Tag Archives: cor noltee

Speelplezier met kunst.

5 okt

SPEELPLEZIER_892.001

Voor het vak onderzoeksvaardigheden van de master kunsteducatie die ik volg op HKU ben ik op zoek naar manieren waarop jonge kinderen door middel van speltechnieken nieuwsgierig worden gemaakt en iets leren over kunst. Een medestudent tipte me op de Wonderkamers in het Gemeentemuseum Den Haag. Daar was ik afgelopen zaterdag en schreef daar gisteren over.

In de Wonderkamers ga je aan de slag om punten te verzamelen die elk goed zijn voor een kunstobject uit het depot van het museum. Met deze objecten kun je vervolgens je eigen museumzaal inrichten. In de drie Mondriaan Wonderkamers verdiende ik 6 punten en koos ik de volgende 6 kunstwerken uit het depot:

IMG_9539 IMG_9542 IMG_9544 IMG_9545 IMG_9547 IMG_9550 IMG_9551 IMG_9552

En in het miniatuurmuseum ging ik aan de slag met mijn eigen museum zaal.

IMG_9554 IMG_9555 IMG_9556 IMG_9557 IMG_9559 IMG_9560 IMG_9561 IMG_9562 IMG_9563 IMG_9564 IMG_9565 IMG_9566 IMG_9567 IMG_9568 IMG_9569 IMG_9570 IMG_9571 IMG_9572 IMG_9573 IMG_9574 IMG_9575 IMG_9576

Na de opening van mijn tentoonstelling “Strak in de Lijn” kocht ik het boek “Het verhaal van de Stijl. Van Mondriaan tot Van Doesburg” in de museum bookshop. Hierin las ik gisteren dat Van Doesburg eerst de titel “De rechte lijn” in gedachte had voor tijdschrift De Stijl. Dat was inderdaad een betere naam voor mijn tentoonstelling geweest.

Ik moet snel een keer terug naar De Wonderkamers in Den Haag. Er zijn nog 10 kamers die ik niet beleefd heb. Goed voor ruim 8 uur speelplezier met kunst.

Verwondering en bewondering.

4 okt

verwonderingbewondering_891.001

Gisteren maakte ik een Mondriaan in de Wonderkamers van het Gemeente Museum Den Haag. Ik maakte de Mondriaan in een van de 13 wonderkamers waar ik terecht was gekomen door met een tablet die ik bij de info balie had gekregen op de stickers op de vloer te richten. De Directeur van het museum wees me vervolgens de weg naar de eerste Mondriaan Wonderkamer; Dans de Victory.

Geweldig hoe ze de sfeer van de stad New York in de jaren 20 van de vorige eeuw, de beweging van het laatste werk van Mondriaan en Piet Mondriaan zelf tot leven hebben gebracht. Ik moest echt even een paar keer kijken hoe ze dat met Piet hadden gedaan. Maar als je goed kijkt, zie je dat ze een foto hebben genomen van Mondriaan en daar de bewegende mond van een acteur in geplakt hebben.

Ondanks mijn beroerde danspasjes kreeg ik toch positieve feedback.

Daaruit bleek wat ik al jaren weet; ik ben geen danser. Toch werd ik gefeliciteerd met mijn dappere poging en mocht door naar de volgende kamer.

IMG_9448 IMG_9447

Hier mocht ik aan de slag met mijn eigen Mondriaan. Dit was de ruimte waar mijn mede student me op gewezen had. Zittend voor een werk van Mondriaan legde Mondriaan in het werk uit waarom en hoe hij het werk zo gemaakt had.

IMG_9462 IMG_9463 IMG_9464 IMG_9459 IMG_9458 IMG_9456 IMG_9455 IMG_9453

Vervolgens mocht je het originele werk nog even bekijken en moest je zelf aan de slag. Dat werd mooi aangegeven door het vollopende cirkeltje aan zijkant.

IMG_9470 IMG_9467

Met de hintsknop aan de zijkant kon je nog even terug naar het origineel om uiteindelijk een eindscore te ontvangen.

IMG_9477

Ik ben eigenlijk heel nieuwsgierig naar welke wiskundige formule ze gebruiken om tot die score van 50% te komen. Na het namaken van de Mondriaan mocht ik zelf aan de slag. Dit was het eindresultaat.

IMG_9489

In een van de besprekingen met Gerrit Dijkstra was ook het idee van het naambordje naar voren gekomen. Dat het wel erg leuk zou zijn als jouw werk met jouw naam in het museum terecht zou komen. Dit hadden ze ook gedaan en dat werkt heel goed; jouw naam naast jouw Mondriaan in het museum. Ik voelde zowaar een trots gevoel over me heen komen. Mijn mindere danskwaliteiten werden toch enigszins gecompenseerd door mijn visuele vermogen.

Na drie kwartier dansen en Mondriaans maken, belandde ik met behulp van mijn tablet en de instructies van de directeur in de laatste Mondriaan Wonderkamer; Leef mee met Mondriaan.

IMG_9492 IMG_9493 IMG_9494

IMG_9496IMG_9495   IMG_9498 IMG_9500

Hier werd je een Mondriaan kenner. De film liet je het leven en de werken van Mondriaan in chronologische volgorde zien en aan het eind van de film moest je met je tablet de juiste werken uit de juiste periode kiezen.

IMG_9524

IMG_9525

En hier ging het fout:

IMG_9521

Gelukkig kreeg ik een tip:

IMG_9522

IMG_9523

Andere spelesr konden overigens niet op “jouw” scherm de film bekijken. Die was namelijk gereserveerd door Cor Noltee, met foto. Die foto had ik aan het begin van de Wonderkamertour gemaakt met de tablet waarop ik ook mijn naam en email adres had ingevoerd.

IMG_9504

Als laatste onderdeel in deze Mondriaan Wonderkamer moest ik de door mij gevonden werken in de juiste chronologische volgorde zetten:

IMG_9526

Dat ging bijna helemaal goed. Twee stonden er verkeerd:

IMG_9528

En als laatste onderdeel kwamen de door mij gevonden werken in een slideshow voorbij:

IMG_9530 IMG_9531 IMG_9532 IMG_9533 IMG_9534  IMG_9536 IMG_9537

In totaal verdiende ik 6 punten in de Wonderkamers van Mondriaan en daarmee mocht ik 6 werken uitkiezen uit het depot voor mijn collectie en daarmee mijn eigen museumzaal inrichten.

IMG_9538 IMG_9539

Anderhalf uur later was ik in het miniatuurmuseum beland in de kelder van het Gemeentemuseum Den Haag. In de Wonderkamers komen al mijn fascinaties samen; spel, kunst en nieuwe technologie. Ik had nog maar drie kamers gedaan omdat ik maar 2 en half uur de tijd had. Toen ik met mijn tablet een werk van Warhol koos voor mijn eigen collectie kwamen er twee oudere (65+) mensen binnen. Ze zagen de kinderen in het midden aan de gang met hun tablet. Spelend, lachend en plezier hebbend en zeiden: “Oh dit is voor kinderen.” Ik kon het niet laten om tegen ze te zeggen “Ja en daarom zo leuk.” Ze keken me allebei betrapt aan en zagen mij met een grote glimlach en tablet staan en dachten waarschijnlijk “Die is gek geworden. Doe eens een beetje normaal……volwassen.”

Ze verdwenen snel weer uit het depot en ik ging verder met mijn collectie. Ik moest nog drie werken kiezen om mijn eigen museumzaal in te mogen richten. De opening is morgenochtend.

Fijne zondag. De Wonderkamers zijn vandaag vanaf 11.00 te bewonderen.

Mijn Mondriaan?

3 okt

MIJNMONDRIAAN_890.001

Gisterochtend zat ik in de trein te lezen in het boek dat ik leende van de geweldige bibliotheek van HKU. Daar staat bij binnenkomst een ronde tafel waarop onder andere de laatste aanwinsten liggen uitgestald. De bieb wordt met hart en ziel bestierd door Ria Douma en zij heeft een sterk ontwikkelde neus voor alles wat zich in het domein van Kunst en Economie bevindt. En dat komt goed van pas als student, die ik nu zelf ben. Het boek wat ik er leende, en direct verlengde, is “Design Research Through Practice. FROM THE LAB, FIELD, AND SHOWROOM.

Design Research Through Practice. FROM THE LAB, FIELD, AND SHOWROOM.

Het is het eerste goed onderbouwde boek van wat ik eigenlijk allemaal aan het doen ben en hoe het vak Design Research ontstaan is. Het vak onderzoeksvaardigheden had eigenlijk ook Design Research kunnen heten en zittend in de trein vroeg ik me af hoe ik mijn spel “Mijn Mondriaan” zou prototypen en testen in het Boymans van Beuningen. In het kort werkt mijn spel als volgt. 9-10 jarigen hebben op school geleerd wie Mondriaan is, wanneer hij leefde, wat voor werk hij maakte, hoe zijn werk zich ontwikked heeft en waarom hij schildert wat hij schildert. Vervolgens wordt ze verteld dat er een Mondriaan is geschonken door een overleden man en heeft de directeur van Boymans een expert laten onderzoeken of het een echte Mondriaan is. De expert bevestigt de echtheid maar een tegenexpertise resulteert in het tegenovergestelde. En tot overmaat van ramp raakt het werk zoek. De directeur doet vervolgens een oproep aan de kinderen om een Mondriaan te maken waarvan het publiek denkt dat het een echte is. In mijn playtest kwamen daar onder andere de volgende Mondriaans uit:

mondriaan_hetlandje.002

mondriaan_hetlandje.001

Het vervolg van het spel speelt zich af in Boymans van Beuningen. Hier wordt namelijk bekend gemaakt welke Mondriaan door de kinderen zelf is verkozen tot beste Mondriaan en zien ze de echte Mondriaan voor het eerst. En dit deel van mijn spel wil ik nu gaan onderzoeken. Ik vraag me namelijk af hoe ik ze nog beter naar de echte Mondriaan kan laten kijken en een manier om dat te doen is hun werk naast het echte werk te laten zien. Dat wil ik gaan doen met een mini projector van Philips en toen ik gisteren in de trein rondliep in mijn eigen idee bedacht ik een nieuw idee. Stel je voor dat je in een zaal staat en een werk van Mondriaan ziet. Je loopt er naar toe en het werk verdwijnt en je ziet drie stapeltje met de ingrediënten van het werk met de uitnodiging om zelf een Mondriaan te maken. Je hebt dus net kort het echte werk gezien en nu moet je zelf aan de slag door de blokjes een plek in de lijst te geven.  Ik bedacht dat dat technisch mogelijk moest zijn maar check dat dan altijd bij mijn partner in crime Gerrit Dijkstra. Al pratende bedachten we nog een aantal varianten en toen ik een uur later mijn onderzoeksvoorstel en laatste idee presenteerde aan mijn docent en medestudenten, vroeg medemaster student John Hennequin of ik al in de Wonderkamers van het Haags Museum was geweest. Dat ben ik niet en hij vertelde dat ze daar precies ‘mijn idee’ hebben gemaakt. Je ziet kort een Mondriaan en moet het dan zelf namaken.

Ik moet nu gaan. Een Mondriaan maken. Mijn Mondriaan.

Wordt vervolgd.

You are what you share.

2 okt

youarewhatyoyshare_889.001

Laatst vroeg iemand mij mijn CV te sturen en stuurde ik een pdf van de eerste 365 dagen van mijn blog, ruim 1.000 pagina’s. Je bent wat je deelt maar natuurlijk niet alleen online. Alles wat je deelt creëert een gevoel bij de ander. Marty Neumeier definieert een merk als “een gevoel dat je krijgt bij een bedrijf, product of persoon”. Toch denk ik dat als je mij nog nooit ontmoet hebt maar mij wel regelmatig of dagelijks leest het in de echte wereld niet tegen zal vallen. Ik schrijf wat ik meemaak en wat me bezighoudt steeds meer zonder censuur en filter. Natuurlijk is taal mijn beperking en denk ik regelmatig wat ‘men’ er van denkt als ik iets deel wat op het randje is. Eigenlijk is mijn blog een soort Being John Malkovich waarbij je bij mij in mijn hoofd kruipt.

Zo vond gisteren Marie van Linschoten mijn e-book en dook een hele avond in mijn hoofd. Ik adviseerde haar wel regelmatig te knipperen en ben benieuwd hoe haar “Cor Noltee binge” is bevallen.

Schermafbeelding 2015-10-02 om 07.35.43

Een “Cor Noltee binge” is een extreme hoeveelheid verhalen van zijn blog in een korte periode tot je nemen.

Het werd overigens hoog tijd mijn verhalen weer eens te uploaden, echter dat lukte niet in een keer. Het werden 4 delen, zo’n 2500 pagina’s in totaal.

Ben benieuwd hoe snel speedreader DJK dat kan.

Drie

Twee

Een:

blogbooker_deel1Van 26.01.2013 tot en met 16.11.2013

blogbooker_deel2 Van 17.11.2013 tot en met 4.10.2014

blogbooker_deel3 Van 5.10.2014 tot en met 9.06.2015

blogbooker_deel4 Van 10.06.2015 tot en met 1.10.2015

Aan tafel bij Chef Cees. Over je eigen weg vinden.

1 okt
chefcees_888.001
Gisteren kreeg ik twee hele waardevolle reacties op mijn post ‘Muurvast en Zeiknat”. Ik ben een figuur van alles of niets en veranderen doe ik dan ook het liefst zo, in een keer, rigoureus. Bam! zou mijn goede vriend Daniel zeggen.
Hugo, mijn trouwe in de ochtend op het schijthuis lezende lezer schreef:
“Take your time! Belangrijke dingen hebben zelden haast en dringende zaken zijn zelden belangrijk.”
Even later aangevuld door Sebastiaan:
“Waarom niet die nieuwe goede gewoonte implementeren door nieuwe kleding van duurzame kwaliteit te kopen? Zoals Paul McCartney predikt om 1 dag vegetarisch te eten ipv compleet vega, omdat dit dichter past bij levensstijl van vleeseters? Ik denk er nog eens over na. De ene keer past het beter om rigoureus te veranderen, andere keer geleidelijk. Vraag me af welke voorwaarden hier belangrijk zijn.”
Ik ga de tijd nemen om mijn kleding langzaam te verduurzamen. Ik ga er 2 en half jaar voor nemen. Dan verhuis ik naar Rotterdam en dat lijkt me een mooi moment en lang genoeg. Wat eten betreft lijkt me het leerzaam en leuk om de donderdag te pakken als duurzaam en dat dan samen met mijn zoon te doen. De donderdag komt na de woensdag en dan ben ik nog geïnspireerd door wat Cees weer voor mijn neus gezet heeft op woensdagavond. Zoals gisteren. Gisteren at ik ongelooflijk duurzaam. Alles, behalve het vlees, kwam uit de tuin van Cees. De aardappels, de bieten, de appeltjes en de uien in de hachee kwamen allemaal uit de tuin van Cees waar hij met veel geduld, liefde en aandacht zijn groenten verbouwd. De hachee van Cees is eigenlijk wel een mooie metafoor voor de duurzame verandering die ik doormaak. Hachee komt van het franse hacher, hakken en staat voor het in kleine stukjes hakken van de grote verandering. Voor het maken van hachee is geduld nodig, je maakt het niet even en vaak is het de dag erna nog lekkerder. Verder leerde ik gisteren van Cees dat je het op je eigen manier moet doen. Zo doet Cees er veel meer kaneel en appel in de rode kool dan “zou moeten”. Waarom? Gewoon omdat hij dat lekker vindt. Gisteren at ik hachee met rode kool van Cees de Vries. Een eeuwenoud Nederlands gerecht uit de grond van het eiland van Dordrecht. Weten waar je eten vandaan komt en door wie het is gemaakt, maakt het nog lekkerder.
Als toetje had ik gisteren speciaal mijn laptop meegenomen om samen met Cees een aflevering van Chef’s Table te kijken met in de hoofdrol de Argentijnse chef Francis Mallmann. Mallmann speelt en kookt met open vuur. Hij rookt lam in het open veld, stooft vis in klei dat ie uit de rivier haalt en graaft kuilen waar hij groenten in smoort. Een wildeman die het net als Cees op zijn manier doet. Dat deed hij niet altijd. Na zijn periode in Frankrijk ging hij, inclusief hoge hoed, Frans koken in Argentinië. Totdat de baas van Cartier (het juwelen/horloge merk) met een gezelschap kwam eten en achteraf tegen hem zei “Dit was echt een afschuwelijke maaltijd. Je moet eens nadenken over wat je doet want iets klopt er niet. Ik meen dit goed want ik zie dat je hard werkt maar dit is geen Frans eten.” Mallmann keek hem aan en zei “Hartelijk dank.” Maar vanbinnen dacht hij dat de Cartier baas gewoon niet wist waar hij het over had. Hij was geen chef kok. Hij was Frans, maakt mooie horloges en sieraden maar wat wist hij van koken? Met die gedachte ging hij slapen maar vergat nooit wat hij had gezegd. Het achtervolgde hem en Mallmann begon te beseffen dat hij gelijk had. Hij deed het verkeerd. Hij wilde precies kopiëren wat hij had geleerd. Iets wat bij elk vak gebeurt in het leven. Je bent jong, je hebt een meester, je wilt net zo goed worden als hij. Maar op een gegeven moment moet je zeggen:
“Ik moet mijn manier, mijn taal vinden.”
Gisteren leerde ik van Chef Cees hoe je hachee met rode kool en appeltjes maakt. Nu moet ik het op mijn manier maken zodat ik het kan overbrengen op mijn zoon.
Dankjewel Cees. Het was weer lekker en leerzaam.

Muurvast en zeiknat. Waarom is verandering zo moeilijk?

30 sep

muurvastzeiknat-887.001

Eergisteren maakte ik kennis met Massimo Bottura en gisteren met Dan Barber. Twee top koks met een totaal verschillende visie en aanpak. Bottura is een charmante Italiaanse familieman die zijn gasten met humor wil verrassen met moderne Italiaanse klassiekers. Barber is een wereldverbeteraar die gelooft dat goede smaak komt uit goede producten en dat letterlijk en figuurlijk tot op de bodem uitzoekt. Wat ze allebei gemeen hebben is dat ze hard samenwerkende, gedisciplineerde   topcreatieven zijn die hun nieuwsgierigheid verbeelden met hun gerechten. Ze dagen zichzelf constant uit om hun kennis te laten groeien. Als je creativiteit zou definiëren als “het bedenken van originele waardevolle ideeën” en je wilt zien hoe je dat er in het echte leven uitziet, kijk dan Chef’s Table. Het kijken doet wat me. Het zet me aan het denken en aan het doen. Maar het brengt me ook in verwarring. Nu ben ik dat al een tijdje, of misschien altijd al, maar ik zou “verwarring” ook kunnen veranderen in “twijfel” of “nieuwsgierigheid”. Zo denk ik al een tijd om duurzamer te gaan leven. De afdruk die ik achterlaat op de aarde te verkleinen. Wat dat betreft sluit de documentaire van Dan Barber mooi aan bij de documentaire van Im Heung-soon “Factory Complex” die ik op de Biënnale van Venetië zag. De docu gaat over de mensonterende toestanden in grote fabrieken in Zuid Korea. Na het zien wilde ik alleen nog maar duurzame kleding. En na het zien van Dan Barber wil ik alleen nog maar duurzaam voedsel. Gisteravond heb ik serieus overwogen om AL mijn kleding in een vuilniszak te stoppen en weg te geven. Behalve mijn in Rome op maat gemaakte overhemden. Maar staand voor mijn kledingrek slaat de twijfel weer toe. Een betere wereld begint bij jezelf. Ik wil best duurzamer. Wil het liefst rigoureus, in een keer duurzamer. Maar ik durf niet. Ik zit muurvast. Nobody likes change except for a wet baby. De maat is vol. En mijn luier ook.

Waar haal jij je inspiratie vandaan?

29 sep

Schermafbeelding 2015-09-28 om 20.16.56

“Waar haal jij je inspiratie vandaan?” vroeg laatst een student aan me. Ik vertelde haar dat ik heel nieuwsgierig was, veel las en films en series keek. De tijd daarvoor maak ik door geen nieuws en tv te kijken en geen krant te lezen. En soms kom je hele leuke mensen tegen die zelf ook een passie hebben en die graag met je delen. Zo kwam ik laatst Bob tegen. Bob is interaction designer en gefascineerd door spel en koken. Ik kwam hem tegen in Como waar hij een van de deelnemers was aan Crea, de summer academy van de Europese Unie waar ik les gaf. Tijdens het diner tipte hij me op de Netflix serie “Chef’s Table”. Massimo Bottura speelt de hoofdrol in de eerste aflevering van seizoen 1 en ik kan niet wachten op de tweede. De maker van de serie is overigens David Gelb waarvan ik eerder Jiro Dreams of Sushi zag, een documentaire over de inmiddels 89 jarige sushi master Jiro Ono die nog steeds een klein 3 Michelin sterren sushi restaurant runt in de subway van Tokyo.

Roger Ebert zegt erover:

“While watching it, I found myself drawn into the mystery of this man. Are there any unrealized wishes in his life? Secret diversions? Regrets? If you find an occupation you love and spend your entire life working at it, is that enough? Standing behind his counter, Jiro notices things. Some customers are left-handed, some right-handed. That helps determine where they are seated at his counter. As he serves a perfect piece of sushi, he observes it being eaten. He knows the history of that piece of seafood. He knows his staff has recently started massaging an octopus for 45 minutes and not half an hour, for example. Does he search a customer’s eyes for a signal that this change has been an improvement? Half an hour of massage was good enough to win three Michelin stars. You realize the tragedy of Jiro Ono’s life is that there are not, and will never be, four stars.”

Massimo en Jiro zijn top creatieven. Ze zijn nieuwsgierig, vasthoudend en gedisciplineerd en gebruiken hun verbeeldingskracht om samen met anderen de mooiste gerechten op tafel te krijgen.

Gisteren na het zien van Chef’s Table schoot het ene idee na het andere idee door mijn hoofd. Het meest geïnspireerd raak ik door mensen die vol overgave en met plezier hard werken aan een droom.

Vanavond ga ik koken met Dan Barber. Wat kook jij?

Schermafbeelding 2015-09-29 om 06.57.37

Dit is het laatste Design Thinking bij Doing verhaal 885/1.111

28 sep

THEEND_885.001

Op 26 januari 2013 werd ik om 04.54 wakker. Echt wakker. Dat is normaal niet echt een tijd waarop ik wakker word op zaterdagochtend. Ik lag met grote ogen naar het plafond te staren en voelde dat er iets bijzonders aan de hand was. Ik maakte zelfs een foto van de wekkerradio om dit bijzondere moment vast te leggen. Hier ging iets gebeuren. Starend naar het plafond zag ik in Helvetica:

boekschrijven.001

Nu had ik dat al eerder gedacht en was ik ook al een aantal malen enthousiast begonnen. Ik schreef en deelde hoofdstuk 1 met veel plezier en energie. Geweldig! Hoofdstuk 2 was ook erg goed. Hoofdstuk 3 best OK. Hoofdstuk 4 mwah. Hoofdstuk 5…..nieuw boek. Maar dit keer voelde het anders. Het was inmiddels 05.05 en ik veranderde twee woorden aan bovenstaande op het plafond geprojecteerde dat me nog enthousiaster maakte. Enig idee?

Ik schrapte de woorden “een” en “boek” waardoor er stond:

boekschrijven.003

Wow! Wat een inzicht. Ik was verlost van het format van een boek. Resultaten uit het verleden waren een garantie voor de toekomst. Ik had nog nooit een boek geschreven maar had wel geschreven. Alleen door het mezelf vast te leggen in een format voelde dat schrijven niet als succesvol omdat het nooit tot een boek gekomen was. Maar nu was het anders, ik ging gewoon schrijven!

Mijn Kabouter was inmiddels ook wakker geworden en vond het, als altijd, een heel slecht en stom idee. Hij vond dat ik niet kon schrijven, ik had daar ook helemaal geen tijd voor en wie zat er nu te wachten op mijn verhalen. Hij zette zijn argumenten kracht bij met zijn middelvinger.

Kabouter.001

Gelukkig had ik een Magnum 45 op mijn nachtkastje liggen.

fuckkabouter.002

  • fuckkabouter.003 fuckkabouter.004 fuckkabouter.005 fuckkabouter.006

en schoot eerst zijn middelvinger en daarna zijn hoofd eraf.

Ik sprong uit bed bedacht zonder na te denken “zenoemenhetdesignthinking” als naam voor mijn blog en publiceerde om 1 minuut voor 7 op zaterdagochtend mijn eerste blogpost.

fuckkabouter.009

Het was tijd geworden. Ik was aan het schrijven. En om dat vol te houden bedacht ik een aantal overbodige obstakels. De verhalen die ik schreef moesten gaan over empathie, creativiteit en prototyping. Belangrijke vaardigheden van een design   thinker. Verder bedacht ik dat ik elke dag zou schrijven, een jaar lang, behalve op vrijdag de 13de. Een jaar lang zette ik de wekker om 06.00 en drukte ik 1 keer op snooze om vervolgens om 06.12 aan de koffie met een kaarsje aan te schrijven en te publiceren. Zou ik het halen? Na een jaar printte ik al mijn verhalen uit en verbrandde 1340 pagina’s in een kerkje in Dordrecht met een kleine groep trouwe lezers. Dat voelde als een overwinning en na een week ‘vakantie’ begon ik aan mijn nieuwe project. Een eigentijdse vertaling van Homo Ludens van Huizinga. Ik zette de wekker i.p.v om 06.00 uur om 05.00 en ‘vertaalde’ een pagina per dag. Dat voelde echter zo als werk dat ik er na 3 weken me ophield om weer gewoon lekker door te gaan op mijn eigen blog. Ik paste mijn doel aan naar 1001 en uiteindelijk 1.111. Zou het me lukken om elke dag een verhaal te schrijven, 1.111 dagen lang naar het idee van Jeroen de Bakker? Het idee dat een idee maar 1 punt waard is en een prototype 1000.

Ik schrijf al lang niet meer alleen maar over design thinking. Mijn blog is mijn dagelijkse vasthoudende, gedisciplineerde verbeelding van mijn nieuwsgierigheid en daar heb ik inmiddels geen doel meer voor nodig. Ik hoef mijn Kabouter niet meer te bewijzen dat ik elke dag kan schrijven. Ik kan schrijven en doe dat elke dag. Ik heb dan ook besloten om het einddoel van 1.111 verhalen los te laten. Ik schrijf gewoon elke dag zolang ik leef. Wel zo makkelijk en duidelijk. Dus daarmee eindigt vandaag toch een beetje een project. Het beste project dat ik ooit begonnen ben en hopelijk nog lang duurt. Kabouter vindt het niks. “Niemand zit daar op te wachten!”

Daarom juist! Ik schrijf voor Niemand.

Ik schrijf voor Me, Myself and I.

Tot morgen.

Met je hoofd in de Cloud. Dit is Design Thinking bij Doing verhaal 884/1.111

27 sep

wolkencloud_884.001

Een van de mooiste werken op de Biënnale was een werk van Herman de Vries. Op de site van de Mondriaanstichting vond ik dit:

“De Nederlandse pers schreef uitgebreid over ‘to be all ways to be’: van de Telegraaf (‘Trots van Nederland in Venetië’ en ‘herman de vries overtuigt met zijn tijdloze natuurkunst en actuele pleidooi voor onthaasting’), het Noordhollands Dagblad (‘Onze eigen herman de vries gooit hoge ogen bij zowel critici als het publiek met zijn authentieke lofzang op de natuur’), NRC (‘from the laguna of venice, een prachtig visueel dagboek, is het hart van de exposite’ en ‘Van alles kan herman de vries kunst maken. Hij doet dat al jaren, maar hier in Venetië past het ineens exact in de tijdgeest’) tot een meer kritische beschouwing in de Volkskrant (‘in de wat steriele omgeving van het Nederlandse paviljoen (…) komt zijn boodschap wat naïef over’) en Metropolis M (‘Maar neem vooral de moeite even naar Lazzaretto Vecchio te gaan, waar het andere deel van zijn presentatie te zien is. Deze culturele retraite is Gouden Leeuw-waardig’).”

En misschien was ik zelf een andere mening toebedeeld als ik mezelf de vraag had gesteld “Wat is dit?’ Het antwoord op deze vraag was namelijk een droog “cirkel met verwelkte rozenblaadjes” geweest. Ik stelde mezelf echter de vraag “Wat gebeurt hier” en bleef minuten lang letterlijk kijken naar wat er gebeurde.

IMG_0314

De grote cirkel verwelkte rozenblaadjes vormde een natuurlijke ruimteverdeler die de routing van de mensen op een prachtige manier regelde.

IMG_0307

Ik stond erbij en keek er naar en luisterde naar de verhalen die toeschouwers met elkaar deelden. Zo hoorde ik een van de Nederlandse bezoekers zeggen dat de geur van de rozenknoppen in het begin van de expositie in mei heel sterk geweest moet zijn. Ik bedacht dat het heel mooi was geweest als ik daar een time lapse van had kunnen zien. Sinds mijn nieuwe iPhone met time lapse functie maak ik weer regelmatig zelf time lapse opnames. De mooiste time lapse die ik ooit maakte staat op een mini DV bandje. De Sony camera waar ik de opnames van een aan een waslijn in Calitzdorp (Zuid Afrika) drogende Nudie jeans staat is, zoals al mijn in het verleden aangeschafte Sony Shit kapot. Dus kan ik het jullie nu niet laten zien. Wat dat betreft is er een hoop veranderd. Time lapse opnames maak ik nu gewoon met mijn iPhone en opslaan doe ik in mijn iCloud. Altijd en overal beschikbaar. Ik hoef niet meer bang te zijn dat ik iets kwijt raak. Kan volledig in het hier en nu zijn. Genieten van mooie dingen aan de wand of op de vloer. Ben benieuwd waar onderstaande dame met haar hoofd was. In de wolken of in de cloud?

To be all ways to be……where ever you are. Online, offline or in a round line.

Nhow Nhow. Dit is Design Thinking bij Doing verhaal 883/1.111

26 sep

nhownhow_883.001

Zit al 12 uur ademloos naar buiten te staren.

erasmus_night erasmus_day

Nhow nhow.