Tag Archives: cornoltee

Duurzaam Bakkie. Dit is Design Thinking by Doing Verhaal nummer 758/1.111

11 mei

DUURZAAMBAKKIE758.001

Ben vandaag, weer, wat later. Moest vanochtend nogal haasten om het vliegtuig in Bilbao op tijd te halen om vervolgens veilig om 9.00 op Schiphol te landen.  Zit nu alweer heerlijk in het zonnetje bij mijn volgende afspraak in Utrecht. Aan een kopje koffie. Had ik al gezegd in de zon? In de zon.

In het vliegtuig kreeg ik ook een bakje koffie. Niet zo lekker als deze en in een papieren bekertje. En toen de steward me vroeg of ik nog een bakkie wilde zei ik geen nee. De wekker was om 4.30 gegaan in San Sebastian en ik had geen tijd genomen om nog koffie te zetten. Enfin. Hij pakte mijn papieren bekertje, gooide het weg en pakte een nieuw bekertje en schonk de koffie in. Nu heb ik niet extra betaald om CO2 neutraal te vliegen maar die koffie hadden ze zo in mijn ‘oude’ bekertje kunnen schenken hoor. Stel je voor dat de stewards na de vraag of je nog koffie wilt en daar ja op geantwoord wordt je vragen of ze dat in je ‘oude’ koffie bekertje mogen schenken? Zou ik geen probleem vinden. Jij? Ik ben benieuwd hoeveel koffie bekertjes dit zou schelen per jaar. En hoeveel CO2 ze daarmee ‘besparen’ nog afgezien van de te kappen bomen.

Soms hangt duurzaam denken als laaghangend fruit aan de bomen. Je moet het alleen wel zien en plukken.

Ik doe nog een bakkie…..want ik zit hier al 15 minuten te wachten. Ik kom uit San Sebastian maar ben op tijd.

Tags: ,

Goodmorning Guggenheim. Dit is Design Thinking by Doing Verhaal nummer 747/1.111

30 apr

GOODGUGGEN747.001

Vanochtend werd ik om 5.14 geroepen door het Guggenheim. Of ik samen van de zonsopkomst wilde genieten. Dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen en om precies 6.00 vanochtend zat ik recht tegenover haar. Ik bedacht dat het mooi zou zijn om elke minuut een foto vanuit de hand te maken met de filmgevoeligheid 100 iso en met het opkomen van de zon een steeds snellere sluitertijd:

IMG_7470

IMG_7471

IMG_7472 IMG_7473   IMG_7476

IMG_7477  IMG_7480 IMG_7481  IMG_7483 IMG_7484 IMG_7485 IMG_7486 IMG_7487 IMG_7488 IMG_7489 IMG_7490 IMG_7491 IMG_7492 IMG_7493 IMG_7494 IMG_7496 IMG_7497 IMG_7498

Als extra overbodig obstakel bedacht ik me dat ik alle voorbijgangers wilde noteren in mijn boekje.

Ik bedacht mijn eigen spel. Lees bouwde wat overbodige obstakels in.

Het resultaat is dat het Guggenheim en ik het volgende voorbij zagen komen:

IMG_7500

160 auto’s

16 bussen

16 vrachtwagens

4 motoren

6 scooters

2 fietsers aan de overkant van het water

8 fietsers aan mijn kant van het water

25 Hardlopers aan de overkant van het water

27 Hardlopers aan mijn kant van het water (waarvan 2 in paren)

25 Lopers aan de overkant van het water (waarvan 3 in paren)

26 Lopers aan mijn kant van het water

Verder viel me op dat om 6.29 de lift in het Guggenheim naar beneden ging en er achter mij uit de kerk een non kwam.

Maar het mooiste beeld dat ik vanochtend vastlegde is toch van een man die waarschijnlijk al jaren aan deze kant van het water langs het Guggenheim loopt en steeds dieper buigt. Dat doe ik ook. Een diepe buiging voor het Guggenheim.

Tags: ,

Danger Danger. Dit is Design Thinking by Doing Verhaal nummer 738/1.111

21 apr

DANGERDANGER738.001

Gisteren schreef ik over de school die ik eigenlijk al was begonnen, kreeg ik een email van TED.com over de invloed van architectuur en ontwikkeling bij jonge kinderen. Volgende week stel ik een aantal vragen aan de directeur educatie van het Guggenheim museum en verplaats ik me in Bilbao met de metro van Norman Foster. Foster werd ooit door Buckminster Fuller gevraagd wat zijn gebouw woog. Een vraag die hem nog nooit was gesteld en een die zo van een kleuter had kunnen komen. En dit is mijn bruggetje waar ik vandaag over wil schrijven. Over ‘schrijven’ wil ik het morgen hebben maar nu wil ik het hebben over kleuters. Kleuters en scholen. Ik heb goede herinneringen aan de kleuterschool. Op die ene na dan. Toen mijn juf me vertelde dat ik toch wel een beetje te oud was geworden voor de waterbak. Mijn Juf was nooit door de selectieprocedure gekomen van de door architect Takaharu Tezuka ontworpen kleuterschool in Tokyo . De kleuterschool is ontworpen rondom het thema dat kinderen leren en samen groeien door het inbouwen van kleine doses gevaar. Noem het overbodige obstakesl waardoor ze hun grenzen verleggen en elkaar helpen. Want als alles altijd goed gaat leer je niets en heb je ook geen hulp nodig en hoef je ook die ander niet te helpen. Ze zeggen wel eens dat je leert van je fouten maar het onderwijssysteem is gebouwd rondom het principe dat er niets fout mag gaan waardoor het zo fout gaat.

Als je kinderen echt kinderen wil laten zijn moet je kijken naar wat ze het liefst doen. Rennen, vliegen, vallen en opstaan. Als een kleuter op school valt en een gat in kop valt komt er een onderzoekscommissie kijken of het speeltoestel wel veilig is. Als een kleuter in het park uit een boom valt zeggen zijn ouders dat ie de volgende keer beter moet uitkijken. Ken je het gezegde “De kleuter valt niet vaak nog een keer uit de boom”? Ik ook niet.

In het onderwijssysteem verwarren we gevaar met overbodige obstakels. Kinderen vinden niets leuker dan het vrijwillig overwinnen van overbodige obstakels oftewel spelen. Takaharu Tezuka begrijpt dat en laat in dit geweldige filmpje zien hoe je kleuters gemiddeld 4 kilometer laat lopen….per dag.

En voor straf in de hoek staan is er ook niet bij. De kleuterschool is namelijk rond.

Tags: ,

Dit is het laatste online Design Thinking by Doing Verhaal.

1 apr

theend718.001

Na een letterlijk en figuurlijk stormachtige dag en nacht heb ik besloten om per direct te stoppen met het publiceren van mijn ochtendverhalen. Ik blijf nog wel schrijven maar deel het niet meer online.

Wat voel je nu?

Teleurstelling?

Opluchting?

Woede?

Begrip?

Zelfmedelijden?

Ik bedank hierbij iedereen die mijn verhalen de afgelopen jaren van commentaar hebben voorzien, geliked en gedeeld en in het bijzonder mijn trouwste fan Els.

Vriendelijke groet,

Cor & Kabouter

Tags: ,

Van hoofd naar handen. Dit is Design Thinking by Doing Verhaal nummer 703/1.111

16 mrt

designdobbelzes703.001

Een idee op een post-it of vertellen is toch iets heel anders dan een idee echt tot leven brengen zodat je het vast kunt pakken, van alle kanten kunt bekijken of, nog beter, zelf kunt beleven. Niets werkt zo goed om feedback te krijgen op je ideeën als een prototype. In deze fase is niets waardevoller dan een prototype. De 1.111 regel van Jeroen de Bakker er nog maar eens bij halend.

Jeroen de Bakker was ooit mijn directeur bij TBWA\ en legde mij als eerste uit hoeveel een idee waard is. Toen ik, een van de vele keren, vroeg of ie tijd had om naar een idee van me te luisteren (waar hij altijd de tijd voor nam), zei hij:

“Cor, je bent een ideeen man. Hoeveel denk je dat een idee waard is”?

“Hoe bedoel je?” zei ik.

“Nou. Stel je voor je hebt 1.111 punten te verdelen. Hoeveel is het idee dan waard van die 1.111 punten?”

“Uhmmm. Toch minstens de helft.” zei ik zonder veel aarzeling. “600?”

“Ja? Denk je dat?” zei Jeroen.

“Jaaaa. zeker wel! zei ik resoluut.

“1 punt.” zei Jeroen.

“1????? vroeg ik met  half openstaande mond. Ik heb Jeroen namelijk erg hoog staan en luister altijd heel goed als ie iets vertelt. Ik was nogal geschokt. Wat was mijn carriere nog waard? Ook 1 punt? Nauwelijks de moeite om door te gaan dan. Ik voelde een lichte migraine opkomen. Maar zag hoop fonkelen in de blauwe kijkers van Jeroen.

“Vertel, leg uit”, vroeg ik hem.

Breed gebarend begon Jeroen met zijn uitleg.

“Kijk dat zit zo. Als je 1.111 punten hebt te verdelen gaat er

1 naar het idee.

10 naar het uitgeschreven idee

100 naar het project of businessplan

en 1.000 naar het……….

Prototype.”

Tja Jeroen had me weer iets geleerd en een geweldige spiegel voorgehouden. Mijn hele carriere zit ik in de creatieve industrie. Ik heb honderden, misschien wel duizenden ideeën bedacht. Maar degene die realiteit werden waren altijd de ideeën die ik prototypte. Niets is beter in staat om perspectief te delen als een prototype. Een voorstelling van hoe het in het echt gaat werken. En dat hoeft er echt niet perfect uit te zien. En het kan van alles zijn. Van modelletje tot verhaal, van storyboard tot lego model. Maak iets. Van hoofd naar handen. Onze hersenen hebben namelijk de grootste moeite om nieuwe feiten te onthouden maar een in elkaar geknutseld prototype begrijpen we. Maak het vooral niet te perfect. Het geeft de ander ruimte en uitdaging om het te verbeteren.

Dus prototype je idee en faciliteer feedback. Feedback morgen nu: Make Stuff.

designdobbelzes703.002.jpg.001

Tags: ,

Puzzel stoel. Design Thinking by Doing verhaal 658/1.111

26 jan

PUZZELSTOEL658.001

Ben je wel eens een object tegengekomen waarbij je zoiets had van “Dit is echt de allermooiste die ik ooit gezien heb.”

Een gevoel van Wow. Positieve emoties vullen de ruimte. Is het ontzag, liefde of inspiratie? Gisteren bezocht ik de tentoonstelling How We Work in het Stedelijk Museum in ‘s-Hertogenbosch . How We Work laat zien hoe belangrijk het onderzoek en het werkproces zijn. Minutieus materiaal- en kleuronderzoek gaan al dan niet hand in hand met hypermoderne productietechnieken en niet zelden klinkt in de ontwerpen een mild-kritische houding door ten opzichte van onze consumptiedrang. Hoge kwaliteit als antwoord op massa- en overproductie. De tentoonstelling laat het onderzoek en de tijd en aandacht zien die dat vraagt. Het onderzoek, het proces dat aan de dingen vooraf gaat, laat zien welke onverwachte informatie plotseling opduikt. Hoe de ontwerpers ineens een andere weg inslaan en het hele proces van richting veranderen. De mooiste dingen ontstaan onderweg.

En onderweg in die prachtige ruimte gebeurde het.

Eerst zag ik deze:

makerchair

De eerste open source 3d geprinte stoel ter wereld. Bestaande uit 77 puzzelstukjes.

Wow.

Maar mijn mond viel pas echt open toen ik deze zag:

wowchair1 wowchair

Van Joris Laarman.

Ik ben er weer stil van.

Ssssst.

Ik zit te genieten.

Tags: ,

Fidel Castro. Design Thinking by Doing verhaal 631/1.111

30 dec

FIDELCASTRO631.001 Wat zou jij doen als je een mailtje kreeg van de broer van Fidel Castro?

Schermafbeelding 2014-12-30 om 10.10.48

Nader onderzoek wijst uit dat Javier idd de broer van Fidel Castro is en een design studio heeft. Ik moest toch eerlijk gezegd denken dat ik hier in de maling werd genomen of toch minstens werd gespamd. Wat moet een Spaanse designer op mijn Nederlandse blog. Hij schrijft namelijk “We love your blog, congratulations!” EN waarom zou hij willen dat ik naar zijn werk kijk? Ik ben nu toch wel nieuwsgierig geworden en ga op onderzoek uit. Laat ik beginnen met de statistieken van mijn blog. Is er wel bezoek vanuit Spanje? Schermafbeelding 2014-12-30 om 09.11.02 Mijn blog is bezocht vanuit 76 landen waaronder Spanje dus. Vanuit mijn mail durfde ik niet op de link van www.neosbrand.com te drukken maar in een apart venster van mijn browser wel en kwam ik op de site van de broers Castro terecht. Ze maken echt geweldig werk die broers: Schermafbeelding 2014-12-30 om 09.19.33 Nu kan ik natuurlijk een mail sturen maar waarom zou ik Javier niet gewoon even bellen……. Net Javier aan de lijn gehad. Jammer genoeg is zijn engels niet zo goed als zijn werk maar ik heb er uit op kunnen maken dat ze ook een studio in Amsterdam hebben en dat een collega van hem me terug gaat bellen. Ben benieuwd.

Tags: ,

Goud en Diamanten. Dit is Design Thinking by Doing verhaal 609/1001

8 dec

GOUDDIAMANTEN609.001

Gisteren was ik met mijn vrouw bij de voorstelling van verhalenjager Leon Giesen AKA Mondo Leone.

Ik dacht dat het de enige voorstelling was maar er zijn er nog meer.

Za 3 jan: Rotterdamse Schouwburg

Vr 9 jan: Theater De Luifel Heemstede

Vr 30 jan: Theater Bouwkunde Deventer

Het verhaal is té mooi. In de partituur van een muziekstuk zou een code verborgen zitten die de plaats van een nazischat aangaf. Leon Giesen puzzelde zo lang tot hij dacht te weten waar honderd goudstaven en de persoonlijke diamanten van Hitler verborgen waren: midden in een Beiers plaatsje. Het ging hem niet om het geld, hij wilde alleen weten of zijn theorie klopt. Dus kocht hij een goud- en diamantdetector en vertrok naar Beieren. Op allebei de plekken waar volgens zijn theorie iets begraven moest liggen, sloeg de detector uit. Hij ging graven, midden in een straat. De politie greep in en hij moest het gat dichtgooien. Later toonde een geologisch onderzoek aan dat er iets begraven lag. En toen werd het duur en moeilijk. Wat nu?

De schat van Mondo Leone laat zien hoe een gewone man zonder macht of geld, maar gewapend met een goed verhaal, een conservatieve gemeente omkreeg en met steun van duizend mensen een enorm gat liet graven in een Beierse straat. Giesen vertelt zijn verhaal met film en muziek.

Er is iets gevonden. En er is ook weer iets begraven.

Tags: ,

In Charge. Dit is Design Thinking by Doing verhaal 602/1001

1 dec

blogtitels.001

Dit is een tentamenvraag.

Als je echt aandacht wil in de je klas zijn dit de 4 magische woorden. De adem stokt de muizen zijn stil. Straks geef ik les aan tweedejaars event managers. Een aantal daarvan heeft het vak Branding niet gehaald. Daar is een aantal voor naar het feedbackcollege geweest waarin ik de 20 open vragen met het antwoordmodel heb besproken. Ik heb ze toen niet verteld wat de vragen op het hertentamen zijn dat doe ik nu wel. Ik ben benieuwd wie van de 40 studenten mij straks vertelt wat die vraag is. Het is voor mij een goede test om te kijken wie mijn blog volgt. Het mogelijk weggeven van een  tentamenvraagen is voor studenten net iets als een loterij. Alleen is de kans veel groter. Misschien moet ik dat voor elk vak doen. Het lijkt me een uitstekend idee om de bezoekersaantallen een beetje op te krikken. Hoewel ik de kans groter acht dat ik door de examencommissie op mijn vingers wordt getikt dat het niet mag, kadootjes weggeven. Dan vertel ik ze dat het niet mijn idee was maar van Sinterklaas.

