Design Thinking by Doing

Gisteren en eergisteren zag ik 4 films op het Archtitecture Film Festival Rotterdam (AFFR) in LantarenVenster;

Getting Frank Gehry van Luke McMahon & Jill Nicholls;

“Hij is 85 jaar en nog steeds een ijverig ontwerper en bouwer; Frank Gehry is waarschijnlijk de meest tot de verbeelding sprekende architect van deze tijd. We volgen hem in de ontwikkeling van de UTS business school in Sydney, zijn eerste gebouw in Australië.

Het is een prachtig en evenwichtig portret van de innemende architect. Maar, zegt Zaha Hadid in de film ‘you can’t get all that built by being a teddy bear all the time’. Zijn architectuur mengt fantasie, hi-end ICT met pure ambacht. Een film ter versterking van je geloof in architectuur.”

“De meest tot de verbeelding sprekende architect?” Nouuuuuuu, na het zien van “Zaha Hadid, Who Dares Wins” staat Frank op een respectabele tweede plek en dat komt met name door dit gebouw, het Heydar Aliyev Center in Baku in Azerbaijan. Tot nu toe kon ik me nog niet bedenken waarom ik naar Azerbaijan zou moeten. Maar nu ik dit heb gezien, wil ik ‘De Architectuur van Geluk” van Alain de Botton nog wel een keer lezen met dit gebouw als uitzicht.

Verder vertelt de documentaire ook diepgaander en persoonlijker het leven de successen maar vooral ook de strijd, tegenslagen en mislukkingen van het werk van Hadid.

“Zaha Hadid roept altijd sterke reacties: ze is visionair, koppig en tegelijkertijd charmant en extravagant. De succesvolste vrouwelijke starchitect wordt in deze fijne documentaire verrassend zorgvuldig geprofileerd.

De Britse architectuurhistoricus Alan Yentob praat met haar over haar jeugd en haar ontwikkeling van papieren conceptuele architect en kunstenaar tot aan het bouwen van onmogelijk lijkende projecten. Haar sterrenstatus verschaft haar toegang tot de groten der aarde. En oja, haar projecten worden wonderschoon in beeld gebracht, dat moet je op een groot doek zien, niet op je pietluttig schermpje. Ja hallo, het is Zaha!”

Verder zag ik de prachtige film Concrete Love van Maurizius Starkle-Drux;

“Liefdevol wordt de dagelijkse routine gevolgd van de 93-jarige architect Gottfried Böhm, beroemd vanwege zijn betonarchitectuur, zoals de brutalistische kerk in Neviges. Gottfried was kleinzoon en zoon van architecten en alle drie zijn zonen zijn dat ook. Deze unieke familie vertegenwoordigt een mooie doorsnede van de Duitse architectuurgeschiedenis.

De film documenteert de ontmoetingen met zijn familie, oud-collega’s en de inspiratie voor zijn werk. De keuzes van de drie zoons leiden soms tot spanningen tussen vader en zoons. En dan is er nog de vrouw, moeder van de jongens, die ook opgeleid was tot architect. Een intiem en prachtig gefilmd portret van een getekende en tekenende familie.”

Ik kon het niet laten om deze foto van het filmdoek te maken. Het zijn de 93 jarige Bohm met zijn nog oudere broer die een verdraaid goed potje tafeltennis spelen. De smash aan het eind van jongere broer Gottfried was werkelijk indrukwekkend.

Maar het meeste indruk maakte toch Dreamhouse van Marcus Plowright;

“A House for Essex is ontworpen door Grayson Perry en FAT Architecture. Het is zowel een kunstwerk als het decor voor een aantal werken van Grayson Perry waarin de speciale aard en de unieke kwaliteiten van Essex worden verkend. Het gebouw doet denken aan de bouwtradities van boten en bedevaart kapellen. De kapel is gewijd aan de fictieve Essex vrouw Julie.”

En waarom? Omdat het het meest authentieke portret was waarbij je als kijker mee werd genomen in het maakproces van Grayson Perry. Je zag zijn dreamhouse en het verhaal van de droom ontstaan door het verhaal wat Perry bedacht over een in 1953 geboren fictieve vrouw in Essex; Julie. Aan het eind van de documentaire neemt hij 6 echte Julie’s uit Essex mee op een fietstocht door het leven van de fictieve Julie om aan het eind samen te eindigen in zijn Dreamhouse.

Drie van bovenstaande films zijn vandaag nog te zien in Rotterdam.

Volgend jaar ga ik vier dagen.

Op mijn Brik naar het Archtitecture Film Festival Rotterdam.

Bricks kijken.

Tags: architecture, cor noltee, design thinking

Afgelopen week keek ik de laatste twee afleveringen van Chef’s Table, de Netflix documentaire serie over 6 wereldberoemde chefkok’s. En als je iets wilt leren over creativiteit dan is de serie zeker de moeite waard. Uit het rapport spencer claxton douglas van Spencer, Lucas en Claxton komen 5 aspecten naar voren die je creatief vermogen bepalen;

nieuwsgierigheid

verbeeldingskracht

discipline

vasthoudendheid en

samenwerken.

In de aflevering van de Nieuws Zeelandse Chefkok Ben Shewry vertelt hij over de dinsdag. In het verleden de rustigste dag van de week. Dus wat deed Ben, hij ging op dinsdag experimenteren. Hij ging nieuwe gerechten maken die hij nog nooit gemaakt had. Snel werd de dinsdag goed bezocht en nu behoort zijn restaurant Attica tot de 50 beste van de wereld. De Topchefs uit de serie scoren allemaal hoog op bovenstaande 5 aspecten en dagen zichzelf constant uitdagen uit om beter te worden. Te groeien in wat ze weten, wat ze willen, wat ze kunnen en wat ze doen. Wat verder mooi naar voren komt is dat ze allemaal doen waar ze echt in geloven en dat dat vaak voortkomt uit hun roots en tradities.

Wij aten thuis een keer per week zelfgemaakte friet. Toen mijn moeder 4 jaar geleden overleed erfde ik haar frietpan en nodigde ik haar vriend Cees uit om een keer per week bij mij friet te komen eten. Nu hebben we de rollen omgedraaid. Ik eet elke woensdag friet bij Cees. (als ie niet iets anders lekkers uit zijn eigen tuin heeft gemaakt). Afgelopen woensdag was het weer friet van aardappels uit eigen tuin met appelmoes en een salade van het laatste kleine kropje sla met een tomaatje en een komkommertje en peertjes, allemaal uit de tuin van Cees. Ben en Cees zijn topcreatieven:

Maar wat maakt Ben nu beter dan Ben?

Wil je de komende dagen kijken naar een ander domein waar creativiteit hoogtij viert?

Ga dan naar het Architectuur Film Festival in LantarenVenster in Rotterdam met oa een film over Zaha Hadid.

“Zaha Hadid roept altijd sterke reacties: ze is visionair, koppig en tegelijkertijd charmant en extravagant. De succesvolste vrouwelijke starchitect wordt in deze fijne documentaire verrassend zorgvuldig geprofileerd.”

En vandaag om 13.15 Where architect live. “Waar de architect zelf woont zegt veel over zijn/haar visie op wonen. Korte films van acht architecten in hun woningen of werk-woningen. Een ding is zeker: ze houden van werken en kunst.”

Tags: architecture, cor noltee, design thinking