Tag Archives: RODRIGUEZ

Ordinary Legend

14 jun

ORDINARYLEGEND.001

Ken je het verhaal van Rodriguez, de Amerikaanse singer song writer die in de jaren 70/80 (tijdens de Apartheid) razend populair was in Zuid Afrika maar hij dat zelf niet wist (of er financieel beter van werd)? Het is een bizar verhaal waarin aan het eind ‘alles reg kom’. Meer verklap ik niet. Want dan zou ik de Oscar winnende documentaire ‘Searching for Sugarman’ spoilen. Ik zit me hier echt in te houden om toch niet nog iets meer te vertellen. Zoals over de platenwinkel in Kaapstad waar ik met mijn vrouw, Noëlle en NoaH, na het zien van de docu, naar toe ging om daar de twee cd’s van Rodriguez te kopen. Of dat we in de VW T2 op dezelfde weg als in de film langs de oceaan  reden met Rodriguez op de achtergrond.

Of wat te denken van het feit dat de Zweedse filmmaker Malik Bendjelloul een jaar na het winnen van de Oscar en de Bafta zich voor een metro gooide.

Kortom een bijzonder verhaal. Rodriguez is inmiddels 76, bijna blind en speelde gisteren in de grote zaal van een uitverkocht Tivoli Vredenburg. Een medestamkroeggast had me in december gewezen op zijn komst en met een Gin Tonic in de ene hand en mijn bankapp in de andere, bestelde ik 4 kaarten en stonden we gisteren met zijn vieren om 18.40 voor de deuren van de grote zaal die om 19.00 open gingen en Rodriguez na het voorprogramma rond 20.30 onder begeleiding van twee dames (waarvan ik er een uit de film herkende  als zijn dochter) onder luid applaus zijn stoel opzocht en begon.

Ik heb nog nooit zo’n slecht concert zo mooi gevonden. Zijn breekbare gestel en stem vulde de zaal met liefde en respect. Hij vertelde zelfs een paar moppen, dacht volgens mij dat ie in Frankrijk was, stopte af en toe abrupt met nummers, en trok onder luid gejoel ruim over de helft zijn jas uit waarop hij zei “you are an easy crowd”.

Al had hij maar een nummer gespeeld, zo vals als een kraai, dan nog had ie een staande ovatie gekregen. Van mij wel althans. Gisteren in de grote zaal speelde Rodriguez de soundtrack van onze avonturen in een Volkswagenbus in Zuid Afrika.

“I love you, Rodriquez” riepen gisteren een aantal mensen waarop hij zijn hoofd richting de liefdeverklaring richtte en terug zei “I love you back”. Waarop mijn zoon grapte “Wat zegt ie nou? Hoe je bek?”

Een concert met een lach en een traan. Na de toegift verdween hij aan de arm van zijn dochter achter het podium. Hij probeerde nog een keer om te draaien en stak nog half zijn arm omhoog. Daar ging hij. Zoals hijzelf grapte “de ordinary legend”.

 

%d bloggers liken dit: