Als je mijn post van gisteren hebt gelezen zie je direct wat dit is. Heb je dat niet, ben ik benieuwd wat je ziet.
Of moet ik zeggen “Wat gebeurt hier?”
Tag Archives: education
Kijken met je oren.
14 mrt
Ik stond laatst op de golfbaan en wil net afslaan, landt er een UFO op de green en komt er een alien op me af lopen. Met de golfclub rustend in mijn nek en met open mond vraagt de alien allervriendelijkst en in perfect Nederlands “Wat ben je aan het doen?”.
Alsof ik net met mijn hand in de koekjestrommel wordt betrapt, stamel ik “Ik ben aan het golfen”. Waarop de alien antwoordt “Wat is dat, golfen?”
“Dat is een spel.” zeg ik.
“Wat is het doel van het spel?” vraagt de alien verder.
“Dat is om de bal in dat gat verderop te krijgen.”
Waarop de alien mijn balletje pakt, naar de hole loopt, het balletje erin legt, terug loopt en zegt “Zo?”
“Neeeeee”, zeg ik “Je mag niet met het balletje lopen. Je gaat heel ver weg staan (overbodig obstakel 1), kiest de juiste golfclub (overbodig obstakel 2) en je trekt een ruitjesbroek aan (overbodig obstakel 3).”
De alien kijkt me aan alsof ik van een andere planeet kom en zegt “Waarom maak je het jezelf zo moeilijk?”
“Omdat ik dat leuk vind.”
“Jij vindt het leuk om het jezelf moeilijk te maken?” vraagt alien. “Heb je niets beters te doen?”
“Uhhh nee. Nu even niet.”
“En wat heeft deze planneet er aan dat jij golft?”
“Uhhhhh…..”
Ik moest aan bovenstaand verhaaltje denken toen ik met koptelefoon een van Swinkels Inner Voice filmpjes zat te beluisteren en te bekijken. Ik schreef er al eerder over.
Dit is het filmpje:
Zie jij de alien?
Nee? Beter luisteren dan.
No Pain No Gain
13 mrt
Eergisteren schreef ik over mijn ontmoeting met Irene Koel van The Zoooo. Het verhaal ging over verandering en dat mensen dat in eerste instantie misschien wel willen maar als het er op aan komt liever met een natte luier blijven lopen; “nobody likes changes except for a wet baby” las ik laatst. Wat cool is aan Irene dat ze het lef heeft van te voren aan te geven dat er een moment in dat verandertraject komt dat het helemaal niet meer zo leuk is. Mensen zijn dus voorbereid. Wat nog cooler is dat als mensen voelen dat dat moment is aangebroken, het veilig en OK is om dat te delen.
Gisteren mailde Irene me het model dat daar aan ten grondslag ligt;
Het model is dus afgeleid van de Kubler-Ross curve. Kubler-Ross heeft het model ontwikkeld om het rouwproces in kaart te brengen. Ik google haar net en kwam op een Belgische site terecht die het model uitlegt. Ik heb deze tekst een beetje aangepast en rouw vervangen door verandering;
De vijf fasen van verandering.
Wanneer mensen worden geconfronteerd met verandering zijn er een aantal fasen te herkennen die men doorloopt.
We onderscheiden 5 fasen. Verandering is geen lineair proces, dat iedereen stap voor stap doorloopt. Bij iedereen verloopt de verandering anders. Sommige mensen slaan fasen over. Anderen blijven lang in één fase hangen of hernemen een eerdere fase. Ook veranderervaringen uit het verleden bepalen mee hoe iemand vandaag omgaat met verandering.
Mensen die moeten veranderen hebben een veilige plek nodig om hun gevoelens te kunnen uiten. Het is daarbij belangrijk dat ze niet alleen worden gelaten. Ook respect voor het unieke proces van iedere persoon is nodig. Iemand kan niet op bevel een bepaalde fase doorleven of afsluiten. Bewustzijn van het proces helpt wel om te (h)erkennen wat er gebeurt en om geduld te hebben.
Ontkenning: “Dit gebeurt niet bij mij.”
Ontkenning is een bewuste of onbewuste weigering om de realiteit onder ogen te zien. Het is een natuurlijke vorm van zelfbescherming. Het helpt om zelf te bepalen in welk tempo de verandering wordt toegelaten. We laten niet meer binnen dan we aankunnen. Sommige mensen blijven echter opgesloten in deze fase.
Woede: “Waarom met mij?”
Als de waarheid tot iemand is doorgedrongen ontstaat er vaak boosheid. In deze periode is men meestal moeilijk te benaderen. Onder de woede ligt de pijn.
Marchanderen: ”Ik beloof een betere persoon te worden als…”
In deze fase probeert men te onderhandelen. Men belooft het één te doen als er iets anders tegenover staat. Men denkt bijvoorbeeld “Als ik vanaf nu heel aardig ben voor mijn personeel, dan kan ik vast mijn bedrijf nog wel zien groeien”. Veelal is de hoop een grote drijfveer.
Verdriet en depressie: ”Ik geef het op.”
Wanneer men de realiteit begint te accepteren komen gevoelens van verdriet, spijt, angst en onzekerheid naar boven. Vaak dienen ook veranderingen uit het verleden zich weer aan. Men is bijna niet meer te bereiken. Men kan behoefte hebben aan het steeds weer uiten van het verdriet over de oude situatie. Op de bodem van het verdriet ligt vaak woede. Onderdrukte woede is vaak de oorzaak van een depressie.
Aanvaarding: “Ik ga verder met mijn leven.”
Als iemand voldoende tijd en vaak ook enige hulp heeft gehad om door de genoemde fasen te gaan, begint men de realiteit te accepteren. Er komt berusting en men kan onthechten, loslaten. Loslaten is niet hetzelfde als vergeten. Het is de verandering een plaats geven in het leven en verder gaan. Met droge billetjes.
Listen to your inner voice
12 mrt
In 1998 liep in New Orleans rond op IAPPA, de grootste pretparkbeurs ter wereld. Hallen vol kermis, speelhal en pretparkattracties. Maar een van de meest intense belevingen bevond zich in een kleine donkere ruimte. De stand van IMAX 3D geluid. Veel van jullie hebben waarschijnlijk weleens een 3D film gezien maar heb je weleens 3D geluid gehoord?
Zittend op een stoel in het midden van de ruimte kreeg ik een soort hoofdband op waarbij de hoge tonen speakertjes zich niet in maar bij mijn oren bevonden. De lage tonen speaker bevond zich ergens in de ruimte. Lage tonen hebben namelijk geen richting, werd me uitgelegd. Nadat de ‘hoofdband’ bij me was opgezet vertrok de medewerker van IMAX. Daar zat ik in een donkere ruimte, ik zag geen hand voor ogen en plotseling hoorde ik van achteren een schaar open en dicht gaan en langzaan dichterbij komen. Je weet dat het alleen geluid is maar omdat je dat niet kunt bevestigen met je ogen is de beleving heel sterk. Er is geen ontsnappen aan dus gaf ik me over. Met de rillingen over mijn rug hoorde, of moet ik zeggen voelde, ik de schaar dichterbij komen. Hij bevond zich nu vlak achter mijn hoofd en begon al knippend over mijn hoofd te bewegen. En dat hoorde ik niet in mijn linker of rechteroor, nee dat voelde ik. De schaar bevond zich nu 23 millimeter boven mijn rechteroor en bewoog zich in diagonale richting naar mijn linkerwenkbrauw. Ondanks dat ik niets zag in de ruimte had ik mijn ogen wijd open hopend de schaar niet te zien…..of wel en weg te rennen.
Ik moest aan bovenstaand verhaal denken toen ik net een nieuwe campagne zag waarbij de volgende ‘waarschuwing’ in beeld stond:
Dus als je dit experiment wilt beleven dan pak je nu je koptelefoon en click je op play en doe je ogen dicht:
Ik veranderde net nog even de naam van de file omdat ik niet wilde dat je daaruit al kon opmaken van wie de stem was. Maar dat weet je nu waarschijnlijk wel.
Het is dat ik geen bier drink. Heb in mijn hele leven 1 biertje op…..dat was genoeg. Misschien moet ik Swinckels een keer proberen….met mijn ogen dicht.
Zooooooo
11 mrt
Gisteren was ik weer in het Gemeentemuseum Den Haag. Ik had een afspraak met Irene Koel. Via meerdere contacten was ons aangeraden om elkaar te ontmoeten. En dat was een heerlijke ontmoeting. Dank Sikko en Sabine!
Maar wat het maakt het nu dat het inderdaad klikt. Dat wisten Sikko en Sabine al maar ik nog niet, en ze hadden het bij het rechte eind.
Een heerlijke ontmoeting is een eerlijke ontmoeting. Een ontmoeting waar je jezelf kunt zijn, je op je gemak voelt, je oprecht nieuwsgierig bent naar elkaar, je wordt bevestigd en verrast. Zo deelde ik een paar boeken waarvan Irene de schrijvers persoonlijk kende en mee had samengewerkt.
Het is moeilijk om een hoogtepunt aan te geven maar ik kreeg toch wel een hele grote glimlach op mijn gezicht toen Irene me het volgende verhaal vertelde. En voordat ik verder ga wil ik even dat je dit filmpje bekijkt. Het komt van de site van het bedrijf van Irene; The Zooooo.
Het is het meest briljante ‘bedrijfsfilmpje’ wat ik ooit gezien heb.
Het geeft prachtig weer wat The Zooooo doet. The Zoooo zorgt voor verandering op een speelse manier waardoor er groei ontstaat.
Dat sluit perfect aan bij mijn geloof dat spel de krachtigste menselijk vaardigheid is voor verandering.
En het filmpje laat dit op een prachtige manier zien. Wat je echter niet ziet is wat Irene voorspelt als er besloten is met elkaar te spelen, te veranderen en te groeien. En dat is dat er een moment komt dat het helemaal niet leuk meer is. En dat dan ook uitgesproken wordt. Er komt een moment dat ze het allemaal niet zo leuk meer vinden. En Irene soms ook niet. En dat naar elkaar durven uit te spreken is voorwaarde voor echte verandering. Want verandering is leuk want het is nieuw, geeft energie. Tot we ECHT moeten veranderen, voor het echie. Het feit dat je voorbereid bent op dat dat moment komt en de ruimte en veiligheid er is om dat met elkaar te delen, was voor mij de Wow! van de Week.
Ik ben fan.
Kijk vooral eens op de site van The Zooooo. Een bron van inspiratie. Heerlijk!
Horse Force
8 mrt
Nog een beetje misselijk na de taart van gisteren werd ik vanochtend wakker met het verhaal van de twee Russische kunstenaars Komar en Melamid die onderzoek deden naar welke kunst populair is. Ze vroegen mensen uit verschillende landen wat ze het liefst in schilderijen zagen. Met de verzamelde data schilderden ze de nieuwe werken. Het resultaat was schokkend. In bijna elk land wilde men een landschap, wat mensen en dieren op de voorgrond en voornamelijk blauw.
Achteraf zeiden de kunstenaars: “In looking for freedom, we found slavery.”
Wil je vernieuwing vraag mensen dan niet wat ze willen. Mensen willen namelijk een begrijpelijk betere versie van wat ze hebben. In het begin van het autotijdperk wilde mensen “a faster horse”
Maar misschien weet jij wel wat mensen willen en duw je ze een nieuwe toekomst in met met je Dark Force.
Stijlloos
7 mrt
Goedemiddag Piet.
Dag Cor. Dat is lang geleden. En wat heb je daar achter je rug.
Haha. Jou ontgaat ook niets. In al onze gesprekken en dingen die ik over je heb gelezen, heb ik niet kunnen ontdekken of jij een zoetekauw bent. Maar op je verjaardag wil ik je toch kennis laten maken met een van mijn tradities.
Vertel. Ik ben dol op tradities.
Elk jaar eten wij op onze verjaardagen hazelnoot gebak van Brokking uit Dordrecht. We nemen ons dan altijd voor om ‘nog een stukje voor straks te bewaren’ iets wat nog nooit gelukt is.
Wat attent. Dan laat ik de goedbedoelde zoetigheid die ik net van een fan kreeg staan. Ik werd een beetje misselijk van die bruine lijnen.
Ik begrijp het Piet. Stijlloos.
tweehonderdvierentwintig tellen
6 mrt
Ik neem jullie even mee op mijn maandagmiddag cultuursafari.
Ik zag net Moonlight, de Oscarwinnende film van Berry Jenkins. Prachtige film. De mooiste zin uit de film is die van de drugsdealende hoofdpersoon die aan de jonge andere hoofdpersoon uitlegt wat een “flikker” is. Tijdens deze scene was het alsof ik aan tafel zat en het antwoord moest geven. De drugsdealer antwoordt:
“Een flikker is een woord dat wordt gebruikt om gays een rotgevoel te geven.”
Ik had het niet beter kunnen verwoorden.
Toen mijn zoon me net vroeg wat voor cijfer ik Moonlight gaf, antwoordde ik 8,2.
Maar misschien nog wel wat hoger. Maar misschien komt dat door het prachtige nummer onder de beelden van de van bovenaf geschoten op de snelweg rijdende hoofdpersoon.
