Tag Archives: cor noltee

Achteruitkijkspiegels op terrassen

9 jun

ACHTERUITKIJKSPIEGEL.001

Er zijn er bij die het echt leuk doen hoor. Die begrijpen dat als je bijna 0,2 % van van je maandinkomen betaalt voor een espresso in een gelegenheid die bedacht is om eten en drinken te bereiden en te serveren voor betalende gasten, dat daar bepaalde etiketten bij horen. Nu hoef je voor mij echt geen kloon van Jort Kelder te zijn, liever niet zelfs, maar enige kennis van of gevoel voor het horeca vak verwacht ik toch wel voor die 0,2 %.

Jaja natuurlijk kunnen sommige er niets aan doen als ze dat nooit verteld, uitgelegd of voor gedaan zijn. Maarrrrrrrrrrrr bepaalde dingen kun je als (bijbanende) genderneutrale horecamedewerker beter niet doen.

Zo zaten wij gisteren met vrienden in een horeca gelegenheid op een niet nader te noemen terras in een niet nader te noemen stad in Nederland. Met zijn vieren. Onze vrienden zaten op een bank tegenover ons en mijn vrouw en ik  op twee stoelen. Links en rechts van de tafel was een kleine ruimte en dan stond er weer een tafel. Dus aan een kant een hele lange bank met daarvoor tafeltjes en stoelen. De bank grensde aan een glazen wand direct aan het water. Ik had een prachtig uitzicht op het water en onze vrienden hadden dan weer het voordeel dat ze een kussentje hadden. Tja uitzicht of kussentje je kunt niet alles hebben. Midden in ons gesprek hoor ik opeens in mijn rechteroor, tussen mijn vrouw en mij, een damesstem zeggen “Goedenmiddag, kan ik iets voor u betekenen?” Ingeklemd tussen de armleuningen van het terrasstoeltje probeerde ik oogcontact te maken met de vriendelijke dame, want dat was ze zeker, maar het enige waar ik oogcontact mee had was het serienummer van het apparaat waarmee zij de bestelling opnam. Ik had mijn bovenlijf en nek inmiddels zover gedraaid dat ik er nog maar net een hees en schor “een espresso alstublieft” uit kon krijgen.

Werkelijk perplex en sprakeloos terug draaiend checkte ik voor alle zekerheid of er echt geen ruimte was naast ons tafeltje. Dat was aan beide gevallen niet het geval, er was meer dan voldoende ruimte om de bestelling aan de kop van ons tafeltje op te nemen en ons alle vier aan te kunnen kijken. Dat bewees zij ook later zelf toen zij, godzijdank, de drankjes voor onze overbuurvrienden niet uitserveerde door tussen mijn vrouw en mij in te gaan hangen maar dat vanaf de kop van de tafel te doen.

Verder deed ze echt haar best. Ze kwam zelfs nog een keer vragen of “Verder alles naar wens?” was, wat ik eigenlijk een hele rare vraag vind omdat ie impliceert dat er blijkbaar dingen waren die niet naar wens waren , terwijl we nog nergens over geklaagd hadden.

Het doet me denken aan Paul Bennett die in zijn TED talk het voorbeeld laat zien van een fietsachteruitkijkspiegel die ze op een rolstoel hebben gemonteerd zodat de patiënt in de rolstoel oogcontact kan hebben met de ziekenhuis medewerker die hem/haar rond duwt.

Achteruitkijkspiegels op terrassen?

Proost.

https://embed.ted.com/talks/lang/nl/paul_bennett_finds_design_in_the_details

Ceci n’est pas…

8 jun

CECINESTPAS.001

In zijn TED talk laat Stewart Brown van het National Institute for Play het overtuigende bewijs zien dat spel de meest krachtige vaardigheid is te leren. En in dit geval zelfs te overleven.

Dit bewijs komt uit Canada in de vorm van een 600 kilogram zware, hongerige ijsbeer.  De hongerige ijsbeer loopt met een ‘ik eet je op’ blik op twee Huskys af die aan een ketting zitten. En wat normaal gesproken een kort gevecht zou zijn waar de dood op volgt, duikt een van de huskies, vlak voordat de ijsbeer wil toeslaan, in elkaar en begint met zijn staart te kwispelen. Het ‘play’ signaal van de husky (het kwispelen) transformeert het dierlijke killerinstinct van de ijsbeer in een speelstemming en de ijsbeer en de husky beginnen een speels ballet.

Hij toont tevens de cover van The New York Times:

Schermafbeelding 2018-06-08 om 08.35.49Schermafbeelding 2018-06-08 om 08.36.02Schermafbeelding 2018-06-08 om 08.36.18Schermafbeelding 2018-06-08 om 08.36.31Schermafbeelding 2018-06-08 om 08.36.44Schermafbeelding 2018-06-08 om 08.36.56Schermafbeelding 2018-06-08 om 08.37.09

Ik moest weer aan Brown en zijn TED talk denken toen ik gisteren voor de half jaarlijkse controle bij de tandarts was. In de hoek bij de receptie stond deze:

IMG_1910

Enig idee wat het is?

Nee.

Nee.

Nee.

Een parapluhouder?

Neeeeeeeeee.

Dit is een vrijwillige poging tot het overwinnen van een overbodig obstakel.

Althans ik had niet het idee dat de moeder van het ventje dat daar op zijn knieën naast het object zat de opdracht had gekregen om te proberen zijn armbandje in een keer van boven naar beneden te laten zwiepen. Wat niet lukte maar hij bleef het proberen, hardop tegen zichzelf pratend. Gamers falen in 80% van de gevallen maar blijven het ook proberen.  Hij was duidelijk in Flow, die gefocuste mentale staat waarin uitdaging en vaardigheden in balans zijn en je niet meer bewust bent van tijd en plaats. Hij was, om met de woorden van Johan Huizinga te spreken, willens en wetens in een “magische cirkel gestapt, een gebied waarin de werkelijkheid van alledag  wordt opgeheven en waarin gebeurtenissen dus geen gevolgen hebben voor de werkelijkheid.”

Waar veel volwassenen de parapluhouder niet eens zien, zien kinderen overal magische cirkels.

Ik ben inmiddels 51, inclusief leesbrilletje. Ik wou dat ik een bril had die die magische cirkels liet zien.

 

 

Oh I’m Free

7 jun

OHIMFREE.001

Ken je dat gevoel? Zeker nu het zulk lekker weer is. En zeker als je eindelijk een goed lopende luchtgekoelde 2 liter Volkswagen T2 uit 1979 hebt om lekker weg te gaan? Misschien wel echt helemaal weg, gewoon de wijde wereld in? Om vervolgens weer terug te komen in je, voor je trip helemaal schoongemaakte huis waar je goede vriend die ene cactus geen water hoefde te geven maar wel netjes de post op de keukentafel heeft gelegd met een post-it erop “Ben blij dat je weer thuis bent”.

Het mooie aan weg gaan zijn voor mij ook de voorbereidingen. Goed nadenken over wat je allemaal (niet) meeneemt. Eigenlijk is het schrijven op dit blog ook een mentale minivakantie. Ik bepaal met welke woorden ik vandaag op vakantie ga. Want dat is me weer duidelijk geworden de afgelopen dagen. Het publiceren op dit blog zorgt ervoor dat ik elke dag op vakantie ga in mijn  eigen verhaal. Ik kom ook weer allerlei mensen tegen die met me mee gaan en net als wanneer ik in mijn Blauw Witte Volkswagen T2 rijd even een duimpje opsteken of een glimlach toewerpen. Anderen maken even een praatje, zeggen lieve woorden of geven een compliment. Ja schrijven op dit blog is te vergelijken met rijden in een oude Volkswagenbus.

Het schrijven van en de feedback op een verhaaltje doet me nadenken over wat ik geschreven heb en geeft me soms inspiratie voor het volgende. Zo kan het zomaar gebeuren dat ik de avond van te voren echt weet wat ik ga schrijven en dat toch niet doe omdat ik al schrijvende een ander weg insla. Dat toestaan is vrijheid.

Ik vind dit eigenlijk wel een mooie afsluiter voor vandaag.

Ik rijd toch nog even door.

Een lezer van mijn blog vertelde me ooit dat het leuke aan dit blog was dat hij nooit wist waar hij ’s ochtends weer naar toe ging.

Ik wel. Met het FAN TAS TISCHE boek van John Thackara, How to Thrive in the Next Economy op het dashboard rijd ik naar Amsterdam en ontmoet ik Claud Biemans (niet Claudia John). Zij ontdekte dat er in haar stad op een vierkante kilometer 300 verschillende plantensoorten huisden, vergeleken met 50 verschillende op een zelfde dichtbij gelegen oppervlakte “managed countryside”. Claud: “Bijen weten dit heel goed en zijn tegenwoordig  meer in steden te vinden.”

Ik lees verder dat Claud wandelingen organiseert waar ze mensen langs de ecologische hoekjes en gaatjes in de stad leidt en laat zien waar planten niet alleen overleven maar juist floreren. Want,zo lees ik verder, “veel van deze stadsnatuur is eetbaar. Kruiden, blaadjes en eetbare bloemen groeien op muren en stoepen.

En over Lynn Shore van Urban Herbology. Zij is een van een groeiende groep stads foerageurs (is dat Nederlands?) en helpt stadsbewoners kruiden te zoeken, ermee te koken en te leren over medicinale samenstellingen.

Into the wild krijgt voor mij zo een heel andere invulling.

Ik zie het helemaal voor me. Met de T2 naar Amsterdam. Ik heb plek voor nog 7 personen. Wie gaat er mee?

Met Noltee.

In de T2.

Ik zet een muziekje op in de T2. De stem van Eddie Vedder mengt zich met het geluid van mijn gereviseerde luchtgekoelde tweeliter Volkswagen motor.

I’m free
Setting forth in the universe
Oh I’m free
Setting forth in the universe

 

 

Leren leven lezen

6 jun

LERENLEVENLEZEN.001

De afgelopen maanden heb ik veel gelezen over duurzaamheid. En geluisterd. Ik woon nu, tijdelijk, in Papendrecht nadat de school waar ik vorig jaar woonde afgebroken werd en mijn nieuwe appartement in Rotterdam nog niet klaar is. En om met het OV naar Utrecht te gaan betekende dat ik met mijn vouwfiets eerst naar het pontje naar Dordrecht moest fietsen, overstak, naar het station in Dordrecht fietste, mijn fiets dubbelvouwde en met de trein naar Rotterdam ging, fiets uitvouwde naar perron 14 liep met mijn 39 jaar oude Peugeot aan de hand, hem dubbelvouwde, naar Utrecht ging, onderweg las en in Utrecht mijn ouwe vouwert weer rijklaar maakte en naar Oudenoord 700 fietste. Van deur tot deur 2 uur. Maar het gebeurde ook wel eens dat mijn ouwe vouwert en ik niet mee konden en een trein moesten overslaan omdat ie te vol was. Toen dat twee dagen achter elkaar gebeurde, knapte er iets in mijn ‘hard proberen echt duurzamer te leven  brein’. Fuck duurzaamheid. Fuck NS. Fuck tijd. Ik ga met de auto. Mijn 28 jaar oude Alfa Romeo Spider wel te verstaan. Van Peugeot, Pont, Peugeot, Trein, Peugeot naar Spider. En weet je? Het milieu knaagde veel minder hard aan me dan mijn gulzige naar kennis vergarende brein. In de trein kon ik namelijk lezen en op de A15 in de ochtendspits bleek dat niet zo’n goed idee. Overigens de tijdswinst was minimaal. Ik deed er met de Spider 1 uur en 45 minuten over. 15 minuten korter maar 45 minuten niet kunnen lezen. Mijn brein vond dat niet fijn. Ik klaagde erover tegen mijn vrouw en binnen 0,3 seconden kwam zij met de oplossing. Zij maakte een verbinding die ik met mijn breincapaciteit ook zeker zelf had kunnen maken maar er gewoon niet op kwam. Ze zei “waarom ga je niet heel vroeg rijden en dan eerst sporten zoals je deed toen je in Amstelveen werkte (en in Dordrecht woonde)?” Ik schaamde me bijna dat ik dat zelf niet had bedacht. Wat een briljant idee. Een week lang probeerde ik uit hoe laat ik uit Papendrecht moest vertrekken om om 7.00 bij Fit For Free te zijn waar ik inmiddels een abo had genomen omdat ze in de buurt van mijn werk zitten en om 7.00 al open zijn. Als ik om 6.00 in de Spider zat, was ik net voor 7.00 in Utrecht en liep ik op mijn gemakje naar FFF om daar vervolgens eerst een half op de hometrainer te zitten……en te trappen. Dat viel niet mee. Bij de aanvang van mijn Master Kunsteducatie had ik mijn racefiets aan de wilgen gehangen. Ik had ruim 2 en half jaar niet gefietst. Ik begon met 10 minuten waar geen eind aan kwam om vervolgens nog een uur aan de gewichten te hangen. Om 8.45 stond ik dan Fris For Free buiten, ruim op tijd om te gaan werken. Ik voelde me fysiek en emotioneel uitstekend alleen intellectueel had mijn Kabouter wel e.e.a. te klagen. Hij vond het best een goed en slim idee maar vond ik het nu niet zonde van de tijd om 2 uur per dag in de auto te zitten terwijl ik ook 1,5 uur had kunnen lezen in de trein? Ik had dat deels opgevangen door op de hometrainer te lezen maar dat bleek toch niet echt een ideale oplossing. Ik was op dat moment Superbetter van Jane McGonigal aan het lezen en besloot ook het audioboek te kopen. Een beetje lezen en veeeeeel luisteren op de heen en terugweg legde mijn Kabouter het zwijgen op. Aarde zucht en steunt nog wel onder mijn oude Spider. Tja duurzamer leven is nog niet zo makkelijk.

Zie zo Caro

5 jun

ziezocaro.001

Zo. Daar ben ik weer. Na maanden van lezen, luisteren, reflecteren, twijfelen, net niet beginnen, zit ik nu weer ouderwets te typen. Mijn vertrouwde rode vlak, zwarte en witte 7% versmalde Helvetica Kapitalen hoopvol aanstarend naar wat er komen gaat. Deze keer geen beloftes van dat ik het elke dag ga doen, een jaar lang of alleen over duurzaamheid of spel of biomimicry ga hebben. Nee deze keer omdat het gewoon weer tijd werd en omdat Caro me net vertelde dat ze mijn posts miste.

Ik wil het er niet te lang over hebben.

Hiero. Ik ben er weer.

En waar zal ik eens beginnen. Er is niet echt een begin te duiden. Het is een lang en traag  proces geweest. Daniel Pink zou het Drive noemen. Volgens hem worden mensen gedreven door doel (zingeving), eigen keuzes (autonomie) en ergens beter in worden.

Ik wil beter worden in hoe we manieren kunnen bedenken en uitproberen om de wereld beter achter te laten voor onze (klein)kinderen. Een geweldig voorbeeld las ik in het FAN TAS TISCHE boek van John Thackara, How to Thrive in the Next Economy. Thackara ken ik als directeur van het voormalig Nederlands Vormgevingsinstituut en de door hen georganiseerde Doors of Perception congressen. De eerste was in 1993:

‘In 1993 organiseerde het instituut in samenwerking met Mediamatic en de Amsterdamse Maatschappij voor Oude en Nieuwe Media de eerste Doors of Perception-conferentie in de RAI Amsterdam. Zo’n tweehonderd specialisten op het gebied van nieuwe media en computernetwerken samen met ecologisch geïnteresseerden oplossingen voor een duurzamere wereld zochten.[2] De conferentie was oorspronkelijk gepland in het Stedelijk Museum, maar door toenemende animo werd deze verplaatst.[3]”

Erop terugkijkend was dat misschien wel het begin van het inzicht dat Design een positief verschil kan maken. Ik zag er het geweldige werk van Toshio Iwai. Zijn musical insects en Team Work Station waren technologische openbaringen voor me. Voorbeelden waarbij technologie en mensen samensmelten in een leer omgeving.

Of was het die keer dat ik samen met mijn vriend RenéPaul bij V2, Instituut voor de Instabiele Media was? Toendertijd nog gevestigd in Den Bosch. In de grote ruimte, waar René en ik de enige bezoekers waren, stond een groot, strak opgemaakt 2 persoons bed. Een installatie van Paul Sermon, genaamd Telematic Dreaming. Van bovenaf werden er mooie beelden van wolken op geprojecteerd. Precies op het witte bed. Ik liep naar de rand van het bed en stond te genieten van de mooie beelden op dit, toch ietwat vreemde projectiescherm. Opeens verscheen er  een vrouw in een sexy nachthemdje op het bed. Zij was van boven gefilmd en werd van boven geprojecteerd door de beamer die boven het bed hing. Hmmmm…….interessant….hoorde ik mezelf denken. Ik stond aan de rechterkant van het bed en zij verscheen aan de linkerkant op het bed. Ze schuifelde wat over het bed en bleef op een gegeven moment precies stil zitten waar ik stond. Da’s toevallig, dacht ik nog. Het werd wel heel toevallig toen ze met beide armen van de rand van het bed waar ik stond naar achteren bewoog om aan te geven dat ik ook op bed moest komen. Ik trapte mijn schoenen uit en ging net als zij op het bed zitten. Ze bewoog haar handen precies langs mijn benen en het was alsof ik haar echt voelde. Het voelde een beetje alsof je voor het eerst met een vriendinnetje naar de bioscoop gaat en je haar hand net niet aanraakt terwijl je naar de film zit te kijken maar eigenlijk alleen maar denkt aan de ruimte tussen de hand van jou en haar. Heel spannend dus. Op een gegeven moment ging ik op mijn rug liggen met mijn hoofd op het kussen. Zij kwam op haar zij naast me liggen en bewoog haar hand langzaam van mijn hoofd naar mijn buik. Het was alsof me streelde. Toen ze zich op haar rechter zij draaide met haar knieen opgetrokken ging ik precies zo liggen. Lepeltje aan lepeltje. Mijn hart bonsde in mijn keel. Het leek wel of ik vreemd ging.  Toen ik mijn hand van haar hoofd naar haar kont bewoog sprong ze van het bed af en was het afgelopen.

Het was 1993 en de dame bevond zich op een zelfde formaat bed in een kamer een aantal straten verderop. Op vier monitoren rondom het bed kon zij precies zien waar ik me bevond in.  De videoverbindingen werden gemaakt door 3 dubbele ISDN verbindingen. Het met camera’s en beeldschermen verplaatsen in andere ruimtes heeft me altijd gefascineerd en oa geinspireerd tot het bouwen van de CamCar. 

25 jaar geleden waren er nog dure, driedubbele ISDN verbindingen, grote camera’s en beamers nodig om videocontact en interactie mogelijk te maken. Nu heeft zelfs mijn 83 jarige vriend Cees een Samsung Szoveel en een iPad.  Het is heeeeeel hard gegaan de afgelopen 25 jaar. En wat betekent dit allemaal?

Maar ik dwaal af. Heerlijk.

Ik wilde het hebben over het voorbeeld dat ik in Thackara’s boek las. Een voorbeeld van hoe we de wereld beter achter kunnen laten. Het staat op pagina 55 van zijn boek How to Thrive in the Next Economy, hoofdstuk 4 MAKE ROOM! MAKE ROOM!

Hij stelt hier de vraag of depaving (het ontdoen van wegen en bebouwing) genoeg land kan vrijmaken om een explosief groeiende populatie te voeden. Wegen en parkings bedekken meer dan 50% van de meeste stads-en winkelcentra; in stadscentra in alleen al de V.S. bevinden zich 2.000.000.000 parkeerplaatsen. Met zo’n gemiddeld 4 per parkeerplaats kunnen we daar dus makkelijk alle mensen op de wereld kwijt. Mooi scenario voor een Walking Dead Sequel.

Nu is 2 miljard parkeerplaatsen heel en het terugbrengen van beton naar vruchtbare grond een enorme klus, dus bedacht een stel uit Turijn het volgende;

Laten we onze kinderen een stuk vruchtbare grond geven. Het stel had de grond verkregen uit een erfenis maar moesten daarvoor eerst een paar betonnen garages slopen die erop stonden. Het was ongelooflijk veel werk; beton moest geknipt en gebroken worden en de brokken afgevoerd. Het vruchtbaar maken van de grond kostte truckladingen  vol vuil, houtskool en meer. Het zal ongetwijfeld een lang, duur en vuil werk geweest zijn. Maar het was vooral een disruptief idee. Heus omdenken. Want normaal gesproken ga je weer bouwen op een vrijgekomen stuk grond, toch? Afbreken om er vruchtbare grond van te maken is in ieder geval nog nooit bij mij opgekomen.

Bij het stel in Turijn dus wel. Het eindresultaat was een stuk grond waar gras en bloemen groeien. Slecht tientallen vierkante meters, niets in vergelijking met de resterende 1.000.000.000.000 maar het is een eerste stap.

Deze post voelt ook weer als een eerste stap. Ik loop weer.

Dank je Caro.

 

Fear and Focus

30 dec

fearfocus.001

“Fear and focus stretches time” zeggen Dan en Chip Heath in hun nieuwe (geweldige) boek The Power of Moments. De meest memorabele periodes uit ons leven zijn de periodes waarin we patronen doorbreken. De keren dat we dingen voor het eerst deden. Nieuwe ervaringen lijken de tijd te verdragen. Daarom lijkt het dat tijd sneller gaat als we ouder worden……tenzij we weer patronen doorbreken.

Het is tijd patronen te doorbreken.

Het is tijd de tijd te rekken.

Het is tijd voor een nieuwe uitdaging.

Na 1.350 posts op dit blog is het tijd voor een nieuw project. Een project dat mijn tijd gaat rekken en hopelijk dat van ons op deze planeet ook.

Nobody likes change except a wet baby. De maat is vol en mijn luier ook.

Maarrrrrrr. Sommige tradities moet je koesteren. Ze zijn heel waardevol en houden je dichtbij jezelf…..en de mensen waar je van houdt. In dat kader dit jaar weer dezelfde nieuwjaarsgroet als voorgaande jaren. Toen gejat en nu weer even aangepast. Nee, niet handmatig. Want toen ik dat aan mijn vrouw vertelde liet ze me zien dat dat in een keer kan in Word. Origineel? Neeeee. Waardevol? Dat is aan jou.

Ik wens je heeeeeeeeeeel veel geluk in 2018!

Veel plezier vandaag en morgen!

En overmorgen?

Dat mag je weer zelf invullen.

Veel ….. op 1 januari 2018 ! Veel ….. op 2 januari 2018 ! Veel ….. op 3 januari 2018 ! Veel ….. op 4 januari 2018 ! Veel ….. op 5  januari 2018! Veel ….. op 6 januari 2018 ! Veel ….. op 7 januari 2018 ! Veel ….. op 8 januari 2018 ! Veel ….. op 9 januari 2018 ! Veel ….. op 10 januari 2018 ! Veel ….. op 11 januari 2018 ! Veel ….. op 12 januari 2018 ! Veel ….. op 13 januari 2018 ! Veel ….. op 14 januari 2018 ! Veel ….. op 15 januari 2018 ! Veel ….. op 16 januari 2018 ! Veel ….. op 17 januari 2018 ! Veel ….. op 18 januari 2018 ! Veel ….. op 19 januari 2018 ! Veel ….. op 20 januari 2018 ! Veel ….. op 21 januari 2018 ! Veel ….. op 22 januari 2018 ! Veel ….. op 23 januari 2018 ! Veel ….. op 24 januari 2018 ! Veel ….. op 25 januari 2018 ! Veel….op 26 januari 2018! Veel ….. op 27 januari 2018 ! Veel ….. op 28 januari 2018 Veel ….. op 29 januari 2018 ! Veel ….. op 30 januari 2018 ! Veel ….. op 31 januari 2018 ! Veel ….. op 1 februari 2018 ! Veel ….. op 2 februari 2018 ! Veel ….. op 3 februari 2018 ! Veel ….. op 4 februari 2018 ! Veel ….. op 5 februari 2018 ! Veel ….. op 6 februari 2018 ! Veel ….. op 7 februari 2018! Veel ….. op 8 februari 2018 Veel ….. op 9 februari 2018 ! Veel ….. op 10 februari 2018 ! Veel ….. op 11 februari 2018 ! Veel ….. op 12 februari 2018 ! Veel ….. op 13 februari 2018 ! Veel ….. op 14 februari 2018 ! Veel ….. op 15 februari 2018 ! Veel ….. op 16 februari 2018 ! Veel ….. op 17 februari 2018 ! Veel ….. op 18 februari 2018 ! Veel ….. op 19 februari 2018 ! Veel ….. op 20 februari 2018 ! Veel ….. op 21 februari 2018 ! Veel ….. op 22 februari 2018 ! Veel ….. op 23 februari 2018 ! Veel ….. op 24 februari 2018 ! Veel ….. op 25 februari 2018 ! Veel ….. op 26 februari 2018 ! Veel ….. op 27 februari 2018 ! Veel ….. op 28 februari 2018 !  Veel ….. op 1 maart 2018 Veel ….. op 2 maart 2018 ! Veel ….. op 3 maart 2018 ! Veel ….. op 4 maart 2018 ! Veel …. op 5 maart 2018 ! Veel ….. op 6 maart 2018 ! Veel ….. op 7 maart 2018 ! Veel ….. op 8 maart 2018 ! Veel ….. op 9 maart 2018 ! Veel ….. op 10 maart 2018 ! Veel ….. op 11 maart 2018 ! Veel ….. op 12 maart 2018 Veel ….. op 13 maart 2018 ! Veel ….. op 14 maart 2018 ! Veel ….. op 15 maart 2018 ! Veel ….. op 16 maart 2018 ! Veel ….. op 17 maart 2018 ! Veel ….. op 18 maart 2018 ! Veel ….. op 19 maart 2018 ! Veel ….. op 20 maart 2018 ! Veel ….. op 21 maart 2018 ! Veel ….. op 22 maart 2018 ! Veel ….. op 23 maart 2018 ! Veel ….. op 24 maart 2018 ! Veel ….. op 25 maart 2018 ! Veel ….. op 26 maart 2018 ! Veel ….. op 27 maart 2018 ! Veel ….. op 28 maart 2018 ! Veel ….. op 29 maart 2018 ! Veel ….. op 30 maart 2018 ! Veel ….. op 31 maart 2018 ! Veel ….. op 1 april 2018 ! Veel ….. op 2 april 2018 ! Veel ….. op 3 april 2018 ! Veel ….. op 4 april 2018 ! Veel ….. op 5 april 2018 ! Veel ….. op 6 april 2018 ! Veel ….. op 7 april 2018 ! Veel ….. op 8 april 2018 ! Veel ….. op 9 april 2018 ! Veel ….. op 10 april 2018 ! Veel ….. op 11 april 2018 ! Veel ….. op 12 april 2018 ! Veel ….. op 13 april 2018 ! Veel ….. op 14 april 2018 ! Veel ….. op 15 april 2018 ! Veel ….. op 16 april 2018 ! Veel ….. op 17 april 2018 ! Veel ….. op 18 april 2018 ! Veel ….. op 19 april 2018 ! Veel ….. op 20 april 2018 ! Veel ….. op 21 april 2018 ! Veel ….. op 22 april 2018 ! Veel ….. op 23 april 2018 ! Veel ….. op 24 april 2018 ! Veel ….. op 25 april 2018 ! Veel ….. op 26 april 2018 ! Veel ….. op 27 april 2018 ! Veel ….. op 28 april 2018 ! Veel ….. op 29 april 2018 ! Veel ….. op 30 april 2018 ! Veel ….. op 1 mei 2018 ! Veel ….. op 2 mei 2018 ! Veel ….. op 3 mei 2018 ! Veel ….. op 4 mei 2018 ! Veel ….. op 5 mei 2018 ! Veel ….. op 6 mei 2018 ! Veel ….. op 7 mei 2018 ! Veel ….. op 8 mei 2018 ! Veel ….. op 9 mei 2018 ! Veel ….. op 10 mei 2018 ! Veel ….. op 11 mei 2018 ! Veel ….. op 12 mei 2018! Veel ….. op 13 mei 2018 ! Veel ….. op 14 mei 2018 ! Veel ….. op 15 mei 2018 ! Veel ….. op 16 mei 2018 ! Veel ….. op 17 mei 2018 ! Veel ….. op 18 mei 2018! Veel ….. op 19 mei 2018! Veel ….. op 20 mei 2018 ! Veel ….. op 21 mei 2018 ! Veel ….. op 22 mei 2018 ! Veel ….. op 23 mei 2018 ! Veel ….. op 24 mei 2018 ! Veel ….. op 25 mei 2018 ! Veel ….. op 26 mei 2018 ! Veel ….. op 27 mei 2018 ! Veel ….. op 28 mei 2018 ! Veel ….. op 29 mei 2018 ! Veel ….. op 30 mei 2018 ! Veel ….. op 31 mei 2018 ! Veel ….. op 1 juni 2018 ! Veel ….. op 2 juni 2018 ! Veel ….. op 3 juni 2018 ! Veel ….. op 4 juni 2018 ! Veel ….. op 5 juni 2018 ! Veel ….. op 6 juni 2018 ! Veel ….. op 7 juni 2018 ! Veel ….. op 8 juni 2018 ! Veel ….. op 9 juni 2018 ! Veel ….. op 10 juni 2018 ! Veel ….. op 11 juni 2018 ! Veel ….. op 12 juni 2018 ! Veel ….. op 13 juni 2018 ! Veel ….. op 14 juni 2018 ! Veel ….. op 15 juni 2018 ! Veel ….. op 16 juni 2018 ! Veel ….. op 17 juni 2018 ! Veel ….. op 18 juni 2018 ! Veel ….. op 19 juni 2018 Veel ….. op 20 juni 2018 ! Veel ….. op 21 juni 2018 ! Veel ….. op 22 juni 2018 ! Veel ….. op 23 juni 2018 ! Veel ….. op 24 juni 2018 ! Veel ….. op 25 juni 2018 ! Veel ….. op 26 juni 2018 ! Veel ….. op 27 juni 2018 ! Veel ….. op 28 juni 2018 ! Veel ….. op 29 juni 2018 ! Veel ….. op 30 juni 2018 ! Veel ….. op 1 juli 2018 ! Veel ….. op 2 juli 2018 ! Veel ….. op 3 juli 2018 ! Veel ….. op 4 juli 2018 ! Veel ….. op 5 juli 2018 ! Veel ….. op 6 juli 2018 ! Veel ….. op 7 juli 2018 ! Veel ….. op 8 juli 2018 ! Veel ….. op 9 juli 2018 ! Veel ….. op 10 juli 2018 ! Veel ….. op 11 juli 2018 ! Veel ….. op 12 juli 2018 ! Veel ….. op 13 juli 2018 ! Veel ….. op 14 juli 2018 ! Veel ….. op 15 juli 2018 ! Veel ….. op 16 juli 2018 ! Veel ….. op 17 juli 2018 ! Veel ….. op 18 juli 2018 ! Veel ….. op 19 juli 2018 ! Veel ….. op 20 juli 2018 ! Veel ….. op 21 juli 2018 ! Veel ….. op 22 juli 2018 ! Veel ….. op 23 juli 2018 ! Veel ….. op 24 juli 2018 ! Veel ….. op 25 juli 2018 ! Veel ….. op 26 juli 2018 ! Veel ….. op 27 juli 2018 ! Veel ….. op 28 juli 2018 ! Veel ….. op 29 juli 2018 ! Veel ….. op 30 juli 2018 ! Veel ….. op 31 juli 2018 ! Veel ….. op 1 augustus 2018 ! Veel ….. op 2 augustus 2018 ! Veel ….. op 3 augustus 2018! Veel ….. op 4 augustus 2018! Veel …..op 5 augustus 2018 ! Veel ….. op 6 augustus 2018 ! Veel ….. op 7 augustus 2018 ! Veel ….. op 8 augustus 2018 ! Veel ….. op 9 augustus 2018 ! Veel ….. op 10 augustus 2018 ! Veel ….. op 11 augustus 2018 ! Veel ….. op 12 augustus 2018 ! Veel ….. op 13 augustus 2018 ! Veel ….. op 14 augustus 2018 ! Veel ….. op 15 augustus 2018 ! Veel ….. op 16 augustus 2018 ! Veel ….. op 17 augustus 2018 ! Veel ….. op 18 augustus 2018 ! Veel ….. op 19 augustus 2018 ! Veel ….. op 20 augustus 2018 ! Veel ….. op 21 augustus 2018 ! Veel ….. op 22 augustus 2018 ! Veel ….. op 23 augustus 2018 ! Veel ….. op 24 augustus 2018 ! Veel ….. op 25 augustus 2018 ! Veel ….. op 26 augustus 2018 ! Veel ….. op 27 augustus 2018 ! Veel ….. op 28 augustus 2018 ! Veel ….. op 29 augustus 2018 ! Veel ….. op 30 augustus 2018 ! Veel ….. op 31 augustus 2018 ! Veel ….. op 1 september 2018 ! Veel ….. op 2 september 2018 ! Veel ….. op 3 september 2018 ! Veel ….. op 4 september 2018 ! Veel ….. op 5 september 2018 ! Veel ….. op 6 september 2018 ! Veel ….. op 7 september 2018 Veel ….. op 8 september 2018 ! Veel ….. op 9 september 2018 ! Veel ….. op 10 september 2018 ! Veel ….. op 11 september 2018 ! Veel ….. op 12 september 2018 ! Veel ….. op 13 september 2018 ! Veel ….. op 14 september 2018 ! Veel ….. op 15 september 2018 ! Veel ….. op 16 september 2018 ! Veel ….. op 17 september 2018 ! Veel ….. op 18 september 2018 ! Veel ….. op 19 september 2018 ! Veel ….. op 20 september 2018 ! Veel ….. op 21 september 2018 ! Veel ….. op 22 september 2018 ! Veel ….. op 23 september 2018 ! Veel ….. op 24 september 2018 ! Veel ….. op 25 september 2018 ! Veel ….. op 26 september 2018 ! Veel ….. op 27 september 2018 Veel ….. op 28 september 2018 ! Veel ….. 29 september 2018 ! Veel ….. op 30 september 2018 ! Veel ….. op 1 oktober 2018 ! Veel ….. op 2 oktober 2018 ! Veel ….. op 3 oktober 2018 ! Veel ….. op 4 oktober 2018 ! Veel ….. op 5 oktober 2018 ! Veel ….. op 6 oktober 2018 ! Veel ….. op 7 oktober 2018 ! Veel ….. op 8 oktober 2018 ! Veel ….. op 9 oktober 2018 ! Veel ….. op 10 oktober 2018 ! Veel ….. op 11 oktober 2018 ! Veel ….. op 12 oktober 2018 ! Veel ….. op 13 oktober 2018 ! Veel ….. op 14 oktober 2018 ! Veel ….. op 15 oktober 2018 ! Veel ….. op 16 oktober 2018 ! Veel ….. op 17 oktober 2018 ! Veel ….. op 18 oktober 2018 ! Veel ….. op 19 oktober 2018 ! Veel ….. op 20 oktober 2018 ! Veel ….. op 21 oktober 2018 ! Veel ….. op 22 oktober 2018 ! Veel ….. op 23 oktober 2018 ! Veel ….. op 24 oktober 2018 ! Veel ….. op 25 oktober 2018 ! Veel ….. op 26 oktober 2018 ! Veel ….. op 27 oktober 2018 ! Veel ….. op 28 oktober 2018 ! Veel ….. op 29 oktober 2018 ! Veel ….. op 30 oktober 2018 ! Veel ….. op 31 oktober 2018 ! Veel ….. op 1 november 2018 ! Veel ….. op 2 november 2018 ! Veel ….. op 3 november 2018 ! Veel ….. op 4 november 2018 ! Veel ….. op 5 november 2018 ! Veel ….. op 6 november 2018 ! Veel ….. op 7 november 2018 ! Veel ….. op 8 november 2018 ! Veel ….. op 9 november 2018 ! Veel ….. op 10 november 2018 ! Veel ….. op 11 november 2018 ! Veel ….. op 12 november 2018 ! Veel ….. op 13 november 2018 ! Veel ….. op 14 november 2018 ! Veel ….. op 15 november 2018 ! Veel ….. op 16 november 2018 ! Veel ….. op 17 november 2018 ! Veel ….. op 18 november 2018 ! Veel ….. op 19 november 2018 ! Veel ….. op 20 november 2018 ! Veel ….. op 21 november 2018 ! Veel ….. op 22 november 2018 ! Veel ….. op 23 november 2018 ! Veel ….. op 24 november 2018 ! Veel ….. op 25 november 2018 ! Veel ….. op 26 november 2018 ! Veel ….. op 27 november 2018 ! Veel ….. op 28 november 2018 ! Veel ….. op 29 november 2018 ! Veel ….. op 30 november 2018 ! Veel ….. op 1 december 2018 ! Veel ….. op 2 december 2018 ! Veel ….. op 3 december 2018 ! Veel ….. op 4 december 2018 ! Veel ….. op 5 december 2018 ! Veel ….. op 6 december 2018 ! Veel ….. op 7 december 2018 ! Veel ….. op 8 december 2018 ! Veel ….. op 9 december 2018 ! Veel ….. op 10 december 2018 ! Veel ….. op 11 december 2018 ! Veel ….. op 12 december 2018 ! Veel ….. op 13 december 2018 ! Veel ….. op 14 december 2018 ! Veel ….. op 15 december 2018 ! Veel ….. op 16 december 2018 ! Veel ….. op 17 december 2018 ! Veel ….. op 18 december 2018 ! Veel ….. op 19 december 2018 ! Veel ….. op 20 december 2018 ! Veel ….. op 21 december 2018 ! Veel ….. op 22 december 2018 ! Veel ….. op 23 december 2018 ! Veel ….. op 24 december 2018 ! Veel ….. op 25 december 2018 ! Veel ….. op 26 december 2018 ! Veel ….. op 27 december 2018 ! Veel ….. op 28 december 2018 ! Veel ….. op 29 december 2018 ! Veel ….. op 30 december 2018 en heel veel plezier op 31 december 2018!

Maak er wat moois van.

 

Shit Story

14 nov

shitstory.001

In mijn poging een overzicht te maken van mijn favoriete Design Academy eindexamen projecten van dit jaar probeer ik eerst antwoord te krijgen op de vraag waarom ik in mijn voorbereiding voor Social Design kies als eerste categorie in het 500 pagina tellende jaarboek van de Design Academy. Social Design definieer ik als het gezamenlijk transformeren van een huidige situatie in een gewenste situatie. De afgelopen dagen gaf ik voorbeelden van Fran Edgerley (ASSEMBLE),  Jeroen Everaert (MOTHERSHIP), Theaster Gates  en Gap Fillers. Vandaag wil ik het hebben over een voorbeeld dat ik las in het nieuwe boek van Dan en Chip Heath; The Power of Moments.

Ongelooflijk maar waar maar er zijn nog steeds zo’n miljard mensen die geen toegang hebben tot schoon stromend water. Niet uit een kraan om te drinken en niet in een toilet om te door te spoelen. Wat voor ons heel normaal is is voor velen een bron  van ziekten en, zacht uitgedrukt (leuke woordspeling), heel vervelend. Ik ben me de laatste tijd weer meer bewust van het feit hoe luxe het is dat er vers, schoon water uit de kraan komt. De gootsteen in de badkamer was namelijk verstopt. Meerdere ontstoppings pogingen in de vorm van toegediende agressieve vloeistoffen hadden niet het gewenste resultaat. Het water liep niet door. Nou heeeeeeeel langzaam. En dan duurt het heel lang voor je uitgespuwde tandenpastaspeeksel die ronddrijft in een centimeter diepe waterlaag weg gespoeld is. Want ik laat het niet zo achter voor de tandenpoetsers na mij. Toen ik vrijdagavond zonder mijn tanden te poetsen naar bed ging was de maat vol. Bij de Gamma kocht ik een drie meter lange flexibele metalen slang, verwijderde de siffon en penetreerde de afvoer. Op zo’n 50 centimeter was er geen beweging meer in de slang te krijgen. Het leek alsof ik in een niet te nemen chicane was beland. Meerdere pogingen strandden in een bocht op 50 centimeter van de start/finish. Draaien en gas geven hadden geen enkele zin. Zo moet Jos Verstappen zich gevoeld hebben in de races waarin zijn bolide hem in de steek liet. Mijn verhaal deelde ik afgelopen zaterdag met een vriendin en zij stelde de ouderwetse gootsteenontstopper voor. Met deze geleende gootsteenontstopper en de tip om het terugloop afvoer gat af te plakken, liet ik gisteren een beetje water in de afvoer lopen en zette de rubber mond op de afvoer.  Het resultaat van wat er toen gebeurde wordt geen cliffhanger maar iets wat wij als normaal zien; schoon doorstromend water. Ik ben weer extra blij met vers stromend water.

Maar wat te doen als dat er niet is. Geen stromend water om te drinken en geen stromend water om je poep en plas weg te spoelen? Dan poep en plas je buiten. Wat in grote delen van de wereld de gewoonste zaak van de wereld is. En dan zijn er natuurlijk hulporganisaties die denken dat het het plaatsen van Dixi’s het probleem oplossen. Die denken van de huidige situatie; iedereen poept en plast buiten naar de gewenste situatie: iedereen poept en plast in een Dixi te gaan……door Dixi’s te plaatsen. Dus wordt er geld ingezameld, sponsors geregeld, hard gelopen op lagere scholen en noem maar op. Resultaat. Niemand poept en plast in zo’n Dixi. Een van de redenen werd mooi verwoord door een bewoner van het dorpje in Azië waar de Dixi stond; ik ga toch niet mijn behoefte doen in een huisje dat duurder is dan mijn eigen huis. En zo waren er meerdere redenen dat niemand gebruikt maakte van de geplaatste toiletten. Nobody likes change, except a wet baby…..en die kunnen nog niet lopen.

Als je gaat ontwerpen, een huidige situatie wilt veranderen in een gewenste situatie, moeten de stakeholders, in dit geval de bewoners, wel de noodzaak voelen om te veranderen. En daar ontbrak het aan. Maar hoe veroorzaak je die klik bij de bewoners. Hoe zet je hun mentale switch van OFF naar ON.

Ik schaar het volgende voorbeeld onder social design omdat het prachtig laat zien dat zelfs als je als ontwerper weet wat de huidige en gewenste situatie is, je transformatie gedoemd is te mislukken als je de gebruikers niet mentaal meekrijgt in die verandering. Omdat ze niet weten, niet willen dus niet kunnen veranderen. Waarom zouden ze?

Eerst moest ze de huidige situatie uitgelegd worden. En niet met een Powerpoint in een klaslokaaltje. Nee ze moesten de ernst van de huidige situatie voelen, ruiken, horen en proeven. Mensen met zwakke magen kunnen nu afhaken. Morgen kom ik met een frisser verhaal. Tot morgen. Daaaaaag.

 

 

Hallo Die Hard. Jij denkt dat je maag het aankan. Komt ie.

Om de huidige situatie te verkennen gingen de ontwerpers naar een dorp toe en vroegen een aantal inwoners of ze mee wilden doen aan een onderzoek over water. Ze gingen met hen in gesprek en vroegen ze ook of ze wilde aangeven waar ze poepten en plasten. Na een wat ongemakkelijke start, menig bewoner schaamde zich toch om over het onderwerp te praten, laat staan hun favoriete poepplek te delen, kwam de groep los en werden er volop plas en poepplekken gedeeld. Om de huidige situatie nog beter, visueel, in kaart te brengen werd de bewoners gevraagd gele kalk te strooien op de poep en plas plekken. Grote cirkels waar veel werd gepoept en geplast, kleine op de geheime, verder van het dorp gelegen plekken. Resultaat. Bijna het hele dorp was geel. De zwarte dikke poepvliegen staken mooi af tegen het geel en waren daardoor nog meer zichtbaar.

Staand in het gele slagveld en omringd door een druk zoemend leger van vliegende poepsoldaten vroeg een van de ontwerpers of hij een glaasje water kon krijgen. Even later vroeg hij een van de bewoners of hij dat glas water op zou drinken waarop deze het glas aannam, een paar slokken nam en het weer halfleeg teruggaf. Hierop trok de ontwerper een haar uit zijn hoofd, liet het aan de bewoners zien en liep vervolgens naar een grote gele cirkel en roerde zijn haar opzichtelijk in een hoop poep. Met omgekeerde hand liep hij met de poephaar omhoog gericht terug naar de groep die terugdeinsde alsof hij een dodelijk wapen droeg. Het aantal vieze gezichten trekkende bewoners en de  kokhals geluiden vermenigvuldigde zich in rap tempo toen de ontwerper de haar in het halfvolle glas water doopte en heen en weer roerde om het vervolgens weer aan de bewoner die net de helft had opgedronken aan te bieden. Deze had beide handen nodig om zijn kokhals te onderdrukken en deed een stap achteruit. De ontwerper vertelde vervolgens dat een vlieg zes poten heeft en de bewoners al jaren elkaars poep aten.

Als je een huidige situatie wilt veranderen in een gewenste situatie moet je gebruikers wel mentaal meekrijgen. Want ‘nobody likes change……except a wet baby’

Gaten vullen

8 nov

gatenvullen.001

In mijn poging een overzicht te maken van mijn favoriete Design Academy eindexamen projecten van dit jaar probeer ik eerst antwoord te krijgen op de vraag waarom ik in mijn voorbereiding voor Social Design kies als eerste categorie in het 500 pagina tellende jaarboek van de Design Academy. Social Design definieer ik als het gezamenlijk transformeren van een huidige situatie in een gewenste situatie. De afgelopen dagen gaf ik voorbeelden van Fran Edgerley (ASSEMBLE) en Jeroen Everaert (MOTHERSHIP). en Theaster Gates. Vandaag wil ik het hebben over Gapfillers. Gapfillers is een organisatie gevestigd in Christchurch, Nieuw Zeeland. Wikipedia:

Christchurch (Maori: Ōtautahi) is de grootste stad op het Zuidereiland en de op een na grootste stad van Nieuw-Zeeland met ruim 380.000 inwoners.

Schermafbeelding 2017-11-08 om 04.18.19

In de nacht van 3 op 4 september 2010 deed er zich in en om Christchurch een aardbeving voor met een kracht tussen 7.1 en 7.4 op de schaal van Richter. Hierbij liepen, vooral in het centrum van de stad, veel (historische) gebouwen aanzienlijke schade op.

Op dinsdagmiddag 22 februari 2011 was er opnieuw een aardbeving in en om Christchurch. Deze beving had een kracht van 6,3 op de schaal van Richter. Hoewel de kracht minder was dan de beving van 2010 vielen er 185 doden en was de schade veel groter dan in september 2010. Zeker 800 historische gebouwen werden verwoest. De kathedraal van Christchurch is bij de beving deels ingestort.

Het laat de stad in een puinhoop achter. Nadat het eerste puin geruimd is, wordt de veerkracht van de samenleving zichtbaar. De ruimte die de ingestorte gebouwen hebben achtergelaten, biedt ruimte voor creativiteit.

In de documentaire ‘The Art of Recovery’ die ik op het Architectuur Filmfestival Rotterdam zag, zag ik dat de lege plekken naast symbool stonden voor verlies en verleden ook ruimte bood om te dansen en te tuinieren. De film laat zien hoe de publieke ruimte bottom-up opnieuw uitgevonden wordt. En stelt daar de gecentraliseerde overheidsplannen voor herstel tegenover. Hoe breng je de ziel van een stad terug na een ramp?

De ramp biedt ruimte voor initiatieven die anders nooit het daglicht hadden gezien. Ik moest bij het kijken naar de film ook denken aan het feit dat er soms iets heel ergs moet gebeuren voordat we echt gaan doen wat we belangrijk vinden. Een van de initiatiefnemers van Gap Filler verloor letterlijk al zijn bezit en voelde zich verlicht.

Gap Filler noemt zich een creatief stadsvernieuwingsinitiatief dat een breed scala aan tijdelijke projecten, evenementen, installaties en voorzieningen in de stad faciliteert.

Een van hun laatste initiatieven is een omgebouwde parkeermeter. In plaats van parkeertickets geeft hij/zij nu tips van gratis dingen die er in de buurt te doen zijn aan nietsvermoedende voorbijgangers.  De tips zijn verzameld in een online database door de locale bevolking en een prachtig voorbeeld van een poging om “wat plezier terug te brengen in de stad, mensen rond te laten hangen, ruimte te gebruiken en jezelf te vermaken. Je beter voelen en je weer met de stad verbinden.”

Wat zou jij (blijven) doen als je niets meer had?

En wat zou jij doen voor en met je stad/dorp/plek?

Of zie je er geen gat meer in?

 

 

 

Gates Cares

7 nov

gatescares.001In mijn poging een overzicht te maken van mijn favoriete Design Academy eindexamen projecten van dit jaar probeer ik eerst antwoord te krijgen op de vraag waarom ik in mijn voorbereiding voor Social Design kies als eerste categorie in het 500 pagina tellende jaarboek van de Design Academy. Social Design definieer ik als het gezamenlijk transformeren van een huidige situatie in een gewenste situatie. De afgelopen dagen gaf ik voorbeelden van Fran Edgerley (ASSEMBLE) en Jeroen Everaert (MOTHERSHIP). Vandaag wil ik het hebben over Theaster Gates. Vorig jaar won Gates in Cardiff de Artes Mundi prijs inclusief een geldprijs van 40.000 pond die Gates onmiddellijk deelde met de negen anderen genomineerden. Over sociaal gesproken.

Gates kocht in 2006 een huis in South Side. In South Side (Chicago) is 99,6 zwart en als je er een blanke tegen komt is  “hij een crackverslaafde, een maatschappelijk werker of een politieman in vermomming.” Gates kocht er een huis huis omdat het goedkoop was en hij zo dichtbij de universiteit woonde waar hij verantwoordelijk was voor de artistieke programmering. In het huis verbouwde hij een kamertje tot pottenbakkersatelier om zijn hobby te kunnen uitoefenen. Zijn baksels probeerde hij in het weekend te slijten op markten op het platteland. Met weinig succes dus besloot Gates het te proberen op een andere markt; de kunstmarkt. Maar wie zat er te wachten op de keramiek van een part time kunstenaar uit de moordhoofdstad van Amerika?

welcome-to-nobody-cares-population-6-billion

Bovenstaand plaatje komt uit het briljante boekje:

ignoreeverybody

En dat is precies wat Gates deed. Hij vermeed iedereen en bedacht zijn eigen manier om zijn keramiek meer waarde te geven. Een jaar later, in 2007, exposeerde hij zijn keramiek in het Hyde Park Art Center van Chicago, echter niet onder zijn eigen naam maar onder die van een legendarische oosterse pottenbakker Shoji Yamaguchi, die niemand kende omdat hij helemaal niet bestond. Een heel slim gekozen naam omdat Shoji Hamada een beroemde Japanse pottenbakker was en Yamaguchi een streek in Japan waar Gates zich een jaar lang had verdiept in keramiek. Gates bedacht tevens een dramatisch levensverhaal rondom Shoji Yamaguchi en de mensen genoten vol bewondering van het werk van Shoji Yamaguchi. Maar toen het bedrog enige tijd later uitkwam…..

….vond de kunstwereld het geweldig wat hij had gedaan. Maar wat Theaster Gates een sociaal betrokken kunstenaar maakt is omdat hij het geld dat hij met zijn kunst verdient, terug geeft aan de locale bevolking. Niet in geld maar in waarde. Hij koopt vervallen panden in South Side renoveert ze en verkoopt de spullen uit de panden voor heel veel geld als kunst.

Zoals deze. De restanten van een brandslang:

brandslanggates

My Back, My Wheel, and My Will
White Cube, São Paulo, Brazil
photo courtesy of White Cube: London

2013

De gerenoveerde panden krijgen een culturele bestemming. Zo woont hij zelf boven  het kleine bioscoopje waar locals ook kunnen leren filmen.Ik googlede Theaster Gates en tot mijn verbazing zag ik dat hij donker is. Op een of andere manier dacht ik dat hij blank was. Het had het verhaal nog bijzonderder gemaakt omdat 99,6 % van de wijk South Side zwart is. Ik heb het stuk even terug gelezen en ik had een zin verkeerd geïnterpreteerd. Gates beschrijft South Side namelijk als het ‘afvalputje, mensen zoeken het niet op maar proberen er aan te ontsnappen.’ De volgende zin zette mij op het verkeerde been; ‘Zelf is hij de uitzondering die de regel bevestigt. In 2006 verhuisde hij daarheen omdat het er goedkoop was.’ Dat was het moment dat ik dacht dat hij blank was. Waarom? Omdat de meeste gevestigde kunstenaars blank….en man zijn? Omdat het woordje ‘uitzondering’ in combinatie met de 99,6 ik vertaalde in ‘blanke man’? Ik weet het niet. Ik laat Theaster even aan het woord:  https://embed.ted.com/talks/lang/nl/theaster_gates_how_to_revive_a_neighborhood_with_imagination_beauty_and_art

65 klussers

6 nov

vijenzestigklussers.001

In mijn poging tot een overzicht van mijn favoriete eindexamen projecten van de Design Academy te komen vroeg ik mezelf af waarom ik in mijn voorbereiding op mijn bezoek aan de Dutch Design Week begon met de categorie Social Design in het 500 pagina tellende jaaroverzicht. Kwam dat door de impact van het werk van Assemble en mijn ontmoeting met Fran Edgerley waar ik gisteren over schreef? Of moest ik verder terug?

Volgens Laura ben ik bezig met ‘retrospectieve sensemaking’;

  • Hoor ik wat ik zeg?
  • Lees ik wat ik schrijf?
  • Zie ik wat ik doe?

Achteraf betekenis geven. Ik probeer te begrijpen waarom Social Design mij zo raakt. Is het omdat ik zelf  graag socialer ben in mijn projecten?

Liggend op de sofa graaf ik nog een beetje verder en beland terug spoelend in mijn herinneringen in een presentatie van Jeroen Everaert. Jeroen is oprichter van Mothership. Mothership is kunstproducent en produceert, adviseert, begeleidt en bemiddelt bij kunstprojecten. Ze vervullen een brugfunctie tussen de ‘kunstwereld’ en ‘opdrachtgevers’, zoekend binnen mogelijkheden om voor beide groepen aantrekkelijke projecten te realiseren. En aantrekkelijk zijn ze, de projecten van Mothership. Altijd met als thema ‘Kunst naar de mensen toe brengen.’

Aan het begin van de presentatie vertelde Jeroen dat hij twijfelde of hij zijn voorgeschiedenis wel moest vertellen. Hoe het zo gekomen was. Ik ben blij dat hij het heeft gedaan. Het maakt het verhaal nog mooier en af. Jeroen doet waar ie in gelooft en dat is niet altijd zo geweest. Jeroen komt uit een gezin van Jehova’s getuigen. En ik weet niet welk beeld jullie van Jevohah’s Getuigen hebben maar dat van mij is dat van een mooi gepoetste schoen tussen de deur op zondag ochtend. Als jonge man ging Jeroen de deuren langs het woord van God te verkopen. Als de mensen niet naar God komen kwamen Jeroen en de zijnen wel naar jou. Een betere verkooptraining kan ik me niet voorstellen. Het zou zo maar kunnen dat Jeroen ook bij mij voor de deur heeft gestaan. We komen namelijk allebei uit Dordrecht. Afgelopen vrijdag was Jeroen niet naar mij gekomen maar ik naar hem en luisterde naar zijn bijzondere levenswandel. Jeroen vertelde dat hij eigenlijk de kunstacademie wilde doen maar dat zijn vader daar een stokje voor stak. Braaf als hij was volgde Jeroen zijn vaders advies en belandde na zijn opleiding in de ladder en trappen business. En dat ging hem uitstekend af. Hij kon praten als brugman en verkocht goed. Jeroen vertelde dat veel Jehovah’s Getuigen succesvolle verkopers waren geworden. Zo ook Jeroen en na de trappen en ladders zocht Jeroen het hogerop. Hij ging in de kranen. Grote kranen. Maar was hij onbewust niet bezig een stukje dichter bij God te komen. Via de voorstoep, de ladder en nu de mega grote kranen. Ik geloof het niet en Jeroen ook niet. Het was Jeroen nooit om het geld te doen en er kwam een moment dat hij besloot toch kunstenaar te worden. Directeur zijn kon hij wel, maar hij vond het niet leuk. Ondanks het commerciële succes wilde hij heel graag naar de academie. Al op de middelbare school was hij altijd aan het bouwen en knutselen. Heel bewust heeft hij op een gegeven moment toch voor de kunstacademie gekozen. In een gesprek met een goede vriendin over geluk in het leven viel voor hem het kwartje: “ik ga gewoon de avondopleiding doen, naast m’n baan.” Vier jaar later studeerde hij af als autonoom kunstenaar en op de dag van zijn diploma-uitreiking diende hij, heel theatraal, als een soort feestje, zijn ontslagbrief in. Hij verkocht zijn huis en auto en begon zijn kunstenaarschap. Zijn kunstenaarschap begon niet slecht. Hij verkocht hier en daar wat, had tentoonstellingen en kreeg aandacht. Met zijn ontwerp voor een digitale grafsteen scoorde hij veel publiciteit. Maar wat hem tegenviel van het kunstenaarsschap was de eenzaamheid van het vak. Hij zat ’s ochtends al vroeg in zijn atelier want hij had zijn oude werkritme van de bouw nog, maar had veel te weinig aanspraak. De motivatie om in je eentje aan de slag te gaan, vond hij het moeilijkste van het vak.

Inmiddels was Jeroen in contact gekomen met Boris van Berkum, en kreeg een tentoonstelling bij Showroom MAMA die van Berkum net had opgezet. Van Berkum vroeg hem of hij  voor hem wilde komen werken, maar Jeroen wees dat af. Hij wilde niet onder hem werken, maar wel met hem samenwerken. Hij kwam terecht in een wereld die hij helemaal niet kende: die van een culturele instelling met een bestuur dat eindverantwoordelijk was en met subsidies. Een enorme eye opener. Hij was tot op dat moment alleen de commerciële wereld van de bv’s gewend.

Maar toen ze problemen kregen met subsidies en van Berkum meer de museale tentoonstelling kant op wilde, besloten ze uit elkaar te gaan. Hij kocht van Berkum uit en ging in 2004 door met Mothership en maakte er een organisatie van die zonder subsidie, gewoon op commerciële basis, kunstprojecten kan realiseren in de publieke ruimte.

Op mijn vraag of ie nog een goede tip had voor ‘mijn’ HKU Kunst en Economie studenten;

“Wees een slet. Duik overal op en in. Sta open voor nieuwe dingen en ga nieuwe verbindingen aan. Wees nieuwsgierig. ”

Jeroen is geen Jehovah’s Getuigen meer maar hij had toch zijn voet tussen mijn deur gekregen.

(ongeveer de helft van deze tekst heb ik gejat, ingekort en aangepast van een interview op Puntkomma. Ik ben nu op weg naar de biechtstoel. Forgive me Father for I have sinned)

Maar misschien maakte de meeste indruk nog wel zijn ‘Reus van Vlaardingen’ uit 2001. Jeroen noemt de categorie van dit werk ‘participatie’. En de opdracht luidde:

“Bedenk een groot kunstwerk waarbij 65 klussers kunnen samenwerken met de Mo’s en Fatima’s uit de wijk. Deze opdracht werd door Mothership neergelegd bij Florentijn Hofman . Hofman’s eigen konijn vormde de inspiratiebron voor het kunstwerk, de Reus van Vlaardingen. Wijkbewoners werden uitgenodigd om mee te helpen de reus te bouwen van afvalhout. Net als het verbranden van beelden tijdens het festival ‘Burning Man’ wilde men het konijn na afloop van de presentatie feestelijk verbranden. Helaas stak de brandweer hier direct een stokje voor en tourde het konijn alsnog huppelend verder door Nederland.”

Florentijn_Hofman_-_Reus_van_Vlaardingen_-_03_-_EnterTheMothership.com

Hierboven staat 65 klussers. In mijn herinnering waren het 65 plussers. Misschien 65 klussende 65 plussers. Whatever. Het samenbrengen van twee doelgroepen die normaal gesproken niet snel met elkaar in contact zouden komen en ze iets laten bouwen, vind ik een prachtig voorbeeld van Social Design.

Florentijn_Hofman_-_Robodock

Zou een 10,5 meter hoog konijn het begin zijn geweest voor mijn fascinatie voor social design? Ik heb 24 uur om daar over na te denken.

 

%d bloggers liken dit: