Last time I was amazed by technology was by Google Translate but last Saturday tech hit me again. For the first time in two years I got on my racebike again. After the Mortirolo in August 2014 (killing my knee) and starting my Master in September 2014 (killing time) I decided to stop biking. Last Saturday was my first ride as a Master. 39 kilometers behind my racepal Jacco. They say the first time is always the worst time. I hope so.
But enjoying one of Jacco’s famous recovery spinach shakes I felt like Popey and seeing our ride on Strava gave me wings for the rest of the day. All you need is a Garmin and Strava and a friend like Jacco in front of you.
In his great lecture Brian Eno defined art as ‘everything we don’t have to do’;
“Now what I mean by that is that, there are certain things you do have to do to stay alive. You have to eat, for example. But you don’t have to invent Baked Alaskas or sausage rolls or Heston Blumenthal. So you have this basic activity that we and all other animals do, which is called eating, but then unlike all other animals, we do a lot of embroidery and embellishment on top of it. We make eating into a complicated, stylised activity of some kind. You have to wear clothes. But you don’t have to come up with Dior dresses or Doc Marten boots or Chanel little black frock, whatever it’s called. You can tell I haven’t got one. So, once again we have an essential need – clothing ourselves – which we then do with intense sort of interest. We stylise and embellish and ornament and decorate.”
And some people have to listen to music to stay alive, really. This week I showed ‘Waste land’. IMDB: On the outskirts of Rio de Janeiro is Jardim Gramacho, the world’s largest landfill, where men and women sift through garbage for a living. Artist Vik Muniz produces portraits of the workers and learns about their lives.
After the documentary I asked the students if they had tips for the next movie. One student came with ‘Alive inside’;
‘ALIVE INSIDE is a joyous cinematic exploration of music’s capacity to reawaken our souls and uncover the deepest parts of our humanity. Filmmaker Michael Rossato-Bennett chronicles the astonishing experiences of individuals around the country who have been revitalized through the simple experience of listening to music. His camera reveals the uniquely human connection we find in music and how its healing power can triumph where prescription medication falls short.
This stirring documentary follows numerous visionaries in healthcare including social worker Dan Cohen, founder of the nonprofit organization Music & Memory, as he fights against a broken healthcare system to demonstrate music’s ability to combat memory loss and restore a deep sense of self to those suffering from it. Rossato-Bennett visits family members who have witnessed the miraculous effects of personalized music on their loved ones, and offers illuminating interviews with experts including renowned neurologist and best-selling author Oliver Sacks (Musicophilia: Tales of Music and the Brain), healthcare visionaries Dr. Bill Thomas, Dr. Al Powers, Naomi Fiel, and musician Bobby McFerrin (“Don’t Worry, Be Happy”).
An uplifting cinematic exploration of music and the mind, ALIVE INSIDE’s inspirational and emotional story left audiences humming, clapping and cheering at the 2014 Sundance Film Festival, where it won the Audience Award.’
Some people have to listen to music if medication falls short.
Yesterday I got an email from an photographers agency if I wanted to do a casting for a famous brand. I worked together with them twice. Once biking, the second time running and the last time we joked that the third time had to be swimming. From suit, to training suit to bathing suit. But why not skip the bathing suit part and go naked? Or ‘semi-naked’ like they called it. I could wear my underpants which they would photoshop away like I was naked. In a day I could make as much as I do at the University of the Arts in a month.
I thanked for the honour so you won’t see me naked on a poster with something like ‘coming soon’ in a shop near you. But maybe you want to see Mark Ruffalo naked. Mark Alan Ruffalo is an American actor (The Hulk), director, humanitarian, social activist and film producer. Mark unites with Robert Downey Jnr, Scarlett Johansson, James Franco, Julianne Moore and Don Cheadle to urge Americans to register to vote before the election on 8 November, if they do, Mark Ruffalo will appear naked in his next film.
Last Tuesday I had a job interview and part of the interview was a 15 minute tour for 16/17 year old HAVO 4 students designed by the applicants. The Dordrechts Museum was looking for Museum Guides. Preparing my Tour doubt struck me hard on Sunday night. Was what I made interesting for 16/17 year old young adolescents and was it unique or could it be done by any other applicant? I decided that it was not and threw away what I had and started all over. I decided to take this sentence from my application letter as my starting point;
“this job would be the easiest way to get get my grand father in the museum again”
So the question became “How can I get my grandfather (a dutch impressionist 1903-1967) into the museum again?”
