Het beste van het dagelijks schrijven op dit blog is dat ik “denken, zeggen en niet doen” heb veranderd in “denken doen en erover schrijven.”
“Bij twijfel doen!” is steeds vaker het advies aan mezelf en dat geeft een enorme rust. Door die twijfel een plek te geven. Gisteren vroeg een student of ik ook wel eens niet weet waarover ik moet gaan schrijven en ik vertelde haar dat de beste posts die waren waar ik echt geen idee had. Ik dat geval doe ik twee dingen.
Ik zet een glimlach op
Ik verander de gedachte “ik weet niet waarover ik moet schrijven” in een actie. Ik begin gewoon te typen en oordeel niet over wat ik type.
Die combinatie; glimlachend doen zonder oordeel is mijn strategie bij de momenten dat ik vast zit. Vaak wordt mijn glimlach alleen maar groter en vraag ik me af waarom ik zit te glimlachen. Die glimlach komt dan soms gewoon spontaan opzetten en is de brandstof voor mijn verhaal. Het best wat je kunt doen als je vast zit is dus gewoon bewegen, iets doen. Niet blijven denken dat het het niet lukt maar gewoon iets doen. En wat je zeker niet moet doen is denken dat het niet gaat lukken.
Neem ook geen houdingen aan die horen bij het vastzitten. Zoals met je handen in het haar zitten. Walter maakte deze foto vorige week in Venetie. Een slecht voorbeeld.
Ik zit te verzinnen wat de titel voor deze post moet worden. Mijn gedachte aan “vast” brengen mij bij ‘Stuck” waarbij ik moet denken aan een van de eerste LP’s die ik kocht en die op dit moment op de draaitafel ligt. Hij is van Lionel Richie en het nummer heet ‘Stuck on you”.
Zing maar even mee:
I’m stuck on you
I’ve got this feeling down
Deep in my soul
That I just can’t lose
Guess, I’m on my way
Ik ben weer onderweg. Ik zat vast in een file van twijfel. Glimlachend rijd ik de zon tegemoet. Het is een prachtige dag en Noëlle weet waarom.
Volgens Marty Neumeier is een merk “a person’s gut feeling about a product, company or a person.” En om de kaders van je merk te bepalen vraagt hij jezelf als merk 4 vragen te stellen:
wie ben ik?
wat maakt mij anders dan iedereen?
wat zou iemand daar aan kunnen hebben?
hoe demonstreer je dat?
Om tweede jaars studenten iets leren over branding op een speelse manier bedachten we afgelopen dinsdag ter plekke een spel elkaars merk te raden. Ik had de studenten gevraagd mij een link naar youtube te sturen van een muzieknummer waarvan de andere studenten zouden denken “dat past bij hem/haar”. Vervolgens liet ik een voor een 1 minuut van de nummers horen en moesten de studenten met hun ogen dicht luisteren en de naam noteren van de studenten waarvan ze vonden dat dat nummer het beste bij hem of haar paste. Ze moesten hun ogen dicht doen om beter te luisteren en niet naar elkaar te kijken op zoek naar kleine hints. Ik had zelf ook een nummer gekozen maar mocht natuurlijk niet meedoen met het spel omdat ik wist welke nummer van welke persoon was. Degene die de meeste punten had gescoord was de winnaar en won een Kinder Bueno. De winnares was de meest uitgesproken student en daarmee het sterkst merk.
Afgezien van dat het een mooie manier was om iets te leren over Branding was het ook een hele leuke manier om elkaar beter te leren kennen. Een student verwoordde het zo:
“Een les met een dramatische opkomst was vandaag toch een innovatieve,
hechte en actieve les.
Mede door het anticiperen op de situatie en de les meer in een spel
vorm te geven, heeft het er voor gezorgd dat iedereen leuk en
enthousiast mee heeft gewerkt. Bovendien onthouden we op deze manier
naar mijn mening meer. Een spel creëren om op een leuke en met een
duidelijke taal/visueel uit te leggen wat branding is. Dat maakte deze
les net even meer uniek.
Een prijs aan de opdracht hangen maakt het spel nog leuker en zorgt
voor meer enthousiasme.
Nogmaals bedankt voor de “Kinder” Bueno chocolade.
Fijne avond en tot de volgende les!”
En toen ik hem vroeg wart hij nu precies geleerd had schreef hij dit:
“Wat we hebben geleerd in de les van Branding is dat het gaat om wat de
ander denkt. Doelgroep gericht denken is wat belang is in branding.
Als voorbeeld zoals bij het spel. De meeste zochten naar een nummer
wat zij bij hun vonden passen. Het is beter om te zoeken naar wat de
ander het beste bij jou kan plaatsen. Zoeken naar welk nummer niet bij
de ander geplaatst kan worden maar wat anderen zeker bij jou zullen
plaatsen.
Hieruit kan je concluderen dat geluid vrijwel even belangrijk is dan
beeld. Geluid kan een merk of een persoon beschrijven door alleen het
gevoel over te brengen. Mensen zijn makkelijk te brainwashen, de
hersenen zijn zo geprogrammeerd dat we bij elk geluidje een visueel
beeld willen plaatsen en/of gaan linken aan meerdere dingen. Zoals we
een krekel geluid linken aan avond en een haan aan de ochtend.”
Dat laatste had hij uit het filmpje over sonic branding wat ik voorafgaand aan het spel liet zien:
Gisteren gaf ik het vak Branding voor een wel hele kleine groep studenten. In plaats van zo’n 25 waren er 7 en toen ook de techniek me in de steek liet, dacht ik “dit wordt een drama” om deze gedachte vervolgens in een imaginair tekstballonnetje te projecteren en het raam uit te blazen. Ik besloot aan tafel te komen zitten bij de studenten en de slides te presenteren vanaf mijn laptop. Als huiswerk had ik gevraagd om de eerste 30 minuten van een dag te beschrijven met de merken die ze bij het opstaan tegenkomen. Een van de studenten had zich netjes afgemeld en zijn huiswerk gemaild met als subject:
“Huiswerkopdracht incl excuses voor afwezigheid.”
De mail luidde als volgt:
“Hallo Cor!
Bij deze zou ik graag alvast mijn excuses willen aanbieden voor mijn afwezigheid in de les van vandaag.
Ik heb de keuze gemaakt om verder te gaan met een project voor school waarvan de deadline erg krap is en ik nog veel te doen heb. Sorryyyyyyyyyy!
Maar ik lever wel mijn huiswerkopdracht van vandaag bij u in via deze mail in de bijlagen die ik via mijn BTO laptop met het besturingstysteem Windows met daarop Firefox browser naar u toe stuur en u waarschijnlijk opent met Safari of Chrome browser op uw Apple macbook 😉
Tot de volgende keer!”
Vanochtend om 06.15u ging de wekker op mijn Apple I phone 4 af, ik snoozde 2x t/m 06.33u en draaide mijn Karwei bankkussen nog een keer om. Deze gebruikte ik als hoofdkussen omdat het kussen (waarvan ik het merk niet weet) waar ik normaal op lig nog bij mijn vriendin thuis lag.
Hierna trok ik mijn MEN onderbroek, Puma sokken, primark broek, namaak Vans, chdnm fmx clockhouse t-shirt en Originals by Jack and Jones vest aan en deed mijn Timex horloge om.
After that smeerde ik Nutella chocopasta met mijn Ikea mes op mijn Deen volkorenbrood op een Xenos bord en nam een slok van de PWN Nationale Nederlanden kraanwater samen met een De Tuinen Calsium Magnesuim en Zink pil uit mijn grote Chocolate Delectable mok.
Toen keek ik op de Ikea klok om tot de conclusie te komen dat de 10 minuten voorbij zijn.
Nu ben ik dit tekstdocument aan het typen op mijn BTO laptop op het besturingsprogramma Windows in het programma Word en kijk ik op mijn klok van de desktop van Windows om weer tot de conclusie te komen dat ik nu buiten de 10 minuten aan het typen ben, waarschijnlijk moet ik nu echt stoppen.
Na nog een aantal ochtendmerkverhalen zat de sfeer er goed in en ontstond er een hele andere dynamiek dan met 25 studenten. Het werd een geanimeerde conversatie waarin ik de presentatie die ik had gemaakt losjes als leidraad gebruikte om vooral veel uitstapjes te maken. Zo liet ik deze zien, waarin duidelijk wordt dat hoe je er uit ziet soms, of vaak, een obstakel is om met iemand te connecten. Je hebt namelijk maar 7 seconden nodig om een vooroordeel te vormen op basis van hoe iemand er uitziet.
Hoe iemand er uit ziet of wat iemand doet heeft onbewust effect op van alles wat we van die persoon vinden en denken en kleurt onze mogelijke interactie met die persoon. Het doet me denken aan het experiment waarin een persoon een exact hetzelfde verhaal hield voor 3 representatieve groepen studenten. Een keer in de rol van student, een keer als docent en een keer als professor. Na afloop van de presentatie moesten de studenten een aantal vragen beantwoorden waaronder een “Hoe lang schat je deze man?” Wat bleek? Naarmate de presentator opschoof op de sociale ladder werd hij bijna 2 centimeter groter. Bedenk dus goed wat je op je visitekaartje zet “pompbediende” of “fossiele brandstof distributeur”.
Ik ben inmiddels zo ver afgeweken van waar ik het eigenlijk over wil hebben dat het inmiddels 05.05 is en ik mijn trein moet gaan halen van 06.08. Ik geef vandaag les in Groningen en ga heerlijk met de trein.
Zal ik afsluiten met een geweldige klassieker van Coca Cola?
Gisteren was ik voor het eerst van mijn leven op de Biënnale in Venetië. Ik zal eerst wat specifieker zijn. Ik was in Giardini waar o.a. het paviljoen van Nederland is. Ik bezocht de paviljoens van Nederland, Japan, CORea, Finland, Brazilië, Israel, Duitsland en Groot Brittanie. Ik maakte een langzaam rondje in een zweefmolen en liep in een donkere kunstmatige bloementuin. En wat ik er van vond? Laat ik vertellen wat me opviel. Zo weinig glimlachende mensen. Moderne kunst is blijkbaar een zeer serieuze zaak. Het ‘thema’ van de Biennale is “The world’s futures”. Nou dan blijf ik liever gewoon hier en nu. Moderne kunst is bloedserieus. Daar kan geen lachje van af. Gelukkig zijn daar altijd nog de Britten, vertegenwoordigd door Sarah Lucas. Werkelijk iedereen die ik in het Britse paviljoen zag, had een glimlach op zijn/haar gezicht. Waarschijnlijk was het voor menigeen ook tijd voor een sigaretje.
De manier waarop de sigaret in het gipsen afgietsel van Lucas is geplaatst had een soort uitroepteken effect, of was het een vraagteken? De nonchalante houding van het halve lichaam, leunend op de stoel is de typische houding van iemand die even een break neemt. Denkt van “Nu even niet!”. Maar ook vraagt “Wat vind je hier nu van?”
Lopend tussen de moderne kunst moest ik me regelmatig inhouden om mezelf niet door onbegrip de vraag te stellen “Wat is dit?” Mijn glimlach werd steeds groter toen ik mezelf afvroeg:
Wat gebeurt hier?
Waar zie je dat aan?
Wat zou er nog meer kunnen gebeuren?
Het is dag twee van de Biennale. Het wordt Arsenale. Ben benieuwd wat daar gebeurt.
Gisteren liep ik de hele dag in mijn gestolen T-shirt na te denken hoe ik iets terug kon doen voor de Engelse belastingbetaler ter compensatie van de € 20 die het shirt eigenlijk kostte. Nu vind ik eigenlijk dat het schrijven over het UK paviljoen op de Expo op mijn blog gisteren meer dan genoeg compensatie is maar toch bleef het knagen. Toch heeft het probleem zich prachtig opgelost en daar kwam ik net pas achter. Gisteren aten we in een restaurant waar we niet alleen ons bordje netje leeg aten maar ook genoten van de geweldige pianist. En toen deze aan het eind van het diner Satie begon te spelen stelde ik voor om vlak achter hem te gaan zitten genieten.
En dat was het, genieten. Toen ik hem bij vertrek een briefje van € 20 gaf bedacht ik me kort daarna dat ik nog nooit zoveel geld live aan een muzikant had gegeven. Normaal zou ik daar denk ik toch even over nadenken maar onbewust drukte mijn gestolen T-shirt op mijn hart en mijn geweten. Kocht ik onbewust mijn schuldgevoel af?
Enfin. Ik zit dus na te denken wat de voorwaarden zijn voor mijn onbaatzuchtig geefgedrag. En een van de belangrijkste redenen is dat ik zelf lekker in mijn vel zit. Een andere is dat ik positief geraakt moet worden en een derde dat ik de tijd heb, lees, het de moeite waard vind.
Het doet me denken aan het experiment van Washington Post collumnist Gene Weingarten. Hierin speelt de wereldberoemde vioolspeler Joshua Bell met een baseball pet een prachtig stuk in een Washington metrostation. Het experiment vond plaats op 12 januari 2007 en werd gefilmd met een verborgen camera. Van de 1.097 mensen die voorbij liepen stopten er slechts 7 om te luisteren en een persoon herkende hem. Gedurende de bijna 45 minuten durende voorstelling ontving Bell $32.17 van 27 voorbijgangers (exclusief de $20 die hij van de persoon kreeg die hem had herkend). Drie dagen ervoor had Bell heel wat meer verdiend met hetzelfde repertoire tijdens een ‘officieel’ concert. Gene Weingarten won de 2008 Pulitzer Prize for Feature Writing met zijn artikel over het experiment. Bekijk de video hier:
Er is ook een documentaire gemaakt over het fenomeen Busk:
“To play music or otherwise perform for voluntary donations in the street or subways”
Ik weet niet of daar ook muzikanten in restaurants aan bod komen.
De laatste keer dat ik iets gestolen heb, was met een HKU collega. Het Piet Hein Eek plankje waar het soepkommetje met brood op lag had een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me. Het was de makkelijkste weg naar het bezitten van een echte Piet Hein Eek. Toen ik de dag erna spijt kreeg en een bekentenis mailde naar Piet heb ik daar tot op de dag van vandaag nooit een reactie op gekregen. Het verhaal lees je hier.
Nu vraag ik me af hoe het komt dat de aanwezigheid van HKU collega’s zo’n impact heeft op mijn latent aanwezige kleptomanie gen. Gisteren liepen we namelijk op de wereldtentoonstelling in Milaan en bovenin het paviljoen van Engeland sloeg het gen weer toe. Kwam het omdat ik een herinnering wilde hebben aan het beste paviljoen dat ik bezocht? Of wilde ik mezelf testen op het nemen van een door mijzelf opgelegd overbodig obstakel. Ik had mijn oog, en inmiddels ook mijn handen, laten vallen op een t-shirt met een grafische voorstelling van het paviljoen. Het paviljoen van Engeland was het enige dat ik bezocht waar ik werd meegenomen in een verhaal. Het verhaal van de bij. In de aanloop liep je door het hoog geplante gewas waardoor je het perspectief van een bij had. Toen ik omhoog keek zag een Bijzoeker boven mij in het midden van het bijennest lopen.
Daar aanbeland hoorde ik een concert dat gemaakt was door een orkest die live hadden gespeeld op de hoorbaar gemaakte vibraties van een bijenkolonie die leefde in een cello ergens in Engeland. heel BIJzonder.
Als gehypnotiseerd liep ik naar shop waar ik het T-shirt zag liggen dat tegen me zei: “Neem me mee.”