Ik kende het nummer van Hable Con Ella, de film van Pedro Almodovar. Een van mijn favoriete soundtracks.
Ik dacht de youtube link te delen maar daar zitten beelden bij. Dus downloadde ik alleen het nummer.
Ogen dicht. Drie minuut vierenveertig.
Omgeduld
5 mrt
Een aantal weken geleden volgde ik een training Visible Thinking in het Moco Museum:
Als je niet weet waar Moco is en je bovenstaande foto bekijkt, heb je dan enig idee waar dit is?
Moco bevindt zich tussen het Rijks en Stedelijk museum op het Museumplein. De training werd verzorgd door Thinking Museum en het was mijn tweede kennismaking met Visible Thinking.
De training was twee dagen en ik was de enige man tussen 11 vrouwen. Ja er mag best wat meer testosteron in het kunsteducatieve domein. Enfin. De training was als volgt opgebouwd; in de ochtend theorie en oefenen en in de middag naar het museum en zelf aan de slag. Donderdag het Rijks en vrijdag het Stedelijk. En dat werkte uitstekend. En vooral omdat ik me op een gegeven moment een zeer ongeduldige puber voelde op het moment dat we naar een foto moesten kijken.
De foto werd geprojecteerd op de muur.
Mijn eerste reactie was, “ok een foto van een appartement met uitzicht op een haven. Zullen we nu lunchen?”
De gemiddelde kijktijd van 9 seconden die er naar kunst in een museum wordt gekeken, haalde ik niet eens. Bij lange na niet. Na 5 seconden had ik ik het al gezien.
Maar ik kreeg ruim 2 minuten de tijd om te kijken en op te schrijven ‘Wat je zag’. Ik was blij dat mijn mobiel in mijn tas zat want ik voelde een onbeheersbare drang om me online te verbergen. Ik bedacht me dat dit nu precies het gevoel moest zijn van menig museumbezoeker. Een ‘ik ben niet de enige’ gedachte verbond me met de grote groep ‘ongeduldigen’. Ik besloot me over te geven aan de opdracht en op te schrijven wat ik zag.
Vervolgens deelden we onze observaties met elkaar en werden ze centraal op een flip-over gezet. En het mooie was dat ik meer zag door de observaties van de anderen die andere dingen waren opgevallen. We waren inmiddels bijna 10 minuten aan het kijken en delen. Mijn ongeduld was omgezet in een oprechte nieuwsgierigheid naar wat ik allemaal nog meer kon ontdekken en wat de anderen zagen.
In het tweede deel van de Thinking Routine ‘See, Think, Wonder’ neem je een aantal minuten de tijd om na te denken en op te schrijven ‘Waar het over gaat?’ Ook hier weer eerst individueel om e.e.a. vervolgens weer met elkaar te delen. Individueel, samen. Listen, Silent. Eerst het Wat bekijken en dan pas het ‘Waar het over gaat’.
Door ook dit weer na elkaar in alle rust met elkaar te delen, leerde ik dat iedereen andere betekenissen aan de observaties gaf. Wat het kijken een enorme verdieping gaf en me leerde dat je dingen van meerdere kanten kunt bezien en daar dus andere betekenissen aan kunt geven.
De 10 seconden waren inmiddels 15 minuten geworden en ik was benieuwd naar wat de volgende stap zou zijn. De derde stap van deze routine was de vraag ‘Welke vragen zijn er nog overgebleven?’ Zo vroeg een deelnemer zich af of de situatie echt was of in scene gezet. Zo kwamen er meer vragen voorbij waarbij ik dacht “Hoe kom je er op?” of “Wat een goede vraag!”. En steeds weer kijkend naar de foto die inmiddels echt tot leven was gekomen. Het leek of ik in het appartement was en ik als Tita Tovenaar alles en iedereen had stil gezet. Raar maar waar.
Ruim 20 minuten later was ik oprecht teleurgesteld toen de lunch werd aangekondigd.
Mijn ongeduld was omgeduld.
In twee dagen leerden we zo’n 6 visible thinking routines.
Ik raad iedereen die wil vertragen en (be)vragen van harte de training van Thinking Museum aan.
Wil je zelf een keer ervaren wat het is om met VTR naar kunst te kijken, kom dan zaterdag 11 maart naar het Dordrechts Museum. Er is plek voor 6 m/v. Wie het eerst mailt wie het eerst komt.
cornoltee@mac.com
Wil je meer weten over bovenstaande foto?
Kijk dan hier.