan ik niet wist dat ze bestonden.

Natuurlijk niet.

Want dan mis ik al die boeken waarvan Gerrit Jan wist dat ze speciaal voor mij geschreven zijn.

 

 

 

 

Ziet em duun.

15 apr

ZIETEMDUUN.001

Ik ben een muziekliefhebber. Ik houd van pop, rock, blues en klassiek maar niet van rap, hip hop en Maria Carey. Maar april doet wat ie wil en zo kan mijn muzieksmaak ook zomaar veranderen. Nee ik ga nu niet vertellen dat ik toch heb zitten/liggen genieten van een Maria Carey nummer maar wel van rap.

Belgische rap dan. En misschien komt het omdat ik er geen reet van versta. Waarom ik het dan zou goed vind? Dat is best een moeilijke vraag.

Misschien juist wel omdat ik er niets van versta. Zo nu en dan een woord  waardoor ik hoop heb dat ik de rest van de zin ook begrijp.

Of is het gewoon de beat en het rauwe randje. Een Belgische variant van Alabama 3. De band die de titel track van The Sopranos speelde en seizoenen, afleveringen lang het begin was van weer een maffia avontuur. Ik sloeg het intro nooit over.

Ik zocht net het Alabama 3 nummer op en zag op 16 seconden drie wolven over een vlakte naar me toe rennen. Drie wolven.

Schermafbeelding 2017-04-15 om 08.02.00Waarschijnlijk Alabama 3 zelf, bedenk ik me nu. Even later belandt een wolf op het dak van een auto.

Schermafbeelding 2017-04-15 om 07.56.08.png Wat me deed denken aan wat ik gisteren ontdekte toen ik de clip van het Belgische rapnummer bekeek. De hoofdrolspeler/zanger trekt namelijk een T-shirt aan waarvan ik de tekst wel begreep;

redt nog beter as die van ellie

Ik moest lachen en maakte een screenshot om deze naar mijn vriend Gerrit te sturen.

Schermafbeelding 2017-04-14 om 12.25.33.pngGerrit heeft namelijk een Pontiac Firebird uit 1967. Maar een fractie van een seconde later verscheen er rechtsboven in beeld een zwart blokje met witte tekst ‘Koop hier het T-shirt’. Nog beter, dacht ik. Ik klikte en belandde in de webshop. Het shirt was er echter alleen in kindermaten. Jammer Gerrit.

Maar had ik al verteld waarom ik stopte bij de wolven? Nee he. Nou omdat zo’n beetje het enige zinnetje wat ik wel verstond, was “Ik ben een wolf”.

Enfin. Ik bekeek het nummer nog eens en zette het bij elke nieuwe ondertiteling stil om de tekst te lezen en het beeld beter te bekijken. Zo ontdekte ik dat de zanger in zijn panterslip onder dezelfde zonnebank ligt als die wij al 20 jaar elke verhuizing meeslepen en ik soms in de winter drie keer achter elkaar een half uurtje onder lig om van het gezeur van mensen af te zijn die zeggen dat ik zo wit zie en vragen of ik ziek ben.Schermafbeelding 2017-04-14 om 12.22.13.png

Drie keer………hmmmmm Alabama 3…..ik ben een wolf.

Nee Cor je bent helemaal geen wolf. Je bent een steenbok.

En hoe dit allemaal zo gekomen is?

Omdat mijn vriend Robbert Jansen me een mailtje stuurde met als enige zin:

“Moes an ge denke”

en een link

Het werd inderdaad tijd voor de kapper.
Fijne Pasen.

nikCORmat

3 apr

nikkormat.001

Ik loop al vanaf mijn twaalfde  met een camera. Als eerste de volledig hand bediende  Nikkormat van mijn Pa. Hij had altijd de allernieuwste Nikon’s maar gebruikte de Nikkormat als reserve op zijn ontdekkingsreizen. Als hij niet op reis was had ik de Nikkormat. De perfecte foto leerschool.

Nu was ik met met iPhone 7 Plus in Shanghai.

Panorama’s geschoten.

Audio opnames gemaakt in Tempel complex.

Geimporteerd in iMovie.

Heen en weer kijkend achter elkaar gemonteerd.

Speciaal voor Betty.

190 in 84 seconden

2 apr

190in84.001

Ik leerde dat mijn verblijf in Shanghai ondanks dat het een miljoenenstad is, eigenlijk heel rustgevend was. Ik bedacht daar de volgende theorie voor. Als ik in Nederland door een grote stad loop, wordt er voortdurend om mijn aandacht gevraagd door merken en mensen. In een taal die ik begrijp. In Shanghai gebeurt dat ook maar in een taal die ik niet begrijp. Die niets voor me betekent. Dus binnenkomt als beeld en niet als tekst. Dat maakt het veel rustiger. Alleen mijn beeldbrein wordt aangesproken. Heel zen met een paar miljoen Chinezen. Die er in mijn ogen ook nog eens allemaal hetzelfde uitzien. Dat maakt het allemaal nog rustiger….in mijn hoofd.

Waarop een lezer reageerde:

“nou…toen ik na een weekje al die (versterkt) schreeuwende Chinezen had ‘aangehoord’ die jou de winkel in proberen te lokken was het voor mij niet meer alleen beeld.”

Maar ik bedoel niet alleen schreeuwende Chinezen, ook de Chinezen die met elkaar in gesprek zijn in bij de metro of een restaurant. Ik heb geen oordeel over wat ze zeggen omdat ik ze niet versta. En zelfs als dat via een megafoon versterkt wordt werkte dat heel rustgevend. Ik wilde eerst de wandelende Chinezen die ik van boven filmde nog vertragen maar zo had ik het niet beleefd. Eem hypnotiserend, versterkt schreeuwende Chinees meditatie moment. Alsof er een Chinese Stembel wordt geluid.

Een dag later werd mijn terugvlucht een dag uitgesteld omdat ik door vertraging van mijn vliegtuig in Shanghai mijn transfer miste. Ik moest een dag en nacht in Gangzhou blijven. Ik besloot naar de Yuanxuan Taoist Tempel te gaan. Afgezien dat ik daar de enige Europeaan was, was ik bijna de enige bezoeker. Het complex is enorm en er staan talloze tempels. Ik was al rustig in mijn hoofd maar nu ging ik ook nog eens een versnelling lager lopen. Onderstaand filmpje maakte ik in iPhoto met de 20 foto’s die ik stilstaand na 10 passen maakte van het enorme beeld verderop. 190 passen later keek ik van onder naar de opgestoken vinger. Ik heb geen idee wat hij daarmee bedoelde. Wel zo rustig.

 

 

Beeld en Geluid

1 apr

GELUID.001

Gisteren reageerde een lezer:

“nou…toen ik na een weekje al die (versterkt) schreeuwende Chinezen had ‘aangehoord’ die jou de winkel in proberen te lokken was het voor mij niet meer alleen beeld.”

Ik moest denken aan het filmpje dat ik maakte toen ik aan het eind van Lijn 2 bij het Convention Centre was beland.

Ook deze versterkte Chinees vond ik heel rustgevend. Ik wilde eerst de wandelende Chinezen die ik van boven filmde nog vertragen maar zo had ik het niet beleefd. Dus hierbij mijn hypnotiserende versterkte schreeuwende Chinees meditatie moment. Alsof er een Chines Stembel wordt geluid.

 

VIKstory

29 mrt

vikstory.001.jpeg.001

Dear Mr. Muniz,

Please call me Cor. I am an art educator at the University of the Arts Utrecht in the Netherlands and got introduced to your work by a professor of mine (Nelly van der Geest) during my master in Art Education three years ago. Nelly showed us the documentary Waste Land as an inspiration for our essay about creativity and sustainability. The documentary made a big impact, it made me cry and laugh. After graduating I showed it to ‘my’ first year students during the module ‘creative process’. Since then I am a big fan of your work. Not only because of the beauty of your work but also because of the beauty of the process. And beauty here I define according to Stendahl; the promise of happiness.

Last week I was in Shanghai and saw the work of James Turrell. Saw? Maybe ‘felt’ is a better way to describe his work. It was at the Long Museum. After my visit I wanted to buy the book of this exhibition to share with my students and family. Unfortunately it was still not for sale. I was told it will will be published after the show, so they can implement his latest work exhibited at the  Long Museum. Quite disappointed I looked around in the bookshop and saw this:

IMG_8780 (1)

I was attracted to the little note book without the plastic wrapping. To be honest I did not recognize it as your work right away.  I opened it and noticed that it had been restored. The cracks in the cover were actually real and now covered by tape. I thought of the many hands that had caused these cracks that so beautifully fitted the cover artwork. And who decided or was ordered to repair this notebook? It felt and looked like ‘The Original” and all the other plastic wrapped ones like ‘perfect’ copies, made in China. I decided I wanted both and put them next to each other:

madeinchina_2017_©o®.001

Writing this letter feels like a victory. In two ways. Yesterday my 20 year old son called ‘Made in China’ my first art work. Second is writing you this letter. Therefor I had to find  your email address. And what happened? I saw this work on your homepage;

Schermafbeelding 2017-03-29 om 06.06.23

Yesterday I got this essay about Piet Mondriaan’s final, unfinished work. It’s about how it would have looked like if Mondriaan could have finished it. But how unfinished was his masterpiece actually? Mondriaan is actually the artist I did my master thesis on.

Piet_Mondriaan_Victory_Boogie_Woogie

You probably know the title of this work?

Yes indeed. VIKtory Boogie Woogie (New York, 1942-1944)

I would love to show it to you. It’s in The Hague, The Netherlands.

As a teacher I will never be able to buy your work. And here I feel we have something in common because you also can’t ‘buy’ my work. You can get it. I will give you my original ‘Made in China’ and you give me an original artwork of yourself that you think that will make me happy.

Till then I will keep your ‘Made in China’.

Kind regards,

 

Cor Noltee

cornoltee@mac.com

Verlongd

28 mrt

verlongd.001

Voor de tweede keer deze week wilde ik het tentoonstellingsboek kopen van de kunstenaar waarvan ik het werk net gezien had. En in beide gevallen waren deze, nog niet, te koop. Er werd me uitgelegd dat dat gebruikelijk is in China. Ze willen namelijk ook het werk van de bewuste tentoonstelling fotograferen en in het boek zetten. In Nederland gaat er volgens mij geen tentoonstelling van start voordat ‘het boek’ er is. Ik snap wel dat het afhankelijk is van het werk. Als het heel plek specifiek is, speciaal voor en op locatie gemaakt, kan ik me er nog iets bij voorstellen. Maar helemaal geen boek was toch een teleurstelling. Ik heb zelfs geen ‘posters’ gezien.

Teleurgesteld keek ik rond in de bookshop van The Long Museum in Shanghai waar ik net het ge-wel-di-ge werk van James Turrell had gezien. Gezien is eigenlijk niet het goede woord. Intens beleefd, of juist heel sereen tot me genomen. Turrell maakt werk dat ‘out of space’ lijkt. Out if light is beter verwoord. Ruimtes waar je naar een andere dimensie lijkt te worden getransporteerd. Het deed me denken aan die 3d tekeningen waar je een beetje naar moest staren, door de tekening heen moest kijken. En dan opeens verscheen het 3d beeld. Alleen hier verschijnt er niets, je lijkt zelf te verdwijnen. Dit schrijvend kan ik me voorstellen dat Turrell helemaal niet wil dat er een boek van zijn werk verschijnt. Toch had ik meer van het artistieke proces van Turrell willen weten, zijn achtergrond en zijn drijfveren. Ook al omdat er geen Engelse audiotour was en de teksten bij de ingang van zijn werken alleen in het Chinees.

Ik was bij de grootste overzichtstentoonstelling van Turrell. Ik heb geen overzichtsboek. Wel een zelfgeschoten pano. De tentoonstelling is ook verLongd. Tot en met juni.

IMG_8738IMG_8795IMG_8729IMG_8725

 

Unlock

25 mrt

unlock.001

Wat tot nu toe de meeste indruk heeft gemaakt in Shanghai?

Indruk op wat? On which Pink Part of my Brain? Design, Story, Symphony, Play, Empathy or Meaning?

Laten we beginnen met Design.

Ok dan heb ik er drie. En laat ik dan die kiezen waar ik ook een foto van heb gemaakt. Dan blijven er nog twee over. En dan kies ik degene die de meeste associaties oproept.

Zo moet ik denken aan mijn zoon omdat hij regelmatig zijn sleutels kwijt was. Totdat ik hem een Banksy sleutelhanger gaf. Helaas zit zijn fietssleutel daar niet aan.

Ik moest aan mijn cijferslot denken dat aan het oude (maar prachtige van John gekregen Brookszadel) hangt te bungelen als ik met mijn oude Peugeot vouwfiets naar en van huis naar station en HKU fiets.

En ik moest denken aan het feit dat ik deze nog nooit gezien had in Nederland. Wat zeg ik, de rest van de wereld….waar ik geweest ben dan.

IMG_8364

 

 

 

%d bloggers liken dit: