Negen jaar geleden ontmoette ik Francesco Zurlo, dean van de School of Design van de Politecnico in Milaan. Het was tijdens een summerschool waar ik na hem een een college design thinking gaf. Na het college vroeg hij of ik les wilde komen geven op zijn School of Design. Een jaar later kwam hij naar het lokaal waar ik de stoelen en tafels aan de kant aan het zetten was voor het introductiespel voor de 32 internationale masterstudenten. “Welcome Core!” hoorde ik achter mij. Je leest het goed er staat een ‘e’ achter mijn naam. Net als veel andere Italianen die ik ken voegde Francesco een ‘e’ toe aan het eind van de zin. ‘Core’ klonk heel charmant en ik voelde me direct extra welkom. Met een grote glimlach naderde Francesco me, stak zijn hand uit, bewoog zijn hoofd naar rechts en keek over mijn schouder. Stond er iemand achter me? Voor ik mijn hoofd kon draaien om achter me te kijken, kuste Francesco me op de wang en draaide in een soepele beweging naar mijn andere wang voor de tweede kus. “How was your flighte?” Met zijn hand nog in mijn hand moet ik hem aangekeken hebben met een gezicht van vreugde, opluchting, liefde, verrassing, trots, nieuwsgierigheid, opwinding, ontzag en verwondering, tevredenheid en creativiteit.
Als je iemand langer dan 6 seconden vasthoudt, geeft je lichaam het hormoon oxytocine vrij. Het speelt een belangrijke rol bij het creëren van sociale contacten met gevoelens van plezier. Een glimlach is de kortste weg naar de ander en als je elkaar dan ook nog eens minstens 6 seconden vasthoudt ben je biologisch geprimed om van elkaar te houden.
Na de gebruikelijke espresso ging ik verder met voorbereiding van het introductiespel; Massive Multiplayer Thumbwrestling. Ik leerde het kennen via de TED talk van Jane McGonigal.
Even later stroomden er grote hoeveelheden oxytocine door het lokaal.
66 duimen, 14 nationaliteiten, 6 seconden, 1 gelukshormoon.
Heb jij ook een mooi voorbeeld van hoe je een groep verbindt? Share if you care.
Je hebt 6 seconden.
Geef een reactie