After all it was 43 years ago that he had an exhibition in the Dordrechts Museum.
I decided to bring my grandfather with me and do the tour together. Kabouter did not like the idea at all and said the they would never let me take my grandfather with me into the museum. I did it anyway. I wrapped up the self portrait I bought years ago from Bert Jintes. Bert was a art historian and friend of my grandfather and wrote a fantastic book about the work and life of my grandfather. Bert’s book became an important connection in the tour.
Tuesday at 12.45 we arrived at he museum. It had been quite a challenge to transport grandfather with my small folding bike. But we managed. I parked grandfather next to the entrance of the museum and told the receptionist I had a meeting for a job interview at 13.00. In the meanwhile I bought 3 postcards of a portret painting by Jan Veth in the Museumshop and waited for the 3 people from the museum who would role-play 16/17 year old students as part of the interview. The 3 were all members of the education department of the museum. One of them was curious about what was inside the big brown package. I told them we first had to find the Jan Veth painting and asked them to follow ‘us’. I heard that one of them said to security that it was ‘okay’, meaning that it was okay for me to take that big brown package into the museum. I though “Yes. We are in!”
As soon as we arrived in the room where the Jan Veth painting was hanging I parked grandfather under the Jan Veth painting and asked the three who wanted to unwrap the big brown package. In the meanwhile security also entered the room and watched me carefully. I told the painting was a self portrait of my grandfather Cor Noltee and that it was mine. I continued my tour with the bizar story of Bert Jintes.
Gisteren was ik op pad met Barry Stolp. Ik schreef al eerder over Barry. Ik zocht net de post op en die begon precies hetzelfde; ‘Gisteren was ik op pad met…..’ Blijkbaar heb ik de dag nadat ik met Barry op pad ben geweest wat te delen. Enfin hier het geweldige verhaal van Barry over het hebben van een idee. Maar terug naar gisteren. Gisteren reden we naar Amsterdam en hadden daar een gesprek met Capitola. Capitola is een jong bedrijf met zo’n 20 “coders en creatives” en zeggen op hun website:
We don’t talk but prototype. That’s what keeps us and our clients ahead of the game.
En dat lieten ze zien aan de hand van een prototype van de Hololens van Microsoft. De Hololens is een bril met twee transparante schermpjes waar je doorheen kunt kijken en waar objecten op geprojecteerd kunnen worden. Zo worden de echte en de virtuele wereld gemixt en hoe kun je dat op dit moment beter prototypen dan met PokemonGo. Met het prototype haalde ze de internationale pers. Adformatie daarover:
“Freakin’ incredible, fantastic, ’the only game I want to play’. Zo omschrijven internationale media de uitvinding van Simon van Cleeff (links op de foto). Met zijn digitaal innovatiebureau Capitola VR bouwde hij het populaire smartphonespel Pokémon GO om tot een app voor de Microsoft HoloLens. Vijf vragen aan Van Cleeff.
Een HoloLens, wat is dat?
“De HoloLens is een Mixed Reality bril. Waar gebruikers bij een Virtual Reality bril volledig van de buitenwereld zijn afgesloten, kun je met een HoloLens door transparante glazen de fysieke wereld ook nog zien. Daar wordt een ’virtuele laag’ overheen geprojecteerd. Met handgebaren kun je de verschillende tools en applicaties van de HoloLens besturen.”
Waarom gingen jullie aan de slag met de HoloLens en Pokémon GO?
“We hebben de HoloLens vorige week dinsdag ontvangen. We wilden direct met de bril aan de slag en op dat moment was de Pokémon-hype zo’n beetje op zijn hoogtepunt. Omdat Pokémon GO ook een extra laag over de fysieke wereld legt, maar dan via je smartphone, leende het spel zich perfect voor een HoloLens-applicatie. Het was voor ons een soort ‘Research and Development’. We konden zo ontdekken hoe de bril werkt en wat de mogelijkheden zijn om er apps voor te ontwikkelen.“
Hoe lang duurde het om de app te maken?
“Het duurde in totaal zo’n anderhalve dag. We moesten uitzoeken hoe de bril werkt, hoe we er apps op konden zetten en hoe we interactie konden toevoegen. Om Pokémon GO te spelen, moet je bijvoorbeeld Pokéballs kunnen schieten. Op je telefoon doe je dat door te swipen, maar met de HoloLens gebruik je je arm.”
Hoe werkt de app?
“De HoloLens scant de omgeving met maakt een soort van onzichtbaar 3D-model. De bril weet dus precies of er objecten in de kamer staan. Hierdoor kunnen Pokémons onder tafels zitten of achter stoelen. Met ons prototype, kun je in de virtuele omgeving rondlopen en Pokémons vangen door met Pokéballs te schieten. Schieten doe je met een handgebaar. Ons prototype laat zien hoe je een dergelijke game voor de smartphone om kan zetten naar een game voor een Mixed Reality bril.”
Wat verwacht je in de toekomst van de HoloLens?
“De bril biedt een scala aan mogelijkheden, vooral als het apparaat straks wat gebruiksvriendelijker en betaalbaarder is. Ik denk dat dit soort hardware de komende jaren enorm aan populariteit wint. Met een Mixed Reality bril ben je volledig handsfree. De hologrammen voegen een extra dimensie toe aan de echte wereld. En die dimensie kun je manipuleren. Ik zie veel mogelijkheden, maar er zijn ook nog flink wat obstakels te overwinnen. Denk bijvoorbeeld aan kwesties rondom veiligheid en privacy.”
Capitola begrijpt dat een idee 1 punt waard is en een prototype 1.000
Een uur te laat belandden we bij Dutch Igloo. Zij maken Pepper’s Ghost’s;
Pepper’s ghost is een truc om de illusie van een geestverschijning te creëren. Henry Dircks was de eerste die met het eigenlijke principe van de truc kwam, maar zijn ontwerpen waren praktisch niet uitvoerbaar op toneel. John Henry Pepper, een Londense hoogleraar scheikunde, slaagde er in 1862 in om er een goed bruikbare versie van te maken. (Wikipedia).
Een uur nadat ik de Hololens op had gehad bekeek ik het laatste (geheime) prototype van Dutch Igloo.
Gisteren maakte ik een technologische tijdreis van zo’n 150 jaar. Van Pepper’s ghost tot Hololens. Vandaag blijf ik hier. Met beide benen op de grond….met mijn hoofd in de wolken.
Mijn vrouw deed afgelopen week een deeltentamen Medische Basis Kennis. Ik geloof twee hoofdstukken uit het dikste boek dat ik ooit gezien heb. Een ongelooflijke hoeveelheid stof. Na haar tentamen vertelde ze me dat van sommige rijtjes ze er maar op 2 of 3 van de 5 antwoorden kon komen. Ze kwam gewoon niet op die andere 2 of 3 antwoorden. De ochtend erna werd ze letterlijk wakker met de andere antwoorden. Ik was op dat moment ‘Hoe creativiteit werkt’ van Jonah Lehrer aan het lezen en had net gelezen hoe inzichten tot stand komen in de hersenen, in welk deel en zelfs precies de plek. Ik heb het boek nu niet bij me maar doe toch een poging om uit te leggen hoe inzichten tot stand komen.
Het is ongelooflijk wat er allemaal onderzocht wordt, hoe dat wordt gedaan en met welke technologie. Ze stoppen mensen met badmutsen vol met elektrodes in scanners, laten ze raadsel oplossen en kijken letterlijk wat er in de hersenen gebeurt. Laat ik een voorbeeld geven van zo’n raadsel.
De situatie.
Er ligt 50 euro onder een omgedraaide pyramide. De pyramide is perfect in balans en als je hem aanraakt valt ie om.
Vraag.
Hoe kun je, zonder de pyramide aan te raken, de 50 euro verwijderen?
Hint?
Dek je rechter oog af. Daar komt ie:
‘vuur’
De oplossing gevonden?
Nee?
Dek dan je linker oog af en lees:
‘vuur’
Zo ging het niet helemaal maar ik was benieuwd of je meedeed. Dankjewel dat zag er erg grappig uit.
Nee even serieus. Wat blijkt? Als ze mensen subliminaal alleen via het linker oog de hint ‘vuur’ geven levert dat meer goede oplossingen op dan als dit via het rechteroog gebeurt. Waarom? Ons linker oog is met onze rechter hersenhelft verbonden en in dat deel wordt de oplossing gevonden als onze linker hersenhelft er door analyse niet uitkomt.
Een paar milliseconden voordat de hersenen het goede antwoord vinden lichten de hersenen letterlijk op en trekken neuronen in een netwerk samen en geven het antwoord door aan ons bewustzijn. Het antwoord? Weet je het al?
Ik geloof echt dat spel de meest krachtige vorm voor verandering is en dat een prototype de beste manier is om je idee tot leven te brengen en te t(o)etsen. Als je die twee samenbrengt heb je de bouwstenen voor je verbeelding. Mooi verbeeld in een oude campagne van Lego:
Ik zie me nog tussen de Lego stukjes zitten, de ene auto na de andere bouwend. En gisteren zat ik voor het eerst in 40 jaar weer tussen de Lego stukjes en dat was niet eens wennen maar voelde heel vertrouwd. Zelfs met een 20tal volwassenen die zich allemaal hadden opgegeven voor een introductie workshop Lego Serious Play. Ik was uitgenodigd door Onno Kruitwagen die ik ken via LEF, het Future Centre van Rijkswaterstaat waar we allebei facilitator zijn. Een aantal eerdere uitnodigingen had ik vanwege mijn afstuderen moeten afslaan maar gisteren kon ik eindelijk aan de slag. De groep werd verdeeld in drieën en met zijn zevenen belandden we aan een tafel waar we allemaal een zakje Lego mochten pakken en voor ons op tafel mochten legen.
En toen begon het al. Steward Brown verwoordt het prachtig in zijn geweldige TED talk; “Nothing lights up the brain like play” en Jonah Lehrer legt mooi uit hoe het in de hersenen werkt in zijn boek ‘Hoe creativiteit werkt.’ maar daarover morgen meer.
Terwijl Onno aan het uitleggen was, kon ik me niet inhouden om al met de Lego blokjes te spelen. De aanraking van de Lego stukjes brachten me in een fractie van een seconde 40 jaar terug in de tijd en ik kon niet wachten op de eerste opdracht, die Bernard Suits zou formuleren als een ‘vrijwillige poging tot het overwinnen van een overbodig obstakel’.
De eerste oefening bestond uit het maken van een toren met het figuurtje erop;
De beperkte tijd dwingt je om snel te werken, te doen in plaats van te denken. Ik moest bij de opdracht denken aan de wat ik ooit in Paul Arden’s boekje had gelezen;
Ik moest dus zo hoog mogelijk. Maar het moest ook mooi. Al bouwend dacht ik aan de Memphis voorwerpen bij mijn vriend Ton waar mijn bouwsel, al groeiend, aan deed denken. Het moest dus symmetrisch. Dat ging ten koste van de hoogte maar het moest mooi….anders klopt het niet. Mooi als in ‘de belofte van geluk’ (Stendahl) en geluk als in ‘je goed en slecht kunnen voelen maar voelen dat het klopt in een context van groei’ (Gretchen Rubin). Ik zat gewoon een partijtje gelukkig te wezen met 7 vreemden en een hoopje Lego. Los van het bouwen is het ongelooflijk wat iedereen kon vertellen over zijn /haar bouwwerk en als Onno vragen stelde over het waarom van sommige details er ook de meest prachtige verklaringen naar boven kwamen. Blijkbaar waren onze hersenen echt opgelicht.
Het mooie van Lego is dat de eenvoudige plastic steentjes echte bouwstenen zijn voor je verbeelding waarbij de beperking van de vorm juist drempelverlagend werkt. Hoewel…….toen we de opdracht kregen om iets te bouwen dat een goede eigenschap van je verbeeldde bouwde ik deze:
De helicopter view, de big picture kunnen zien. Ik voelde zowaar een gevoel van trots over me heen komen en wilde het bouwwerk aan mijn vader laten zien maar moest na mijn uitleg alweer aan de slag met de volgende opdracht. Kill your darling.
Na nog wat darlings te hebben gekilld kregen we als laatste de opdracht om ‘het ideale werkoverleg’ te bouwen:
“Het ideale werkoverleg is op vrijwillige basis. Een vraagsteller deelt zijn vraag en als je je uitgedaagd voelt mee te doen (aangetrokken voelt door de vraag = groen) doe je mee. Heb je geen zin (afgestoten door de vraag = rood) doe je niet mee.
Aan het eind werd iedereen gevraagd een element uit zijn ‘ideale werkoverleg’ mee te nemen naar een blanco blauw Lego bord en in overleg de elementen op ’tafel’ te leggen:
Iedereen had zijn steentje bijgedragen en het ‘klopte’ wonderbaarlijk. Het feit dat ik me nog kan herinneren wat de beschrijvingen van de anderen waren, zegt iets over de kracht van deze aanpak.
Als laatste oefening bouwden we onze conclusie van de workshop:
Lego verbindt hoofd en handen en geeft je een beter beeld van de verschillende mogelijkheden.
Moge Cor. Zeg eens, wat ga je nu doen nu je je master hebt gehaald?
Ga eerst mijn stuk nog eens een keer lezen en al onze gesprekken nog eens nalezen. En dinsdagochtend ga ik trakteren bij ‘mijn’ groepen 6. Ze bedanken voor hun bijdrage. Ik heb mijn onderzoeksposter ook op ansichtkaarten laten drukken en die krijgen ze samen met iets lekkers.
En wat voor lekkers dan?
Ik bedenk me net dat het me leuk lijkt ze een marshmallow te geven?
Een wat?
Een marshmallow. Ik heb er een voor je meegnomen.
Kun je dat eten?
Jazeker en je kunt hem ook met een stokje roosteren in het vuur en er een lekker hard laagje op laten komen. Door de hitte smelt de binnenkant en dat vormt een heerlijk zoet contrast met de harde buitenkant.
Maar je gaat toch geen fikkie steken in de klas?
Nee dat lijkt me geen goed idee. De laatste keer dat ik binnen iets brandde binnen stond 15 minuten later de brandweer binnen.
Hoezo?
Ja Piet, je doet soms gekke dingen als je jong bent. Zeker als je enthousiast bent over een idee waarvan je denkt dat het wel eens heel goed zou kunnen verkopen. Zo kwam ik elke twee jaar op IAAPA, de internationale beurs voor attractieparken. Je vond hier hallen vol met het nieuwste van het nieuwste op het gebied van rollercoasters, draaimolens, spelkasten, kermisattracties en ga zo nog maar een paar hallen door. Elk jaar kwam ik met een koffer aan folders terug en dat ene jaar zaten daar ook vuurwerkbrilletjes bij.
Vuurwerkbrilletjes? Om je ogen te beschermen?
Nee. Het waren zogenaamde spectrumbrilletjes. Als je die opzette en naar de buitenverlichting keek, zag je prachtige kleuren rondom de lichtpunten. Echt geweldig. Ja je moet zelf zien om enthousiast te worden. Ik snap het.
Nu heb ik persoonlijk helemaal niks met vuurwerk, dus ik bedacht het volgende, super veilige en goedkope vuurwerkpakket:
– 1 vuurwerkbrilletje
– 1 sterretje
– verpakt in een bubbeltjes envelop
Het werkte als volgt. Met oud en nieuw ging je voor de deur staan. Stak je sterretje aan. Zette je vuurwerkbril op, legde de bubbeltjes envelop voor je en je begon dan te dansen op je bubbeltjes envelop. De bubbeltjes maakten misschien niet zoveel lawaai als de strikers van je buurman maar met je vuurwerkbril kijkend naar je brandende sterretje was ronduit spectaculair. En ze waren veilig en veel minder pijnlijk in de portemonnee.
Dat werd een klapper.
Ja dat wisten we zeker. We moesten het alleen nog even verkopen. We moesten afspraken maken. Ervoor zorgen dat we het konden laten ervaren. Mijn partner in crime Ron Vergeer schreef een ge-wel-di-ge brief aan 14 verzekeraars en telecom bedrijven. Ron had ze zo nieuwsgierig gemaakt dat we 10 afspraken scoorden.
Dat werd een klapper. Dat weet ik zeker. Jullie moesten het alleen nog even verkopen.
We waren al jaren bezig met de allernieuwste technologie. Radiografische bestuurbare autootjes, chroma key virtual reality systemen, japanse sticker automaten enz. Zou een papieren brilletje dan onze doorbraak worden?
Dat werd een klapper. Dat weet ik zeker. Jullie moesten het alleen nog even verkopen.
Piet jij snapt het. Hoe moesten we dit gaan verkopen? Simpel. Het is een idee voor oud en nieuw dus met oud en nieuw. Met vuurwerk, champagne en oliebollen. Zo gezegd zo gedaan. In april zijn we twee weken lang we door Nederland gereden met op de achterbank een schaal met, door Ron’s moeder gebakken oliebollen, flessen Jip en Janneke kinder champagne van de Hema, champagneglazen, sterretjes en natuurlijk de vuurwerkbrilletjes. We zaten aan tafel met de communicatie bazen van een aantal van de grootste adverteerders van Nederland. (ja ook bij Nationale Nederlanden Daniel)
Na een korte intro deed ik het licht uit. Ron trok de schaal oliebollen uit de plastic zak, zette ze op tafel en strooide met de poedersuiker. Ik zette ze de vuurwerkbrilletjes op. Ron wikkelde de folie van de fles. Ik stak de sterretjes aan en begon te tellen.
10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1……
Met elke tel gingen de monden steeds verder openstaan.
Mooi daar paste precies een oliebol in.
Hahaha.
Knal. De champagne vloeide rijkelijk. De sterretjes brandde. De oliebollen smaakten fantastisch….in april.
Dat werd een klapper. Ik weet het zeker.
Een klapper werd het. In mei. In Enschede.
Hoezo?
In 2000 ontplofte er een dodelijke vuurwerkbom in een vuurwerkopslagplaats in een woonwijk in Enschede. Halve wijk weg. Met een klap was het gedaan met onze klapper. Er was geen merk meer in Nederland die nog iets met vuurwerk wilde. Ook niet met het “veiligste 3d vuurwerkpakket ter wereld” zoals ik ik nog eens probeerde uit te leggen.
We hielden er wel een paar leuke klussen aan over. Maar de klapper werd het niet. Die moet nog steeds komen.
Die komt nu met je marshmallow. Wat ga je daarmee doen?
Kijk, je neemt:
– een marshmallow
– 20 spaghettistokjes
– 1 meter tape
– 1 meter touw
– en 10 minuten de tijd
en je bouwt een zo hoog mogelijke toren met een marshmallow bovenop. Simpel. De gemiddelde lengte wereldwijd is 50 cm en kleuters zijn betere bouwers dan CEO’s, advocaten en business studenten.
En wat doen kleuters dan beter?
Dat verklap ik niet. Kijk maar hier. En Piet, waar is die marshmallow?
Piet je moet eens zien hoe die mug er uit ziet. Tja de zon straalde en de champagne vloeide rijkelijk. Maar Piet gisteren gebeurde er weer wat bijzonders.
Vertel.
Eergisteren was ik bij mijn vriend Walter die me heeft geholpen de schets die ik voor de poster had mooi op te maken. Ik vertelde hem dat ik de poster bij drukwerkdeal wilde printen waarop hij antwoordde “Waarom niet bij Dorfix?”
Dorfix?
Dorfix is een drukkerij in Dordrecht die vroeger in de binnenstand van Dordrecht zat en ik mijn kopietjes maakte. Ze bestonden blijkbaar nog steeds maar waren verhuisd naar een industrieterrein. Gisterochtend mailde ik de poster naar ze en een uur later werd ik gebeld dat ze al klaar waren. Ik stapte op de motor en reed net buiten de stad naar Dorfix. Ik loop naar binnen en beland in een grote ruimte van 10 bij 30 meter met rechts de balie en links het koffiehoekje. En wat hangt er boven de koffiemelkpoeder?