Zenuwachtig heen en weer lopend maakte ik het T-shirt steeds kleiner en stopte het uiteindelijk in mijn jaszak. Shirt in the pocket, hart in mijn keel. Om alle verdenking als stuifmeel van me af te schudden haalde ik nog een stempel voor in mijn paspoort. Mijn echte paspoort. De dame weigerde echter om een Expo Milaan 2015 stempel van het UK paviljoen in mijn echte paspoort zetten. Ze wilde niet in de problemen komen. Ik mocht het wel zelf doen. Ze keek me aan of ik echt helemaal gestoord was. Ik liet trots mijn stempels van China, Corea en het Kinder Speelparadijs zien.
Vanavond vlieg ik naar Milaan om daar morgen en donderdag les te geven. Woensdag ga ik naar de wereldtentoonstelling en vrijdag, zaterdag en zondag naar de Biënnale in Venetië. Daar ga ik op zoek naar welke overbodige obstakels mij worden opgeworpen om iets te leren over kunst. Beyond the white cubicle en verder dan het naambordje naast de werken. Uiteraard zal ik uitgebreid verslag doen. Met deze belofte creëer ik zelf een obstakel die, zo wijst het verleden uit, onoverkomelijk is. Dus hierbij geen beloftes. Zeggen of schrijven dat ik iets ga doen is een bijna 100% garantie het niet te doen. Net zoals tegen jezelf zeggen dat je iets gaat doen zoals stoppen met drinken, roken of snoepen. Onze hersenen kunnen niet zoveel met het woordje niet. Dus houd ik mijn mond en doe dingen om achteraf te zeggen “ik heb het gedaan.” Of misschien moet ik wel helemaal mijn mond/pen te houden.
Mag ik deze maandag dan afsluiten met een vraag. Iemand nog tips? Of dingen die ik NIET moet doen op de wereldtentoonstelling of op de Biënnale?
Afgelopen vrijdag vertelde ik het idee van Pop Up Art aan een cum laude afgestudeerde master kunst educatie. De reden waarom ik het haar vertelde is om er achter te komen wat ze van het werk vond. Niet zozeer van de uitvoering als wel van het verhaal. We raakten namelijk aan de praat over kunst omdat ik haar verteld had dat ik volgende week naar de Biënnale in Venetië zou gaan. Ze gaf me zoveel bruikbare tips dat ik dacht “dit is een kenner” dus pitchte ik haar het idee voor Pop Up Art. Ik vertelde haar dat ik het werk van een Amerikaanse Kunstenaar had gezien. Hij heette Fred Fart wat ongetwijfeld een pseudoniem was. Fred Fart stelt met zijn werk vragen over onze relatie met de wereld onder invloed van nieuwe technologie zoals onder andere Google Street view. Hoe beleef je een plek waar je nog nooit geweest bent als je die plek daarvoor uitvoerig hebt bekeken met Google Street view? Creëer je daarmee een soort Deja Vu en voelt het echte bezoek dan meer vertrouwd? Verder stelt zijn werk kritische vragen over privacy, identiteit en de waarde van kunst. Zo werkt hij niet met galeries of tussenhandelaren maar verkoopt hij zijn werk direct aan het museum door het museum onderdeel van het werk te laten worden. Zo is het Boymans van Beuningen het laatste werk waarmee hij bezig is. Hij heeft een foto van Google genomen en is bezig met de verzameling van de kleding die de man op de foto draagt. Het publiek kan zijn creatieve proces volgen op zijn blog waardoor hij bekendheid genereert met zijn werk en creatieve proces nog voordat het werk in het museum komt. Kunstcritici vergelijken zijn werk als een combinatie van Andy Warhol, Damien Hirst en Banksy.
Vervolgens liet ik haar de foto zien van de inspiratiebron van Fred Fart. Het geblurde gezicht van het beeld voor het Guggenheim in Venetie bracht hem op het idee om werk te maken van anonieme voorbijgangers die op de Google Street View foto’s voor musea staan.
Hij maakt de anonieme voorbijgangers exact na, inclusief geblurd gezicht, en plaatst de Pop Art exact op de plek waar de anonieme persoon op de Google Street View foto heeft gestaan. Vervolgens vraagt hij voorbijgaand publiek of het werk meer of minder dan € 1.400.000,00 kost en noteert het bedrag.
“Wat een goed verhaal!” zei ze.
Ik vertelde haar het idee om mezelf te trainen of ik het wel kon uitleggen aan iemand en om een reactie te ontlokken van een kunstkenner. Hiertoe maakte ik gebruik van de het pseudoniem Fred Fart want als ik naam wil maken als kunstenaar moet ik iets aan mijn naam doen. Waarom? Omdat als je Cor Noltee intypt in Google afbeeldingen je nog altijd meer werk van mij opa te zien krijgt dan van mij.
Een andere reden om het weer een keer te ‘vertellen’ door het op te schrijven, is dat ik daardoor weer op andere ideeën kom. Zou het niet interessant zijn als de mensen die een gok doen op de verkoopprijs mede eigenaar van het werk zouden kunnen worden? Dat zou ik kunnen doen door hun namen op de pop te tatoeëren of, zoals Adidas een keer deed, de namen op het draad van de kleding te laseren.
Het plezier wat ik heb aan het ‘maken’ van Pop Art maakt het dat ik twijfel of ik voor mijn studie wel verder wil met Mijn Mondriaan, het spel dat ik vorig schooljaar voor het vak Nieuwe Geletterdheid bedacht en prototype. Ik omarm de twijfel met beide armen en gok voorlopig gewoon op twee paarden. Mondriaan en Fred Fart.
Gisteren schreef ik over mijn Pop Art idee en wat ik me afvraag is hoe dit werk ontvangen zou worden als het gemaakt zou zijn door Damien Hirst, Jeff Koons of Banksy. Het zou andere kritieken krijgen dan wanneer Cor Noltee de maker is. Who the fuck is Cor Noltee zou Will Gompertz denken. Wat heeft Cor Noltee nog meer gemaakt en welk museum heeft werk van hem. Of misschien weet Will wel wie dit al en keer gemaakt heeft. Maar daar ga ik niet op wachten. De eerste stap heb ik gezet door het idee op te schrijven en te delen. Jullie zijn getuige van het vastleggen van het idee. Dus als het om originaliteit gaat, hebben we in ieder geval een datum; 10 september 2015. De volgende stap is dat ik op zoek moet naar een Google Street foto waar iemand op staat. Het lijkt me het slimst om een foto te kiezen voor een museum. Heeft u een moment dan kijk ik even………
Ik vond 4 mensen. 3 voor het Boymans en 1 voor de Kunsthal. Een van de volgende vragen is wat het werk moet gaan kosten. Dat zou ik kunnen doen door er een prijskaartje aan te hangen en het publiek te vragen of dit werk van Cor Noltee meer of minder dan 1.000.000 kost en hoeveel dan. Die tip kreeg ik van Kahneman. Mensen zullen dan een prijs noemen die rond de 1.000.000 zit. De verkoopprijs wordt dan een onderdeel van het kunstwerk en ‘eigendom’ van het publiek. Everybody will be a Pop Artis in the near future!
Andy Warhol zit hier tegenover mij. Zijn hoofd rust op zijn linker hand. Hij denkt het het zijne van
Volgende week loop ik in Venetie dus deed ik gisteren vast een wandeling met Google maps. Voor het Guggenheim zag ik het volgende beeld:
Wat gebeurt hier?
Waar zie je dat aan?
Wat zou je nog meer kunnen ontdekken?
Op het eerste gezicht niet zoveel. Maar kijk eens goed, de automatische gezichtenblur functie van de camera waarmee Google de foto’s maakt heeft ook het gezicht van het beeld geblurd. Ik vermoed dat Google dat automatisch met alle gezichten doet. Kunst of niet.
Wat me bracht op het volgende idee. Stel je voor dat je hyper realistische kopieen maakt van mensen met geblurde gezichten en die plaatst op de plek waar degene stond op het moment dat Google de foto maakte.