En dan nu het kadootje.

Marty Neumeier legt in zijn boek ZAG uit wat ‘jobs based innovation’ is met het voorbeeld van de miljarden industrie van de goedkope leesbrilletjes. Wat is jobs based innovation en geef een ander voorbeeld.

Jobs based innovation is een job die mensen zelf invullen voor ze invullen. Zo kochten mensen verschillende leesbrillen en legden die op verschillende plekken in het huis, kantoor etc. De goedkope leesbrillenindustrie vulde deze behoefte in door het produceren en verkopen van goedkope leesbrillen.

Een ander voorbeeld kwam ik gisteren in Amsterdam tegen.

foto 1

Zien jullie de behoefte?

Ik ook niet. Toch begrijp ik hem helemaal. Ik heb menigmaal aan de uitbater van een cafe of restaurant gevraagd of ik mijn telefoon even mocht opladen. En dat is dit. Geen moderne neon kroketten wending machine, nee een telefoonoplader.

Je vraagt een kaart aan de ober en legt je telefoon erin.

foto 4

foto 3foto 2Eefoto 5

Een andere vraag zou kunnen zijn wat je er van vindt dat Heineken dit sponsort.

Misschien voor volgend jaar.

Voor nu. Ik hoop dat jullie het weekend allemaal genoeg opgeladen zijn voor deze week zoniet neem je nog een biertje.

Proost.

Tags: ,

Heel raar maar waar. Dit is Design Thinking by Doing verhaal 585/1001

13 nov

RAARMAARWAAR585.001

Hoe zou je als docent met een simpele ingreep je onderwijs interessanter kunnen maken voor je studenten? Willem Jan Renger heeft daar een inspirerende kijk op. Een prachtig voorbeeld dat hij gisteren gaf was het volgende. Hij vroeg zich af hoe hij een groep scholieren het vak ruimtelijke ordening kon bijbrengen zonder gebruik te maken van het saaie boek. Hij bedacht een simpele doch eenvoudige interventie die, zo bleek later, een basisregel is van een goede game. Rengers noemt het ludodidaktiek. Ik noem het briljant. Wat deed hij? In plaats van dat hij met het boek erbij de stof ging uitleggen (zenden) ging hij de studenten betrekken in een uitdaging. Maar hoe doe je dat?

Ten eerste gaf hij iedereen een specifieke rol. Zo was de een burgermeester, de ander bouwer, gemeente, architect, provincie, milieudienst etc. Vervolgens gaf hij ze een plattegrond en de gebouwen die er op moesten komen. De eerste les was meer een knip en plak klasje dan iets anders. Maar in de tweede les brak de hel los. Wat had Rengers gedaan? Hij had de plattegrond bewust te klein gemaakt voor alle gebouwen om te passen. Hij had een overbodig obstakel ingebouwd zodat de studenten werden uitgedaagd om het op te lossen. Een overbodig obstakel inbouwen is duidelijk iets anders dan iets ‘leuk’ maken. Gamers gaan 80% van hun speeltijd dood, mislukken of belanden in andere situaties dat ze overnieuw moeten beginnen. Het gaat gamers vaak niet eens om het winnen maar om het overwinnen. Het beter worden. Vrijwillig dat obstakel overwinnen. Op je bek gaan, dat is wat ze blijkbaar blijven doen. De beloning zit hem vaak niet in het winnen maar in een positieve feedback.

Dat mensen heel ver gaan in vrijwillig pogingen in het overwinnen van overbodige obstakels laat het volgende filmpje zien.

Hoe ver zou jij gaan voor Fantastic Delites………als je niet eens weet wat Fantastic Delites zijn?

Shocking maar waar. Mensen gaan ver. Heel ver. Mensen zijn raar. Heel raar. Maar waar

Tags: , ,

← Older Entries
Newer Entries →