Gisteren was de titel van mijn blog “En alles staat stil” en ik stond gisteren stil. Op een parkeerplek en werd even stil van de de boodschap van Parkmobile op mijn mobieltje.
Functioneel was dit voldoende:
Maar Parkmobile voegde iets toe. Een ‘stukje’ emotie. Of is het empathie?
Wil je dat nooit meer zeggen Cor, ‘een stukje emotie’. Nee Cor. Zal het nooit meer doen.
Parkmobile maakt een verschil. Zie je welk? Of moet ik vragen “Voel je welk?”
Ik kreeg van de week een uitnodiging van David Lloyd voor hun Ladies Night. Hun systeem weet blijkbaar niet dat ik een man ben. Toch ben ik nog nooit door een van de altijd vriendelijke baliemedewerkers aangesproken met “Dag mevrouw Noltee” als ik daar met mijn pasje incheckte. Op mijn vraag per mail of ze dan mijn sexoperatie wilde betalen heb ik nog geen antwoord gekregen. Het David Lloyd systeem is niet alleen dom het is ook nog eens humorloos. Maar gelukkig zijn de toiletten inmiddels gemaakt, de douches altijd heeeeel schoon en doen de apparaten het altijd.
En toch heb ik opgezegd. Waarom? Omdat ik een maand gratis wil sporten. Huh? Een lid vertelde me laatst namelijk dat ze opgezegd had en vervolgens een aanbieding, lees smeeekbode, kreeg om alstublieft lid te blijven. Als ze dat deed, kreeg ze een maand gratis en twee vriendenpassen. En niet een keer, nee twee keer. Een keer vanuit het humorloze domme centrale Systeem en een keer vanuit de locatie. Het heeft niet geholpen.
Organisaties als David Lloyd gaan pas voor je rennen als het te laat is. En ze hebben blijkbaar geen idee wat voor effect het heeft op hun, wel, loyale klanten.
Van de week gaf ik een workshop en had vooraf gevraagd of ze een voorbeeld wilde meenemen van een actie waar ze door geraakt waren. Een Huh?! Moment hadden gehad. Ik had ze het voorbeeld van de gele stoel gegeven en een van de deelneemsters kwam met het volgende voorbeeld.
Ze was net verhuisd en kreeg als klant van Ziggo een pakketje in de bus.
Een kleinigheidje om nog meer te genieten in haar nieuwe huis.
Twee doosjes en popcorn voor bij de film. Met persoonlijke brief, ZONDER commerciele aanbieding. Een week nadat ze was verhuisd. Perfecte timing.
En nu denk je misschien dat is een leuk idee maar ze heeft het niet gebruikt. Klopt. Dat komt omdat ze het kadootje in zijn geheel aan ons wilde laten zien. Maar Roos, ik zou zeggen, geniet ervan samen met je dochter vanavond lekker buizen met je dochter en een doosje popcorn.
(Popcorn. leuke aanvulling btw op mijn Cor serie maar dat terzijde).
Vorige week zei onze 18 jarige zoon iets heel interessants. Hij wist het zelf niet meer maar ik was het niet vergeten. Hij zei dat hij opstaan moeilijk vond. Zeker voor een ander. En helemaal als je iets moet doen voor die ander waar je eigenlijk helemaal geen zin in hebt. Laat ik beginnen met het eerste deel van zijn opmerking: Opstaan is moeilijk. Laat ik daaraan toevoegen dat het helemaal lastig is als dat vooraf gaat aan een wekker. Als je gewekt wordt door een wekker zegt je lijf niet tegen je “Joepieeeeeeeeee, laten we uit bed springen!” Neeeeee joh. Je hebt net uren (hopelijk) horizontaal gelegen en dat wil je dan het liefst blijven doen. Het inzicht dat mij enorm heeft geholpen om uit bed te komen is dat het niet uitmaakt hoe laat de wekker staat, als ie gaat wil ik ALTIJD blijven liggen. Ok. Maar als je dan toch hebt besloten om uit bed te gaan doe dan eerst je buikspier oefeningen….nog liggend in bed. Geleerd van mijn vrouw. Zij is Body Stress Practitioner dus kan het weten. Ik schreef daar al eerder over.
Oke. Stel je voor je staat nu naast je bed/ Dat betekent dat je er uit bent. Maar heb je er zin in? Heb je er zin in om iets voor die ander te gaan doen. Stel je voor je hebt geen zin om iets voor die ander te doen. Hoe kom je dan de dag door. Sterker nog, hoe start je dan zo’n dag. Mijn geheim? Heel simpel. Doe iets voor jezelf. Maak iets voor jezelf. Als je dat doet is het altijd goed. En het mooie is dat het niet uitmaakt wat je doet. Als je maar iets voor jezelf maakt. Is het zo simpel? Ja het is zo simpel. Ik schrijf maar dat had net zo goed een tekening kunnen zijn een foto van het kruispunt elke dag om 6.12. Wat dan ook. Als je maar iets maakt. Met hoofdletter M. Wandelen of fietsen is iets anders. Je moet iets MAKEN.
ME TIME is MAKE TIME
Voor jezelf en dus niet voor de ander. Natuurlijk mag je het wel delen maar dat hoeft niet.
En als je het wel deelt kan dat heel waardevol zijn voor die ander. Ik ben benieuwd wat mijn blog bijvoorbeeld waard is voor mijn lezers. Voor 7.867.218.749 mensen die gisteren mijn blog niet hebben gelezen kopieer ik het even in. Mijn echte fans kunnen doorgaan bij het grote HIER VERDER.
Van de week liet ik tussen neus en lippen vallen wat je er voor over zou hebben om dit blog elke dag te kunnen lezen. De reacties waren overweldigend. Ik kreeg twee reacties. Van twee echte fans.
De ene had er wel tussen de € 100 en € 140 voor over. Ze gaf daarbij wel aan een echte ‘snob’ te zijn.
De tweede antwoordde dit:
Alvast vooruitlopend op de vraag die jij ergens gaat stellen over de bereidheid tot betalen voor een blog is mijn antwoord volmondig jaaaa! Vanuit de gedachte ‘what’s in it for me’ is mij dit een betaling waard. Ben benieuwd hoe al je andere lezers daar over denken! Fijn weekend!
Waarop ik antwoordde:
Show me the moneyyyyyyyyyyy
Waar zij op antwoordde:
Tot dat jouw Paypall/ideal tijdperk aantreedt betaal ik liever in wijn. I will show you the wine!!!!!!!
Mijn antwoord:
Een glas per post komt op zo’n 90 flessen per jaar a € 5 is € 450. Weet je het zeker?
Tussen een glas wijn en € 100 zit nog een heel skala aan mogelijkheden. Zo dacht ik al eerder om een week proberen te leven van wat mijn lezers me bieden. Dat hoeft geen geld te zijn maar kan ook een overnachting zijn, een ritje naar Utrecht, een ontbijt, een lunch, een diner, een bak koffie of een Gin Tonic met komkommer. Op verzoek vermeld ik die dag dan dat “deze post mede mogelijk gemaakt is door……..”
Is best een leuk experiment. Laat ik het maar gewoon proberen. Morgen.
Ik ben eigenlijk wel benieuwd. Ik gooi er even een poll tegenaan. Deze is een dag geldig en de resultaten zijn niet zichtbaar voor jullie. Dit om elkaar niet te beïnvloeden. Help Cor de dag door. Morgen.
Gisteren had ik binnen een uur al een boek en chocoladedrop ‘binnen’ en toen ik vanochtend keek naar de resultaten van de poll:
Heel interessant en bedankt.
Volgende week gaat het experiment verder. Dan ga ik een week proberen te leven van wat mijn lezers me geven. Zou wel handig zijn als Eric Beentjes van de NS me dan sponsort met vervoer. Neem ik mijn vouwfiets mee.
Van de week was ik bij de boekpresentatie van ‘How to visit an Art Museum’waarin de schrijver een korte toelichting gaf op zijn boek.
De enige manier om een schilderij te begrijpen, is naar een museum te gaan en er een te bekijken. Dat beweerde de Franse schilder Renoir. Maar eenmaal binnen, blijkt dat gemakkelijker gezegd dan gedaan. Want wat doe je als er alleen “Untitled, 1973” op het tekstbordje staat? Waar kijk je als een schilderij je onverbloemd uitzicht biedt op een reusachtige vrouwenschede? En hoe reageer je als de suppoost je net iets te nors aankijkt?Er valt dus een wereld te winnen. Ook voor gevorderden, want het gangbare museumgedrag – “Loop langzaam, maar blijf vooral lopen”, volgens schrijfster Gertrude Stein – is zelden het meest lonend. In ‘How to Visit an Art Museum’ nodigt Johan Idema je uit om het kunstmuseum anders te bezoeken. Het boek verschijnt op 22 september 2014 bij BIS Publishers.
Of je nu voor het eerst een museum bezoekt of een frequente bezoeker bent, ‘How to Visit an Art Museum’ toont je de zin en onzin van de museumetiquette. Het typische museumgedrag – loop langzaam, maar blijf doorlopen – is zelden het meest lonend. Dit boek nodig je daarom uit het museum naar jouw hand te zetten.
Ontdek wat je kunt opsteken van suppoosten. Leer de vuistregel om goede van slechte kunst te onderscheiden. Ontdek hoe juist kinderen je de wereld achter een kunstwerk laten ontdekken. ‘How to Visit an Art Museum’ is inspirerend en verrassend om te lezen en laat zien hoe je met een beetje lef en creativiteit veel meer uit je museumbezoek kunt halen. Het boek staat vol met bruikbare tips en inspirerende illustraties, maar kent ook een serieuze ondertoon. Zomaar ronddwalen door een kunstmuseum kan altijd. Maar werkelijk geraakt worden, dat is een kunst.
Op dinsdag 30 september ging auteur Johan Idema in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam in gesprek met museumdirecteuren Cathelijne Broers (Nieuwe Kerk/Hermitage), Ann Demeester (Frans Hals Museum) en Katja Weitering (Cobra Museum) over de vraag of en hóe museumbezoek ook anders kan. Van die discussie is me niet bijzonder veel bij gebleven op een idee na. ‘rent a kid’. Kijk je kunt tegenwoordig natuurlijk audiotours huren in verschillende musea. Maar wat dacht je er van als je een kind zou kunnen huren die je vertelt wat ie ziet en er van vindt?
Cathelijne Broers vond het een goed idee. En het past mooi in haar wens het museumkaartje veel duurder te maken. Want dan moet je wel wat te bieden hebben.
Dat kinderen zeggen wat ze vinden is mij als vader van een 18 jarige zoon en 22 jarige dochter inmiddels al jaren duidelijk. Zo zal ik nooit vergeten dat mijn zoontje bij de aanblik van een door mij de vorige avond bij het grof vuil ontdekte Jezus schilderijtje zei ‘Waarom kijkt Papa zo zielig?’
Wat we van dingen vinden wordt steeds moeilijker. Zoals ik gisteren al schreef over het kadootje van Apple. Naarmate we ouder worden weten we meer en hebben we meer (sociaal) te verliezen. Dat maakt het allemaal niet eenvoudiger. Ben jij bijvoorbeeld eerlijk als je een echt vreselijk kado krijgt met de opmerking ‘Als je het niet mooi vindt mag je het ruilen?’ Vraag jij dan heel snel naar het bonnetje of verdwijnt het kado naar de schuur waar het gezelschap heeft van (m)eerdere afdankertjes.
Dit typend lijkt me dat een geweldige tentoonstelling/online winkel. Alle afdankertjes met de reden waarom je de krijger het zo afschuwelijk vindt.
Ja we kunnen nog een hoop van kinderen leren als we ze de mond niet snoeren of achter het behang plakken. Gisteren kwam ik dit filmpje tegen van komediante/schrijver/ouder Johanna Stein ter promotie van haar boek ‘How not to Calm a child on a plane’. Het filmpje is een compilatie van de beledigingen en opmerkingen van haar 4 jarige dochter die zij over zich heen krijgt. In het filmpje zie je de reactie van Johanna gefilmd met wat lijkt een go pro op haar hoofd.
Rent a kid in een museum. Misschien moeten we de kids aan het eind van de museum rondleiding ook direct vragen of het desbetreffende museum nog subsidie mag ontvangen. Dan voorzie ik een explosie ballenbakken en McDonalds in musea.
Tja je zou maar museum directeur zijn….met kinderen. Wat een crisis.
Gisteren was ik op weg naar Amsterdam. Met de trein. Deze vertrok om 15.05 van perron 1. Ik kwam om 15.03 aan en de zag de intercity aankomen. Ik was mooi op tijd. Ik wandelde richting stiltecoupe toen ik links wat bijzonders zag. Een stoel. En ja dat is bijzonder want op perron 1 van station Dordrecht staan normaal alleen maar bankjes. Nu stond daar opeens een gele stoel met een bordje erop “Neem me mee naar Den Haag”.
Met nog 1 minuut 50 op de klok kon ik toch mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en wilde weten wat er op de zitting stond.
100 stoelen van de Duitse grens naar Den Haag ‘brengen’. Wat een ontzettend tof idee om daar op deze manier aandacht voor te vragen. Ik had nog 1 minuut 22 en ik twijfelde of ik de stoel mee zou nemen. Ik dacht dat het wel een mooi verhaal voor mijn blog zou zijn maar wist te weinig van ‘fracking’ om me te ‘verbinden’ met het inititatief. Wat zijn de voordelen. Wat zijn de nadelen van fracking. Tja dat heb je als je geen krant leest of het nieuws kijkt dan weet je dat niet. Met nog 1 minuut 3 op de klok moest ik een beslissing nemen. En dat was er een die ik de laatste tijd wel vaker neem. Ik deed het gewoon. Net als dat ik sochtends vroeg opsta om te schrijven merk ik dat ik overdag steeds vaker dingen Doe zodat ik daar over kan schrijven. Mijn blog heet niet voor niets Design Thinking by DOING. Doen maakt het verschil en zeker Durven Doen. Bij twijfel Doen. Dus met nog 42 seconden op de klok stiefelde ik met een gele stoel over perron 1 en stapte ik met het fluitje van de conducteur de gele Intercity in. En dat voelde toch heel spannend. Een vrouw keek mij vreemd en ‘mijn stoel’ nog vreemder aan. Maar kon later ook haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en begon te lezen.
Een half uurtje later dropte ik stoel 32 op Holland Spoor en sprong weer in de trein. Missie volbracht.
Terug in de trein ging ik naar de www.fraccen.eu voor verdere instructies:
Ik meldde mijn stoel en kreeg via de mail een bevestiging dat eea was gelukt.
…en drukt op de link in de mail om de invoer te eindigen.
Het is nu afwachten. Heeft iemand ‘mijn stoel’ een stapje verder gebracht richting het Binnenhof?
Ik heb nog geen bericht gekregen maar het is nog vroeg.
Achteraf ben ik blij dat ik de stoel heb meegenomen. Fraccen Fan of niet. De ervaring was bijzonder spannend en leerzaam en een mooi voorbeeld van hoe je met weinig middelen aandacht kunt krijgen voor je verhaal. De vraag is of jij de stoel nu verder gaat helpen. Niet door te ‘liken’ nee door te delen.
De beste business investering die ik het afgelopen jaar heb gedaan is geen Apple. Twee jaar geleden kocht ik een dikke, vette 15 inch Powerbook Pro en daar zit ik nu nog steeds op te typen. Werkt nog prima. Was niet goedkoop. Ruim € 2.000,- Maar ik heb er geen moment spijt van gehad. Ik gebruik Keynote (Powerpoint voor de apple) het meest om presentaties en colleges te maken. Maar op de vraag ‘Met welk programma werk je het lekkerst met mensen samen?’ kom ik niet verder dan Skype. Maar dat is meer een luxe en goedkope telefoon en geen Apple programma btw. Maar samen dingen maken? Dat programma heb ik nog niet gevonden. Logisch ook want op je Apple zitten standaard ook alleen maar ‘i’ programma’s. Ik Foto, Ik Film, Ik Chat, Ik Muziek. Wij programma’s vind je niet.
Nu had IK van de week een eerste werkbespreking met een nieuwe klant. Ik had hem voorbereid dat we aan de slag zouden gaan om de situatie eerst eens in kaart te brengen. We hebben de Apple niet aangeraakt. WIJ moesten namelijk SAMEN aan de slag. En dat programma staat niet op mijn Apple. Maar ik heb het natuurlijk wel. Het heeft een touchscreen scherm. Je kunt er met je hand op schrijven en tekenen met de lekker in de hand liggende draadloze pennen. Het is multi-user. Logisch. Weegt nog geen 100 gram en kost minder dan € 2000,-
Enig idee?
Uit de goede antwoorden trek ik een winnaar. Deze wint een gesigneerde WE MAKE met twee draadloze pennen.
