Tag Archives: lidewij edelkoort

dare to do

27 okt

daretodo.001

Gisteren vertelde ik dat ik vrijdag bij de presentatie was van Lidewij Edelkoort. Die was anders verlopen als ik er niet bij was geweest. Totaal anders. Dat behoeft enige uitleg. Ik moet eigenlijk een paar dagen terug. We hadden een studiedag op de HKU en tijdens een van de oefeningen had ik opgeschreven: doen wat je niet durft. Ook dat behoeft enige uitleg.

Fysiek ben ik een dare devil. De eerste keer dat ik ging vliegen, moest ik eruit springen. Afdalen van de Galibier gaat met 82 kilometer per uur en ik rijd sinds cort op een Ducati 900 superlight.

Emotioneel ben ik heel wat minder stoer. De eerste keer dat ik met mijn vrouw uit ging nam ik mijn buurman mee. En in een volle stilte coupe,  waar zo’n beetje iedereen zit te praten opstaan en met een glimlach zeggen ‘Lieve mensen dit is een stilte coupe. Misschien wist u dat niet. Het staat ook niet heel goed aangegeven op de ruiten. Maar het moet hier echt stil zijn. Dus ook niet fluisteren. Dankuwel.’ en weer gaan zitten, durf ik ook nog niet zo lang. Het heeft weken geduurd voordat ik dat durfde. De eerste keer zat mijn hart in mijn keel en zat ik daarna trillend op mijn stoel. Pure adrenaline. Adrenaline die vrijkomt omdat je iets doet wat je niet durft.

Afgelopen vrijdag was weer zo’n moment. Ik zat in een bomvolle zaal vooraan bij de presentatie van Lidewij Edelkoort. Aan het eind van haar ‘levensverhaal’ had ze nog tijd voor twee dingen. Iets nog verder uitleggen. Praten dus. Of iets laten zien en horen. De zaal koos voor het tweede.

Een jongeman, waarschijnlijk een assistent of iemand van de techniek, kwam op het podium om de film te starten. Het beeld van de beamer op het scherm gaf echter alleen het lege Apple beeld weer. Het werd al snel duidelijk dat ie niet wist hoe hij het beeld van de video op het grote scherm moest krijgen. Ik heb dat ook al een paar keer meegemaakt dus weet inmiddels hoe ik dat kan verhelpen. Ik wilde opstaan en het fixen maar durfde het niet. Wat als het nu niet lukt. Wat als ik net op het podium stap en het lukt hem net wel. Ik bleef zitten met mijn hart in mijn keel. Wat moest ik doen?

Toen Lidewij iets zei van ‘Dit gaat niet lukken.’ hield ik het niet meer, stond op stapte op het podium. Ik keek naar het scherm van de Apple. Neeeeee. Alles was in het Frans. Gelukkig zijn de icoontjes hetzelfde. Ik klikte me een weg naar ‘sychrone weergave’  en binnen 30 seconden verscheen de video op het scherm. Ik ging weer zitten en genoot met nog 200 m/v met volle teugen van het design bombardement van Lidewij. Die het geluidsnivo nog een beetje opkrikte.

Na de presentatie bedankte ik Lidewij en sprak kort met haar.

Gisterochtend schreef ik een post over haar en direct daarna mailde ik haar. Ik heb haar email adres niet maar hoop dat deze mail aan lidewij@edelkoort.com aankomt:

Goedemorgen Lidewij,

Nogmaals bedankt voor je geweldige verhaal van gisteren bij Piet Hein Eek.

Mijn naam is Cor Noltee en ik redde je presentatie door op een paar knoppen te drukken zodat we toch allemaal konden genieten van je muzikale design trip.  

Geweldige muziek trouwens. Wie waren dit? 

Ook vanochtend had ik de wekker om 6.00 gezet omdat ik mijn ervaring van gisteren wilde delen op mijn blog. Vanaf 26 januari 2013 schrijf ik een jaar lang ELKE ochtend om 6.00 een stukje over Design Thinking. Inmiddels een boek van meer dan 1000 pagina’s. Vandaag dus over Jouw Geheim.

Dat wilde ik graag met je delen. 

 http://zenoemenhetdesignthinking.com/2013/10/26/wijs-geheim/

En ik wil graag een keer praten over S.O.U.L.

De school waar ik les ga geven. Maar dat is nog een geheim.

Fijn weekend.

Cor Noltee

Ik weet natuurlijk niet hoe het bij jullie zit. Of dit herkenbaar is. Maar ik zou je toch willen uitdagen om de volgende keer als je in een vergelijkbare situatie zit, het gewoon te doen. Het heeft mij al een aantal onvergetelijke momenten opgeleverd. Koffie met Eckart Wintzen en een lunch met Harry Starren en binnenkort een bezoek aan Polen. Met Lidewij.

Fijne zondag.

Ik ga zo weer naar Eindhoven.

WIJS GEHEIM

26 okt

LIDEWIJSGEHEIM.001

Gisteren was ik met een aantal HKU collega’s in Eindhoven. Ik had eigenlijk het plan om vrijdagochtend al vroeg te gaan maar was nog te druk met het werkboek ‘Cultuurfabriek 2’. Het document waar in november 280 eerstejaars HKU Kunsten Economie studenten mee aan de slag gaan. De leidraad van een 6 weken durende  Design Thinking by Doing module. Heel spannend. Een groot experiment. I love HKU. I love Gabrielle Kuiper.

Om 14.32 nam ik de trein van Dordrecht naar Eindhoven. Samen met mijn 28 jaar oude Peugeot vouwfiets die ik een paar maanden geleden voor € 150 kocht bij Blackbird in Utrecht. (fantastische verse koffie en oude fietsen daar). Ik kwam om 15.30 aan op Eindhoven CS en fietste snel naar de Witte Dame. Ik had bedacht dat ik alvast het jaarboek van de Design Academy ging kopen. Dan kon ik me vast een beetje inlezen voor als ik later die dag, of het weekend het eindexamenwerk zou bekijken.

Met het prachtige boek in de tas fietste ik naar Strijp S. Het oude Philips terrein waar het Paleis van Piet staat. Niet Piet van Sinterklaas maar Piet Hein Eek. Fietsend op het terrein voelde als een jongetje dat naar een partijtje ging. Ik voelde dat het bijzonder zou worden. De architectuur van Strijp S hielp daar goed aan mee. Ook al bekijk je niets binnen de gebouwen. Deze plek ontwikkelt zich als DE plek in Nederland (de wereld?) waar je wilt zijn op het gebied van Design. Waar je wilt Zijn qua Design. Op zoek naar het Paleis van Piet bedacht ik me dat ik wel ik Eindhoven zou willen werken. In een van die prachtige industriële gebouwen. Niet voor een baas. Ik droomde van mijn eigen IDEO.

Stop dreaming. Keep writing.

Aangekomen op het fantastische terrein van Piet zette ik mijn oude Dame op slot en stiefelde naar de zaal waar de presentatie om 16.00 zou beginnen.

Lidewij Edelkoort talks at Piet Hein Eek:

FROM CARDBOARD TO IMAGINATION (sold out)

lidewijedelkoort

about willing my destiny

“A talk about my life and how all facets of existence have been designed by me. From choosing an academy to running an academy and from inventing a trend book to the curating of exhibitions, from designing a colourcard to colouring life itself.”

Ik was blij dat er niet gefotografeerd mocht worden. Alle aandacht voor Lidewij.

Ik maakte wel wat aantekeningen op mijn iPhone. Die wil ik graag delen. Want daar zitten een paar rake klappen bij. Herkenbare klappen.

Lidewij groeide op na de oorlog. Een periode waar veel gezinnen gewoon weinig tot niets hadden. Geen televisie, geen internet.  Er was niets. De inspiratie moest uit je tenen komen. Uit jezelf. Zo ontwikkel je imagination.

Lidewij vertelde dat je niet bang moet zijn voor je baas. Toen ze als 21 jarige met de baas van de Bijenkorf door de winkel liep, hield ze zich niet in om te vertellen wat er allemaal fout was aan de Bijenkorf. ‘Eindelijk iemand die niet bang voor me is.’ Een sterke band was gelegd. Dat kon omdat Lidewij een ‘Totale Novice’ was en vooral niet bang.

Op haar derde werkdag liep Lidewij in prachtige 2de hands jurk de Bijenkorf binnen. Tweedehands kleding was voor haar de manier om haar eigen stijl te kunnen dragen zonder dat dat veel geld kostte. Iets war bijna niemand nog deed in die tijd. Ze verdiende maar een paar honderd gulden als hoofd styling bij de Bijenkorf. De jurk werd verboden. Die jurk kon echt niet. Lidewij ‘was’ nog niemand en dan is ‘anders’ al gauw gek of fout. In ieder geval ongemakkelijk en dan wordt het maar verboden. Toen Lidewij jaaaaaren later, toen ze wel ‘iemand’ was geworden, als experiment dezelfde jurk weer aan trok en naar de Bijenkorf ging, vond iedereen hem prachtig. Tja, als je iemand bent dan kan het wel.

Haar werk bij de Bijenkorf was een One woman show. Ze deed dingen gewoon. Desnoods alleen. Ze maakte reportages waar ze zelf model was. Prachtig!

Een werkelijk hilarisch verhaal was dat ze op een bijeenkomst met de pers kleurstof in de drankjes hadden gedaan en alle pers met gekleurde tanden rondliep. Zou jij dat durven?

Via gebakken eieren met haar vader in de nacht dat Ali in Afrika bokste belandde ze in Parijs. Waar ze danste, danste, danste en danste. In de clubs waar ze gratis drank kreeg. Want zo ging dat. Mooie mensen kregen gratis drank.

 

Haar verhaal over onderwijs was heel herkenbaar. Het alles kunnen weggeven aan een nieuwe generatie is bevrijdend, fantastisch, waardevol en dankbaar.

‘De klei is nog een beetje nat.’ zei Lidewij. Prachtig verwoord.

‘Je voelt talent.’ vond ik ook heel mooi en herkenbaar.

Maar het mooiste van haar verhaal ging over intuïtie. Intuitie kun je trainen. Ik wachtte geduldig af maar ‘hoe’ legde ze niet uit. Ik wilde mijn vinger nog opsteken om het te vragen maar durfde het niet. Misschien is het ook niet uit te leggen en moet je het gewoon volgen, bedenk ik me nu. Volg je goede gevoel.

Ze vertelde dat intuïtie  niets met jezelf te maken heeft. Intuïtie zit buiten ons zelf. Tussen mensen. Het gaat ook niet om de ideeën. Want we hebben allemaal dezelfde ideeën. Het gaat er om wat je met de ideeën doet. En als je er maar hard genoeg aan denkt en er KEIHARD aan werkt, gebeurt het.

En………

Bluf is belangrijk.

Lidewij heeft S.O.U.L.

School Of Universal Learning.

In Polen.

Waar ik les ga geven

Bluf is belangrijk.

Het gaat gebeuren. Ik voel het. Ik wil het.

Het geheim van Lidewij.

Dankjewel Lidewij.

Dingen kunnen gek rollen.

 

 

%d bloggers liken dit: