Gisteren verhuisden we onze dochter naar Rotterdam. Ik houd van verhuizen. Het plannen, autorijden en sjouwen. Voor mij was het de 23ste keer. Tegen mijn opa zei de verhuizer ooit ‘Cor, waarom ga je niet in een verhuiswagen wonen?’.
Zou er zigeunerbloed door mijn aderen stromen? Er stroomt in ieder geval iets door de aderen en spieren. Na een dag verhuizer spelen met mijn 17 jarige beul van een vent zoon kwam ie naar me toe en zei hij: ‘Pa, jij hoeft morgen niet naar de sportschool.’
Nou ik hoef helemaal nergens meer naar toe. Ik schrijf dit met voice recognition. Ik kan me helemaal niet meer bewegen.
Hardcor Empathie. In de schoenen van een ander staan. Dat doe je als je probeert precies synchroon met de opwaarste stapjes van je zoon op de trap een kast omhoog te tillen. Precies zo snel stappen en hard genoeg duwen zodat HIJ precies hard genoeg door kan lopen. Op een gegeven moment voel je dat je gelocked bent met elkaar. Je loopt als 1 machine omhoog.
Om er vervolgens bovenaan achter te komen dat de kast niet verder kan. Met geen mogelijkheid.
Leuk hoor dat hardcor empathisch verhuizen.
Mind your step.
Mind your step.
Meten is weten.