Tag Archives: cornoltee

Gamondriaan.

25 okt

gameonmondriaan_917.001

Van de week op Cinekid en op DDW gaf ik mezelf de opdracht om geïnspireerd op wat ik daar zag nieuwe spelervaringen te bedenken met die ene Mondriaan als basis. Deze Mondriaan hangt in Boymans van Beuningen en gebruikte ik als basis voor het spel dat ik maakte voor het vak Nieuwe geletterdheid binnen de master kunsteducatie die ik volg op HKU.

Mondriaan_compositiemetkleurvlakjes_nummer2

Ik bedacht er de afgelopen dagen 16. Maar stel je voor dat ik 49 manieren kan bedenken en die als afstudeerproject in een expositie in het Boymans presenteer? Waarom 49? Omdat ik 49 ben als ik afstudeer.

Alleen het lezen van het boek “Kleur Ontketend. Moderne Kunst in de Lage Landen 1885-1914” leverde vanochtend al 6 nieuwe ideeën op. Nog 33 te gaan.

Hier een korte beschrijving van de eerste 7 Mondriaan spellen.

  1. FINDING MONDRIAAN. Ga op zoek naar 3 voorwerpen van elke kleur uit het werk van Mondriaan. Scan/fotografeer ze en upload ze in je Kleurkamer
  2. FAKE MONDRIAAN. Op je iPad zie je een Mondriaan. Dit is duidelijk geen echte. Maar pas op. Mondriaan komt eraan. Jouw taak om zo snel mogelijk dezelfde kleuren net op elkaar te stapelen voordat Mondriaan het ziet.
  3. MONDIAAL RITME. Mondriaan wilde ritme en balans laten zien in zijn werk. Lukt het jou om een Mondriaan te maken die perfect in balans is? Geef alle vierkantjes op de drie stapeltjes een plek in de lijst zodat het werk in balans is. Als je klaar bent trek je de spijker uit het midden van het schilderij en zie je of het werk recht blijft hangen.
  4. MONDRIAAN MUSIC. Elke kleur heeft zijn eigen geluid. Door de vierkantjes te verplaatsen en te draaien bepaal je de richting van de knikker die je op in het werk loslaat. Zo “componeer” je een muziekstuk. Door je iPad te bewegen maak je al bewegend muziek.
  5. MINECRAFT MONDRIAAN. Stel je voor dat Mondriaan een huis in Minecraft zo bouwen met de blokken van bovenstaand werk? Hoe zou dat eruit zien? Bouw zijn huis en geef de Mondriaan een mooi plekje. Leidt vervolgens je bezoekers rond waarbij je vertelt waarom je het huis zo hebt gebouwd.
  6. MONDRIAAN ELEMENTS. Geel is licht, blauw is water en rood is vuur. Maak een biotoop met de elementen. Plaats de elementen zo zodat het werk zo lang mogelijk blijft leven.
  7. MONDRIAAN SAYS. Geinspireerd door Simon Says. Kun jij alle oplichtende en geluid makende vierkantjes herinneren. 1 is makkelijk, 2 ook, 3 gaat ook nog wel maar weet jij de volgorde nog van alle 30 na elkaar oplichtende vierkantjes?

To be continued.

Tags: ,

6 plus

23 okt

6plus_915.001

To predict the future, you don’t look ahead you look around. Als ik om me heen kijk zie ik dit rechts van me op tafel liggen. Een stapeltje dat de afgelopen dagen is ontstaan.

toekomststapeltje

De kleine kunstkijker. Museumgids voor jong en oud. Een echte aanrader als je meer uit je museumbezoek wilt halen. Met of zonder (klein)kinderen.

Dat kan mijn kleine zusje ook van Will Gompertz. Het leukste kunstgeschiedenisboek dat ik ooit las.

En de Google Cardbox waarmee ik gisterochtend met open mond staand voor de Eiffeltoren in Parijs stond rond te kijken. Wat ben ik blij met mijn 50 keer snellere iPhone 6 plus.

De afgelopen dagen was ik op Cinekid en zag de toekomst.

Nu kijk ik op mijn Swatch 51 en zie dat ik moet gaan. Naar de graduationshow van de design academy in Eindhoven, met Valerie Kuster. Die stuurde me gisteren deze tip:

ddwtips_2015

Tags: , ,

What makes you tick?

15 okt

ticktick_907.001

Vandaag schreef ik niet om 6.00 omdat ik nog niet wakker was. Mijn Swatch 51 was stil gevallen omdat ie te lang had stil gelegen. Slechte smoes he. Ben eigenlijk nog steeds onder invloed van Keith Richards docu. Draai ook al 3 dagen dagen alleen maar oude Stones. Vraagt mijn zoon net wie ik beter vind, de Beatles of de Stones. Onmogelijk te beantwoorden. Maar waarom? Vraagt ie me even later wat ik zou kiezen Nikon of Canon? Das veel makkelijker. Nikon natuurlijk! Waarom? Omdat mijn Pa die had….en altijd heeft gehad/heeft. Altijd de laatste nieuwe. En op een dag mocht ik zijn Nikkormat lenen. Tja dan ben je verkocht. Toch heb ik nu een Canon. Waarom omdat die toen ook heel goed video kon opnemen. En dat moest ik toen doen, een film schieten in Brazilie. Maar als ik nu een nieuwe zou kopen zou ik dat gewoon niet doen. Een beter idee is om de Nikkormat die ik jaren geleden van mijn neef kocht weer eens te pakken. Met een rolletje. Heel bewust foto’s maken en een week wachten op de afdrukken en daar dan een collage van te maken. Net zoals vroeger. Uren lang tot de blaren op mijn vingers stonden en ik uren later met droge mond en lege maag op de klok keek. Ik was 4 uur aan het knippen en plakken geweest met een paar foto’s. Vanmiddag legde ik mijn dochter het model van Mihaly Csikszentmihalyi, Flow uit waarop ze me vroeg wanneer ik Flow ervaar.

Collages maken van echte foto’s. Lang geleden.

Flow ervaar je als je Kennis (wat je weet, wat je kan, wat je ooit gedaan hebt en wat je wil) in balans is met een Uitdaging. Sommige noemen dat een hobby. Als je mensen naar hun hobby vraagt komen daar hele mooie dingen uit. Dingen waar het echt om gaat. Onderwijs, talentontwikkeling en innovatie moet gaan over het aanbieden van uitdagingen aan mensen die daar vrijwillig hun Kennis voor willen inzetten. Vraag je als organisatie af wat je fantastisch zou vinden en laat daar mensen op los die dat een uitdaging vinden. Zo simpel? Ja. Zo simpel. Maar dan moet je wel weten “What makes them tick”. Moeilijke vraag? Volgens dit artikel wel maar jaren geleden maakte ik deze film van mijn collegas als welkomstkado voor onze nieuwe directeur. Stuurde iedereen een mail met de vraag “What makes you sick?” en interviewde de collega’s waar ik het meest nieuwsgierig naar was. Het resultaat is geweldig (met name door de samenwerking met Maarten van de Vijfeijken)

Een waarschuwing. Als je van je werk je hobby maakt moet je wel op zoek naar een nieuwe hobby. Dus lijkt het me een goed idee om een Hobby beurs te organiseren. Een ontmoetingsplek waar Uitdagingen en Kennis samenkomen. Want de klok tickt. Of wacht je tot het klikt?

Tick

Tick

Tick

Tags: ,

I’m just waiting on a friend.

14 okt

waitingonafriend_906.001

Gisteren keek ik de documentaire “Keith Richards: Under the Influence” met vriend Koen.

Eergisteren keek ik de documentaire “Keith Richards: Under the Influence” met vriend John.

Vanavond kijk ik de documentaire “Keith Richards: Under the Influence” met vriend…..

Morgen kijk ik de documentaire “Keith Richards: Under the Influence” met vriend…..

I’m just waiting on a friend.

Tags: ,

Opgezet plan

8 okt

opgezet_895.001

Ik schreef al regelmatig over zijn boek “Ons feilbare denken” en gisteren kwam ik er in de sportschool achter dat ik wel degelijk heel bewust bezig ben. Mijn gevoelig is lang niet altijd “Yeaaaaaah naar de sportschool” maar toch kom ik er regelmatig. Nu moet ik zeggen dat het stokje op het kastje naast mijn bed me echt helpt. Elke ochtend zet ik een glimlach op, desnoods door op dat houtje te bijten en een glimlach forceer. Zeker nadat ik in zijn boek las dat het wetenschappelijk bewezen is. En nu zou ik Daniel een vraag willen stellen. Ik kies altijd hokje 89 in de sportschool. De eerste keer omdat ik het een fijne plek vond maar later bedacht ik dat het wel een mooie leeftijd is om dood te gaan. Al jaren kijk ik naar het cijfer 89 als ik volle goede moed wat ga doen aan mijn vitaliteit. Mijn gedachte daarbij is inmiddels “Ik word 89”. Ik geloof dat ik mijn lichaam en geest daarmee een referentiekader geef dat ze zal helpen in moeilijke tijden. Dat mijn hart op 73 jarige leeftijd denkt “Kom op, je moet nog even.”

Typend moet ik denken aan het experiment dat Derren Brown een aantal jaren geleden uitvoerde met twee reclamemannen.

Hij vroeg ze een campagne te bedenken voor een keten van opgezette dieren. Hij liet de mannen in een taxi ophalen en liet ze vervolgens een half uur aan het idee voor een poster werken. En voordat hij weg ging gaf hij ze zijn idee in een gesloten envelop. Nieuwsgierig naar wat daar opstond?

Ik ga naar de sportschool. Zo lang mogelijk uitstellen voordat ik opgezet kan worden.

nummer89

Tags: ,

Slow start. Dit is Design Thinking by Doing Verhaal nummer 869/1.111

9 sep

slowstart_869.001

Als werkloze waterbakker had ik met hakken over de sloot mijn Atheneum diploma gehaald en had mezelf, zonder natuurkunde, op de HTS geluld om vervolgens na een half jaar op de HEAO in Rotterdam te belanden waar ik het na een paar maanden ook al weer gezien had. Of moet ik zeggen niet gezien had. Als je niet uitgedaagd wordt op je Kennis (wat weet ik, wat kan ik, wat heb ik gedaan en wat wil ik) is het heel moeilijk om gemotiveerd te blijven. Dus bedacht ik mijn eigen opleiding. Ik begon met de  LOI opleiding reclame praktijkdiploma maar had een uitdaging, ik had geen praktijk waar ik die theorie kon toetsen. En na de zoveelste schriftelijke afwijzing bedacht ik een ander plan om aan praktijkervaring in de reclame te komen. Het was 1989 en wat  deed je toen als je wilde weten welke reclamebureau’s er in Dordrecht gevestigd waren? Google bestond nog niet dus pakte je de Gouden Gids. Ik zocht bij reclamebureau’s en belde de twee vetgedrukte namen;

Design Plus

en

Duits Reclame Marketing

Mijn openingszin was als volgt: “Dag, ik ben Cor Noltee en ik zou graag bij jullie willen komen werken…….voor niks.”

Bij Design Plus werd er binnen 1 seconde opgehangen. Bij Duits Reclame Marketing (genoemd naar de de oprichter Jac. Duits, het eerste advertentiebureau van Nederland) werd de telefoon opgenomen door Joop Penning. Achteraf bleek dat ongebruikelijk maar omdat de telefoniste die dag ziek was en Joop Penning achter de receptie zat was hij degene die mij hoorde zeggen:

“Dag, ik ben Cor Noltee en ik zou graag bij jullie willen komen werken…….voor niks.”

Joop Penning was een man van weinig woorden en zoals zijn achternaam doet vermoeden inderdaad financieel directeur. Zijn antwoord was dan ook kort en krachtig; “Heb je vanmiddag tijd?” Dat had ik en de maandag erop begon ik als ‘junior account executive” op de Toulonselaan in Dordrecht en zat ik in “de praktijk” voor niks. De perfecte praktijkopleiding reclame in combinatie met de LOI cursus. Ik liep een maand stage op de media afdeling, een maand bij traffic, een maand bij productie, een maand bij de creatieven, een maand op de studio en een maand met de algemeen directeur. Ik was inmiddels ook ’s avonds gaan studeren bij de Stichting Reclame Marketing maar het hoogtepunt van mijn “ik zou graag bij jullie willen komen werken…….voor niks” actie was de ontvangst van mijn eigen visitekaartjes. Het was het officiële bewijs dat ik “in de reclame” zat” en dat maakte het solliciteren een stuk makkelijker. Nu werd ik wel uitgenodigd voor banen waar ik wel een salaris kreeg. En toen ik na een half jaar een nieuwe, betaalde, baan had gevonden meldde ik dat bij mijn directeur die vervolgens verbaasd meldde “Hoezo verdien je hier niets?” Tot op de dag van vandaag weet ik niet of Joop Penning dat toen tegen zijn partners verteld heeft. Dat was namelijk ook niet van zijn gezicht af te lezen toen ik even later met hem mijn contract tekende en ik vijftienhonderd gulden per maand ging verdienen. Van 0 naar 1500 in 15.552.000 seconden. Een slow start maar ik was waar ik wilde zijn.

Tags: ,

Workshop vergeten.Dit is Design Thinking by Doing Verhaal nummer 868/1.111

8 sep

vergeten_868.001

Gisteren gaf ik een miniworkshop Design Thinking by Doing aan mijn mede masterstudenten. Dat had ik met de docent afgesproken in mei maar helemaal vergeten. In de pauze om  18.18 kwam de docent naar me toe en vroeg me of ik daar nog aan gedacht had. Na drie maanden was ik dat vergeten. Had het ook niet in mijn agenda gezet want het rooster voor het tweede jaar was nog niet bekend en ik kan zo nog een paar redenen bedenken dat ik daar niet voorbereid stond. Met nog een klein half uur op de klok hoopte ik dat Tiger aan de gracht in Utrecht nog open was omdat ik me had voorgenomen (in mei al) om een ingekorte versie van de Stanford Design Thinking Crashcourse te geven. Tiger was gesloten maar gelukkig was De Bijenkorf nog open. Om 18.44 was ik € 54,- lichter maar had ik materialen voor de workshop. Deze gaf ik al een aantal keer eerder maar nu moest het nog eenvoudiger in een kortere tijd. Ik had namelijk geen 90 minuten maar maximaal 30.

Hoe de Design Thinking by Doing in 20 minuten werkt?

Je vraagt de deelnemers team van twee te maken en allebei na te laten denken over een idee dat ze ooit hebben gehad maar nooit hebben uitgevoerd of zelfs opgeschreven. Ze krijgen 1 minuut de tijd om dit vervolgens op de voorkant van een ansichtkaart te schrijven. Vervolgens vertellen ze het idee aan hun partner die luistert en vragen stelt. En dan is de partner aan de beurt om zijn idee te vertellen en jij vragen te stellen. Daarna speel je om de beurt de Superdure Consultant. Je hebt het idee gehoord van je partner en speelt dat je dat he-le-maal geweldig vindt (ook als je dat niet vindt) en zegt dat ook; “wat een geweldig idee en dan zou je ook nog…………..” Vervolgens plus je het idee zonder beperkingen. De partner luistert aandachtig en schrijft jouw verbeteringen en aanvullingen op de achterkant van de aansichtkaart. Neem daar 1 minuut voor en draai de rollen dan om. Als je klaar bent bekijk je in stilte je eigen idee en de verbeteringen en schets je op 1 post-it je nieuwe verbeterde idee. 2 minuten later ga je met de materialen die hebt gekregen een prototype maken van je verbeterde idee want niets brengt het denken verder dan een prototype. Iedereen had daarvoor:

  • 1 ballon
  • 1 potlood
  • 1 paperclip
  • 1 lint van 60 centimeter
  • 1 vierkante centimeter plakgum
  • 1 schaar

Iedereen heeft dus hetzelfde materiaal om mee aan de slag te gaan. In 3 minuten moesten ze iets maken wat ze vervolgens aan hun partner in handen geven met de bijbehorende pitch.

Als afsluiting een applausje voor jezelf en  iedereen een kleurplaat voor volwassenen.

Ik realiseer me net dat het opschrijven van deze post net zo lang duurde als de hele workshop…..oh ja die overigens begon met het uitdelen van trekdrop die ze horizontaal tussen hun tanden moesten plaatsen. Dat werkt. Heb ik geleerd van Daniel Kahneman. Het was mijn beste vergeten workshop ooit. Op naar de volgende.

Tags: ,

Ik ben niet boos. Dit is Design Thinking by Doing Verhaal nummer 867/1.111

7 sep

IKBENNIETBOOS_867.001

Gisteren hoorde ik het verhaal van iemand die een training volgde waarbij zij in stilte door de locatie waar de training gegeven moest lopen en haar partner alles hardop moest zeggen wat er in haar op kwam. Ze hadden ook al twee uur in stilte naar een witte muur gekeken, 200 keer “melk” geroepen en hun ellende als troonrede aan elkaar verteld. Taal en hoe we dingen uitspreken bepalen mede hoe wij ons voelen. Ik glimlach nu al een paar maanden bij het horen van de wekker en het werkt. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld. Wat dat betreft hebben mieren het evolutionair beter voor elkaar. Als zij willen communiceren, houden ze hun antennes tegen elkaar en voelen ze wat de ander heeft meegemaakt. Maar enfin stel je nog even voor, twee mensen die door een trainingscentrum lopen. De een stil en de ander alles roepend wat in haar opkomt. Bij mij komen filmtitels als “Dumb & Dumber” en “See no evil, hear no evil “ met Richard Prior en Gene Wilder bovendrijven. Hilarisch. Heel erg leuk allemaal maar het werd pas interessant toen de “stille” een deur opende van een ruimte waar een dame een training aan het geven was. Met het stoom uit de oren en het vuur in haar ogen zei ze: “Ik ben niet boos maar heeeeeeel nieuwsgierig waarom jij deze deur open hebt gemaakt.”

Haar gezicht en expressie spraken boekdelen. Ze was laaiend. Maar ze zei dat ze dat niet was. Je hoort dan nog wel eens dat mensen de zin “Ik ben niet boos…” vervolgen met “….maar heel teleurgesteld” of ‘maar heel verdrietig, maar “maar heel nieuwsgierig” had ik nog niet eerder gehoord. Ik denk echter dat de niet boze, nieuwsgierige nog nooit heeft meegemaakt dat de veroorzaker van haar nieuwsgierigheid helemaal niet reageert en dat er iemand naast staat die random zegt wat er in haar opkomt. Toch ga ik hem deze week proberen; zeggen dat ik niet boos ben maar heel nieuwsgierig. Ik ben nu al nieuwsgierig naar waar ik niet boos om ga worden.

Tags: ,

Popocatépetl. Dit is Design Thinking by Doing Verhaal nummer 808/1.111

29 jun

popocatepitl

Afgelopen week stond in het kader van mijn  leukste en leerzaamste meerdaagse schoolexperiment tot nu toe; UNSCHOOL. Tijdens UNSCHOOL leerde we een aantal ingesleten patronen af, althans, deden daar een poging toe. We liepen hand in hand door de binnenstad van Utrecht, bouwden een nieuwe school met ons favoriete speelgoed van de kleuterschool, leerde af om met ons hoofd te schrijven, leerden dat Popocatépetl niet in Canada ligt maar in Mexico Mexico Mexico en we aten de restjes van een lunch van twee dagen oud in de zon op de grootste dakakker van Europa. De ‘docenten’ van UNSCHOOL waren gebriefd met de volgende uitdaging:

“Je bent directeur van UNSCHOOL. Wat ga je ze afleren?”

Ik wist niet wat ons te wachten stond en had mezelf de opdracht gegeven de rest van het programma niet iets te doen wat ik al eerder had gedaan. En daarin zit hem de kracht. Jezelf uitdagen iets te doen wat je nog nooit gedaan hebt. Het maakt dat je nieuwsgierig wordt en een beetje bang. Je weet namelijk niet of het gaat lukken. En die kwetsbaarheid, dat durven, zorgt voor een natuurlijke connectie met de leerlingen. Zij weten niet wat er gaat gebeuren maar jij ook niet. En als je dat allebei los durft te laten en je laat gaan, ontstaan er prachtige dingen. Je leert meer als je loslaat. Het brengt je denken verder als je niet weet wat er te gebeuren staat maar gewoon mee doet en LAAT GAAN

UNSCHOOL is een vrijwillige, permanente poging tot het overwinnen van overbodige obstakels.

Afgelopen vrijdagavond laat ontving ik via Whatsapp een foto van 5 UNSCHOOLers. De foto was genomen op het station in Antwerpen:

“Zonder jouw seminar zouden wij noooooit met dit groepje naar Antwerpen zijn geweest. Op Rotterdam Centraal wilden we elkaar gedag zeggen…….”

Doen brengt het denken verder.

Niet weten wat je gaat doen nog verder.

Ben benieuwd waar mijn Birckenstocks en zwevend tapijt me deze week brengen. Misschien wel naar Mexico?

Ga je mee?

birckenstocks

“

Tags: , ,

Schitterend Isolement. Dit is Design Thinking by Doing Verhaal nummer 777/1.111

30 mei

schitterendisolement777.001

Afgelopen week was een topweek. Ik ‘draaide’ twee programma’s voor zo’n 400 studenten van HKU en Fontys. Over kijken en communiceren. En het beste college wat ik zelf de afgelopen tijd gevolgd heb, werd gegeven door mijn HKU collega Olga Majeau. Het college dat ze gaf, ging over het betekenis geven aan dingen. Dingen die zij o.a. van haar oma had ontvangen en die zij als startpunt van het onderzoek gebruikte voor haar boek dat na 3,5 jaar onderzoeken, reizen, vragen stellen en haar nieuwsgierigheid en gevoel volgen nu in de boekenwinkel ligt:

schitterendisolement

Haar college was een reis door haar leven als creatief. Het schrijven van haar boek de gedisciplineerde, vasthoudende verbeelding van haar nieuwsgierigheid. En al zoekend, gravend en vragend samenwerkingen aangaand met een scala aan specialisten. De rechten van het boek zijn inmiddels verkocht aan Duitsland en ik zou er niet gek van opkijken als het ooit verfilmd wordt.

Toen ik een aantal weken geleden Olga vroeg of zij in een college iets wilde vertellen over haar schrijfproces en met name het geven van betekenis aan zaken die ze op haar schrijfreis tegen was gekomen, reageerde ze voorzichtig. Ik ben blij, heel blij dat ze het uiteindelijk heeft gedaan. En ik niet alleen. Meerdere studenten kwamen na afloop van het college naar me toe om te zeggen dat ze het het beste college vonden dat ze dit jaar hadden gekregen. Een uur lang hadden zo’n 200 studenten muisstil op het puntje van hun stoel gezeten, zelfs hun smartphone vergetend.

En waarom was het nu zo goed?

Omdat Olga betrokken is bij de studenten. Ze kennen haar. Ze is bevlogen en echt……en……… ze vertelt haar eigen verhaal .

Creativiteit leer je door te doen maar soms heb je dat vonkje van een ander nodig om het te gaan doen.

Olga schreef een boek.

Door te doen.

Ik ga ook wat doen.

Het boek van Olga kopen.

Koop jij het hier.

Koop ik het hier.

Tags: ,

← Older Entries
Newer Entries →