Langzaam druppelen de deelnemers binnen en als snel opkomende paddenstoelen plopt er een veelvoud aan kleurige tentjes onder de grote tent. Sommige ploppen letterlijk. Je haalt ze uit de verpakking en binnen 0,4 seconden staat er dan een tent. Er wordt zelfs mee ‘geadverteerd’ op de tent; staat binnen 2 seconden. Het doet me denken aan die keer dat mijn buurman me belde met de vraag of ik hem even kon helpen met zijn nieuwe tent. Hij had deze in zijn woonkamer open geplopt. Stond idd binnen twee seconden. Na 20 minuten gaf ik het op om de tent klein ‘opgevouwen’ weer in het zakje te krijgen. Ik ben heel benieuwd hoe dat aanstaande zaterdag gaat.
Als iedereen en alles staat, lopen we naar de twee eerder ontworpen dankbaarheidsrituelen. De tweede, ‘De Ontmoeting’ is een spiral met een doorsnede van zo’n 8 meter, gemaakt van in de grond gestoken wilgentakken. Als ik op zondag, de dag voordat de deelnemers komen, ga kijken hoe het werk erbij staat, valt me op dat het er nog zo goed en mooi bij staat. Het bos en haar inwoners lijken het geaccepteerd te hebben. Ook ‘de mens’ heeft het met rust gelaten. Ik ga in de vertraging en loop de spiral. Aan het eind ontmoet ik wederom de boom en kijk langzaam omhoog naar zijn kroon en hoe zijn takken en bladeren de takken en bladeren van de omringende bomen niet raken. Prachtig en fascinerend om zo duidelijk te zien dat deze bomen elkaar de ruimte geven….of elkaar niet uit kunnen staan. Ze zijn zich in ieder geval bewust van elkaars aanwezigheid. Ook van die van mij? Zouden ze me herkennen?
Als ik dinsdag met de deelnemers bij de ‘De ontmoeting’ ben, vraag ik ze of ze in stilte, één voor één de ontmoeting aan willen gaan. Langzaam, en dan nog een versnelling lager. Sommige kunnen heeeeeeeel langzaam lopen. Als iedereen zo langzaam loopt dan zijn we niet voor donker thuis. Ik maak me druk, moet ik ingrijpen? Ik laat het. Om me heen zie ik iemand op haar rug liggend een tekening van de boomkronen maken en een eindje verder beweegt iemand zittend op de grond met haar rechterarm. Als ik na twee uur opsta en nieuwsgierig naar haar toe loop om te kijken of zie iets gemaakt heeft of gewoon maar een beetje in het zand heeft zitten doodlen zie ik dit:
Ik blijf nieuwe details ontdekken. Tijdens de cirkel met talking stick wordt gedeeld dat die twee uur in stilte heel fijn was om te landen, een veilige plek creëerde, zonder oordeel. Niemand had zich druk gemaakt of we wel op tijd terug zouden zijn. Behalve ik.
Het bos laat los.
PS
Ben je jonger dan 30 en wil je een week verstillen, verbinden en verwonderen in het bos? De inschrijving voor de 5de editie van Friends of the Forest is net geopend. Friends of the Forest is een Maatschappelijk Diensttijd project van Groen Traineeship, Stichting SBI, Goedlandt en Cor Noltee. Er zijn geen kosten verbonden aan deelname. Meld je hier aan.
Geef een reactie