Gisteren ben ik begonnen met een nieuw experiment. Het ontvolgen van iedereen die ik volgde op Twitter. Dat waren er inmiddels zo’n 800. Ik heb ze allemaal één voor één ontvolgt. Klik voor klik. Dat is niets persoonlijks. Het is een experiment. Ik wil rust, ruimte en overzicht. Less is more.
Ik wil de regels van het Twitterspel opnieuw definieren.
Ik bedacht het volgende.
Ik begin helemaal opnieuw en volg iemand die ik nog niet in het echte leven heb ontmoet. Het moet ook iemand zijn waar ik nog geen blog abonnement op heb. Vervolgens volg ik hem/haar 48 uur. Als hij/zij iets waardevols tweet voor me dat houd ik hem in mijn vogelkooitje anders laat ik hem weer los.
Ik zit nu na te denken over wie ik wil gaan volgen.
Stel jezelf die vraag maar eens.
Als je een iemand zou kunnen volgen, wie zou dat dan zijn?
Ik dacht aan Stuart Brown van The Institute of Play maar die heeft geen twitter account.
Toen dacht ik aan Stefan Sagmeister. Ook hij tweet niet.
David Kelley dan? Jammer. Tweet niet.
Gelukkig. Rory Sutherland tweet wel. Hij wordt nummer een.
Als je Rory wilt leren kennen kijk dan deze:
