Tag Archives: cor noltee

11/500 Beste collega,

11 jul

Gisteren deelde ik dat voor Corona MASSIVELY MULTIPLAYER THUMBWRESTLING mijn favoriete begin van elke les/training/presentatie was.

“En na Corona?”

Dat is een hele goede vraag. Er is niet iets wat maar enigszins in de buurt komt. Want hoe laat je mensen in 1 minuut 10 positieve emoties ervaren? Vaak begon ik met een raadseltje:

“Wie heeft er meer initialen dan letters in z/h roepnaam?”

Dan is er altijd wel iemand die z/h hand opsteekt waarna ik uitleg dat ik

Officieel ‘Bernardus Cornelis Albertus Maria’ heet en mijn roepnaam Cor is.

4 initialen en 3 letters in mijn roepnaam C=1 O=2 R=3

Sommige mensen kijken me dan wat vaag/verbaasd/afwachtend/glimlachend aan. Zie je. Ik kom zeker niet aan de 10 positieve emoties van Jane McGonigal’s MASSIVELY MULTIPLAYER THUMBWRESTLING.

Vervolgens vertel ik dat ‘Cor’ de meest voorkomende naam is in andere woorden en merken en laat dit filmpje zien:

Het filmpje werd gemaakt door een collega creatief team toen ik bij FHV/BBDO (een reclamebureau) werkte. Ze hadden op een donderdagavond FotoFucks gemaakt met mijn naam, uitgeprint en in mijn kamer gehangen. Het beste afscheidskado…..toen ik er nog werkte. Dat zou niet lang meer duren. Misschien wisten zij meer dan ik.

Er wordt vaak heel veel tijd en aandacht gestoken in afscheidskado’s. Of je nu van baan switcht of dood gaat, men is zelden zo enthousiast over je. Toen ik een aantal jaar geleden op een personeelsuitje de prachtige, tranentrekkende afscheidsrede voor een vertrekkende collega wegpinkte, bedacht ik het volgende. Ik zou de dag dag erna mijn beoordelingsgesprek met mijn directeur hebben en schreef die avond met de hand een welgemeende afscheidsbrief voor haar. Ik las de brief voor aan het eind van het beoordelingsgesprek. Ik wilde de beoordeling wel zuiver houden. Dat zult u begrijpen.

Voor velen is het bijna vakantietijd. Jullie zullen je collega’s hopelijk heel lang niet zien. Misschien tijd voor een bedankje?

Vriendelijke groet,

Bernardus Cornelis Albertus Maria Noltee

Dit is ook goed 10/500

10 jul

Ik schreef al eerder over ‘Dit is goed’. De podcast van Janine Abbring waarin ze hele goede professionals vraagt wat zij het beste in hun vakgebied vinden. Variërend van fotograaf Robin de Puy tot parfumeur Spyros Drosopoulos.

Fotograaf Robin de Puy koos als haar hoogtepunt een zwart-wit foto met daarop het vijftienjarige zwangere meisje Tiny.

Parfumeur Spyros Drosopoulos koos het Eau de Toilette Jacomo de Jacomo. Een luchtje uit 1980 dat nog steeds te koop is, maar door de jaren heen wel is aangepast.

Als Janine mij dat weer zou vragen, wat ze natuurlijk niet gaat doen. Niet alleen omdat ze me niet kent maar omdat ik daar al antwoord op gegeven heb. Maar OK, stel. Dan zou ik eerst moeten nadenken over het vakgebied. Voordat ik nu in een identiteitscrisis beland. Want wat is nu mijn vak? Houd ik het bij……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………uhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………jaha. Das is een hele goede vraag Janine.

Als ik een wordcloud maak van de feedback op mijn laatste presentatie op een congres voor vernieuwing in zorgonderwijs ziet dat er zo uit:

Het meest voorkomende woord is ‘inspirerend’. Laat ik dat koppelen aan het thema van het congres ‘onderwijs’. Dan zou de vraag zijn “Wie is de meest inspirerende docent?”

Ik twijfel tussen Jane McGonigal en Sir Ken Robinson.

Dan ga ik voor Jane. Zij heeft mij geïnspireerd nieuwe dingen te doen in het onderwijs. Ik las twee van haar boeken, die ik het meest heb aanbevolen aan anderen. Ik keek al haar TED-talks en ontmoette haar een keer in Utrecht. Door haar zeg ik altijd “Play is de meest krachtige aangeboren vaardigheid om te leren.” En met Play bedoel ik niet alleen Spel maar ook Humor en Plezier.

En wat vind ik dan het beste van Jane? Massive Multiplayer Duimpje Drukken:

Wat gebeurt er als je het volledige TED publiek laat opstaan en in contact met elkaar brengt? Chaos, dus. Ten minste, dat is wat er gebeurde toen Jane McGonigal het TED publiek haar favoriete spelletje probeerde te leren.

Voor Corona was het mijn favoriete begin van elke les/training/presentatie waar ik de mensen nog niet niet kende.

“En na Corona?”

Dat is een hele goede vraag Janine.

Yesman 9/500

9 jul

Ik woon op minder vierkante meter dan ik oud ben. Ja nou en. Inderdaad. Nou en. Toch schoot dat zinnetje in mijn hoofd toen ik net mijn blanco blog pagina opende. En ik heb geleerd dat als mijn oneindig grote en supersnelle onbewuste mij dat soort zinnetje doorgeeft ik ‘gewoon’ moet doorschrijven. Waar komt dat zinnetje vandaan, vraag ik me af. Misschien komt het omdat van de week onze kleinzoon hier bleef slapen. Klein appartement. Klein zoon? Whatever. Doorschrijven.

Mijn tijd met hem is een vrijwillige poging tot het overwinnen van overbodige obstakels, zoals Bernard Suits zo mooi ‘spel’ definieert. Dat woordje vrijwillig moet ik even toelichten want zo voelt het zeker niet altijd. Soms komt hij naar me toe, uit het niets, trekt aan mijn shirt, kijkt me dwingend en uitermate serieus aan en zegt dan “shirt uit, vechte!” Het is geen vraag vandaar het uitroepteken. Hij heeft zijn shirt dan al uit en met zijn bolle buikje en gebalde vuistjes kijkt hij me vervaarlijk aan. Zeg dan maar eens nee. Alternatieven als ‘Boekje lezen?’, ‘Spelen?’ worden vriendelijk maar dwingend afgewezen met een woord; Vechteeeeeee. Zijn oogjes samenknijpend als een hypnotiseur die je in zijn wereld trekt. Binnen een minuut rollen we door de kamer, vliegt hij door de lucht en springt hij zonder enige angst van de bank in mijn armen. Mijn uitdaging zit hem in zo ruig mogelijk te doen zonder dat er gewonden vallen. Hij probeert echt van me te winnen maar ook zonder mij pijn te doen. Soms verliest hij zich wel eens in het gevecht en zet hij als een heuse Mike Tyson zijn tandjes in mijn schouder. Net iets te hard maar niet gemeen. Op mijn “au” reageert hij dan altijd heel lief met een oprecht “solly Nonno” en een kus om vervolgens met zijn volle gewicht op mijn buik te springen….oefffffff.

Al ‘vechtend’ verkennen we het onbekende en onverwachte binnen het vertrouwde. Ik heb inmiddels in de gaten hoe ik het gevecht kan eindigen. Door hem in een greep te houden waar hij geen kant op kant met zijn mollige lijfje. Daarbij geluiden makend alsof het mijn laatste krachtsinspanning is. Op zijn “gewonnen” laat ik hem dan los en begint het ‘gevecht’ opnieuw. Bel voor de tweede ronde. Het ritueel herhaalt zich maar na een paar minuten ben ik degene die geen kan meer op kan. Dat is echt een uitdaging, hem het gevoel te geven dat dat echt zo is. Wat altijd goed werkt is het niet door zijn armpjes vastgepakte deel van mijn lijf heftig heen en weer te bewegen begeleid met een gesmoord en diep laag “ahhhhhhhhhhh” gevolgd door een totale verslapping mijner zijde. Voor hem is dit het signaal voor een licht satanisch glimlachje en een euforisch “gwonne”. Op mijn “wat ben je toch sterk” zie ik hem een beetje groeien en op het vooruitzicht dat we “morgen weer vechten” pak ik onze shirts, kleden we ons aan en rusten even uit. Niet te lang want de Playmobil roept en

altijd ja zeggen ook al heb je geen zin.

Zoals Jim Carey in Yesman.

Meer darkrooms. 8/500

8 jul

Wanneer heb je voor het laatst een interessant gesprek gevoerd met een vreemde? Interessant als in dat het een dialoog was, dat het verbindend was en inspirerend, dat je aan het eind van het gesprek hoopte diegene nog een keer te zien? Ik moet denken aan het idee voor TomTom dat een collega team bij TBWA, het reclamebureau waar ik werkte, bedacht hadden. Jullie kennen de plattegronden wel die aan de rand van een gemeente staan. Om de zoeker te helpen staat er een pijl op de kaart waarbij staat ‘U bevindt zich hier’. Wat hadden ze nu gedaan? Ze hadden een sticker gemaakt in hetzelfde lettertype en dezelfde grootte met de tekst ‘omdat u geen TomTom heeft’

U bevindt zich hier omdat u geen TomTom heeft. Briljant.

Had je geen TomTom dan moest je de auto uit voor een plattegrond of het raam laten zakken en roepen: “Hallooo mag ik u iets vragen? Weet u misschien waar de Voorstraat is?” De diversiteit aan uitleggen die ik in mijn leven heb gekregen zijn heel divers. Van; staccato, militaristische links, rechts, tweede links, derde rechts daar is de Voorstraat. Tot; hier aan het einde van de weg daar bij die molen aan de rechterkant naar links, dan bij de grote boom rechts, na ongeveer 350 meter de tweede links, niet de eerste want die loopt dood……..

Leuke, gekke, ongemakkelijke ontmoetingen met onbekenden. Het maakt het leven leuk, gek en ongemakkelijk.

Tegenwoordig komen we de auto niet meer uit voor routehulp. We stappen in de auto en vragen Google de route. Heel efficiënt. We kijken op een schermpje om te zien waar we zijn in plaats van om ons heen om te zien waar we zijn.

Maar het heeft ook voordelen. Ik denk dat het aantal echtscheidingen na de introductie van de TomTom drastisch is verminderd. Menig “je had toch beter niet deze afslag kunnen nemen” is de druppel geweest die de ‘compleet zinloze opmerkingen’ emmer deed overlopen. Nu vertrouwen we op Google. Geen discussie.

Contact met onbekenden. Sommige zijn meesters in het starten en voeren van een gesprek met een onbekende. Andere komen niet verder dan ‘het weer’ of “Hoe gaat het?” of “Wat doe jij?”

Ik schreef eerder over een fantastische ontmoeting met 8 onbekenden. En dit schrijvende denk ik aan een bijzonder experiment dat Coca Cola ooit uitvoerde. Gebaseerd op het inzicht dat het 7 seconden duurt om een vooroordeel te vormen op basis van hoe iemand eruit ziet. Ze nodigden 6 vreemden uit om elkaar in een ander licht te zien. Door ze in het donker aan een ronde tafel te zetten en dat met infrarood te filmen.

Coca Cola in the dark

Misschien helemaal geen slecht idee om bij de volgende online meeting met onbekenden te camera uit te zetten. Licht uit. Verbinding aan.

De strontvlieg en ik. 7/500

7 jul

De gedisciplineerde, vasthoudende verbeelding van mijn nieuwsgierigheid. “Nou, zo gedisciplineerd is het niet. Je hebt gisteren niet geschreven.” hoor ik mijn Kabouter zeggen. Ik begon deze serie met het idee om 1 keer per week te schrijven, toen elke dag en nu een keer per week niet.

 En Cor heeft den zevenden dag gezegend, en dien geheiligd; omdat Hij op denzelven gerust heeft van al Zijn werk, hetwelk Cor geschapen had, om te volmaken.

Want in zes dagen heeft Cor de woorden en de zinnen gemaakt, de beelden en de herinneringen en al wat daarin is, en Hij rustte ten zevenden dage.

Schrijven op dit blog is eigenlijk een beetje God spelen. Ik creëer een wereld in mijn eentje. Is er eigenlijk een geloof waar de ‘God’ samenwerkt? Hoe had de wereld eruit gezien als God een maatje had gehad, een soulmate? Maar ik snap het wel. In je eentje kan je gewoon lekker door. Geen gezeur, overleg of compromis. Alsjeblieft. In 6 dagen een Paradijs en zoek het dan maar lekker uit. Wel van die appel afblijven. Een paar miljard jaar later geloven we steeds minder in Goden. We geloven in Groei. Oneindige groei. En dat is een probleem op een planeet waar de voorraden eindig zijn. We kijken meer naar schermen dan naar elkaar en worden verslaafd gemaakt door logaritmes die onze aandacht verkopen aan bedrijven.

Als Moeder Aarde een Instagram account zou hebben, wat zou ze dan posten? Of zou ze meer Twitterfan zijn. Toen Burger King in 2009 The Whopper Sacrifice actie voor Facebook bedacht waarbij je een gratis Whopper kreeg als je 10 vrienden ontvriendde, liep het storm. Binnen no time werden er bijna 234.000 Facebookers ontvriend. Goed voor 23.000 gratis Whoppers. Moeder Aarde heeft geen gratis Whopper nodig om de mensheid te ontvrienden.

Moeder Aarde is 22.500 keer ouder dan wij. Vroeger leerde ik respect voor oudere te tonen door U te zeggen. Moeder aarde is om U tegen te zeggen. We mogen haar op onze blote knietjes danken dat we hier, even, mogen zijn. Trouwens. Als Moeder Aarde moest kiezen tussen de mensheid of de insecten prefereert ze een strontvlieg boven mij.

Heerlijk zo’n rustdag. Zet alles weer even in perspectief.

Roll up for the mystery tour 6/500

5 jul

Sinds het begin van deze nieuwe serie blogpost hebben jullie, als je alle posts gelezen hebt, kennis gemaakt met Thomas Rau, Ton Rodenburg, Yoda, Kabouter, Leidinggevende HKU Kunst en Economie, Waldorf en Stattler, Anna-Maria Gianattasio, Jan Rotmans, Mauricio Catalan, Student HKU KE, Noah Noltee, Janine Abbring, 8 onbekenden, John D. Liu, Frans Noltee en Emiel Heijnen. Om te komen waar ik nu ben heb ik honderden mensen ontmoet, duizenden woorden uitgewisseld, miljoenen meters afgelegd. Waar te beginnen? Geen beginnen aan. Toch heeft ‘iets’ me aangezet om gewoon te beginnen. Een keuze te maken. Gewoon te doen……uhhhh….ongewoon te doen. Mijn zoon NoaH verwoordde het mooi afgelopen zondag. “Elke post is een soort tijdmachine. Je gaat terug in de tijd en reflecteert op die ervaring, die ontmoeting.” En er komt een moment dat we in het NU zijn. Ik heb geen idee wanneer dat zal zijn. Het idee voor deze nieuwe 500 posts serie was eigenlijk gebaseerd op het idee dat ik een keer per week zou posten. 500 weken is ongeveer 10 jaar. Hoeveel mensen zou ik in 10 jaar meer onderdeel van ruimteschip aarde kunnen laten voelen? Meer bemanning dan passagier. Meer betrokken. Meer bewust. Minder egoïstisch. En dat allemaal SAMEN. Samen op ontdekking. Samen op expeditie op SpaceShip Earth. Want hoe ziet je omgeving eruit als je die met andere ogen bekijkt. Hoe ziet je omgeving eruit zonder oordeel? Met een frisse blik.

Een prachtig voorbeeld van deze blik is het boek DE AUTONAUTEN VAN DE KOSMOSNELWEG. Het boek gaat over Julio Cortázar en zijn vrouw Carol Dunlop die in 1982 besluiten om in hun rode VW T2 in ruim een maand alle 62 parkeerplaatsen van de tolweg tussen Parijs en Marseille te bezoeken. 2 per dag waar ze per P minstens 2 uur moeten blijven en bij de tweede P overnachten. Niet met het doel om ergens te komen maar om ergens te zijn, observeren en beschrijven ze flora, fauna, mensen en voertuigen op een manier die je doet stilstaan en meeneemt in details waar je normaal met 130 km/uur voorbij raast. Waar iedere bezoeker zo snel mogelijk weer door wilt, plegen zij in alle rust hun onderzoek van Parklandia, zoals ze alle aaneengeschakelde P’s en hun bewoners noemen. Typend in of rondom hun rode VWT2 beschrijven ze hun omgeving als ontdekkingsreizigers die nieuw land ontdekken. Toen ik het boek op pagina 188 dichtsloeg met mijn duim nog tussen de pagina’s trok ik de gelukkige conclusie dat ik nog niet op de helft was. Vaak lees ik als de reizigers van de tolweg. Gefocust op het doel en niet op de reis.

Als je vertraagt, inzoomt en beschrijft, zie je meer, leer je meer. En dat is precies het probleem met onderwijs. Als je van tevoren het leerdoel vastlegt word je een reiziger van de tolweg. Wat als ik je vraag om te tellen hoe vaak de spelers in het wit de bal overgooien? Ken je dit filmpje niet? Bekijk dan eerst het filmpje voordat je doorleest.

Dan zie je de gorilla niet. En dat is toch best jammer als je aan het ontdekken bent.

Expedition Spaceship Earth is de naam van het seminar dat ik ontwikkelde voor HKU. Een periode van twee weken waar we samen op ontdekking gingen. Geïnspireerd door kunstenaars en ontwerpers daarna zelf aan de slag met wat Emiel Heijen ‘Wicked Art Assignments’ noemt; vrije èn begrensde maakopdrachten waarbij de maker vrij is in de vorm (een film, een gedicht, een dans, whatever) maar beperkt is in het onderwerp (bijvoorbeeld bezit). Zo maakte een student geïnspireerd door Thomas Rau’s Tegenlicht aflevering ‘Het einde van bezit’ en de maakopdracht ‘Bedenk en maak een afscheidsritueel voor een object waar je afscheid van wil nemen’ een film waarin hij met ontbloot bovenlijf, op zijn knieën in de camera kijkend heel langzaam het T-shirt van zijn ex, dat al jaren in zijn kast lag, uit-en aantrekt. Met op de achtergrond een dreigend en donkere soundtrack. Heel indrukwekkend.

Het samen bekijken van de verschillende expressies op dezelfde opdracht is een prachtige manier zo’n thema te verkennen en elkaar te leren kennen in het makerschap.

Het originele idee om elke week een post te schrijven duurde me te lang. Dan rijd ik een week lang op de tolweg. Boooooooring. Voorlopig neem ik elke dag een afslag.

Ik moet denken aan de film van de The Beatles; Magical Mystery Tour. En wat lees ik op Wikipedia???????

De film Magical Mystery Tour is geïnspireerd door de georganiseerde uitstapjes, die heel populair waren in de tijd dat de leden van de Beatles jong waren. In het begin van de 20e eeuw werd daarvoor een janplezier gebruikt, later, zoals in de film, een touringcar. Bij een ‘mystery tour’ wisten de deelnemers van tevoren niet waar de bus hen brengen zou; The Beatles voegden er het element ‘magisch’ aan toe.

Bij het seminar Expedition SpaceShip Earth wisten de deelnemers ook niet waar ik ze zou brengen.

Tot morgen.

Do or do not. There is no try. 5/500

4 jul

Op 26 januari 2013 besloot ik een jaar lang elke dag de wekker een uur eerder te zetten. Om 6.00 drukte ik 1 keer op snooze. Om 6.09 stond ik op en schreef om 6.12 ‘iets’ over design thinking. Over empathie, creativiteit of prototypen. Om 7.00 publiceerde ik zonder het na te te lezen. Soms werd het 7.30. Maar het was een jaar lang het eerste wat ik creëerde. De gedisciplineerde, vasthoudende verbeelding van mijn nieuwsgierigheid. In deze omschrijving ontbreekt het vijfde element van het creatief vermogen; samenwerken. Dat uurtje in de ochtend was pure ME time. De ontwikkeling van mijn kunstenaarschap en mijn strijd met mijn Kabouter die altijd van alles vindt van wat ik denk, maak en deel. Ik zei ook altijd dat het het beste ‘ding’ was, wat ik ooit gedaan had. En dat is natuurlijk niet heel slim. Om dat te denken en zeker niet om te zeggen. Het degradeert al het andere. Want dat is dan sowieso minder en het werpt een enorme drempel op om weer iets anders te doen in je ME time. En die drempel werd een berg toen ik met CORona nog meer ME time mogelijkheid kreeg. Alle Design Thinking workshops, trainingen en presentaties werden gecanceld. Meer ME time. Minder omzet. En het beste wat ik ook gedaan had al gedaan. Garantie voor een hardCOR crisis. Ik was eigenlijk ook wel een beetje klaar met Design Thinking ook wel Human Centered Design genoemd. Dat Human Centered was de oorzaak van een wereldwijde crisis. Onze verslaving aan (oneindige) groei; meer omzet en meer likes. Kan het ook Planet Centered? Kun je ook ontwerpen met de planeet als stakeholder. Kunnen we sowieso wel iets terug doen voor moeder aarde? In de VPRO Tegenlicht aflevering Groen Goud maakte ik kennis met John D. Liu die vanaf 1995 in opdracht van de Chinese overheid de restauratie van het Löss-plateau op camera vast legde. Sindsdien is Liu bezig met zijn wereldwijde missie om woestijnen te vergroenen en biodiversiteit te herstellen. In de aflevering zit een overvloeier die een kantelpunt in mijn denken veroorzaakte:

Ik schreef me in voor de online cursus A business approach to sustainable landscape restauration van de Erasmus Universiteit en maakte kennis met Commonland:

‘Building a new balance between ecology, economics and hope.

The world’s landscapes and ecosystems are degrading at an unprecedented pace. It’s in our common interest to build resilient landscapes, restore healthy ecosystems and create regenerative businesses for generations to come.

Now more than ever, the world needs viable solutions based on social and ecological needs, science and entrepreneurship. For this to happen, we need a practical holistic approach that everybody understands.

4 Returns: a holistic and practical framework that acts as the common language of global landscape restoration.

4 Returns is a science-based framework that is proven in practice. Developed in close collaboration with leading scientific institutes, business schools, farmers and experts, 4 Returns transforms degraded ecosystems by focusing on 4 key returns over the course of a single generation (20 years).’

20 jaar! Mijn leeftijd plus 20 was 73. Ik dacht; doen. Helaas had mijn vader zijn 1.200 ha grond in Zuid Afrika verkocht en Kabouter had nog een waslijst aan redenen om het niet te doen.

“Do or do not. There is no try.” zegt Yoda. Ik deed het niet maar de cursus en die overvloeier hadden een deurtje open gezet. Een deurtje van Human Centered naar Planet Centered. Nu ik dit zo schrijf realiseer ik me wat er toen gebeurde; Een maker genaamd John D. Liu inspireerde mij met twee in elkaar overvloeiende beelden en liet mij een hoopvolle toekomst zien die mij de inspiratie en energie gaf het deurtje verder open te duwen. En wie stond daar?

Emiel Heijnen.

Dit is goed. 4/500

3 jul

Twee dagen geleden vroeg Anna Maria of het seminar wat ik ontwikkeld had voor HKU ook online kan. Gisteren gaf ik daar via een omweg deels antwoord op door mijn online lepel experiment te delen. Hierin leerde ik dat je online gebruik kunt maken van de fysieke ruimte waar iedereen zich bevindt met de bijbehorende materialen. Vandaag wil ik een online ervaring delen die me inspireerde online gebruik te maken van het tijdstip waarop je online samenkomt. Als Janine Abbring in haar podcast ‘Dit is goed’ mij zou vragen wat ik de beste online ervaring zou vinden, zou ik met onderstaand Oerol voorbeeld komen:

Building Conversation is een platform voor Dialogical Art waarbij al 6 jaar onderzocht wordt hoe we met elkaar kunnen praten. De eerste fundamenten werden tijdens Oerol 2014 gelegd. Tijdens Oerol 2020. (Het Imaginaire Eiland) onderzochten ze verder, in vier performatieve gesprekken vanaf het moment dat de eerste zonnestralen het eiland Terschelling strelen, tot zonsondergang. 

Want hoe praten we nu met elkaar? Wat doet de sociale afstand en het gebrek aan fysiek contact met de manier waarop we ons nu tot elkaar verhouden? Worden we er ook afstandelijker van, of ontstaat er een nieuw soort nabijheid, een andere manier van verbonden zijn? En wat doet de virtuele ruimte met ons samenzijn en onze woorden? Ik heb het mogen ervaren in een

Impossible Conversation on the Future 

Hoe praat je over de toekomst? Hoe roep je beelden op van dat wat nog niet is? Voor Impossible Conversation on the Future ging Building Conversation te raden bij de Jezuïeten die een gesprekspraktijk ontwikkelden om te spreken over abstracte begrippen. Een methode waarin je met elkaar vertraagt en persoonlijke beelden verbindt, door te schrijven, te lezen en samen te spreken.

Het gesprek begon toen de zon opkwam boven het eiland Terschelling en startte om 5.11 uur. Ik was nog nooit zo vroeg opgestaan voor een Zoom meeting. De enige instructie die we kregen was dat we een groot stuk papier en pen nodig hadden en onze camera naar buiten moesten richten. Om 5.08 logde ik in en belandde in een Zoomsessie met uiteindelijk 8 anderen, onbekenden met op de achtergrond hun live, donkere buitenbeeld. Er werd niet gesproken en het voelde een beetje als gluren bij de buren. Wetende dat anderen ook bij jou aan het gluren zijn. Ongemakkelijk maar toch veilig. 8 deelnemers en een facilitator creëerde een raster van 3 bij 3. Ik kon zo mooi iedereen zien. Dat was mijn eerste inzicht; 9 is een mooi Zoom aantal.

Na de uitleg vroeg de facilitator ons allemaal persoonlijk “Doe je mee?” Iedereen deed mee en er werd ons gevraagd om in stilte gedetailleerd een moment te beschrijven waarin we ons juist wel of juist niet verbonden voelde met onszelf, de ander of de omgeving. Een moment dus. Als schrijvende werd het langzaam lichter en toen iedereen klaar was vroeg de facilitator ons wie er wilde beginnen om zijn/haar verhaal voor te lezen. Na het voorlezen bedankte hij de lezer, reageerde verder niet en vroeg weer wie zijn of haar verhaal wilde voorlezen. De 8 verhalen waren heel divers, heel persoonlijk en soms heel kwetsbaar. Niet echt het soort verhalen die je met een vreemde in de fysieke wereld zou delen. Tenzij het je therapeut is.

Vervolgens vroeg de facilitator om iets uit het verhaal van een ander te gebruiken voor nieuw persoonlijk moment waar je je verbonden voelde met jezelf, de ander of de omgeving. Weer ging iedereen in stilte schrijven en vroeg de facilitator toen iedereen klaar was wie er wilde beginnen om zijn/haar verhaal voor te lezen. Na het voorlezen bedankte hij de lezer, reageerde verder niet en vroeg weer wie zijn of haar verhaal wilde voorlezen. De 8 verhalen stonden nu in verbinding met elkaar en resulteerde in een hele sterke emotionele verbinding met die ander zonder ook maar een woord MET die ander gesproken te hebben. Een aantal verhalen was geïnspireerd op het verhaal van een mevrouw waarvan de echtgenoot op de dag van de verhuizing naar hun nieuwe huis in de slaapkamer van hun nieuwe huis was overleden. Gevoelens van troost, hoop, dankbaarheid en liefde werden via Zoom uitgewisseld met de opkomende zon als achtergrond.

Als laatste vroeg de facilitator ons om in een, twee of drie woorden de ervaring te beschrijven. Het meest voorkomende woord was ‘verbinding’. Ik had me nog nooit zo verbonden gevoeld met een vreemde. Sterker nog ik voel me zelden zo verbonden met een bekende.

Deze ervaring leerde mij dat een specifiek moment (de zonsopgang), vrijwilligheid, duidelijke regels, luisteren en schrijven in stilte en de veiligheid van thuis leidt tot het een gevoel van kwetsbaarheid en verbinding met de ander.

Het was inmiddels licht geworden. Ik klapte mijn laptop dicht. Daar zat ik. Alleen. Verbonden met vreemden. Dit was goed. Heel goed Janine.

Wuhan? Hoe dan?

20 mrt

Dit is het vervolg op mijn vorige post.

Een paar jaar geleden zag ik een indrukwekkende documentaire op het Architectuur Film Festival Rotterdam. Deze ging over de grootste mensen migratie in de geschiedenis. Niet die van de 65 miljoen vluchtelingen maar van de 280 miljoen Chinezen die verplicht moeten verhuizen van het platteland naar nieuw te bouwen steden in China. 280 miljoen! Dat is 16 keer alle bewoners van Nederland!!!!!!!!!!!!!!!!  Het moet allemaal in een tijdsbestek van 20 jaar gebeuren. De docu liet pijnlijk zien hoe een oud stel zich geen raad wist met de magnetron in hun 80 vierkante meter appartement op 43ste verdieping van de net opgeleverde wolkenkrabber. Ze kregen zelfs les in oversteken op een zebrapad en werden geconfronteerd met filmpjes waar mensen werden doodgereden die zich niet aan de regels hielden. Daarvoor leefden ze, al generaties lang, volledig zelfvoorzienend op het platteland. Daar waar nu in rap tempo een miljoenenstad uit de grond gestampt wordt. Tijdens de docu liepen de tranen over mijn wangen bij het zien van zoveel menselijk leed ten faveure van De Vooruitgang. Een mix van woede en verdriet drukte zwaar op mijn gemoed en me dieper in mijn stoel. Als laatste werd ik verzocht de zaal te verlaten. Met elke stap op de trap naar beneden zakte de moed me verder in de schoenen en vroeg ik me af wat moeder aarde hiervan vindt.

Laten we dat ons eens proberen voor te stellen. Stel je voor je bent aarde. Je draait met een snelheid van bijna 30 kilometer per seconde al vier en een half miljard jaar rondjes om de zon. Het leven is goed. De laatste jaren heb je wel wat irritatie op een specifiek plekje. Het ademt daar minder goed. Het stroomt er niet meer. Dingen gaan dood.

Het is mei 2019. Gerhard Busch, filmrecensent van de o.a. VPRO Cinema spreekt met regisseur Yi’nan Diao over zijn film The Wild Goose Lake, die hij overigens 4 van de 5 sterren geeft in de VPRO gids #11 van dit jaar. Diao (1969) was voor zijn ‘mooie mix van melodrama, gangsterfilm en film noir’ op zoek naar een wereldstad met een meer in de buurt. Hij kiest voor de ‘stad met de honderd meren’. Echter van de oorspronkelijk 127 meren zijn er nog maar 30 over.

Het is december 2019. Je draait je dagelijkse rondje om je as. De irritatie op dat plekje is alleen maar erger geworden. Er moet iets gebeuren om het niet groter te laten worden. Je vraagt je af wie je het beste kunt inschakelen. Je krijgt veel klachten van de vissen tegenwoordig. Elke minuut komt er een lading plastic in je water die gelijkstaat aan de lading van een vuilniswagen. Nog 30 rondjes om de zon en er is meer plastic dan vis in de zee. Ja, vissen lijken je de beste dragers van je boodschap.

Het is 2 januari 2020. De grootste seafood markt van centraal China (50.000 m2, oftewel 10 voetbalvelden) wordt gesloten. De markt bevindt zich in het nieuwere deel van de stad, dichtbij winkels en huizenblokken. Reden voor de sluiting? De ontstaansplek van het Corona virus. Van de eerste 41 mensen met Corona was twee derde op de markt geweest. 33 van de 585 samples van de markt bevatten het virus.

Het is 20 maart 2020. De irritatie zit er nog maar over het algemeen voel je je een stuk beter. Je krijgt ook goede berichten van de dolfijnen uit Venetië.  Minder goede berichten van de mensen daar. Die zitten als sardientjes in een blik.

Wordt vervolgd.

那怎麼辦 (Hoe dan?)

18 mrt

Schermafbeelding 2020-03-18 om 14.18.47

Iedereen kent Darwin maar weet je wie Alexander von Humboldt is?

Von Humboldt (1769-1859) was een Duitser en de beroemdste man in Europa. Ja, beroemder dan Napoleon. Er is geen mens op deze planeet waar meer straten, pleinen, steden of hele gebieden naar vernoemd zijn als Von Humboldt. Hij was een ontdekkingsreiziger, geograaf, wetenschapper en filosoof en deed onderzoek in Noord en Zuid-Amerika en Rusland en was in staat zijn unieke bevindingen voor een breed publiek toegankelijk te maken door het gebruik van begrijpelijke teksten en prachtige illustraties en infographics. Als je zijn werk leest is het alsof je op de schouder van Von Humboldt mee reist en kijkt. Na het lezen van Nora Wulf’s boek over hem (De Uitvinder van de Natuur) zeg ik NOOIT meer “ik heb het druk”. Wat een held die Von Humboldt.

In zijn 5-delige Kosmos verbond hij cultuur met verschillende wetenschappelijke domeinen waarin hij een holistische kijk op het universum propagandeerde. Een universum als een interacterende eenheid. In 1800 was hij de eerste persoon die de menselijke impact op het klimaat beschreef, gebaseerd op zijn observaties en bevindingen tijdens zijn reizen.

Iedereen kent Albert Einstein maar weet je wie Richard Buckminster Fuller is?

Buckminster Fuller (1895-1983) was een Amerikaan en de Leonardo Da Vinci van de vorige eeuw. Een uitvinder, architect, ontwerper en dichter. In 1927 ontwierp hij het Dymaxion House (dynamic & maximum efficiency) geïnspireerd op de grote zelf temperatuur regulerende graansilo’s. Het huis was flexibel in te richten door beweegbare wanden en uitermate energiezuinig. In 1932 ontwierp hij de Dymaxion auto, een gestroomlijnde driewieler met drie motoren bij de wielen. Later ontwierp hij de Dymaxion koepel. Een van de beroemdste, Spaceship Earth, staat in Epcot in Walt Disney World Resort in Bay Lake, Florida. De ride daar is vernoemd naar Buckminster Fuller’s beroemde samenvoeging ‘Spaceship Earth’, een bezorgde kijk op aarde als een gesloten systeem met beperkte voorraden, de mensheid aanmoedigend zich te gedragen als een samenwerkende ‘crew’ in plaats van passagiers.

Iedereen kent Elon Musk maar weet je wie James Lovelock is?

Lovelock (1919-) is een onafhankelijk wetenschapper, milieuactivist, uitvinder, schrijver en futuroloog. Hij is uitvinder van de ‘electron capture detector’ waarmee hij als eerste de verspreiding van, gaten in de ozonlaag veroorzakende, CFC’s in de atmosfeer aantoonde. Waar Musk zijn zinnen heeft gezet op Mars richt Lovelock, nadat hij erachter komt dat er geen leven op Mars is, zijn focus Aarde en formuleert hij in 1969 samen met microbioloog Lynn Margulis de Gaia these; de aarde is een zelfregulerend systeem dat haar leven als geheel beschermt tegen elke soort, dus ook de mens, die zich als ziekmakende cel gedraagt en daarop reageert met een steeds heviger wordende ‘koortsaanval’. (met dank aan Ruben Jacobs’ ‘Artonauten. Op expeditie in het Antropoceen, 2018’)

Alexander, Richard, en Lynn zouden het allemaal eens zijn met wat James Lovelock in 2016 schrijft:

Gaia is een evolutionair systeem waarin elke soort, inclusief de mens, die maar veranderingen blijft aanbrengen ten koste van zijn nageslacht, zal uitsterven […] We zijn in zekere zin terechtgekomen in een oorlog met Gaia, een oorlog die wij niet kunnen winnen. We kunnen maar beter vrede sluiten, nu we nog sterk zijn en geen gebroken zooitje.

Het is 2020, 4 jaar later. We gedragen ons nog steeds als pubers die denken dat Moeder Aarde het wel opruimt. Dat doet ze ook. Hoe dan? Wuhan!

%d bloggers liken dit: