Deze post heet geen titel omdat de titel die ik wilde geven de titel zou verklappen van de film waaruit ik dit beeld heb geknipt.
Als je de film hebt gezien weet je het direct en anders is het alsof je hoofd in een emmer met beton zit. Je ziet niets, je hoort niets. Nooit meer.
Is er eigenlijk een Google waar je ook beelden kunt invoeren?
Afgelopen maandag was ik bij mijn favoriete boekhandel De Bengel en zag daar Het Kunstspel liggen.
“Piet Mondriaan of Damien Hirst, Jackson Pollock of David Hockney, wie is de invloedrijkste kunstenaar? De meest vernieuwende? De meest shockerende? De veelzijdigste? Wiens werk brengt het meeste op en wie wordt door de critici het meest gewaardeerd?
Met deze speelkaarten kunnen kunstliefhebbers van jong tot oud hun favoriete kunstenaars tegen elkaar uitspelen en ontdekken wie de toon aangeeft in de internationale kunstwereld.”, staat er op de site van de uitgever.
Het is gemaakt door illustrator Mikkel Sommer en kunstschrijver James Cahill.
Nieuwsgierig maakte ik het doosje open. Helaas waren de kaarten nog geseald. Bengel Gerrit Jan zag de teleurstelling op mijn gezicht en pakte de kaarten uit mijn handen, verwijderde het plastic en gaf me de losse kaarten. Ik las de spelregels en gaf Gerrit Jan de helft van de kaarten. We legden de kaarten met de beeldzijde omlaag. Vervolgens pakte Gerrit Jan de bovenste kaart en koos de categorie met de meeste punten. Ik keek op mijn kaart in dezelfde categorie en zag dat ik minder punten had en dus mijn kaart aan Gerrit Jan moest geven. Na drie kaarten waren we er klaar mee. We vonden het geen leuk spel. We vergeleken alleen de punten.
Toch kocht ik het spel en speelde het gisteren nog een keer met vriend Walter. Echter nu bedacht ik er een paar eigen regels bij. Zo moet je eerst het geboortejaar en omschrijving van de kunstenaar voorlezen zonder zijn of haar naam te noemen en dan pas de door jou gekozen categorie en het aantal punten zodat de ander kan raden wie het is. Vervolgens leest de andere speler, voordat hij/zij het puntenaantal in de desbetreffende categorie noemt, eerst de omschrijving van zijn kunstenaar voor zonder zijn/haar naam te noemen waardoor de andere speler weer kan raden. Daarna het puntenaantal van dezelfde categorie zodat duidelijk wordt wie beide kaarten krijgt.
We vonden het zo allebei wel een leuk spel.
En weet je wie volgens dit spel de meest invloedrijke kunstenaar is?
Kijk maar. Ik heb ze even op volgorde van invloed gelegd.
Marcel Duchamp op 1
Piet Mondriaan op 30
Maar leg ik ze op hoogste veilingprijs staat Piet op 11 en Marcel op 19.
Lijstjes en standen. Het is weer einde van het jaar.
Doet me denken aan de man van de lijstjes, John Cusack in High Fidelity.
Ik voel een top 5 aankomen.
Gister was ik op pad met de enige dagelijkse medeblogger van Nederland: Elja Daae. Elja en ik kennen elkaar nog niet zo heel lang maar het is alsof ik haar al heel lang ken. Dat komt omdat ze blogt. Net als ik elke dag. Op een manier alsof ze met je praat. Over wat ze ziet en bezig houdt. Heel goed. Heel inspirerend. Maar de vraag is dan natuurlijk of het In Real Life ook klikt. En dat deed het. Bijna 3 jaar geleden was ik een hele dag met Elja in Istanboel. Ik was er aan het werk. Voor TEDx. Aan de slag met bananen, snoozen en kabouter, in 20 minuten wat global problems oplossen.
Everything is connected.
Cor, Blogger, TED x, Istanbul, Elja blogger, Istanbul.
Everything is connected.
Everything is connected.
Het leuke nieuwe ansichtkaartenboekje van mijn favoriete boekenmaakster Keri Smith.
Dat was Istanboel en gisteren was het Hilversum. En daar schreef Elja een wijze les over. Zoals Elja zo vaak wijze dingen schrijft. Kijk maar, hier.
Zoals over ons avontuur bij HKU. Ik dacht er vanochtend over te schrijven maar dat had Elja gisterenavond al gedaan! Zo goed en gedisciplineerd is Elja. Ja ja.
Nu hoor ik natuurlijk een link in te voegen waar je dan op kunt klikken zodat je naar het blog van Elja gaat maar ik weet dat dat voor sommige een obstakel is en aangezien het zo’n goed verhaal is, heb ik het gekopieerd en geplakt.
Het origineel vind je dus hier.
En anders lees je gewoon door hier:
(kijk morgen wel even hier, of hier)
De les van Elja:
“Serious games zijn een serieuze leerschool
Ik was vandaag namelijk bij de HKU Showcase, samen met Cor. Studenten van de richting Games & Interactie lieten zien waar ze de afgelopen maanden aan gewerkt hadden.
Saaaaiiii, denk je? Technisch?
Het was het tegenovergestelde van saai. Het was uren lang geïnspireerd raken.
Voor mensen die zich bezig houden met de vraag hoe mensen online leren, zijn games een ongelofelijk interessant onderwerp. Iets waar ik door Cor achter ben gekomen.
Cor en ik keken naar en praten met de makers van games:
- Een game om kinderen te leren rekenen. Breuken, om precies te zijn. Het doel is om kinderen te leren te rekenen met gelijknamige en ongelijknamige breuken.
- Een game om volwassenen meer empatisch vermogen te helpen ontwikkelen. Het doel van de game is om vanuit een verhaallijn binnen enkele minuten empathie te voelen met de hoofdpersonen en vervolgens de emoties die spelen in een conflictsituatie te herkennen en toe te passen.
- Een game om nieuwe werknemers kennis te laten maken met de cultuur van hun nieuwe werkgever. Door de werknemer opdrachten te geven en informatie te laten invoeren in de game, ontstaat gespreksstof voor HR om zo die kennismaking te kunnen begeleiden.
- Een game die deelnemers aan een escape room helpt om de moeilijkste opdracht in de escape room te begrijpen en op te kunnen lossen. Zo wordt de kans dat mensen de escape room tot een goed einde brengen, verhoogd.
- Een game om een orkest samen een nieuwe compositie te laten spelen. Door noten te spelen, laten de orkestleden een balletje door het spel stuiteren, waarbij ze gaandeweg een nieuwe partituur creëren. Een nieuw stuk componeren.
Al deze games werden ontwikkeld in opdracht of naar eigen idee van de studenten. En allemaal zaten ze geweldig in elkaar.
Het mooiste was dat de studenten zich niet bewust leken van de waarde van wat ze gecreëerd hadden.
Het frustrerende was dat studenten zich niet bewust leken van de waarde van wat ze gecreëerd hadden.
Allemaal stonden ze eigenlijk nog aan het begin. En allemaal leken ze hier op te houden.
Met uitzondering van de escape room game, want hun opdrachtgever was zo verstandig om een stage aan het project te koppelen.
Het is verfrissend dat mensen niet bezig zijn met de commerciële uitnutting van hun werk. Want soms lijkt het wel of iedereen met een vaag idee een bedrijf begint en verwacht dat hij of zij miljoenen kan krijgen zonder ook maar iets gemaakt te hebben. Zo zaten deze studenten er gelukkig niet in.
Tegelijkertijd is het teleurstellend dat makers, na al dat werk, niet altijd de mogelijkheid hebben om de volgende stap te nemen. En daar gezien hun studieschema ook niet de tijd voor hebben.
Verder kijken, buiten de grenzen van je eigen box, vraagt dat je tijd investeert. Zoals een avondje naar andermans projecten kijken. 😉
Zelfs na een half uurtje zagen we al kansen in samenwerking tussen projecten onderling.
Maar dat is lastig als je niet weet wat je medestudenten aan het doen zijn en als je daar ook geen feedback op hoeft te geven.
“Ik heb nog geen tijd gehad om te zien wat de anderen hebben gedaan”, gaf iemand dan ook aan.
Twee van de games zaten in twee kamers direct naast elkaar. En allebei hadden ze iets wat de ander kon gebruiken. De ene game miste een duidelijke verhaallijn, een link met de emotie van spelers en mooie graphics. De andere game miste de elementen die games zo spannend en zo duidelijk maken en die er voor zorgen dat gamers zo veel leren gedurende een game.
Als ze hun kennis zouden combineren, zou je een waanzinnige game hebben. Niet alleen zouden alle betrokkenen een volgende fase in kunnen gaan in hun eigen leren. Maar ze zouden ook flinke stappen kunnen zetten in het helpen van duizenden kinderen bij het leren rekenen.
Samen zouden ze het rekenonderwijs radicaal kunnen veranderen. Daar ben ik van overtuigd.
Maar op de vraag wat hij nu ging doen, antwoordde een van de studenten: vakantie vieren.
We bedoelden natuurlijk: wat is het volgende level? De next step? Hoe ga je dit project verder brengen? Verbeteren? Meer leren?
Maar dat kwam niet in hem op.
Hij zag zijn product puur als een opdracht. Punten gehaald? Cijfer gekregen? Klaar.
Hij zat op een goudmijn (goud in de zin van: kansen voor al die basisschoolleerlingen). Maar hij zag het echt als een opdracht die nu voorbij was. Volgende project: een niet aan de game gerelateerde stage.
Een logische houding. Ik begrijp het wel. Zo word je niet opgeleid. Je moet je punten halen, verder gaan, afstuderen. Maar toch.
Ook wel jammer.
Jammer als je niet de tijd en energie kunt vrijmaken voor die volgende stap.
Dan mis je kansen om te leren en om je talent te gebruiken voor mooie dingen. En om open te blijven staan voor feedback en ideeën (als je je cijfer binnen hebt, ben je klaar! Het maakt niet meer echt uit wat anderen er dan nog van vinden?).
Overal keken Cor en ik mee en raakten in gesprek met de makers.
Overal waren we enthousiast over wat er bereikt was. En overal stelden we kritische vragen. Overal vroegen we naar toepassingen in de praktijk. Overal begonnen we een gesprek over de inhoud van het project en toonden we interesse.
Maar niet een van de makers vroeg óns iets.
Als ik die mannen en vrouwen een uurtje had mogen coachen van tevoren, had ik ze bewust gemaakt van wat dat betekent, zo’n avond vol bezoekers.
Misschien stond de eigenaar van je droombedrijf wel met je te praten. Misschien ben ík dat wel. Misschien is Cor het. Helemaal geen onmogelijkheid in beide gevallen, kan ik je vertellen.
Ze zullen het nooit weten. Ze weten niet wie we waren. Geen van hen vroeg onze namen of emailadressen. Ze kunnen ons niet op de hoogte houden want ze kunnen ons niet terugvinden.
Ik snap wel dat studenten daar niet mee bezig zijn. Ze zijn bezig met zichzelf. Blij dat ze hun project hebben afgerond. Weer een streepje er bij. Maar toch vind ik het zonde. Het zou een belangrijke les zijn geweest voor de toekomst.
Voor de volgende keer (tip):
Vraag je af waar je zelf naar toe wilt, wat je uit zo’n presentatie wil halen. Wat zou nou ideaal zijn, als volgende stap? Vakantie en op stage ergens? Of een stage rondom je project, bijvoorbeeld?
Vraag je daarnaast af wie je voor je hebt. Wat wil hij of zij? Wat is haar context? Heeft ze verstand van zaken, denk je? Weet je waar ze werkt en waar ze zich mee bezig houdt? Hoe kun je geïnteresseerden bereiken, mocht je verder gaan met je project? Zijn er mensen met wie je een keer verder kunt praten? Hebben ze een kaartje? Heb jij een kaartje om uit te delen?
Vraag je af: wat voor mensen zou ik willen ontmoeten op zo’n dag? En als je mensen ontmoet die je aanspreken: wat kan deze persoon voor mij betekenen? En wat kan ik betekenen voor die ander?
Samenvattend: ik voel me blij en gefrustreerd tegelijk.
Blij dat er zoveel talent is. Dat mensen in deze fase van hun studie en relatief weinig begeleiding met zoiets moois op de proppen komen.
Gefrustreerd dat concepten waar zoveel talent hun energie heeft gegoten, misschien de prullenbak in gaan, evenals al die kansen die de projecten bieden om als maker zelf verder te leren.
We zullen zien.
Misschien horen we ze nog eens van ze!”
Jaja. Ik zei het toch. Goed he die Elja.
Everything is connected.
Naar aanleiding van mijn post van gisteren waarin ik de term “Preventie van Blindheid” gebruikte, ben ik vandaag in alle vroegte, ik was 04.00 klaar wakker, op zoek gegaan naar de bron. De term komt uit een artikel uit 1983 van Nelson Goodman. Het is een interessante visie op de missie van musea en sluit goed aan bij waar ik denk dat er kansen zijn om abstracte kunstwerken te laten ‘werken’. Ik heb getracht er een leesbare vertaling van te maken. Het resultaat van 3 uur en 59 minuten lees je hieronder. Het origineel lees je hier.
De eerste indruk die men krijgt van een aantal musea is dat ze net als gevangenissen, ziekenhuizen of bibliotheken werkt.
Deze vergelijkingen zijn niet helemaal gek. Een museum heeft een uitgebreid intelligentie netwerk om de gevangenen vast te houden, te beschermen en een beveiligingssysteem om hun ontsnapping te voorkomen. Of kunnen we een museum beter met een ziekenhuis vergelijken? Waarbij het niet gaat over de hoeveelheid mensen die er verblijven maar om wat er met ze gebeurt als ze in het ziekenhuis verblijven.
Of toch beter met een bibliotheek? Een paar jaar geleden bezocht een oude vriend van mij, professor Hans Trubiemacher, Mars op verzoek van de Martianen zelf, om hun bibliotheken te evalueren. Ik citeer hier uit een van zijn brieven aan mij:
“Tot twintig jaar geleden hadden de bewoners van de planeet Mars geen bibliotheken. Dus stuurden ze een commissie naar Aarde om hier onze bibliotheken te bekijken om ze vervolgens zelf op Mars op te zetten. Maar er lijkt iets mis gegaan te zijn.
In een typische Mars bibliotheek zijn geen tafels, bureaus of leesruimtes en zelden stoelen. Alleen bewakers. Er zijn geen open boekenplanken en er circuleren geen boeken. In elke leeszaal staan sommige van de belangrijkste boeken tegen de muur op aparte voetstukken. Veilig achter een met sensoren voorziene afscheiding. De pagina’s kunnen met een afstandsbediening worden omgeslagen. Een voor een komen er groepen scholieren in stilte en netjes gegroepeerd voor het boek op het voetstuk staan en geeft een docent een monotone lezing over het desbetreffende boek. In de nieuwere bibliotheken hadden verschillende lezers iPads waar ze swipend door de willekeurige scans van originele boeken scrollde. Elke swipe veroorzaakte een muffe boekengeur die de ruimte vulde. Wat ik echter niet begreep was waarom er in de winkel bij de ingang kleine en onleesbare gipsen reproducties van de meest populaire boeken werden verkocht. Duidelijk is dat de antennes van de Martianen, vanuit ons oogpunt, ergens storing hebben veroorzaakt. Je kunt een bibliotheek niet runnen zoals zij een bibliotheek runnen; je kunt een bibliotheek niet runnen zoals wij een museum runnen. Rijst de vraag of je een museum kunt runnen zoals zij hun bibliotheek runnen, oftewel zoals wij onze musea runnen.
Bent u er nog?
Een museum is geen gevangenis, ziekenhuis of bibliotheek. Maar wat kan er dan gezegd worden over musea? Deze culturele nieuwsgierigheid, deze institutionele gedrochten? Een deel van wat er gezegd kan worden is te vinden in de jaarverslagen en de toespraken van de leden van kunstraden en stichtingen en de leden van de wetgevende en bestuurlijke organen van overheden. En van het meeste van wat er gezegd wordt, schreeuw ik:
Verlos ons van onze Bewakers!
Wat vaak wordt gezegd is dat musea voor een ontspannen invulling van onze vrije tijd zorgen. Tijd die de vooruitgang van de technologie ons heeft gegeven. Dat musea een humaniserende invloed hebben tegen de over-intellectuele, materialistische strekking van onze tijd. Dat musea jeugdcriminaliteit verminderen door te wijzen op de geestelijke, morele verheffing van de burgers en de gemeenschap. En dat musea door het aantrekken van toeristen banen scheppen, de groeiende kunstmarkt stimuleren en een bijdrage leveren aan de welvaart.
De zaak gezet in deze voorwaarden is zo vertrouwd dat we vaak vergeten hoe hol het is geworden. Al deze argumenten staan, natuurlijk, buiten de kwestie en sommige zijn gewoon niet waar. Wat hebben tentoonstellingen van Goya’s Disasters of War of Picasso’s Guernica te maken een ontspannen invulling van onze vrije tijd? Beweren dat de musea onze menselijkheid bevorderen in het licht van de huidige intellectuele en wetenschappelijke ijver suggereert dat wat musea doen niet intellectueel is, en dat wetenschappelijke activiteit niet menselijk is. En voor wat betreft de morele verheffing, er is bewijs dat musea uitstekende uitdagingen voor vandalisme bieden en hebzucht bevorderen. Het enige morele effect van een museum op mij is de verleiding om iets te stelen. En als het musea te doen is om toeristen aan te trekken en te cash flow te stimuleren, wordt dat beter door casino’s gedaan.
Uiteraard worden dergelijke argumenten ontworpen voor diegenen die moeten worden overtuigd: stichtingen, politici, kamers van koophandel, sponsors, en het publiek. Maar laten we ons niet laten misleiden door de mooi schijnende uitdagingen die het tegendeel helpen te rechtvaardigen. Toneelstukken van Shakespeare, de muziek van Bach en Einstein’s stellingen kunnen wel degelijk plezier geven, onze vrije tijd invullen, ons moraal verheffen en bijdragen aan de economie; maar voor alle duidelijkheid, dat is niet het punt. Het plezier is schaars. Het punt van het hebben van vrije tijd, van een behoorlijk moreel klimaat, van welvaart ligt in wat deze kan helpen mogelijk te maken. De spelen, de muziek, de mathematische fysica en de kunst stellen niet de vraag: “Waarom?”; ze geven antwoorden.
Ik ben grondig overtuigd van het grote belang van de missie van het museum. Wat is die missie? We komen er het dichtst bij, denk ik, in de vergelijking met bibliotheken. De missie van bibliotheken en musea is het verzamelen en bewaren van werken en ze toegangkelijk maken voor openbaar gebruik. Bibliotheek en museum personeel hebben een enorm potentieel om ons en onze omgeving te transformeren. Zowel bibliotheken als musea zijn fundamenteel educatieve instellingen in plaats van recreatieve instellingen.
Echter musea worden geconfronteerd met problemen die bibliotheken niet hebben. Ten eerste, de meeste gebruikers van een bibliotheek weten hoe je een boek leest, veel bezoekers aan een museum weten echter niet hoe je de werken daar moet bekijken. En ten tweede, de werken in een museum moeten worden bekeken onder zware en afstompende beperkingen.
Als het museum, ondanks zijn handicaps, geen manieren vindt om het publiek te laten en leren zien, zijn de andere functies van het museum zinloos en zijn de werken als slapende boeken in een onleesbare taal. Het museum moet functioneren als een instelling voor de preventie en genezing van blindheid om de werken te laten werken.
En het laten werken van de werken is de belangrijkste missie van het museum.
“Musea zijn instellingen voor de preventie van blindheid” zei James Bradburne op het Verslag Symposium Tekst in het museum, 3 september 2014. Een definitie van Nelson Goodman uit 1988. Blindheid voorkomen doen musea door kunstwerken te laten werken, betekenis te laten creëren. En om dat te bewerkstelligen stelde Bradburne voor om te stoppen met te praten over leeftijd als bepalende factor en dat de focus van musea het koppelen van emoties aan kennis moet zijn. En dan moet je erkennen dat er ook mensen zijn die niet de kennis van de conservator hebben. Het tekstbordje is het eerste teken van erkenning dat niet iedereen het zo goed hoeft te weten als de conservator.
Of zoals Rutger Pontzen, kunstcriticus bij de Volkskrant en schrijver van het artikel in de Volkskrant over museumteksten (2 mei 2014; Klare taal gezocht) stelt:
“Als er ergens teksten bij moeten, gaat het om dingen die uitgelegd moeten worden, dingen die niet voor zich spreken. Bijvoorbeeld hoe warm de spijkerbroek gewassen moet worden, of hoeveel room in de soesjes zit. In een museum zijn blijkbaar heel veel dingen die uitleg nodig hebben.”
En daarmee hebben we het probleem direct te pakken. In musea gaat het niet om de duidelijkheid van een wasvoorschrift, maar om de complexe uitleg van een vaak complex kunstwerk.
“In het ergste geval ben je zo erg bezig met het ontcijferen van de tekst, dat je tekst niet begrijpt en ook het beeld niet hebt gezien.”
Een ander probleem in zijn ogen is ook de visuele indruk. Musea zien er mondiaal vaak hetzelfde uit. Witte, kale muren, egale belichting en nors kijkende suppoosten. Niet de perfecte ingrediënten voor een dagje uit, wat voor veel bezoekers toch de hoop is. Musea lijken eerder op een hospice met kunstwerken aan de muur waar de stervenden in alle stilte en rust op hun einde wachten. Tijdens mijn bezoek aan de Biënnale in Venetië in september 2015 was het me zelf ook al opgevallen; zo weinig glimlachende mensen. Moderne kunst is blijkbaar een zeer serieuze zaak. Het ‘thema’ van de Biennale was “The world’s futures”. Nou dan blijf ik liever gewoon hier en nu. Moderne kunst is bloedserieus. Daar kan geen lachje van af. Gelukkig zijn daar altijd nog de Britten, vertegenwoordigd door Sarah Lucas die met een half afgietsel van haar onderlijf en een sigaret in haar kont de eerste glimlach wist te ontlokken bij de bezoekers.
Musea zijn ontstaan vanuit een behoefte schoonheid te delen. Schoonheid als de weergave van de werkelijkheid (de Nachtwacht van Rembrandt) of iets waar we in geloofden (Het laatste avondmaal van Leonardo da Vinci).Maar als we de schoonheid van abstracte kunst willen zien, of moet ik zeggen voelen, voldoet het ophangen in een witte lege zaal niet. Zelfs niet met een tekstkaartje erbij. Moderne abstracte kunst is de verbeelding van de nieuwsgierigheid van de kunstenaar en het kunstwerk is slechts een momentopname dat niet voor zichzelf kan spreken, maar alleen via het filter van onze cultuur, kennis en achtergrond. We nemen allemaal een rugzak aan kennis mee naar het museum. Maar is dat genoeg om, in dit geval, een betekenisvolle verbinding te maken met een bijvoorbeeld een abstract kunstwerk van Piet Mondriaan?
In musea ligt de grootste uitdaging volgens mij in het maken van een betekenisvolle verbinding tussen de niet wetende bezoeker en een abstract kunstwerk. Lang niet alle musea zijn in staat om een magische cirkel op te werpen die wij als bezoekers vrijwillig willen doorbreken. De term Magische Cirkel is bedacht door Johan Huizinga, schrijver van Homo Ludens uit 1938; ‘Een vrijwillige, contractuele structuur die wordt gekaderd door tijd en locatie.’ Wat ik mis in deze definitie is het perspectief van de speler. Die ik wel terugvind in de definitie van Bernard Suits. Hij definieert spel als een vrijwillige poging tot het overwinnen van overbodige obstakels.
Ik geloof dat spel de manier is om de magie van abstracte kunst en de kunstenaar te ontdekken. Want veel abstracte kunst is als een vreemd uitziende, onbegrijpelijke taal uitkramende vreemdeling. Het is de kunst om voorbij je oordeel te gaan en je nieuwsgierigheid te volgen.
Spel is de universele taal om mensen de ogen te openen en die connectie te veroorzaken. Abstracte kunst beleven als preventie van blindheid.
Ik zie met de mogelijkheden van nieuwe (interactieve) technologie en het toepassen van spelprincipes enorme, onbenutte, kansen bij het maken van een betekenisvolle verbinding met abstracte kunst. Kansen die kunnen worden omgezet in cultureel kapitaal.
Afgelopen vrijdag wilde ik eigenlijk Human laten zien. Het leek me een mooie aanvulling op de les Zingeving die ik had voorbereid. Zingeving is een van de 6 vaardigheden die Daniel Pink beschrijft in zijn boek “Een compleet nieuw brein.” Om te overleven in een wereld van overvloed waar arbeid uitbesteed wordt aan goedkope lonen landen en computers veel werk overnemen, moeten we hier in het Westen onze rechterhersenhelft vaardigheden ontwikkelen, zegt Pink; Design, Story, Play, Sympfony, Empathy en Meaning.
En bij Zingeving dacht ik aan Human, de documentaire van filmmaker en kunstenaar Yann Arthus-Bertrand. Hij verzamelde 3 jaar lang de emotionele verhalen van meer dan 2.000 mannen en vrouwen uit 60 landen. De emoties, de tranen, de glimlachen, de dromen en worstelingen zijn wat ons allemaal verbindt en maakt het een tijdloos en prachtig meesterwerk.
“I dreamed of a film in which the power of words would resonate with the beauty of the world. The movie relates the voices of all those, men and women, who entrusted me with their stories. And it becomes their messenger.”
De film is geproduceerd door de GoodPlanet Foundation en gefinancierd door de Bettencourt Schueller Foundation, TV France 2 en Google en toegankelijk voor een zo breed mogelijk publiek overal ter wereld.
Dit project verdient het om bekeken en gedeeld te worden.
Meer info: http://www.human-themovie.org
En kijk de 3 delen (bijna 4,5 uur) hier.
Fijne zondag, fijn leven.
In het kader van mijn master kunsteducatie kreeg ik gisteren een halve uitgeprinte boom van mede student Anne de Veij. En op de terugweg vanuit Utrecht, na mijn Empathie college in Café Murk las ik in de stiltecoupe een verslag van de Museum Vereniging over het Symposium “Tekst in het museum”, dd 3 september 2014.
Het tekstbordje is waarschijnlijk het meest ondergeschoven onderdeel van tentoonstellingen. Maar, zoals blijkt uit het symposium, zeker niet het minst besproken.
Zo las ik over de beteksting van 8.000 objecten in het heropende Rijksmuseum. Een project waar in plaats van 1,5 jaar 3 jaar over gedaan werd en wat zonder de ruim 20 pagina tellende tekstwijzer waarschijnlijk nog veel langer had geduurd. Maar zelfs deze tekstwijzer kon niet voorkomen dat de teksten geschreven door de conservatoren soms rigoureus werden gewijzigd door de afdeling educatie.
Zoals over de Vaas van Antoine Vechte, Parijs 1843.
Voor:
“In deze vaas concentreert zich de 19de-eeuwse bewondering voor beroemde renaissancekunstenaars in zilver. Net als in de 16de eeuw, demonstreert Vechte zijn fantasie en virtuositeit. In de voorstellingen, versieringen en sculpturen herleeft de vergeten kunst van het drijven in zilver. Met hamer en ponsen (stiften) bereikte hij een persoonlijk handschrift, waardoor zijn vaas als uniek kunstwerk werd gewaardeerd.”
Na:
“Kronkelende zeegoden, monsterlijke vissenkoppen op de voet en zeemeerminnen die zich rond de handvaten slingeren: deze dynamische zilveren vaas krioelt van de mythologische zeewezens. Het centrale tafereel toont Neptunes, de heerser van de zee, die de golven temt. Met Hamer en pons (stift) maakte Antoine Vechte de fantasievolle decoraties, zowel in het platte vlak als driedimensionaal. Zijn inspiratiebron was de zilverkunst van beroemde 16de-eeuwse renaissancekunstenaars.”
Hoe werkt dat voor je?
Bij de eerste word ik niet nieuwsgierig gemaakt. De beschrijving blijft vaag, nietszeggend en afstandelijk
Bij de tweede word ik direct meegenomen in een verhaal en nieuwsgierig gemaakt om beter naar de vaas te kijken. Ik zie Antoine Vecht voor me met hamer en pons en vraag me af hoe hij geïnspireerd raakte door beroemde 16de-eeuwse renaissancekunstenaars. Had hij boeken? Ging hij naar musea? En waarom Neptunes?
Nu ik zelf op zoek ging naar een foto van de vaas en inzoomde en delen van de vaas selecteerde om jullie beter naar de vaas te laten kijken, moest ik denken aan het project waar ik laatst op gewezen werd door Emmeline Nijsingh van het Dordrechts Museum; The Loupe.
“The loupe” is een tool om de verhalen achter de museumstukken te verkennen. Onderstaande video laat het prototype zien ontwikkeld door Waag Society voor het meSch project. Het meSch project (Material EncouterS with digital Cultural Heritage) verkent nieuwe manieren om mensen ter plekke en direct te laten ‘luisteren’ naar de verhalen van de museum stukken en op die manier de ervaring met Europees cultureel erfgoed te verrijken.
<p><a href=”https://vimeo.com/88233719″>meSch prototype: the loupe</a> from <a href=”https://vimeo.com/waag”>Waag Society</a> on <a href=”https://vimeo.com”>Vimeo</a>.</p>Stel je voor dat ze jou opzetten en over 1.000 jaar in een museum zetten, wat zou er dan op het tekstbordje staan of in de loupe te zien zijn?
Wat doe je als er slechts 5 studenten opdagen op vrijdagmiddag voor een college over empathie?
Dan leef je je in en geef je je college in cafe Murk in Utrecht. Waar alleen maar mannen waren en mij zagen binnenkomen met 5 dames.
Toen ik de rekening kreeg en vroeg of het een gay cafe was keek de barkeeper me streng aan en zei: “Moet je later op de avond maar eens terugkomen……en die dames mogen blijven hoor.”
Maar na 90 minuten zat het college erop en zei ik:
“Dag. Tot ziens.”
Tijdens een presentatie van Jeroen Everaert hoorde ik voor het eerst over het project Dobberend Bos. Dobberend Bos is een idee van kunstenaar Jorge Bakker (Columbia, 1973). Jeroen kwam het tegen op een eindexamenexpositie.
De in Nederland wonende en werkende “Onderwerper”, zoals Jorge Bakker zichzelf noemt, staat vooral bekend om zijn sculpturen en installaties met een architectonische inslag. Zij maken vaak onzichtbare eigenschappen van elementen als water en wind zichtbaar. Zijn installatie ‘In Search Of Habitus’ bestaat uit een met water gevuld aquarium en drijvende dobbers met daarop schaalmodel bomen. Deze dobberende miniatuur bomen dobberen losjes op en over het water, hierbij vragen oproepend over de relatie tussen de stadsmens en de natuur en hoe beide zich verhouden tot elkaar en de wereld om hen heen.
Jeroen Everaert (kunstproducent Mothership & Brotherhood), Anne van der Zwaag (Kunsthistorica en cultureel ondernemer) en Jurgen Bey (Dutch designer) kwamen met het idee om het idee van Jorge Bakker in het echt te gaan uitvoeren.
En dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan, want welke boom kan er op het water groeien? Het gaat daarbij niet zozeer om het groeien van de wortels maar om de reflectie van het water op de onderkant van de bladeren. Normaal gesproken valt er natuurlijk alleen direct zonlicht op de bovenkant van de bladeren. Menig geteste boom liet dan ook het loodje. Wat een leuke dobber woordgrap is maar het team bijna van kopje onder ging.
Na maanden van testen vonden ze een boom die tegen de zon van onderen kon; de Hollandse Iep.
Dus als Martin de Koning volgend jaar weer Drone foto’s maakt van de Veerhaven. Zien we niet dit:
Maar dit:
Precies een week geleden werd ik student bij Khan Academy. Ik kwam er terecht omdat ik nieuwsgierig was naar de manier waarop deze online leeromgeving was ingericht. Ik was er op zoek naar informatie over Piet Mondriaan en een paar dagen later had ik 40 video’s bekeken, meer dan 10.000 punten verdiend, lappen tekst gelezen en een aantal quizen succesvol afgerond. Mijn vorderingen worden automatisch bijgehouden en via de mail ontvang ik reminders en updates en als ik zou willen zou ik de net verdiende badge ook nog kunnen delen op mijn Facebook pagina.
Zoals de mensen die hun 5 kilometer run plattegrond zie delen op hun Facebook.Ik hoorde laatst dat je met de nieuwste Garmin zelfs live aanmoedigen kunt ontvangen terwijl je aan het fietsen of lopen bent.
Ik wil maar zeggen. Wil je meters maken met je kennis over kunst, meld je dan aan bij Kahn.
Nice, awesome and great.
