Mijn favoriete Nederlandse tijdschrift wordt ‘digital only’ en dat vind ik heel jammer.
‘De taak van het magazine als merkbouwer zit er op.’ zegt Erwin van der Zande in de laatste Bright, nummer 55 die van de week op de deurmat viel en vervolgens door mijn vrouw op de keukentafel was gelegd. Als we een merk definiëren als ‘a persons gut feeling about a company, product or person’ wil ik toch even kwijt dat mijn ‘gut’ nicht gut fühlt.
Ik vind het echt jammer dat het blad verdwijnt. Ik zal dat proberen uit te leggen.
Ten eerste.
Mijn Bright Tower eindigt. Als fan van het eerste uur heb ik ze allemaal. Ze liggen allemaal netjes op volgorde op elkaar met deze nu als laatste. Mijn bouwwerk stopt hier. Geen (l)ego blokjes meer. Het is over. Afgelopen.
Ten tweede.
De toren is een symbool voor mijn loyaliteit en toonbeeld van kennis en inspiratie. Zichtbaar voor mij en anderen. Het succes van de iPod werd mede bepaald door de witte snoertjes van de earphones. Als je iemand met die witte earphones en witte snoertje zag, wist je dat ie een iPod had. Ook al zag je de iPod zelf niet. Als ik straks de Bright op mijn telefoon, laptop of welk medium dan ook zit te lezen ziet niemand dat.
Ten derde.
Deze zal met mijn leeftijd te maken hebben. Als Bright straks digitaal wordt mis ik het ‘gevoel’. De ietwat ruwe kaft. Het handige formaat. Veel van mijn Brights bevatten Post-Its. Als ik om inspiratie verlegen zit hoef ik er maar een te pakken en open te slaan bij de Post It.
Ten vierde en belangrijkste reden.
Mijn zoon kan hem niet meer in bad lezen.
Mijn laatste Bright ga ik maar weggeven. Maar onder een voorwaarde. Dat degene die laatste Bright ook weer doorgeeft en die hem ook weer doorgeeft. Bright Crossing zeg maar.
Zodat ie misschien wel eindigt ‘on the other side’………of the planet.
Bedankt Erwin. Keep up the good work.