Volgens mijn vader was gisteren een van de betere blogs ondanks dat ik 80 % overtypte uit het boek Kunst als therapie. Het feit dat ik het combineerde met iets persoonlijks, het koffiekopje van Wonki Ware en het feit dat ik echt was geraakt door het inzicht dat het boek me gegeven had, maakte het persoonlijk en waardevol.
Ik doe er ook niet geheimzinnig over, over de bron, maar toch hoor ik mijn Kabouter tegen me roepen; “Lekker origineel Cor, beetje zitten overtypen.”
Origineel? Wat is origineel? Bestaat dat wel originaliteit? Ik heb ik er mijn eigen mix van gemaakt. Ik noem het een Arrogantietest en vraag mensen eerst aandachtig naar een Wonki Ware koffiekopje te kijken en vraag de lezer wat ze denken en voelen. Die aanpak is wel degelijk anders dan die van Alain de Botton. Ik maak er een oefening van omdat ik hoop dat dan de theorie die volgt nog meer impact heeft omdat de lezer zelf echt heeft ervaren wat het koffiekopje met ze doet.
Verder past mijn voorbeeld beter bij mij. Zijn boek gaat over kunst en mijn blog is mijn dagelijkse verbeelding van mijn nieuwsgierigheid. Hij gebruikt een Koreaanse Maanvaas
Ik een dagelijks gebruiksvoorwerp, een koffiekopje:
Ik ben blij dat ik de post van gisteren schreef. Omdat het een persoonlijke, eerlijke uiting was van mijn enthousiasme over een leerzaam stuk uit het boek Kunst als therapie.
Want als het gaat om originaliteit moet je onderstaande docu maar eens bekijken. Everything is a remix. (48 minuten) Die tip had ik je niet kunnen geven als ik gisteren de tekst van De Botton niet had gejat, met mijn vader mijn twijfel had gedeeld, er een nachtje over had geslapen en de wekker om 6.00 had gezet om het op ‘papier’ te krijgen.
Goede voornemens. Heb je ze? Waar komen ze vandaan en hoe houd je ze vol? Het belangrijkste voornemen dat ik ooit nam, was dat ik begon met schrijven op dit blog. Dat was niet op 1 januari maar op 26 januari 2013. En dat kwam voort uit een onbewuste frustratie dat ik ideeën die ik had bijna nooit doorgingen. Hoe dat kwam leerde ik ooit van Jeroen de Bakker, mijn directeur destijds TBWA\, een reclamebureau in Amstelveen. Ik werkte daar als creatief en toen ik voor de zoveelste keer flikflakkend zijn kamer in sprong en riep “Ik heb een idee.” ging ook nu, zoals altijd, Jeroen er goed voor zitten. Handen wrijvend en me aandachtig aankijkend met zijn mooie blauwe ogen was zijn reactie deze keer anders. Jeroen vroeg me nadat ik hem mijn idee verteld had of ik de 1.111 regel van innovatie kende. Die kende ik niet. Het is de beste tip die ik ooit als design thinker heb gekregen. Jeroen vroeg me hoeveel punten ik aan mijn idee zou geven als ik 1.111 punten had te verdelen. Als ideeënman die al jaren zijn geld verdiende met ideeën dacht ik toch minstens de helft. Ik zei 600 punten tegen Jeroen waarop hij me indringend aankeek en veelbetekenend ja knikte en zei: “1 punt”. Ik was met stomheid geslagen, zag in een flits mijn prijswinnende reclamecarrière aan me voorbij komen en wachtte met mijn mond vol tanden en diepe groef in mijn voorhoofd van ontsteltenis een verdere uitleg af en vroeg hem “En die andere 1.110 punten dan?” Waarop hij antwoordde:
1 punt voor het idee
10 punten voor een omschrijving van het idee
100 punten voor een plan van aanpak/businessplan
1000 punten voor een prototype
Een prototype dat je uit handen kunt geven, dat iemand kan voelen of ervaren. Als je een idee vertelt weet je niet hoe het idee er in iemands ander hoofd eruit ziet. Als ik zeg zwarte hond denk jij misschien aan:
Terwijl ik bedoel:
Een prototype is de beste manier om je idee van verschillende kanten te bekijken.
Wat dit met goede voornemens te maken heeft? Dat je iets DOET in plaats van zegt. Je maakt iets. Je doet alsof die betere toekomst er al is. Iemand met goede voornemens wil een betere toekomst vormgeven. Wat dan hersentechnisch slecht werkt is het gebruik van het woordje “Niet” in je voornemen. Je hersenen kunnen niets met het woordje “niet”. Denk nu maar eens niet aan “een oliebol” of, een hele valse “een sigaret”. Het juist formuleren van je goede voornemen is heel belangrijk. Probeer het volgende. Wil je bijvoorbeeld stoppen met roken zeg dan tegen jezelf: “Ik ga mijn longen zuiveren.” En als je dan de behoefte hebt om een sigaret te roken dan stop je die gedachte niet weg maar verdrijf je hem met een activiteit die past bij je doelstelling “Ik ga mij longen zuiveren.” Ga bijvoorbeeld naar buiten en adem met je ogen dicht 10 keer diep in door je neus en uit door je mond. Je vervangt dan ook nog eens het fysieke patroon van het naar buiten gaan voor een sigaret. Bedenk van te voren een aantal “longzuiverende activiteiten” en houdt ze desnoods bij in een klein schriftje. Geen TO DO list van dingen die je moet doen maar I DID IT lijstje van dingen die je hebt gedaan om je longen te zuiveren. Je creëert hiermee een feedback systeem waarmee je je voortgang visueel maakt en je je groei ziet. Je kunt ook onderstaand plaatje uitprinten en elke keer als je een sigaret hebt vervangen door een longzuiverende activiteit een groen blaadje een je boom tekenen.
Heb je een tak vol geef je jezelf een bezoek aan de sauna, heb je een long vol dan geef je jezelf een weekend uitwaaien op Ameland. Allebei de longen vol? Dan geef je je kinderen die boomhut die je eigenlijk zelf al jaren wilt.
Al typend word ik gewoon jaloers op al die rokers. Ik denk dat ik maar gewoon begin met met roken.
Gisteren las ik het geweldige boek ‘Wat is een Kunstenaar?’ van Sarah Thornton uit. Heel leerzaam voor mij als kunstleek. Het is me duidelijk geworden dat er geen eenduidige definitie is voor een kunstenaar. Logisch eigenlijk. Kunstenaars zijn ook mensen en zijn we niet allemaal verschillend? Op de vraag ‘Wat is een mens?’ krijg je ook 1001 antwoorden. Zeker als je gaat vragen en graven naar drijfveren.
Kortom geen eenduidig antwoord na 426 pagina’s. Wel erg interessant en leerzaam.
Op de vraag ‘Wat is kunst?’ kreeg ik gisteren wel een antwoord. Niet van Susan Thornton maar van Brian Eno. In een zin:
Art is everything that you don’t have to do.
“Wat ik daarmee bedoel is dat er bepaalde dingen zijn die je moet doen om in leven te blijven. Je moet eten maar je hoeft geen cake te decoreren. Wij maken van ons eten soms een ingewikkelde, gestileerde activiteit.
En wat dacht je van kleding. Die heb je nodig. Maar je hebt geen Dior jurk, Doc Marten laarzen of Chanel jas nodig om te overleven. Dus, nogmaals we hebben een essentiële behoefte – onszelf kleden – maar we stileren, verfraaien en versieren.
En beweging. We moeten bewegen. Maar we hebben niets aan de Rumba, Tango en de Charleston. Dus zelfs iets zo eenvoudig als beweging weten wij mensen te stileren in verschillende vormen.
En met communiceren is het al niet anders. We moeten communiceren want we werken en leven samen. Maar ook hier doen we veel meer dan alleen maar communiceren: we schrijven epische gedichten, popsongs en symfonieën en reclame en zo voort en zo voort. Dus ook met communiceren doen we veel extra dingen dan alleen communiceren.
Wat dus kenmerkend is, is dat het allemaal gestileerd is. En niet zomaar willekeurig. Wij geven veel over wat we doen. Er zijn mensen die zeggen – ‘Daar wil ik nog niet dood in gevonden worden’. Of: ‘Ik denk niet dat ik zonder mijn Bjork albums kan leven’. Of dingen als: ‘Welke kleur zal ik mijn haar verven? Het is een echte crisis.’ Dus mensen investeren veel van hun denken in hoe ze zichzelf stylen. En, in feite laten we dat elke dag zien. Niemand is hier willekeurig gekleed en niemand heeft een willekeurig kapsel.”
Ik ga wat aan mijn haar doen en willekeurig wat kleding uitzoeken.
Eergisteren schreef ik over het schilderij van Cees de Vries en toen ik de losse foto’s onder elkaar in de post zag staan, viel me op dat de achtergrond van de laatste foto anders was. Dat klopte ook want de tafel waarop ik alle vorige keren het schilderij had gelegd, was nu een kerstkleed. En dit irriteerde me mateloos omdat de felle groene en rode kleuren de aandacht weghalen van het schilderij. Dus knipte en plakte ik wat in Keynote, koos een zwart begin en eindbeeld met overvloeiers van 3 seconden ertussen en exporteerde de Keynote naar Quicktime. Het resultaat is niet perfect maar beter dan een rood groene Kerstlijst.
Trouwe lezers weten dat ik elke woensdag bij Cees eet. Cees is behalve semi professioneel biologische boer, kapitein op zijn eigen boot, kunstenaar. En de afgelopen weken is Cees, sinds lange tijd, weer bezig aan een werk, een stadsgezicht van de Kuipershaven in Dordrecht. Hij liet me een foto zien van wat hij ongeveer wilde gaan schilderen:
Maar hij wilde het perspectief iets veranderen en hier en daar wat weglaten, met name auto’s. Van de week vertelde Cees dat hij werkelijk alle details kent van het tafereel, hoeveel raampjes, waar deuren wel en niet zitten en de kleur van de dakpannen. Cees woont zelf aan de haven maar jarenlang ergens wonen wil nog niet zeggen dat je de details kent, laat staan ze na kunt tekenen.
Ik heb van Cees geleerd dat schilderen een hele goede oefening kijken is. Ik moet daarbij denken aan een scene met Alain de Botton. Hij is in Brugge op pad met een aantal Japanners die hij wil laten kijken naar de architectuur. En hoe kijkt een Japanner naar architectuur? Precies, door de lens van zijn camera. De Botton nam echter alle camera’s in, gaf ze een stuk papier en een potlood en vroeg ze een interessant detail na te tekenen. Dat is pas echt kijken.
Elke week nam ik een foto van de vorderingen van het werk van Cees en tijdens het eten spraken we over het creatieve proces. Cees heeft veel plezier in het schilderen en daagt zichzelf constant uit door dingen te doen die hij nog niet eerder heeft gedaan. Zo had hij nog geen idee hoe hij de kinderhoofdjes links op de kade moest gaan schilderen. Schilderen is voor Cees spelen met verf, een vrijwillige poging tot het overwinnen van overbodige obstakels. Elke dag gedisciplineerd een uurtje (of twee) werken aan de verbeelding van zijn nieuwsgierigheid. En daar wordt een mens gelukkig van. Om met de woorden van Gretchen Rubin te spreken; je goed en slecht kunnen voelen maar voelen dat het klopt in een context van groei.
En die groei ziet er zo uit:
Het werk is bijna klaar en Cees heeft de smaak te pakken. Hij heeft al ideeën voor een volgend werk. En toen ik hem een aantal details liet zien uit vorige werken van hem vroeg Cees zich of of hij misschien niet een keer iets kleins groot moest schilderen in plaats van iets groots klein.
Gisteren schreef ik over mijn drijfveren met betrekking tot de aanschaf van een een zelfportret van mijn opa. Het eerste verhaal uit een serie van drie. En al zoekende en schrijvende ontstond er een model wat ik met de drie werken wil toetsen. Het model geeft een aantal criteria die van invloed zijn bij de aanschaf kunst. Mijn verhaal van gisteren nog eens nalezend wil ik mijn drie kunstwerken vergelijken met de volgende S-en.
Schoonheid: hoe mooi vind je het? Word je er blij van als je er naar kijkt?
Status: in hoeverre was de aanschaf/bezit een middel om het kunstwerk jouw (merk)waarde te vergroten. Of in hoeverre kocht je met de aanschaf een ‘lidmaatschap’ van een ‘club’ waar je graag bij hoort?
$mart: (die noemde ik gisteren $lim) maar $mART vind ik beter passen bij wat ik met dit criterium bedoel te zeggen. Kocht je het kunstwerk als financiële investering?
Het zelfportret van mijn opa scoort op:
Schoonheid: 9
Status: 8
$mart: 4
Een totaal van 21.
Het werk van Hans Giesen (ik heb er op dit moment helaas geen foto van) scoort:
Schoonheid: 7
Status: 9
$mart: 4
Een totaal van 20.
Dat is niet zo’n groot verschil dus ik denk dat ik verschillende wegingsfactoren moet gaan hanteren. Want als ik bijvoorbeeld nadenk over welk schilderij ik zou moeten kiezen als mijn huis in brand stond, is de keuze heel snel gemaakt. Het zelfportret is onvervangbaar en van het verzekeringsgeld van de Hans Giesen zou ik niet weer een Giesen kopen. Ik zou er ook een nog criterium aan toe kunnen voegen. Ik kan even geen woord met een S bedenken; Vervangbaar.
Het zelfportret scoort dan 10 punten en Giesen 0.
Dat maakt de voorlopige eindscore:
Noltee: 31
Giesen: 20
En misschien moet er nog een criterium bij; Story. Hoe goed is het verhaal achter het schilderij? Daar scoort Ron van der Ende ook hoog. De derde uit deze reeks. Heel hoog.
Vanochtend werd ik gewekt door een bericht van mijn Belgische curator. Hij vond mijn verhaal ‘kut’. Hij speelt hierbij de rol van curator Francesco Bonami; ‘de persoon die iedereen tijdens zijn leven wil ontmoeten’, volgens kunstenaar Maurizio Cattelan.
Blijkbaar vindt mijn Belgische curator dat ik iemand nodig heb die tegen me zegt:
‘Je bent helemaal geen genie; dit is troep.’
Ik zou kunnen antwoorden met een werk van Cattelan. Het staat in Milaan op het Piazza Affari, het ‘Zakenplein’, tegenover de effectenbeurs.
Maar dat doe ik niet. Want ik heb een idee waar de reactie vandaan komt. Mijn Belgische curator leest mijn posts altijd ‘sochtends op het toilet. En aangezien ik lang niet altijd meer voor 7.00 in de ochtend post, begrijp ik de goedbedoelde shit die nu uit zijn mond komt.
Hugo, er bestaan geen kutverhalen. Wel verhalen over kutten maar dat bedoelt je niet.
Er bestaat ook niet zoiets als kut weer.
Dus Hugo. Ik begrijp je. Ik houd ook van jou. Niet met opgestoken middelvinger maar met open armen.
Sarah Thornton wordt op de cover van haar boek beschreven als ‘De Jane Goodall van de kunstwereld’. Ik begrijp daar werkelijk geen reet van. Ik twijfelde of ik het woord ‘reet’ wel moest gebruiken maar later zal duidelijk worden waarom ik toch ‘reet’ gebruik en niet ‘niets’.
Even skippend naar Wikipedia wordt me duidelijk waarom de vergelijking met Goodall wordt gemaakt:
Deze wordt gemaakt vanwege het feit dat Goodall het leven van de chimpansee bestudeert. Thornton bestudeerde voor haar boek ‘Wat is een kunstenaar?’ het leven van de kunstenaar. Zo ken ik er nog wel een paar. Dan kunnen we elke vrouwelijke, sociologie gestudeerd hebbende en onderzoek doende schrijfster wel met Goodall vergelijken.
Voor alle duidelijkheid links is een hond:
En links is Thornton:
Voor haar nieuwste boek vloog ze duizenden kilometers en interviewde ze 130 kunstenaars waarvan ze er 33 koos en deze verdeelde in 3 ‘akten’; politiek, verwantschap en vakmanschap. Het levert een interessant beeld van de hedendaagse kunstwereld waarbij Thornton de ateliers van de kunstenaars beschouwt als ‘een privetoneel voor het dagelijks oefenen van het geloof in henzelf.’
Ik ben halverwege beland in het boek en ga zometeen verder met Francesco Bonami. Bonami was een van de twee ‘belangrijke bondgenoten’ van Maurizio Cattelan, die je misschien kent van zijn werk in Boymans van Beuningen:
Als curator gaf Bonami de belangrijkste werken van Cattelan een titel. Konami is ‘een persoon die iedereen tijdens zijn leven wil ontmoeten’, zegt Cattelan.
Je hebt namelijk iemand nodig die tegen je zegt:
‘Je bent helemaal geen genie; dit is troep.’
Waarbij je het laatste woord ook zou kunnen vervangen door ‘shit’. Het woord waardoor ik ‘reet’ dus liet staan. Vind je het niet geniaal hoe ik dit met elkaar verbonden heb?
Van reet naar shit. Het brengt mij op de kleine kunstquiz van vandaag. Sinds Marcel Duchamp in 1917 zijn op zijn kop gezette urinoir tot kunstwerk uitriep kunnen we alles bestempelen als kunst. Dus laten we onze handen niet branden aan de vraag of onderstaande voorbeelden kunst zijn maar welke van onderstaande voorbeelden waar is.
a. In de 60-ger jaren werd een kunstenaar beroemd met 90 blikken met zijn eigen stront. De blikken wogen elk 30 gram en het was de bedoeling dat ze voor hetzelfde bedrag zouden worden verkocht als 18-karaats goud. De prijs fluctueerde, net als de goudprijs, en werd op de dag van aanschaf bepaald. Het schijnt een reactie te zijn op de uitspraak van de kunstenaar’s vader, die een inblikkerij had; ‘Your work is shit.’ Blikje nummer 54 werd afgelopen oktober verkocht voor £182,500.
b. Binnenkort wordt in het MOMA het werk ‘POOP-art’ getoond. Het zijn de illegaal verkregen en daarna vergulde drollen van drie levende Pop-art kunstenaars. De vergulde drollen zijn ingeblikt in Campellsoup blikken en verpakt in kadopapier van Macy’s. Dat laatste als verwijzing naar het verhaal dat na de dood van Andy Warhol in warenhuis Macy’s verpakte pakketjes op de veiling, want met Andy Warhol echtheid’s certificaat, voor veel geld werden verkocht.
c. Picasso had zijn blauwe periode en er zijn kunstenaars die hun bruine periode hebben. Niet gemaakt van echte poep maar evenwel indrukwekkend was de huizenhoge hondendrol die in juli 2008 door een stevige wind (leuke woordgrap) werd opgetild, 200 meter door de lucht vloog, een elektriciteitsdraad brak en bij iemand in de tuin belandde. De gedupeerde belde de poepopruimingsdienst en de door de kunstenaar gemaakte foto van de poepscooter naast de enorme drol werd vervolgens voor € 16.000 verkocht aan een Parijse verzamelaar.
Goede inzendingen worden beloond met een origineel werk van Gary Blum. Blum maakt al 30 jaar kunst van ganzenstront. Gary woont in Rochester, Minnesota, beroemd als winterstop van 10 duizenden Canadese ganzen. Deze werkelijk vliegende poepfabrieken produceren bijna 1 kilo poep per dag en aangezien het een zachte winter was, heeft Blum me gevraagd hem uit de shit te helpen.
Eigenlijk wil ik direct verder in het boek wat ik gisteren kocht en binnen 10 minuten alweer weg gaf als Kerstcadeau aan een kunstliefhebbende vriend. De Bengel keek me vreemd aan toen ik 20 minuten later weer met hetzelfde boek in de rij stond. (Het doet me denken aan die keer dat ik mijn eerste Fink CD kocht.) Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat zijn gedachten waren. Dacht hij dat ik CORsakov had, een vroege vorm van Alzheimer, het boek verloren was of het al uit had en ik liever geen gelezen boeken in mijn boekenkast heb staan. Dat laatste zou veronderstellen dat ik wel heel snel zou kunnen lezen. Helaas, dat is niet zo. Na weer twee boeken te hebben aangeschaft na de plechtige belofte een hek om mijn boekenkast te zetten voor mijn afstuderen, liep ik doodleuk De Bengel uit met weer twee nieuwe aanvullingen op de literatuurlijst van mijn master kunsteducatie. Kan iemand me tegenhouden aub? Kan ik het kopen van boeken niet gewoon een half jaar uitstellen?
Ik schreef gisteren over uitstellen. Volgens Moniek Tersmette het mooiste wat ze in lange tijd gelezen had:
“You can only stop making sense if you started making sense. So don’t Just Do It, Just Start”
Dankjewel Moniek.
Deze is voor jou:
En voor degene die wel gewoon boeken mogen kopen:
“Daar waar Will Gompertz ophoudt, gaat Sarah Thornton verder: waarom is moderne kunst, kunst? Een briljante inkijk in de kunstwereld aan de hand van de belangrijkste hedendaagse kunstenaars van dit moment
Sarah Thornton volgde jarenlang 33 beroemde kunstenaars en was tijdens haar bezoeken aan hen als een vlieg op de muur. Ze ontmoet de politiek geëngageerde Ai Weiwei voor en na zijn gevangenschap, en ze spreekt met Jeff Koons over zijn rijke klanten in Londen, Frankfurt en Abu Dhabi. De lezer maakt verder kennis met andere wereldberoemde kunstenaars, onder wie Damian Hirst, Marina Abramović, Cindy Sherman en Lena Dunham. Waarom maken zij kunst en wat betekenen hun kunstwerken?
In Wat is een kunstenaar? stelt Thornton de vraag of een kunstenaar bij uitstek een ondernemer is of het kunstenaarschap juist een roeping is. Is het een filosofische bezigheid of is het puur vermaak? Thornton is de perfecte gids, die de wereld van de moderne kunst voor iedereentoegankelijk maakt.
Na het lezen van Wat is een kunstenaar? wordt de kunst waar je eerst je schouders voor ophaalde opeens bijzonder interessant en vermakelijk.”
Maar dan moet je wel eerst het boek lezen. Ik ben op blz 98 van de 427 en stel mijn oordeel nog even uit. Ik hoef er in ieder geval niet mee aan te komen bij de 10/11 jarigen waar ik vorig jaar mijn spel Mijn Mondriaan testte.
Het andere boek is van een van mijn favoriete schrijvers Alain de Botton;
Waarvan de Volkskrant zegt:
“Had Alain de Botton het maar bij observaties van gedrag gehouden. Maar hij maakt zijn onderwerp instrumenteel als de cijfers in een rekensom, en negeert daarmee de essentie van kunst. Hoe moeilijk het ook is uit te leggen of verdedigen: juist omdát kunst ontsnapt aan vaste omlijningen, kan het kunst zijn. Het is het altijd meer dan het is.
Wat een welkom provocatief boek had kunnen zijn, blijft steken in een dwingend pleidooi voor verbetering van het ego.
Naast het boek Kunst als therapie is er ook een website en app van De Botton: artastherapy.com.”
Ik ben inmiddels weer zover afgedwaald van waar ik eigenlijk over wilde schrijven dat ik dat maar weer uitstel tot morgen en deze therapeutische schrijfsessie afsluit met een laatste tegeltje voor Moniek:
Vanochtend op zoek naar inspiratie en een leeg “WordPress Nieuw Bericht” opende ik mijn mail en viel mijn oog op een bericht van de Correspondent:
Of ik wilde begrijpen waarom ik de belangrijkste taken altijd maar uitstel.
Gevolgd door:
“Slik een kikker door (en nog twee goede gewoontes om je dag mee te beginnen)”
En daar onder een illustratie waar een langharig persoon in een bootje in een vijver met waterlelies achter een laptop met een vaasje bloemen, een pak zakdoekjes, een smoothie en een mixer zit.
In de mentale staat waarin ik me bevond, op zoek naar inspiratie, nam ik een aanloop en sprong in het bootje en klikte.
Ik kwam terecht in het artikel van Ernst-Jan Pfauth, Correspondent Zelfverbetering, die me adviseerde te rade te gaan bij een Canadese professor, die al negentien jaar onderzoek naar deze vraag doet. Plus drie manieren om tóch gewoon te beginnen.
Voorafgaand aan het artikel had hij zijn lezers de volgende vraag gesteld:
“In deze nieuwe verhalenreeks deel ik de belangrijkste of opvallendste bevindingen uit de zelfhulpliteratuur of uit iets wat ikzelf onder zelfhulp schaar (een roman, film of, misschien wel een app?). Aan welke zelfhulpboeken en -artikelen heb jij veel gehad?”
En uit de reactie bleek een ruime meerderheid “Getting Things Done” van David Allen te noemen:
“De Amerikaan – die overigens in Amsterdam woont – zet daarin een lijvig systeem neer dat je concentratie, productiviteit en uiteindelijk geluk drastisch dient te verhogen.”
Je kunt het hier downloaden…….of gewoon beginnen met wat je uitstelt.
Als ik een titel zou moeten bedenken voor een zelfhulp bestseller zou dat zijn:
The Art of Start.
Dat blijkt al te bestaan en is geschreven door Guy Kawasaki, die ik een tijd geleden zag op het World Creativity Forum in Kortrijk.
In onderstaand filmpje heeft hij het niet zozeer over uitstellen als wel over ondernemen en wat de basis is van succesvol ondernemen. Het doet me denken aan Simon Sinek’s Golden Circle. Dat alles begint met Waarom.
“If you want to make Money, you start with Meaning”
Enfin. Ik ben inmiddels zo ver afgedwaald van waar ik het, geïnspireerd door het stuk van Pfauth, over wilde hebben dat ik er mee stop.
Maar ik stop nadat ik eerst ben begonnen.
Ik moet denken aan “Stop making sense” de film over de Talking Heads. Ik kwam er gisteren, na het zien van de geweldige documentaire over Shep Gordon dat Gordon samen Carolyn Pfeiffer deze film hadden gemaakt.
“You can only stop making sense if you started making sense. So don’t Just Do It, Just Start”
